Opinions

Deel twee.

Bigger, badder, and French-er. Meer Hackman. Meer geschiet. Meer Frans, meer taal, geur en gevoel. De stereotype uitzondering die aangeeft dat het tweede deel soms gewoon beter is dan het eerste. Marseille is tenslotte mooier en ranziger dan New York - en vooral ook veel minder afgezaagd. Het plot is harder, inventiever en spannender. Doyle is niet op zijn eigen turf, en dat merken we ook - hij trapt nu helemaal volstrekt ongericht om zich heen.

Ongekend mooie locaties en heerlijk botte actie, en dat allemaal tegen de authentieke achtergrond van de haven van Marseille. Met Hackman daar met zijn maffe hoedje gewoon dwars overal doorheen, als een soort M. Hulot van een andere planeet. De cultuurschok kon haast niet groter zijn, en vooral in het eerste deel is dat heel, heel fraai. Dan de botte middenhelft, alsof Jacques Post het scenario geschreven had. En dan komt de ontknoping nog. Mon Oncle neemt wraak.

Wat een kijkfestijn. Volstrekt onterecht als de mindere helft van het tweeluik neergezet.

Interessant.

De film opent bijzonder knap met de beelden in Frankrijk - en zet daarmee ook een enorm sterke sfeer die ook enorm Frans aandoet, en qua sfeer ook een heel sterke echo vooruit naar Sorcerer is. Erg fijn.

Dan komt Hackman met zijn Amerikaanse kant van het verhaal, met zijn rauwdouwerij, zijn gebrek aan grenzen en zijn racisme. Fraai gespeeld, maar ook een sign of the times. Aan de andere kant zijn er nog steeds mensen die denken dat dit soort Dirty Harry aanpak van eerst schieten en dan denken gerechtvaardigd is - en daarbij het einde van de film voor het gemak vergeten.

Super fraai gespeeld, dat zeker wel - en van alle rollen eigenlijk wel. De scene met de achtervolging onder de metro wordt vaak genoemd, maar die vlak daarvoor met het instappen is eigenlijk nog veel beter. En de gimmick waar de film om draait leeft tot de dag van vandaag voort in de Franse overtuiging dat een goede auto een verborgen compartiment hoort te hebben. Leuk, totdat je aan de grens stilgezet wordt door een douanier die daar van op de hoogte is - en dat zijn ze vanzelf allemaal.

In het thema van de afgelopen paar weken - alle films van Hackman - is deze wel ietsje opvallend, maar aan de andere kant ook meer van hetzelfde. Meer Hackman dan in de meeste films waarin hij speelt. Maar wellicht interessanter is de voelbare invloed van Friedkin, en wellicht dat je er zelfs de ontwikkeling van zijn latere werk in voorspeld kan zien. Knap werk.

Een op zich simpel gegeven, maar uitgewerkt in een zo homeopathisch plot dat er geen touw meer aan vast te knopen valt. En dat zou nog te verteren zijn als er iets was wat daar tegenover kon staan. Maar helaas, Pfeiffer speelt veel te veel haar gewone typetje waarbij vooral grime en haar ook nog eens erg cliche is - ik weet niet meer zogauw in welke film, maar er is een enorm sterk gevoel dat ik die deja-vu al eerder gezien heb.

En even teleurstellend is de rest van de cast - ik had me laten overhalen door de naam van Poots, maar als ze drie minuten screentime heeft is het veel. De enige die nog enige intensiteit op het scherm weet te brengen is Isaach de Bankolé, maar ook dat is maar een heel, heel klein bijrolletje.

Ook de locaties zijn saai op het dodelijke af. Parijs, de stad van het licht was nog nooit zo vlak en grijs. Was het geld bijna op, ging het daarom? Het zou even makkelijk op de productie kunnen slaan. Enorm teleurstellend.

