Opinions

Film in een film in een film.

Of maak ik het nou te ingewikkeld. Want het is maar een suffe komedie. En af en toe best flauw ook, en nergens echt zo grappig dat ik van m'n stoel val. Het zal in de plannen, in het script wel heel veel grappiger geleken hebben dan wat er uiteindelijk van terecht gekomen is. Maar toch is er wel iets aan de hand met dit eigenlijk best zoete liefdesverhaaltje, waarbij in de zijlijn wat maatschappijkritiek wordt gegeven op de youtube- en facebook mentaliteit van nu.

En da's dan de politiek correcte uitleg. Als ik nou echt eerlijk wil zijn moet ik daar nog aan toevoegen dat Lizzy Caplan bij mij helemaal niks fout doen kan. En het ligt ook aan haar dat de hele flauwe boel net een tikkie extra krijgt, toch een grappig filmpje wordt. Het verschil tussen een mislukte flauwe komedie en een film in een film waar je toch best om lachen kan. Al val je dan niet van je stoel af.

Daarbij komt de hele film uiteindelijk wel over alsof het een wat slordig, wat haastig en wat liefdeloos in elkaar geflanst product is. Er blijkt toch niet echt ergens uit dat het nou echt de bedoeling geweest is om een meesterwerk af te leveren - en bij de aftiteling komt daar ook de bevestiging nog weer eens van. Beelden tussen de titels door. Ai.

Marginaal voldoende, maar toch leuk. Wat meer ambitie had wellicht voldoende geweest om het geheel naar een veel hoger plan te trekken.

Wat onduidelijk verhaal dat er best lang over doet om ergens toe te komen. Achteraf gezien is de symboliek misschien wel mooi gemaakt, maar toch ontbreekt er ook wel een heleboel. De aanleidingen voor alle problemen zijn wat abstract, als ze al te volgen zijn, en dat maakt het moeilijk om te begrijpen waar de personages nou eigenlijk mee zitten of mee bezig zijn.

De droomwerelden zijn af en toe heel mooi, dat moet gezegd. Sam Riley en Eva Green spelen goed - als altijd, geloof ik eigenlijk.

Qua stijl doet het geheel me wel wat denken aan een paar SF/drama/mysterie series van de BBC begin jaren 90. Zit me nogal af te vragen welke titels daar ook alweer bij hoorden - maar dat komt nog niet door.

Ik heb Frantic indertijd beslist gezien, maar er was niet heel veel van blijven hangen. Alleen het gedoe met de Eiffeltoren en het dak, zo'n beetje - en een vage herinnering aan dat Seigner er wel spannend uit zag. Bij herziening blijkt dat dan ook wel terecht te zijn, hoewel Seigner nu bepaald minder indruk maakt. Bepaald niet Polanski's beste werk, hoewel het zwakste punt wel het slappe script is. Nouja, in 1988 hadden we nog net het laatste eindje koude oorlog, misschien dat het daarmee wat beter lag.

Aan de andere kant is dit geloof ik wel de eerste in wat ondertussen zo ongeveer een genre op zich geworden is, en Liam Neeson als specialist met wat aanvoelt als tientallen titels volgens precies hetzelfde recept. Dat geeft toch ook wel weer wat aan.

Ik weet niet zo goed wat ik er van vinden moet.

Van de film dan, bedoel ik. De persoon Honnold en hoe hij klimt was me al langer bekend, en daar weet ik wel van wat ik er van vind - het is volstrekt onbegrijpelijk maar ook erg bewonderenswaardig wat hij doet en de monomatische zorgvuldigheid waarmee hij zijn doelen zet en bereikt. Wellicht dat het voor mij een betere film was geweest als diezelfde soort monomatische aanpak ook door Chin was gevolgd - wat er nu uit komt is het allemaal net niet, als ik heel eerlijk ben. Het geeft weinig meer inhoud over Honnold dan je al wist als je de bladen en social media op dit gebied een beetje bijhoudt, het neigt een beetje teveel naar gezocht drama in de relatie met Sanni als de ongelukjes langskomen. En dat de beelden van El Cap nou zo indrukwekkend zijn, mwah - heel bijzonder is het op dat gebied nou ook weer niet. Het is meer het onderwerp dat de film bijzonder maakt dan dat de film zelf nou zo goed is wat mij betreft - en dan ook nog eens de persoon van Chin zelf, die me in Meru al stevig tegenstond, en me hier nog steeds niet als de meest sympathieke filmmaker ooit overkomt. Hou jezelf er uit, denk ik dan, het gaat niet over jou.

