Opinions

You can't handle the truth!

Hoe fraai de rollen van Moore en Cruise ook zijn, en zo fraai als ze zijn, het is Nicholson die de show steelt met zijn uitbarsting. Wellicht is het mooiste nog zijn scene precies daarna, het ongeloof, de indignation - bij gebrek aan een passend Nederlands woord daarvoor.

Tot die tijd is het zwelgen in de wat ongeloofwaardige karakters - met Moore en Cruise als blikvangers vanzelf. Maar wat daar wat in onbelicht blijft is dat het verhaal net iets meer dan 'based on true events' over echte mensen gaat - want, gebaseerd op een Broadway play, en dat was weer gebaseerd op een zaakje wat de zus van de schrijver als advocaat bij de US Navy had meegemaakt. Ja, het gaat dus ietwat verdekt gewoon over échte mensen. In Amerika kan dat allemaal zomaar, Guantanamo Bay is daadwerkelijk een plaats waar mensen wonen, werken en gevangen zitten. En af en toe voor de vorm eens op een Cubaan schieten.

Wellicht dat de US Navy het een goed idee vond om na de schandalen over USS Iowa en Tailgate eens iets in de media te brengen dat in de verte kon lijken op een normale rechtsgang. Achteraf lijkt ook dat nogal een mislukking, want de afloop voelt even barbaars aan als het begin.

Als film is het verder wel behoorlijk ok eigenlijk - de rechtbankscenes zijn voldoende boeiend, de karakters zijn in de verte wel geloofwaardig. Al moet me wel van het hart dat de nachtelijke sessies van het defense legal team, ik bedoel, waar hebben ze dan precies al die tijd voor nodig. Een normaal mens vogelt dat in tien, twintig minuten uit. Maar allez, het speelt in Amerika, dat verklaart wellicht al genoeg.

Leuk geprobeerd.

Het begint op zich best aardig, maar de onwaarschijnlijkheden stapelen zich zo hoog op dat ik halverwege al echt de tel kwijt was. Tsja, in de roddelrubrieken kan je nog wel onwaarschijnlijkere dingen vinden, kan je dan zeggen - maar dat betekent niet dat het de moeite waard is om er een film over te maken. In ieder geval lukt het Roskam niet om voldoende suspension of disbelief op te wekken met de manier waarop het verhaal opgedist wordt.

En ja, ja, ja, Schoenaerts en Exarchopoulos spelen aardig. En sommige beelden zijn best leuk. Maar dat maakt het nog niet tot een mooie film.

Een erg fijn gespeelde en gefilmde rolprent. Jammer dat het verhaal net wat te ver uit de bocht schiet, met wat meer beheersing had er misschien wel een veel interessantere vertelling van gemaakt kunnen worden. Hoewel we dan ook waarschijnlijk weer een paar erg fraaie beelden aan het eind hadden moeten missen.

De beelden van het ijskoude landschap zijn op zich al reden genoeg om de film met plezier uit te zitten, en het schip is ook erg mooi met de fraai betimmerde kajuiten en de mooie brug. Doe mij zo'n scheepje en je ziet me hier nooit meer terug, zeg maar.

Behalve dat vond ik ook de hoofdrollen van Ulfsäter en Hain leuk gedaan. Voor mij geen bekende namen, maar daar moet je je ook niet altijd door laten leiden, dat blijkt wel weer.

Dolgedraaide boel in de ruimte. Van lang geleden, toen Bruce Willis nog de energie had om een leuke vlotte filmrol te spelen, en toen Milla Jovovich nog fris en nieuw was - ehh, dat vind ik haar nog steeds wel eigenlijk. Ook uit de tijd dat Besson nog een relatief nieuw fenomeen was, en zijn flitsende over the top stijl nog genoeg was om een film tot iets bijzonders te maken.

Leuke humor, vaart, perfecte styling en veel actie zijn wat de film moeiteloos overeind houdt. Aan de rol van Chris Tucker kan je je ergeren, maar het past wel precies bij de rest - lekker over the top, en daarbij een mooi overdreven tegenpool voor Willis.

Dat de CGI achterhaald is zoals OH noemt, is misschien waar maar ik moet zeggen dat het me nauwelijks opgevallen is.