Evelyne Brochu, de super leuke mevrouw uit Cafe de Flore. Ondertussen een jaar of tien, vijftien ouder, maar dat staat haar niet slecht - als ze tenminste haar haar los heeft, want anders lijkt ze ongemakkelijk veel op Celine Dion, en ze heeft ook nog eens in haar hoofd kennelijk dat ze iets met zingen moet doen. Even naar geluisterd, van mij hoeft het niet als ik heel eerlijk ben.

Ohja, over de film dan maar. Als je er geen hoogdravend en inspirerend filmhuisgeval van verwacht, dan is het eigenlijk best wel ok allemaal. Wel een wat standaard romcom, maar in dat genre zeker geen slechte. Zach Braf is overduidelijk een dagje ouder geworden, maar ook hem staat dat niet slecht, en de grappen hoewel nogal makkelijk en cliche worden wel goed gebracht. Prima film voor een suffe avond.

Een mooi spel met twee verhalen. Wel blijft het verhaal in de tegenwoordige tijd wat achter in diepgang, en is het niet makkelijk om het hoe en waarom van beide verhalen te begrijpen - er blijft nogal wat onduidelijk. En dan heb ik het nog niet eens over het enorme verschil in de normen en waarden van nu ten opzichte van die in het 'oude' deel van de film. Moeilijk te overbruggen eigenlijk.

Waar de parallellen in de beide verhalen op zich best aardig zijn, is het toch wel terecht om de vraag te stellen waarom beide verteld worden. Op zich een leuke gimmick, en een manier om een verder wat saai verhaal op te leuken. Maar aan de andere kant ook een wat flauwe boel, een soort excuus om zowel een happy end als een slechte afloop te kunnen bieden. Echt goed werken doet het eigenlijk niet.

Leuk vooral eigenlijk om Jeremy Irons en Meryl Streep weer eens te zien, en nog in de opbouw van hun roem waren. Vooral Meryl Streep was halverwege de jaren-80 razend populair, haar poster hing op menige studentenkamer. De reden daarvoor is misschien niet precies deze film, want behalve een wat voor de hand liggend romantisch gedoetje en een mooie bos rood haar is er eigenlijk maar weinig bijzonders. Niet slecht geacteerd of zo, maar nou ook weer niet zo heel bijzonder. Dat kwam later nog - en in precies de goede films ook.

"Did Melissa ever get a candle lit dinner?"

Een leuk (ahem) fris idee en voor zover ik het even weet ook volstrekt origineel, en de uitwerking klopt ook best goed. Nouja, er zijn wel wat details waar je maar even overheen stapt, maar het plot walst daar ook wel moeiteloos overheen. En, tsja, waar ik al mee begon, de uitwerking van het geheel is gewoon erg fris.

Sowieso leuk om Edgar-Jones te zien in een behoorlijk andere rol dan waar ik haar tot dusver van ken - de kneitergoeie serie Normal People. Ze krijgt hier leuk tegenspel van Stan, die fijn onvoorspelbaar blijft met zijn toch wat maffe gedrag, en daarnaast Gibbs en Okeniyi die voor de broodnodige normaliteit zorgen. En Le Bon dan ook nog, al heb ik daar erg het gevoel van dat er met haar rol en haar karakter toch wel wat meer gedaan had kunnen worden. Maarja, niet voor niets is het spreekwoord In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister.

Erg grappig.

Er zijn niet zo heel veel films die komedie en horror als genre mixen, en dan gaat het nog vaak fout ook. Maar Mulheron heeft het goed door, weet precies hoe je vanaf het begin de aandacht moet pakken en daarna vasthouden. Ook leuk hoe het steeds verder uit de hand loopt met alle gekkigheid, maar zonder dat dat ten koste gaat aan het basisidee. Knap werk.

Jammer dat het toch wat tegenvalt met de internationale doorbraak van de film en de makers - dat hadden ze wel verdiend wat mij betreft, en ook de kans om meer van dit soort gedoetjes te maken. Alleen Morrison heeft geloof ik wel een redelijke carriere, al zijn het wat vaak kleine bijrolletjes = Boba Fett vergeet ik maar even voor het gemak.