Aan de andere kant, ik ben wellicht niet precies de gemiddelde kijker voor dit onderwerp. Ik had het prima gevonden als we een film van een uur of vier hadden gekregen, waarin je real-time ziet hoe hij de hele klim doet. En dan liefst helemaal zonder commentaar. Heerlijk kijken, in plaats van alle achtergrond en afleiding die er nu bijgehannest wordt - wellicht is dat vooral leuk voor iemand die voor het eerst van het idee van free soloing hoort, of Honnold niet als begrip in zijn hoofd heeft. Maar is dat dan waar de film over moet gaan, maakt dat het geheel toegankelijker voor iemand die niet in de klimwereld thuis is? Ik weet het nog niet zo.

Wellicht dat die wat minder hoogdravende documentaire van een paar jaartjes geleden over zijn free solo van Half Dome stiekem eigenlijk beter is. Hoewel ik me herinner dat ik me daar af en toe ook behoorlijk aan irriteerde. Maar in ieder geval leverde dat wel een volstrekt iconisch beeld op wat bij zo ongeveer iedere klimmer wel in zijn hoofd zit. En een werkwoord - 'Honnolding'. Wellicht zegt dat eigenlijk meer dan het hele gedoe rond de free solo op El Cap - want, wie kan dan zeggen dat zijn naam een werkwoord geworden is?

Mooi en integer.

En voor een 'waargebeurd verhaal' ook opmerkelijk goed - meestal loop ik met een bochtje om films met die aanduiding heen, maar dat is in dit geval niet nodig, ondanks dat het drama er af en toe dik opligt komt het op mij niet overdreven of gezocht over. Ellen Page en Julianne Moore overtuigden mij zeker wel als stel en zetten mooie rollen neer net als Michael Shannon.

Deel twee.

Bigger, badder, and French-er. Meer Hackman. Meer geschiet. Meer Frans, meer taal, geur en gevoel. De stereotype uitzondering die aangeeft dat het tweede deel soms gewoon beter is dan het eerste. Marseille is tenslotte mooier en ranziger dan New York - en vooral ook veel minder afgezaagd. Het plot is harder, inventiever en spannender. Doyle is niet op zijn eigen turf, en dat merken we ook - hij trapt nu helemaal volstrekt ongericht om zich heen.

Ongekend mooie locaties en heerlijk botte actie, en dat allemaal tegen de authentieke achtergrond van de haven van Marseille. Met Hackman daar met zijn maffe hoedje gewoon dwars overal doorheen, als een soort M. Hulot van een andere planeet. De cultuurschok kon haast niet groter zijn, en vooral in het eerste deel is dat heel, heel fraai. Dan de botte middenhelft, alsof Jacques Post het scenario geschreven had. En dan komt de ontknoping nog. Mon Oncle neemt wraak.

Wat een kijkfestijn. Volstrekt onterecht als de mindere helft van het tweeluik neergezet.

Interessant.

De film opent bijzonder knap met de beelden in Frankrijk - en zet daarmee ook een enorm sterke sfeer die ook enorm Frans aandoet, en qua sfeer ook een heel sterke echo vooruit naar Sorcerer is. Erg fijn.

Dan komt Hackman met zijn Amerikaanse kant van het verhaal, met zijn rauwdouwerij, zijn gebrek aan grenzen en zijn racisme. Fraai gespeeld, maar ook een sign of the times. Aan de andere kant zijn er nog steeds mensen die denken dat dit soort Dirty Harry aanpak van eerst schieten en dan denken gerechtvaardigd is - en daarbij het einde van de film voor het gemak vergeten.

Super fraai gespeeld, dat zeker wel - en van alle rollen eigenlijk wel. De scene met de achtervolging onder de metro wordt vaak genoemd, maar die vlak daarvoor met het instappen is eigenlijk nog veel beter. En de gimmick waar de film om draait leeft tot de dag van vandaag voort in de Franse overtuiging dat een goede auto een verborgen compartiment hoort te hebben. Leuk, totdat je aan de grens stilgezet wordt door een douanier die daar van op de hoogte is - en dat zijn ze vanzelf allemaal.

In het thema van de afgelopen paar weken - alle films van Hackman - is deze wel ietsje opvallend, maar aan de andere kant ook meer van hetzelfde. Meer Hackman dan in de meeste films waarin hij speelt. Maar wellicht interessanter is de voelbare invloed van Friedkin, en wellicht dat je er zelfs de ontwikkeling van zijn latere werk in voorspeld kan zien. Knap werk.