Ergens op het snijvlak van documentaire en biografie. Meer de biografie van Daniel Domscheit-Berg dan die van Julian Assange, overigens, want de film is gebaseerd op Domscheit-Berg's boek. De controverse van de onenigheid tussen die twee komt er wel ietwat uit, maar dat is dan ook wel de hoofdmoot van wat de film te vertellen heeft - de rest was al wel min of meer bekend, via de gewone media verspreid.

Daarmee rijst de vraag op wat deze film nou eigenlijk te brengen heeft. Wat loze spanning en sensatie gebaseerd op de waarheid, maar ietwat eenzijdig en wellicht gekleurd. Geen objectief en neutraal verslag, geen beschouwing van het werkelijke effect dat Wikileaks heeft gehad. En ook geen opgeleukt verhaal met wat meer emotie, wat meer spanning en sensatie er in - iets meer geromantiseerd was het verhaal misschien minder getrouw aan het verslag van Domscheit-Berg, maar misschien ook wel wat leuker geweest. Of misschien had de film beter echt over Assange kunnen gaan - dat was vast wel wat interessanter geworden.

Teleurstellend is het woord wel. Wel erg sterk gespeeld door de twee hoofdrollen, en de eindscene is ook wel erg goed gedaan.

Verschrikkelijk.

Halverwege kreeg ik het idee dat het screenplay van de film door een wiskundige geschreven is (waarmee ik wiskundigen eigenlijk verschrikkelijk beledig, waarvoor excuus). Elementen uit het boek komen wel terug, maar zonder ook maar iets van de karakters of de context, of iets wat in de verte voor een behoorlijk verhaal kan doorgaan. Van geloofwaardige aantrekking tussen de twee hoofdrollen is geen enkele sprake. Dornan weet op geen enkele manier iets van een succesvolle verknipte zakenman uit te stralen. Johnson komt dan misschien nog wel over als suf tutje, maar zonder dat daar ook maar in de verte een mooie vrouw onder verstopt zit. Van de porno krijg ik het niet warm of koud - zelden zoiets on-opwindends gezien.

Ongeveer het enige wat klopt zijn de auto's en de helikopter. Geen punten voor.

Rechtbankmysterie.

Het drama ontvouwt zich wat erg langzaam misschien. En wellicht is ontvouwen ook niet precies het goede woord eigenlijk. Toch, saai wordt het zeker nergens, ondanks dat de plaats van acte grotendeels in de visueel erg oninteressante rechtszaal is, en daar eigenlijk ook niet zo veel gebeurt. De karakters komen er wel erg mooi uit - de wat hardhandige en haast haatdragende aanklager van Anais Demoustier bijvoorbeeld, en de advocate met de prachtige diepe stem van Annie Mercier. Verder een hele serie bekende Franse acteurs in de film die zonder uitzondering perfect werk leveren - en bij ons in Nederland gelukkig niet zo afgezaagd bekend zijn als wellicht in Frankrijk.

Is het dan allemaal mooi en goed? nou nee, het einde ligt me niet zo eigenlijk.

Fijne film, maar veel gemiste kansen.

Vooral eigenlijk omdat het wat clichématige verhaal wel erg op veilig uitgespeeld wordt - het mist meer dan een tikje drama. Misschien dat Pagnol er nog van uit kon gaan dat het schandaal niet voelbaar gemaakt hoefde te worden, Auteuil had wel een klein beetje rekening kunnen houden met dat dat tegenwoordig wat anders ligt. En ook buiten dat gaat het allemaal wel wat erg zoetjes.

Net zo in het acteren eigenlijk. Astrid Bergès-Frisbey zet een schitterende rol neer, daar geen twijfel over - maar ze verbergt de diepere emoties van haar karakter wel wat makkelijker achter een stel bedeesd neergeslagen ogen en een teveel braaf gesloten mondje. Ook daar had wel wat meer venijn uit mogen komen. Nu is de enige die daar wat leven in de brouwerij brengt Sabine Azéma - die met haar acteren dan weer echt geen goede indruk op me maakte. Overigens net als Nicolas Duvauchelle, die in het begin nog wel voldoende is, maar later een mooie vertolking van een vaatdoek neerzet. Missertje van Auteuil de regisseur - die zichzelf overigens adequaat regisseert.