Frida Kahlo.

Een documentaire waar zij en haar naaste vrienden het verhaal over haar leven vertellen, zonder de gebruikelijke talking heads maar met in plaats daarvan haar eigen schilderijen en wat goed uitgezochte clips uit de toepasselijke tijd. Voor mij als oningewijde met haar werk en leven werkte dat best goed, en wellicht dat de animaties van de schilderijen ook voor de kenner nog wat toevoegen. Behalve dat nodigt de film beslist ook uit om meer over haar te weten te komen, wat een interessante vrouw en wat een leven heeft zij geleid. Jammer en tragisch dat het maar zo kort was.

Op zich best een leuk begin, maar op het moment dat het eng zou moeten worden is het net een beetje te lachwekkend of ongeloofwaardig voor me. Blijven wat schrikmomentjes over, maar daar kon ik nou ook niet echt van uit m'n vel springen. Verder op zich best redelijk gemaakt, hoewel niet goed genoeg dat ik me iemand van de cast of crew ga moeten herinneren, ben ik bang.

De langzaamste en ook saaiste film van het jaar, geloof ik. Niet dat het nou precies slecht is, maar er gebeurt wel homeopatisch weinig. Hoeveel blaadjes hadden de schrijvers om dit script op te pennen? Het kost mij al moeite om er een honderd-of-zo woorden voor te vinden.

Ja, de hond is wel grappig, Watts speelt niet onaardig, en omfg wat is Murray ineens oud - ik kan me voorstellen dat hij een korte cameo wel genoeg vond.

Suf verhaaltje wat we al eens eerder gezien hebben - heeft niets toe te voegen aan het genre. Maar Kunis en Timberlake maken er toch een fijne film van - de chemie spat van het scherm af. Veel leuker dan No Strings Attached.

Gelukkig maar een klein rolletje voor Woody Harrelson - die weer eens in zijn gewone irritante sidekick teruggevallen lijkt hier.

Zinema slaat de spijker iets te hard op het pijnlijke koppie.

Aardig filmpje is het, over dit stel triest-infantiele tienertjes dat denkt een moderne relatie aan te gaan als reactie op de pijnlijke tristesse van de relaties van hun vrienden. Alsof de jaren-70 niet tot ziekmakens toe hebben aangetoond dat dat geen enkele kans van slagen heeft. En dan komt Megan Fox ook nog langs om het hele zaakje wat op te vrolijken. If I could be so lucky.

Best leuk om te zien - even aangenomen dat je geen ingewikkelde relatie-met-kind hebt, of een vriendinnetje waar je goedbeschouwd toch wat op uitgekeken bent. Aardig geacteerd, Jennifer Westfeldt kan zichzelf heel goed regisseren ook kennelijk. Da's best knap. En een film met Megan Fox is altijd goed, eigenlijk - en ook fijn dat haar schouder ongegeneerd getatoeëerd in beeld komt. Al is daar dan alleen maar dat idiote Shakespeare-citaat te lezen.

Love, kids, happiness. Pick two.

Een heleboel gedoe, maar vrolijk beeld en daarmee bruikbaar kijkvoor voor een loos moment. Verder niets aan de hand, gewoon kijkvoer, vooral geen betekenis aan hechten of diepere lagen in zoeken - dit is de Franse versie van de troep die Johan Nijenhuis in Nederland maakt.

Ondanks de af en toe wat te ongepolijste camerabewegingen erg mooie beelden - mooie opnames is echt nog een understatement als Evelyne Brochu in beeld is. Maar ook daarbuiten is het een prettige film, met subtiele humor en wat prettig kattekwaad om af en toe te lachen. Coming of age is wel een goede beschrijving. In nog net verstaanbaar Quebecquois - en leuk om daar dan ook weer de engelse leenwoorden in te herkennen.