Een op zich simpel gegeven, maar uitgewerkt in een zo homeopathisch plot dat er geen touw meer aan vast te knopen valt. En dat zou nog te verteren zijn als er iets was wat daar tegenover kon staan. Maar helaas, Pfeiffer speelt veel te veel haar gewone typetje waarbij vooral grime en haar ook nog eens erg cliche is - ik weet niet meer zogauw in welke film, maar er is een enorm sterk gevoel dat ik die deja-vu al eerder gezien heb.

En even teleurstellend is de rest van de cast - ik had me laten overhalen door de naam van Poots, maar als ze drie minuten screentime heeft is het veel. De enige die nog enige intensiteit op het scherm weet te brengen is Isaach de Bankolé, maar ook dat is maar een heel, heel klein bijrolletje.

Ook de locaties zijn saai op het dodelijke af. Parijs, de stad van het licht was nog nooit zo vlak en grijs. Was het geld bijna op, ging het daarom? Het zou even makkelijk op de productie kunnen slaan. Enorm teleurstellend.

Evelyne Brochu, de super leuke mevrouw uit Cafe de Flore. Ondertussen een jaar of tien, vijftien ouder, maar dat staat haar niet slecht - als ze tenminste haar haar los heeft, want anders lijkt ze ongemakkelijk veel op Celine Dion, en ze heeft ook nog eens in haar hoofd kennelijk dat ze iets met zingen moet doen. Even naar geluisterd, van mij hoeft het niet als ik heel eerlijk ben.

Ohja, over de film dan maar. Als je er geen hoogdravend en inspirerend filmhuisgeval van verwacht, dan is het eigenlijk best wel ok allemaal. Wel een wat standaard romcom, maar in dat genre zeker geen slechte. Zach Braf is overduidelijk een dagje ouder geworden, maar ook hem staat dat niet slecht, en de grappen hoewel nogal makkelijk en cliche worden wel goed gebracht. Prima film voor een suffe avond.

Een mooi spel met twee verhalen. Wel blijft het verhaal in de tegenwoordige tijd wat achter in diepgang, en is het niet makkelijk om het hoe en waarom van beide verhalen te begrijpen - er blijft nogal wat onduidelijk. En dan heb ik het nog niet eens over het enorme verschil in de normen en waarden van nu ten opzichte van die in het 'oude' deel van de film. Moeilijk te overbruggen eigenlijk.

Waar de parallellen in de beide verhalen op zich best aardig zijn, is het toch wel terecht om de vraag te stellen waarom beide verteld worden. Op zich een leuke gimmick, en een manier om een verder wat saai verhaal op te leuken. Maar aan de andere kant ook een wat flauwe boel, een soort excuus om zowel een happy end als een slechte afloop te kunnen bieden. Echt goed werken doet het eigenlijk niet.

Leuk vooral eigenlijk om Jeremy Irons en Meryl Streep weer eens te zien, en nog in de opbouw van hun roem waren. Vooral Meryl Streep was halverwege de jaren-80 razend populair, haar poster hing op menige studentenkamer. De reden daarvoor is misschien niet precies deze film, want behalve een wat voor de hand liggend romantisch gedoetje en een mooie bos rood haar is er eigenlijk maar weinig bijzonders. Niet slecht geacteerd of zo, maar nou ook weer niet zo heel bijzonder. Dat kwam later nog - en in precies de goede films ook.

Langdradig, saai, voorspelbaar - maar ook gewoon ontspannen vlot vermaak. Het brengt misschien niets nieuws, maar het kijkt wel lekker vlot weg, en Sy en Giraudeau zijn grappig en aanstekelijk. En ja, wat zal ik zeggen, ik heb kennelijk een zwak voor vrouwen met een tuinbroek aan. Niet dat je daar iets in moet zoeken, maar dat geldt voor de hele film ook al.

"Did Melissa ever get a candle lit dinner?"

Een leuk (ahem) fris idee en voor zover ik het even weet ook volstrekt origineel, en de uitwerking klopt ook best goed. Nouja, er zijn wel wat details waar je maar even overheen stapt, maar het plot walst daar ook wel moeiteloos overheen. En, tsja, waar ik al mee begon, de uitwerking van het geheel is gewoon erg fris.