Beeld en soundtrack volgen ook al hetzelfde te voorzichtige spoor. Aan de ene kant zonder twijfel erg mooi, overtuigend mooi. Maar aan de andere kant ook te veilig, te zoet, te weinig verrassend. De voor de hand liggende voorbeelden, waar ik dan vooral denk aan Jean de Florette en Manon des Sources, volgden daar toch een heel ander spoor in. En daardoor wat mij betreft veel betere films.

Ietwat een flauw filmpje misschien - maar ook wel een met wat vreemde tegenstellingen er in. Zo blijkt de leeghoofdige Sofia er een mening over te hebben welk boek van Marguerite Duras haar favoriet is - of, als je er al van uitgaat dat ze zich daar doorheen bluft, dat ze daar de moeite voor doet. Het komt wel ietwat op me over als een te subtiele en niet echt gelukte poging om een diepere laag in de film in te werken. En op een heel ander vlak, de mysterieuze relatie van meisjes met hun tas - die oerlelijke protserige dingen die ze overal meesleuren. Geen man die daar iets van snapt. Of je moet het gaan vergelijken met een een dure auto - ook een weinig functioneel statussymbool dat voornamelijk de rangorde moet geven.

Verder heeft de film weinig te brengen behalve wat fraaie kleurige plaatjes.

Knap gefilmd, maar het verhaal wordt niet per definitie sterker door de manier waarop het verteld wordt. Ik vond er in ieder geval nogal wat erg saaie stukken inzitten. Daardoor meer interessant dan goed, ben ik bang. Hoewel Ledoyen onmiskenbaar een erg mooie meid is, doet ze in haar slecht passende horecapakje wel wat erg denken aan de generieke Franse serveerstertjes van een jaartje of twintig geleden, inclusief het loopje en de strakke glimlach - ofwel ben ik haar misschien indertijd zelf tegengekomen op oefening voor deze rol. Hoe het ook zei, het onderliggende drama komt wat mij betreft wat weinig uit de verf, haar beweegredenen blijven net een klein tikje te goed voor me verborgen.

BB #8

Vous etes décidément une drôle de pistolet!

Een Franse film die gaat over Spanjaarden die geen zin hebben in Napoleon, dat heeft vanaf het begin al iets potsierlijks. En daarnaast, kennelijk is deze film het derde deel in een reeks Caroline Chérie-films, maar dat laat ik er toch maar even bij.

De beelden zijn op zich interessant vanwege dat het een van die vroege kleurenfilms is waarvan de oververzadigde kleuren niet goed kloppen - het rood is te rood bijvoorbeeld. Dat heeft wel iets nostalgisch voor mij, ik ben er ietwat mee opgegroeid, veel van de vakantiefoto's van mijn vader hadden hetzelfde en daar zaten ook nogal wat foto's bij in dezelfde streek als waar de film gedraaid is. Vreemd genoeg zien de foto's op IMDB er uit alsof de film ingekleurd is, maar de kopie die ik zag ziet er toch uit alsof dat de originele kleuren uit die tijd zijn - en de Franse wikipedia is ook stellig over het Technicolor.

Van verhaal is het vooral een tinnen-soldaatjesfilm vanuit het toppunt van niet-functionele uniformen - inclusief half overjasje dat alleen achteloos los over de linkerschouder gedragen wordt, en kachelpijphoed - die is wel functioneel, want daar past je Paddington-lunch onder. En dat alles in fraaie kleuren rood, geel en bleekblauw met rode bies, met een kromsabel aan de heup - en niet alleen voor de versiering, want ook een Zorro-achtig gevecht ontbreekt niet.

BB heeft nog steeds wel een klein rolletje, maar in vergelijking met de voorgaande - alweer 7 - films komt er wel gestaag meer acteren bij. Echt veel indruk maakt het nog niet overigens, ook deze poster zal wel achteraf gemaakt zijn - hoe anders verklaar je dat de actrice die voor het plot meer een bijzaak is zo opvallend genoemd wordt. En wat een teleurstelling zal dat indertijd geweest zijn voor iedereen die zich door haar naam naar deze film heeft laten lokken.

Sterk.