Sfeervol, maar ook onsamenhangend en onevenwichtig - er zitten best een paar mooie scenes in, maar die worden ook weer omringd door mindere. Moeizaam om dan in het toch al wat dunne verhaal te blijven. Sommige beelden zijn wel echt geniaal, en de locaties voor het grootste gedeelte prima - al zit daar ook hier en daar wel een slordigheidje in, bijvoorbeeld als een van de mooie dames tegen een sfeervolle middeleeuwse muur hangt met naast haar een vers stukkie graffiti. Die dames zijn zeker de moeite waard, maar ook daar wat storende details - de tanlines van jaren-70 model bikinis op hun lijf, bijvoorbeeld.

Cult uit de jaren-70, zeker. Maar zonder de in de jaren-70 gebruikte geestverruimende middelen ontbreekt er toch wat.

Geniaal.

Voor het eerst in een jaar of tien teruggezien, en de film heeft nog geen onsje van de volstrekt terechte cultstatus verloren. Deze film lift niet mee op de sterrenstatus van Rodriguez en Tarantino, maar is juist mede de reden van die sterrenstatus juist - net zo goed als Desperado en Pulp Fiction.

Het meest bekend en besproken is natuurlijk de prachtige plottwist. Ongeevenaard - en toch perfect passend in het verhaal. Knap gedaan, zeker als je de achtergrond van de plottwist kent - het verhaal dat Rodriguez en Tarantino twee scripts hadden liggen, die allebei niet goed konden worden uitgewerkt naar een complete film. Tot de heren op het idee kwamen om die twee scripts aan elkaar te breien, en dat is dus deze film geworden.

Vooral Keitel en Clooney spelen erg goed, vind ik. Tarantino is nog wel te genieten als psycho. Lewis hangt vooral de Lolita uit - zoals ze wel in meer films gedaan heeft. Maar wat de film wel wat extra geeft is de vaste Rodriguez crew - Tito & Tarantula, bijvoorbeeld, die ook de soundtrack grotendeels doen. En natuurlijk ook Salma Hayek. Mooie show.

Langdradig.

Cage draait zonder veel gevoel zijn gewone typetje af, trekt op de zelfde manier met zijn wangetjes als we hem al zo vaak hebben zien doen, gebruikt de zelfde intonatie en draai van zijn stem. Dat maakt het wel wat moeilijk om in de film te komen. En omdat zijn hoofdrol nogal overheerst, blijft er maar weinig ruimte over voor Cusack - die ook niet echt overtuigt als engerd - of Mitchell, die nauwelijks screentime krijgt.

Het verhaal is daarbij aan de uitleggerige kant, en had wellicht toch beter wat meer gedramatiseerd kunnen worden. Waar gebeurd is meestal geen pluspunt, en dat blijkt hier ook maar weer eens.

Op zich best een aardige film, het vleugje komedie irriteert mij niet zo erg - maar het maakt het wel wat lastiger om een doelgroep te vinden, misschien. En da's denk ik wel waar de film onder lijden zal - want, het verhaal is net niet idioot genoeg om op die manier tot cultstatus te komen, en lang niet gewoon genoeg om een normaal drama/thrillerfilmpje te kunnen zijn. Al was het maar omdat het een film uit Noorwegen is. Veroordeeld tot de middenmoot, zeg maar.

En eigenlijk is dat misschien ook wel terecht. Want het springt er nergens echt uit. Niet goed, niet slecht. Aardig gespeeld, niet bijzonder. Leuk in beeld gebracht, niet speciaal. Beetje vleesch, beetje visch.

Interessant, geloof ik.

De documentaire slaagt er wel redelijk goed in om de toch nogal sensationele feiten rond de ontsnapping van Ghosn weer boven water te halen, maar faalt aan de andere kant ook volledig om behoorlijk inzicht te geven in wat er dan daadwerkelijk waar was van de aanklachten. Dat had toch echt wel wat beter gekund, denk ik dan - er is toch zo ondertussen zat boven water volgens mij.