Sowieso leuk om Edgar-Jones te zien in een behoorlijk andere rol dan waar ik haar tot dusver van ken - de kneitergoeie serie Normal People. Ze krijgt hier leuk tegenspel van Stan, die fijn onvoorspelbaar blijft met zijn toch wat maffe gedrag, en daarnaast Gibbs en Okeniyi die voor de broodnodige normaliteit zorgen. En Le Bon dan ook nog, al heb ik daar erg het gevoel van dat er met haar rol en haar karakter toch wel wat meer gedaan had kunnen worden. Maarja, niet voor niets is het spreekwoord In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister.

Erg grappig.

Er zijn niet zo heel veel films die komedie en horror als genre mixen, en dan gaat het nog vaak fout ook. Maar Mulheron heeft het goed door, weet precies hoe je vanaf het begin de aandacht moet pakken en daarna vasthouden. Ook leuk hoe het steeds verder uit de hand loopt met alle gekkigheid, maar zonder dat dat ten koste gaat aan het basisidee. Knap werk.

Jammer dat het toch wat tegenvalt met de internationale doorbraak van de film en de makers - dat hadden ze wel verdiend wat mij betreft, en ook de kans om meer van dit soort gedoetjes te maken. Alleen Morrison heeft geloof ik wel een redelijke carriere, al zijn het wat vaak kleine bijrolletjes = Boba Fett vergeet ik maar even voor het gemak.

Frida Kahlo.

Een documentaire waar zij en haar naaste vrienden het verhaal over haar leven vertellen, zonder de gebruikelijke talking heads maar met in plaats daarvan haar eigen schilderijen en wat goed uitgezochte clips uit de toepasselijke tijd. Voor mij als oningewijde met haar werk en leven werkte dat best goed, en wellicht dat de animaties van de schilderijen ook voor de kenner nog wat toevoegen. Behalve dat nodigt de film beslist ook uit om meer over haar te weten te komen, wat een interessante vrouw en wat een leven heeft zij geleid. Jammer en tragisch dat het maar zo kort was.

Op zich best een leuk begin, maar op het moment dat het eng zou moeten worden is het net een beetje te lachwekkend of ongeloofwaardig voor me. Blijven wat schrikmomentjes over, maar daar kon ik nou ook niet echt van uit m'n vel springen. Verder op zich best redelijk gemaakt, hoewel niet goed genoeg dat ik me iemand van de cast of crew ga moeten herinneren, ben ik bang.

De langzaamste en ook saaiste film van het jaar, geloof ik. Niet dat het nou precies slecht is, maar er gebeurt wel homeopatisch weinig. Hoeveel blaadjes hadden de schrijvers om dit script op te pennen? Het kost mij al moeite om er een honderd-of-zo woorden voor te vinden.

Ja, de hond is wel grappig, Watts speelt niet onaardig, en omfg wat is Murray ineens oud - ik kan me voorstellen dat hij een korte cameo wel genoeg vond.

Suf verhaaltje wat we al eens eerder gezien hebben - heeft niets toe te voegen aan het genre. Maar Kunis en Timberlake maken er toch een fijne film van - de chemie spat van het scherm af. Veel leuker dan No Strings Attached.

Gelukkig maar een klein rolletje voor Woody Harrelson - die weer eens in zijn gewone irritante sidekick teruggevallen lijkt hier.

Zinema slaat de spijker iets te hard op het pijnlijke koppie.

Aardig filmpje is het, over dit stel triest-infantiele tienertjes dat denkt een moderne relatie aan te gaan als reactie op de pijnlijke tristesse van de relaties van hun vrienden. Alsof de jaren-70 niet tot ziekmakens toe hebben aangetoond dat dat geen enkele kans van slagen heeft. En dan komt Megan Fox ook nog langs om het hele zaakje wat op te vrolijken. If I could be so lucky.

Best leuk om te zien - even aangenomen dat je geen ingewikkelde relatie-met-kind hebt, of een vriendinnetje waar je goedbeschouwd toch wat op uitgekeken bent. Aardig geacteerd, Jennifer Westfeldt kan zichzelf heel goed regisseren ook kennelijk. Da's best knap. En een film met Megan Fox is altijd goed, eigenlijk - en ook fijn dat haar schouder ongegeneerd getatoeëerd in beeld komt. Al is daar dan alleen maar dat idiote Shakespeare-citaat te lezen.

Love, kids, happiness. Pick two.

Een heleboel gedoe, maar vrolijk beeld en daarmee bruikbaar kijkvoor voor een loos moment. Verder niets aan de hand, gewoon kijkvoer, vooral geen betekenis aan hechten of diepere lagen in zoeken - dit is de Franse versie van de troep die Johan Nijenhuis in Nederland maakt.