Natuurlijk is het een oversimplificatie, de suggestie die deze film zo mooi uitwerkt - zijn wij niet allemaal zoons en dochters, broer en zus. Maar als je een probleem oplossen wil, dan zal je het simpel moeten maken.

Heel goed gespeeld, beter dan dit zie je nauwelijks ooit. Dichter op de huid kan het verhaal ook nauwelijks komen. Emmanuelle Devos was al een van mijn favoriete actrices, maar ze zet hier nog eens wat neer - niet tranentrekkend, maar wel heel emotioneel. Prachtmens. Maar nog beter dan dat zijn de broers.

Misschien had het wel wat scherper nog gekund. Maar dan hoop ik toch vooral dat het idee is dat je ergens beginnen moet - en beginnen doe je voorzichtig. Nog een lange weg te gaan, maar als dit het begin is, dan komt er een goed einde.

Een ietwat onevenwichtige achtbaan.

Van de ene verrassing in de andere, en van kwaad tot erger. Met een hele serie nogal bedenkelijke grappen er in - waar ik dan wel smakelijk om lachen kan, maar dat zal niet iedereen vinden. En een mooie cast die mooie rollen van niet al te fraaie karakters spelen. James McAvoy als de hoofdpersoon, maar een heleboel bijrollen om hem van repliek te geven. Ik noem maar even Imogen Poots en Eddie Marsan - wie? En-Rah-Hah, anders kan ik de man niet zien. Hoewel hij hier echt perfect werk aflevert.

De soundtrack is hier en daar wat slordigjes onder de dialogen gepropt. Vooral de 9e van Beethoven komt wat raar uit daarmee. Maar buiten dat valt het nauwelijks op, het hakketakkige verhaal eist alle aandacht op.

Een op zich potentieel erg interessante insteek - een stel bejaarde SS-ers laten vertellen hoe ze op hun spreekwoordelijke laatste levensdag precies tegen hun verleden aankijken.

Deels werkt het, deels ook niet. Het zal niet eenvoudig zijn geweest om voldoende materiaal bij elkaar te krijgen, en dat vertaalt zich naar een groot aantal personen die we aan het woord zien. Was het niet beter geweest om veel minder, zeg max 5 aan het woord te laten en daardoor meer focus aan te brengen? Maarja, dat moet dan ook maar lukken - en je moet zelf ook nog lang genoeg tijd hebben om er iets van te maken. En met de persoonlijke insteek zit er in ieder geval aan het einde een duidelijke rode draad in - een motief, een antwoord op de vraag 'voor wie maak je deze documentaire'.

En behalve dat, het is wel heel, heel duidelijk dat in tegenstelling tot het eeuwige 'wir haben es nicht gewusst' iedereen precies wist wat er aan de hand was - en de meesten zijn daar nu, zoveel jaren later, ook eerlijk over. En natuurlijk de uitzondering, die beweert dat de SS alleen maar uit modelsoldaten bestond. Kennelijk even vergeten dat de SS ook de organisatie van de kampen onder zich had.

Even lachwekkend en tegelijkertijd triest de SS-er die zijn verafgoding voor Hitler nog steeds belijdt. Nee, van die joden, dat had niet gehoeven, die hadden ze ook wel naar een ander land kunnen sturen. Kennelijk even vergeten dat dat op hetzelfde neerkomt, en indertijd ook al als smoesje gebruikt werd. Des te schokkender dat precies dat ook nu nog straffeloos wordt geroeptoeterd door politici. Ja, ook bij ons. Om je kapot te schamen, dat we daar allemaal bij staan en het laten gebeuren. Net als al die Duitsers toen.

Als ik terug kon reizen in de tijd... dan zou ik als een James Bond-villain de macht over de hele wereld veroveren en films over tijdreizen verbieden. Met uitzondering van deze, want dit is wel een van de heel erg weinige die wel een beetje werkt. Tot iets meer dan de helft dan, want daarna is het concept op - met nogal wat draadjes die open blijven, zoals het manuscript van Laurel en de senator.