Overigens een fraai voorbeeld van hoe ver van de werkelijkheid dit soort 'top'mensen vaak verwijderd raken. En een mooi pleidooi waarom er echt een veel lagere cap zou moeten zijn op de absurde salarissen. De balkenendenorm past ons allemaal - en dan wel met het tarief zoals die norm ooit ingevoerd is, niet de alweer veel hogere die er nu is. En eigenlijk verdient niemand het om meer dan modaal betaald te krijgen - allemaal sprookjes, die vooral graag verteld worden door de belanghebbenden.

Thanks for the happy ending.

Dat deze film iets met Sex Lies and Videotape te maken heeft zal Soderbergh er wel achteraf bij verzonnen hebben. Ik zie in ieder geval geen enkele link, niet qua narratief, niet qua beeldstijl, en al helemaal niet filmisch. Het is wellicht te waarderen dat hij het durft om dit soort experiment de wereld in te slingeren, aan de andere kant komt het nou ook niet echt over alsof hij er zijn best voor gedaan heeft. En zo'n beetje hetzelfde geldt wel voor de hele cast en crew. Was daar nou niemand bij die even had kunnen zeggen 'ja maar sorry waar gaat dit eigenlijk heen?'

Nergens dus. En buiten dat, een van de lelijkste films die ik ooit zag.

Voor het eerst in heel lang weer eens opnieuw gezien. Niet veel aan kracht kwijt.

Beide delen van de film zijn ontegenzeglijk ijzersterk. Het eerste deel, met de mother of all drill instructors met zijn volkomen foute humor - waardoor het geheel, hoe verkeerd het ook is, toch af en toe erg grappig is. Het tweede deel, waarin de praktijk op de lessen volgt in een surrealistische omgeving. Bron van hele series oneliners en samples die nog steeds zowat dagelijks te horen zijn, onderdeel van de cultuur geworden zijn.

Toch is de thematiek niet zo vernieuwend geweest als we nu misschien wel wat aannemen. Billy Joel had allang zijn liedje gezongen, en Apocalypse Now en The Deer Hunter waren ook eerder - veel eerder. Niettemin weet Kubrick het wel erg indringend te brengen, zijn favoriete onderwerp - het verworden van de menselijke maat tot iets anders komt er erg duidelijk uit.

Waarvan ik me dan even afvraag of die boodschap nog steeds even hard aankomt als in de toch wat zachtere jaren-80. Maar misschien lijkt dat ook alleen maar zo.

Floyd dobbert zonder doel door het leven.

Dat zou een fijne film op kunnen leveren als er dan af en toe iets gebeurde, maar dat blijft grotendeels toch wat homeopatisch, en erg interessant wordt het daarbij niet. Fraai gespeeld, zoals je zou verwachten van de cast - niet alleen Hackman maar ook een ouwe rot als Burgess Meredith of een klasse acteur als Elias Koteas. Maar wellicht hadden ze toch beter een andere film kunnen uitzoeken, voor mij werkt dit niet echt.

Misschien moet je er voor in de stemming zijn om deze film volledig te waarderen.

Het concept is heerlijk absurd, maar de uitwerking bevalt me niet echt - al is dat wellicht vooral omdat de mooie Demoustier zo lelijk opgetakeld is met die afgrijselijke pruik en haar rubber pakje. Gelukkig blijft dat aan de buitenkant van de raamvertelling, die prettig absurd over the top gaat, al rammelt de uitwerking daarvan ook wel wat hier en daar. Origineel is het allemaal zeker wel, en dat is al heel wat tegenwoordig. Jammer dan evengoed dat Dupieux de verleiding van crazy credits niet kon weerstaan.

Niet onaardig.