Ondanks de af en toe wat te ongepolijste camerabewegingen erg mooie beelden - mooie opnames is echt nog een understatement als Evelyne Brochu in beeld is. Maar ook daarbuiten is het een prettige film, met subtiele humor en wat prettig kattekwaad om af en toe te lachen. Coming of age is wel een goede beschrijving. In nog net verstaanbaar Quebecquois - en leuk om daar dan ook weer de engelse leenwoorden in te herkennen.

Sfeervol, maar ook onsamenhangend en onevenwichtig - er zitten best een paar mooie scenes in, maar die worden ook weer omringd door mindere. Moeizaam om dan in het toch al wat dunne verhaal te blijven. Sommige beelden zijn wel echt geniaal, en de locaties voor het grootste gedeelte prima - al zit daar ook hier en daar wel een slordigheidje in, bijvoorbeeld als een van de mooie dames tegen een sfeervolle middeleeuwse muur hangt met naast haar een vers stukkie graffiti. Die dames zijn zeker de moeite waard, maar ook daar wat storende details - de tanlines van jaren-70 model bikinis op hun lijf, bijvoorbeeld.

Cult uit de jaren-70, zeker. Maar zonder de in de jaren-70 gebruikte geestverruimende middelen ontbreekt er toch wat.

Geniaal.

Voor het eerst in een jaar of tien teruggezien, en de film heeft nog geen onsje van de volstrekt terechte cultstatus verloren. Deze film lift niet mee op de sterrenstatus van Rodriguez en Tarantino, maar is juist mede de reden van die sterrenstatus juist - net zo goed als Desperado en Pulp Fiction.

Het meest bekend en besproken is natuurlijk de prachtige plottwist. Ongeevenaard - en toch perfect passend in het verhaal. Knap gedaan, zeker als je de achtergrond van de plottwist kent - het verhaal dat Rodriguez en Tarantino twee scripts hadden liggen, die allebei niet goed konden worden uitgewerkt naar een complete film. Tot de heren op het idee kwamen om die twee scripts aan elkaar te breien, en dat is dus deze film geworden.

Vooral Keitel en Clooney spelen erg goed, vind ik. Tarantino is nog wel te genieten als psycho. Lewis hangt vooral de Lolita uit - zoals ze wel in meer films gedaan heeft. Maar wat de film wel wat extra geeft is de vaste Rodriguez crew - Tito & Tarantula, bijvoorbeeld, die ook de soundtrack grotendeels doen. En natuurlijk ook Salma Hayek. Mooie show.

Langdradig.

Cage draait zonder veel gevoel zijn gewone typetje af, trekt op de zelfde manier met zijn wangetjes als we hem al zo vaak hebben zien doen, gebruikt de zelfde intonatie en draai van zijn stem. Dat maakt het wel wat moeilijk om in de film te komen. En omdat zijn hoofdrol nogal overheerst, blijft er maar weinig ruimte over voor Cusack - die ook niet echt overtuigt als engerd - of Mitchell, die nauwelijks screentime krijgt.

Het verhaal is daarbij aan de uitleggerige kant, en had wellicht toch beter wat meer gedramatiseerd kunnen worden. Waar gebeurd is meestal geen pluspunt, en dat blijkt hier ook maar weer eens.

Op zich best een aardige film, het vleugje komedie irriteert mij niet zo erg - maar het maakt het wel wat lastiger om een doelgroep te vinden, misschien. En da's denk ik wel waar de film onder lijden zal - want, het verhaal is net niet idioot genoeg om op die manier tot cultstatus te komen, en lang niet gewoon genoeg om een normaal drama/thrillerfilmpje te kunnen zijn. Al was het maar omdat het een film uit Noorwegen is. Veroordeeld tot de middenmoot, zeg maar.

En eigenlijk is dat misschien ook wel terecht. Want het springt er nergens echt uit. Niet goed, niet slecht. Aardig gespeeld, niet bijzonder. Leuk in beeld gebracht, niet speciaal. Beetje vleesch, beetje visch.

Interessant, geloof ik.

De documentaire slaagt er wel redelijk goed in om de toch nogal sensationele feiten rond de ontsnapping van Ghosn weer boven water te halen, maar faalt aan de andere kant ook volledig om behoorlijk inzicht te geven in wat er dan daadwerkelijk waar was van de aanklachten. Dat had toch echt wel wat beter gekund, denk ik dan - er is toch zo ondertussen zat boven water volgens mij.