Dat de film werkt ligt in niet geringe mate aan de fraaie cast - Douglas is prettig overtuigend als de kapitein van een vliegdekschip, de nog jonge Martin Sheen lijkt zo sprekend op Charlie dat ik elke keer mezelf betrap op de gedachte dat hij onverwacht goed speelt - tot ik weer terug ben bij het 'maar ohja het is zijn vader'. En Katherine Ross en James Farentino als ietwat moeizaam romantisch stelletje, buiten nog een heleboel fraai ingekleurde bijrollen. Leuk.

Voor die tijd ongekend mooie beelden van een serieus oorlogsschip in actieve dienst - het was toen nog echt koude oorlog, Jimmy Carter was nog niet opgevolgd door Reagan, en Reagan's halfgare plan voor de 600-ship Navy moest nog bedacht worden. En het zou nog ruim 6 jaar duren tot Top Gun kwam. Toch toen ook al zat ruimte voor wat sluikreclame voor de Amerikaanse marine.

Bijzonder is ook wel dat de film al ruim 40 jaar oud is maar nauwelijks gedateerd aanvoelt. Dat komt eigenlijk pas aan in de laatste scene aan wal, als je de toch wat 'oude' auto ziet waarmee onze held opgehaald wordt - en dan dringt het weer even door dat de acteurs allemaal van twee, haast drie generaties geleden zijn. Kirk Douglas was al oud toen ik hem voor het eerst op TV zag tenslotte. Geboren in 1916, jawel, in Amsterdam.

En ondanks dat ik de film beslist al eerder gezien had (want ik herkende bijvoorbeeld het citaat 'they're gonna let the Japs do it again!') viel me nu eigenlijk voor het eerst op dat de Tomcats in de film op hun staart zo'n fraai logootje van een doodshoofd en de letters A/J hebben staan. En jawel, daar heb ik indertijd een bouwdoos van in elkaar geplakt. Erg mooi gelukt, maar helaas bleek de lijm niet stabiel en begonnen de bommen er af te vallen. Niet zo duurzaam als de film kennelijk.

Klein meisje is groot geworden.

Nim's Island lijkt best lang geleden als je ziet hoe Abigail Breslin in deze film rondloopt. Knappe meid geworden, hoewel ze de trekjes nog niet helemaal kwijt is. Past op zich wel aardig in het begin van deze film, en vooral in het begin is het vergelijk wel duidelijk - later verdwijnt dat ietwat naar de achtergrond. Ook dat past wel in het verhaal.

Het verhaal dan, dat is net wat te zwakjes. Het gedoetje met het slokje waarheidsserum maakt de jacht/wraak wat flauw. En het viel me ook op dat het verlaten bos wel erg goed belicht is - nou ben ik op zich geen voorstander van eng gedoe in het donker, want als je niks ziet heb ik ook wat moeite om het eng te vinden, maar dit was dan ook weer wat overdreven. Qua plaatjes af en toe best mooi, maar voor het verhaal werkte het niet echt.

En de achtergrond ontbreekt teveel. Waarom Bentley en Breslin hun absurde trainingsprogramma hebben opgezet, en waarom de jongens hun rare sport botvieren, daar had toch wel een klein woordje aan geweid mogen worden.

Leuk.

Wel hier en daar een beetje slordig, een paar van de actiescenes in de finale afrekening hadden wat beter gefilmd mogen worden. Misschien wat teveel moeite met het budget. Maar da's wel het enige dat er mis is, want de grappen zijn goed, het verhaal klopt en speelt leuk met de genrecliches, en Farmiga en Akerman spelen leuk - de rest niet, maar dat hoeft ook nauwelijks. Hoort ook weer bij het genre.

En natuurlijk de stoerste oneliner ooit... "you just fucked with the wrong virgin".

Wat een heerlijke film is dit.

Waar ik normaal gesproken allergisch ben voor films die over de filmwereld gaan - tenslotte het ultieme navelstaren, en nog inspiratielozer dat films over tijdreizen, multiple parallel universes of multiple personality syndrome - en ja, ik heb daar meermalen van gezegd dat ik er bultjes van krijg, om maar even bij de allergie te blijven. Maar deze film slipt zonder enige moeite door al die cliches heen, vermijdt alle gemakzuchtige onzin. Is dat door de setting in Cinecittà in plaats van Hollywood, is het doordat ik zonder dat ik het zelf in de gaten heb een filmsnob geworden ben, komt het door de geniale regie en casting, het unieke verhaal en hoe fraai het verteld wordt? Roep het maar.