Victoria Justice doet op zich geen pijn aan m'n ogen, maar aan de andere kant is ze ook echt niet de reden waarom deze film nog te verteren is. Jackson Nicoll, die de irritante kleine broer spelen mag is dat wat mij betreft toch zeker ook niet. Hoewel het wel de bedoeling zal zijn dat hij vertederend overkomt - op nieuwe stelletjes met dappere plannen, of jonge ouders met een zoontje. Voor mij is hij eigenlijk voornamelijk erg irritant - ehh, tot het einde, want hij heeft ook een goeie scène.

En daarnaast zijn wel genoeg grappen die - hoe plat ook - wel zo precies goed getimed uitkomen dat het echt wel een leuk geheel wordt. De kip en de auto. Of dat ding met die emmer. Erg goed.

In het begin dreigt het wat saai en sloom te worden, maar zodra de road trip op gang komt verdwijnt die dreiging al snel. Ondanks een misschien wat zwaar onderwerp toch een aardige feelgood comedy, al is het comedy onderdeel wel meestal pikzwarte humor. Dat ligt bij mij dan wel goed, dat helpt. Rudd en Roberts zitten goed in hun rol, en Gomez ook - misschien ietwat onterecht om dat verrassend te vinden. Jammer dat het einde wat teveel over de top gaat, zoals mijn voorganger ook al opmerkt - het is gewoon te.

- hoofdstuktitels

- lelijke ai-cgi beelden

- fouten in de continuïteit

- geleuter over de vijfde ruiter van de apocalyps

- crazy credit gedoe

- geen enkele binding meer met het origineel

Narratief is het om te huilen. Sowieso is zo'n beetje alles waar een lettergreep als 'quel' in voorkomt al haast een misser, maar in dit geval is het nog echt wel een tandje erger. Het hele concept rammelt van het begin af aan al aan alle kanten, maar geen bezwaar, bedenk nog eens wat idiote gimmicks, maar maak daar dan nauwelijks gebruik van. Neem een stel acteurs, en daag ze uit om hun slechtste prestatie ooit neer te zetten - Hemsworth wint die prijs met verve. Tsja, ga dan ook in je leren broek in de woestijn rondrennen. Dementus, even dement als heel Hollywood lijkt te zijn.

Alles wat het originele idee tot iets speciaals maakte ontbreekt in deze film. In plaats van een meeslepend verhaal zijn de makers nu trots op een paar goed gelukte beelden - en laten we eerlijk zijn, wellicht was dat ook gewoon geluk in plaats van beredeneerd vakmanschap. Ik wijt het maar aan het oplopende CO2 in de lucht die we allemaal inademen. Wetenschappelijk bewijs te over dat je daar niet slimmer van wordt.

Do you have it in you to make it epic?

Een retorische vraag, en de samenvatting van de film.

Teleurstellend.

Ik krijg er wat het idee van dat de makers niet begrepen hebben wat deel 1 tot zo'n goede film maakte, want de voor mij essentiele ingrediënten zijn er niet. Geen lol, nauwelijks kameraadschap, en te weinig mooie auto's. In plaats daarvan een absurd slecht verhaal en teveel nadruk op stunts - die dan ook nog maar deels om de auto's gaan. En met de aanwezigheid van de acteurs zou je haast denken dat niet Paul Walker maar Jordana Brewster niet meer beschikbaar was. Jason Statham is nogal miscast als bad guy ook. Dat lijkt hem niet echt te liggen, en het overtuigt ook nauwelijks.

Het verhaal is te suf voor woorden. Waar dat in de andere delen nog werd gecompenseerd door de autos en de te mooie vrouwen, komt het in dit deel niet op me over. Te mager, te gekunsteld, en vooral met te weinig lol. De vonk ontbreekt.

Slechtste deel in de reeks wat mij betreft.

Half en half.