Overigens een fraai voorbeeld van hoe ver van de werkelijkheid dit soort 'top'mensen vaak verwijderd raken. En een mooi pleidooi waarom er echt een veel lagere cap zou moeten zijn op de absurde salarissen. De balkenendenorm past ons allemaal - en dan wel met het tarief zoals die norm ooit ingevoerd is, niet de alweer veel hogere die er nu is. En eigenlijk verdient niemand het om meer dan modaal betaald te krijgen - allemaal sprookjes, die vooral graag verteld worden door de belanghebbenden.

Thanks for the happy ending.

Dat deze film iets met Sex Lies and Videotape te maken heeft zal Soderbergh er wel achteraf bij verzonnen hebben. Ik zie in ieder geval geen enkele link, niet qua narratief, niet qua beeldstijl, en al helemaal niet filmisch. Het is wellicht te waarderen dat hij het durft om dit soort experiment de wereld in te slingeren, aan de andere kant komt het nou ook niet echt over alsof hij er zijn best voor gedaan heeft. En zo'n beetje hetzelfde geldt wel voor de hele cast en crew. Was daar nou niemand bij die even had kunnen zeggen 'ja maar sorry waar gaat dit eigenlijk heen?'

Nergens dus. En buiten dat, een van de lelijkste films die ik ooit zag.

Voor het eerst in heel lang weer eens opnieuw gezien. Niet veel aan kracht kwijt.

Beide delen van de film zijn ontegenzeglijk ijzersterk. Het eerste deel, met de mother of all drill instructors met zijn volkomen foute humor - waardoor het geheel, hoe verkeerd het ook is, toch af en toe erg grappig is. Het tweede deel, waarin de praktijk op de lessen volgt in een surrealistische omgeving. Bron van hele series oneliners en samples die nog steeds zowat dagelijks te horen zijn, onderdeel van de cultuur geworden zijn.

Toch is de thematiek niet zo vernieuwend geweest als we nu misschien wel wat aannemen. Billy Joel had allang zijn liedje gezongen, en Apocalypse Now en The Deer Hunter waren ook eerder - veel eerder. Niettemin weet Kubrick het wel erg indringend te brengen, zijn favoriete onderwerp - het verworden van de menselijke maat tot iets anders komt er erg duidelijk uit.

Waarvan ik me dan even afvraag of die boodschap nog steeds even hard aankomt als in de toch wat zachtere jaren-80. Maar misschien lijkt dat ook alleen maar zo.

Floyd dobbert zonder doel door het leven.

Dat zou een fijne film op kunnen leveren als er dan af en toe iets gebeurde, maar dat blijft grotendeels toch wat homeopatisch, en erg interessant wordt het daarbij niet. Fraai gespeeld, zoals je zou verwachten van de cast - niet alleen Hackman maar ook een ouwe rot als Burgess Meredith of een klasse acteur als Elias Koteas. Maar wellicht hadden ze toch beter een andere film kunnen uitzoeken, voor mij werkt dit niet echt.

Misschien moet je er voor in de stemming zijn om deze film volledig te waarderen.

Het concept is heerlijk absurd, maar de uitwerking bevalt me niet echt - al is dat wellicht vooral omdat de mooie Demoustier zo lelijk opgetakeld is met die afgrijselijke pruik en haar rubber pakje. Gelukkig blijft dat aan de buitenkant van de raamvertelling, die prettig absurd over the top gaat, al rammelt de uitwerking daarvan ook wel wat hier en daar. Origineel is het allemaal zeker wel, en dat is al heel wat tegenwoordig. Jammer dan evengoed dat Dupieux de verleiding van crazy credits niet kon weerstaan.

Niet onaardig.

Victoria Justice doet op zich geen pijn aan m'n ogen, maar aan de andere kant is ze ook echt niet de reden waarom deze film nog te verteren is. Jackson Nicoll, die de irritante kleine broer spelen mag is dat wat mij betreft toch zeker ook niet. Hoewel het wel de bedoeling zal zijn dat hij vertederend overkomt - op nieuwe stelletjes met dappere plannen, of jonge ouders met een zoontje. Voor mij is hij eigenlijk voornamelijk erg irritant - ehh, tot het einde, want hij heeft ook een goeie scène.

En daarnaast zijn wel genoeg grappen die - hoe plat ook - wel zo precies goed getimed uitkomen dat het echt wel een leuk geheel wordt. De kip en de auto. Of dat ding met die emmer. Erg goed.