Dat de beelden bijzonder mooi gevonden zijn en de setting geniaal is is een open deur die ik graag nog een trap na geef, en hoe Mimosa met haar monoloog onuitgesproken de scene in de opening herhaalt, het cliche met de leeuw en de opkomende zon, het is precies even gemakzuchtig als mooi en daarmee op zich alweer een parabel op de filmindustrie die een film-in-de-film, maar hier lukt het toch wel bovenmatig mooi - beter dan in de voor de hand liggende voorbeelden, waarin de beheersing toch te snel uit het venster verdwijnt - ik denk dan even aan die film van kortgeleden, hoe heet die ook weer, waarin we in de eerste paar minuten al een kakkende olifant te zien krijgen. Ook de odysee-in-een-nacht - een fraaie woordkeuze die ik maar even van joolstein leen - werkt in dit geval gewoon heel goed, en wellicht vooral het bescheiden en onbedorven uitgangspunt wat die reis krijgt, de onschuldige en toevallige verteller van het verhaal.

En dat maakt het toch wel een ontdekkingsreis zonder weerga, langs alle mega-sets in Cinecittà, met een van de megaproducties van die tijd in full blow zichtbaar, en met alles daar omheen ook - alle intriges, gekonkel en gedoe wat daar bij hoort in alle kleuren van de regenboog en Technicolor tegelijk. Waarbij de filmwereld klatergoud blijkt, maar dat niet zozeer aan de film of filmindustrie direct zelf blijkt te liggen, maar vooral aan de mensen die daar een rol in spelen, die zich door hun sterrenstatus over het paard getild voelen en zich daarnaar zijn gaan gedragen. Met een leuk maar wellicht wat inhoudsloos - en daarmee op zich veelzeggend genoeg - optreden van Rachel Sennott, en een geniaal fraaie, ingekleurde en verrassende rol van Lily James die het absolute tegenovergestelde speelt van al haar andere rollen. Ja, dat kan ze dus ook, en het overtuigt volledig - en ook die scenes waarin ze de pharaoh is.

Jammer dat de film maar zo weinig tractie lijkt te krijgen, dit soort eigenzinnige en unieke werkjes gun ik toch graag een groter publiek dan alleen een paar verdwaasde filmfanaten. En gelijk aan waardeer ik het ook enorm dat er toch zoveel acteurs.trices aan dit soort underdog productie meedoen, en hoop ik dat Rebecca Antonaci de kans krijgt om een groter publiek te vinden dan wat deze film tot dusver kennelijk heeft bereikt.

Maar zo niet, dan is deze rol toch een fraai stempel wat ze op de filmwereld gedrukt heeft. Hoe gaat het spreekwoord ook alweer, als een boom valt in een stil bos? Is haar rol minder, omdat hij het grote publiek niet bereikt heeft? Voor mij niet. Eerder integendeel.

Aardige simpele film. Het verhaal komt een beetje autobiografisch over, en dat geeft het wel iets charmants. En het gestuntel van de 'acteurs' is ook best grappig. Maar het echte sterke punt is Leelee Sobieski - ze speelt precies goed de rol van onzeker lief afgestudeerd meiske op zoek naar een kans in een vreemde wereld, en daardoor wordt de film tot wat het is - genietbaar tijdverdrijf.

Beter half gejat dan een leeg verhaal, zullen de makers wel gedacht hebben. Fout, blijkt uit dit misbaksel, want in de 80 minuten gebeurt zo ongeveer helemaal niets dat ook maar enige aandacht waard is. Waarvan het bewijs geleverd wordt doordat ik de film na een paar maandjes zo volledig vergeten ben dat opnieuw kijken een feest van, ahem, niets herkennen wordt. Vergeetbaar kijkvoer uitgewerkt als een ultieme kunstvorm.

Een ietwat voyeuristische kijk in het leven van Vivian Maier. De bij toeval gevonden negatieven roepen veel vragen op die lang niet allemaal beantwoord worden, en dat is grotendeels denk ik ook de kracht van het verhaal - dat, en het aandoenlijke van wat we van de enigmatische fotografe te weten komen. Bijzonder door de enorme volharding waarmee ze foto's maakte, maar ook bijzonder in dat dat een schijnbaar doelloze obsessie lijkt te zijn geweest.