Enerzijds is de compromisloze benadering van het verhaal er wel een die me altijd erg goed ligt - een simpel onderwerp, en dat zonder afleiding uitwerken zonder details te schuwen of de aandacht in subplotjes en overbodig gedoe te verliezen. Aan de andere kant is het einde nou niet bepaald heel geloofwaardig. Bijvoorbeeld, de SS-ers hebben overduidelijk een panzerfaust in hun handen. Maar waarom doen ze daar dan niks mee? En nog zoiets, als er een handgranaat in een tank afgaat, dan overleeft de bemanning dat echt niet.

Een zelfde soort gevoel heb ik bij de personages. De hoofdrollen zijn wel voldoende ingekleurd, maar de bijrollen zijn wel wat erg eendimensionaal. Jammer, het maakt dat het enige waar de film iets in te brengen heeft de botheid van het geweld is.

Franco krijgt een slechte pers voor zijn werk, maar ik vind het zo raar nog niet. Ja, het verhaal is weinig vernieuwend, maar wel behoorlijk goed uitgewerkt. Mooie strakke harde beelden van het onherbergzame landschap, en een stel acteurs dat wellicht niet de beste prestaties ooit neerzet maar wel voldoende voor wat er van ze gevraagd wordt - dat doet Franco als regisseur toch best goed. Inclusief zichzelf regisseren, want ik vond de engerd die hij speelt wel degelijk overtuigend. Als enige minpuntje wellicht Jovovich - die had kennelijk haar dag niet. En Waterhouse, tjsa, weer een leuk rolletje, maar ik vond dat ze in The Bad Batch veel beter uitkwam. Veel meer ruimte om er wat van te maken vooral, in die film.

Het uitmelken van het commerciele succes van Westworld - die ik ook al erg vond tegenvallen, gemeten naar de manier waarop ik nu naar films kijk. Dit geval had ik indertijd niet gezien, en dus nu voor het eerst. Niet echt positief.

Het verhaal is wel weer vrij sterk, hoewel niet zo fris als in Westworld zelf. Maar de uitwerking is ook weer erg matig, en de production values zijn passend bij een extreem low budget gevalletje - maar dat was dit toch niet echt. Slechte productie en slechte regie, en allebei zonder inspiratie, veel meer kan ik er dan toch niet van maken. Vergelijk het even met iets als Star Wars of de films die Kubrick in dezelfde tijd neerzette - dat is toch echt een wereld van verschil.

Als enige positieve punt eigenlijk dat Brynner nog even langskomt, al is het weinig meer dan een cameo.

Leedvermaak.

Wellicht nog een tikje verwondering over de idioterie van influencers die 250K US krijgen voor een post op Insta, waar ze zelf nauwelijks iets van meekrijgen - als ze zelf al de telefoon in hun vingers hebben. Maar de film zelf geeft een vrij zwak en slap verhaal van wat toch ongeveer de grootste epic fail op het gebied van oplichting in de party industry moet zijn. Tsja, je moet wel weten wanneer je moet stoppen. En het is ook wel wat handig als je ergens in de verte een idee hebt waar je mee bezig bent. Kennelijk laat niemand zich daar door tegenhouden. Maar ook de vertellers van dit trieste epos leggen de lat erg laag - op de prachtig stralend witte zandgrond, ongeveer, al zal die in het echt toch ook wel wat minder mooi zijn. Als het enige epic shot wat je als film/documentairemaker te bieden hebt van insta of youtube gejat is, dan heb je wel erg weinig ambitie. En dat straalt het geheel eigenlijk wel over de hele linie uit.

Leedvermaak van de arme sukkels die zich via FOMO of wat voor andere idiote emotie dan ook hebben laten verleiden hun geld aan deze oplichters te geven, tsja. Het is een armzalige manier om anderhalf uur door te komen. Maar iets beters heeft Netflix niet te bieden vanavond, kennelijk. Serieuze onderzoeksjournalistiek moet je kennelijk niet meer verwachten, lachen om een broodje kaas is kennelijk allang genoeg.