Erg interessant. Maar ook wat vreemd. En wat navrant dat John Maloof daar nu de vruchten van plukt, in plaats van Maier zelf.

Ik ben er niet zo enthousiast over.

Het tergend trage tempo in combinatie met de duistere, grimmige beelden - nog eens versterkt door de soundtrack - zou een behoorlijke film kunnen opleveren. Maar daar zit af en toe nog een voice-over bij, die daar wat uitleg bij levert, is de soundtrack te opdringerig, en hebben de acteurs maar weinig ruimte. Geen goede keuze, het maakt het vooral langdradig en saai. En of de acteurs niet sterk genoeg zijn om de sfeer in te vullen of dat ze daar te weinig ruimte voor krijgen maakt weinig uit voor het resultaat - wellicht was de zwijgende-Eastwood van de hoofdpersoon beter ingevuld met wat woorden die de voice-over hadden vervangen.

Wel een paar erg mooie scenes in het bos.

Aardig sprookje met een nette held en een mooie prinses. Leuk gespeeld en boeiend genoeg om de korte speelduur uit te zitten zonder dat het ook maar een moment verveelt. En dat de draken er dan een beetje onecht uitzien - ach, dat kan er dan wel bij.

Goed en kwaad, vuur en ijs, het blijft een beetje aan de simpele kant maar ook dat hoort wel bij het genre.

Herzog doet meteorieten.

Met zijn geheel eigen ietwat krakerige commentaarstem vertelt hij op volstrekt onwetenschappelijke wijze over het onderwerp van de dag, daarbij geholpen door een aselect groepje wetenschappers en een aselect groepje mafklappers wat in de verste verte niets met wetenschap te maken heeft. Maar Herzog zou Herzog niet zijn als hij dat niet allemaal zonder oordeel zou presenteren, wat je ervan meeneemt is aan de kijker. Een benadering die ik vroeger enorm gewaardeerd zou hebben maar waar ik nu wel ietwat de rillingen van krijg, want het blijkt in de afgelopen jaren wel heel pijnlijk hoe ver de vlucht van de pseudowetenschap gaat. Toch blijft het narratief dat Herzog presenteert wel erg intrigerend, en ook leerzaam in de talloze details die hij laat passeren. Niet in het minst het religieuze aspect - ook zoiets wat ik voorheen stelselmatig zou hebben afgewezen, en waar ik nog steeds grote moeite mee heb. Toch, ondanks dat er geen enkele basis voor is in de ratio, helpt het mensen zingeving te vinden, en daarnaast, het citaat van Guy Consolmagno raakt me op zeker "you can't do science if you don't have that sense of wonder, you can't believe in a creator God if you don't experience creation" - of anders kan je de uitleg van Nick Cave er naast leggen.

Nee, ik geloof nog steeds niet - en al zeker niet in de vorm van het sociale construct wat de westerse wereld daar van maakt. Maar aan de andere kant is er het heelal, dat te groot is om begrepen te worden, zelfs met de huidige stand van de natuurkunde. Het animalisme eist daar zijn plaats, die dualiteit komt over in de vertelling van Herzog fraai uit, en en passant krijg je ook nog een heleboel wel echt wetenschappelijke weetjes mee. Gecombineerd met de prettig persoonlijke benadering van Herzog via zijn medium Clive Oppenheimer maakt dat voor een uiteindelijk heel fijne film. Veel beter dan de actiefilm waar ik aan begonnen was vanavond en uiteindelijk gewoon echt geen zin in had.

In a rotten, blood soaked island kingdom, cursed by plague and religious unrest, there once was a queen by the name of Katherine Parr

Met zo’n opening verwacht je je aan een spel dat als door Shakespeare geschreven overloopt van sprankelende dialogen en felle intriges, en vanzelfsprekend zonder daarbij af te doen aan de historische feiten. Maar dit is dus niet zo’n film. Grotendeels is het eigenlijk vooral gewoon saai.

Henry VIII is zonder meer een van de interessantste figuren uit de Engelse geschiedenis, maar dat weet de film niet echt over te brengen. Sowieso is de keuze voor het eind van zijn leven daar al een wat moeizame bij. Je zou natuurlijk kunnen zeggen dat niet hij maar Katherine de hoofdrol heeft in dit verhaal, maar ook dat weet Aïnouz niet echt over te brengen, want over haar komen we ook al niet echt iets te weten.

Fijn geacteerd wordt er wel, al vond ik Law vooral indruk maken door zijn afgetakelde uiterlijk, en Vikander viel me in de breedte nogal tegen al ligt dat misschien ook aan haar personage. Eddie Marsan aan de andere kant is in zijn element, zoals altijd eigenlijk - het lijkt wel alsof er geen enkele rol is die hij niet perfect spelen kan.

De verkeerde film op het verkeerde moment.

Evengoed zie ik er wel in dat het een redelijk plot is en dat er fraai gespeeld wordt, maar het blijft wel een bevestiging van het oude gezegde - je vrienden kan je kiezen, je familie niet. Het bekruipt me vooral dat een echt beschaafde en ontwikkelde samenleving kinderen direct na de geboorte bij hun ouders weg zou moeten halen, maar er zijn kennelijk ook mensen die het beter getroffen hebben dan ik of de karakters in deze film.

De enige acteur die iets laat zien is denk ik wel Reynolds - de rest kabbelt maar een beetje in een relatief klein rolletje, en kan zoveel beter dan dit trekkerige script vraagt. Jammer dat Gruffud niet meer in beeld komt, toch een onderschatte acteur.

Daar laat ik het maar bij, anders begin ik nog over mijn eigen familie, de schoen van mijn vader of het gekrijs van mijn moeder.

Heerlijke film.

Sowieso al door het nostalgische koude-oorloggebeuren, waar eigenlijk wel duidelijk was dat de technologische voorsprong van het Westen enorm was, was er toch ook altijd de angst dat de Russen slimmer zouden zijn. En hier wordt dat gegeven erg goed uitgewerkt - en ook redelijk nauwkeurig naar het boek, al moet ik zeggen dat het minstens dertig jaar geleden is dat ik dat las. Heeft toch wel wat indruk achtergelaten.

Erg sterk ook is de heerlijk monomane manier waarop de film het verhaal vertelt. Gewoon eerst een uurtje spionnengedoe, en daarna een uurtje vliegen. Zonder overbodige afleiding, geen zijplotjes, geen nodeloos gewauwel tussendoor. De scene waarin Clint naar het vliegtuig loopt is me ook altijd bijgebleven.

Dat het verhaal dan hier en daar wat tekort komt in de geloofwaardigheid, tjsa. Niet echt iets om je druk over te maken, vind ik. Wel jammer dat het gebruik van de talen zo slordig is - in die andere late-koude-oorlog-film, The Hunt for Red October (1990) was dat dan toch net een tikkie mooier.

Ai wat is dit slecht.

Het plot is te onzinnig voor woorden - en dan ga ik er maar even aan voorbij dat de hoofdtruc op zich wel ok is, want die sneeuwt in het narratief volledig onder. Handig hoor, zo’n wire transfer terminal. Was er dan niemand bij de film die zich afvroeg ‘ja maar…’?

De cast is ook best slecht - Ford is miscast en gedraagt zich alsof hij de lines voor deel 4 van Indiana Jones in zijn hoofd heeft, Bettany haalt nog geen 5 procent van de villain die hij nodig heeft. En daar staat dan een Robert Patrick die nauwelijks iets te doen heeft - had hem de bad guy laten spelen, dan was het een heel ander soort film geworden.

Zo’n beetje het enige wat klopt is de locatie voor de ontknoping. Doe mij maar zo’n huis.

Ohja die film.

Indertijd in de bios gezien, en daarna nog een keer toen ik fan van Pollack was geworden. En nu dan nog maar eens vanwege dat ik alles wat ik van Hackman heb liggen nog maar eens opnieuw aan het kijken ben. Soms levert dat aardige verrassingen op, soms is het wel een beetje een herhaling van zetten - zoals deze film, want als je het basisidee nog ietwat in je hoofd hebt is driekwart van de spanning al weg.

Hackman speelt zijn bijrol voortreffelijk, Tripplehorn in iets mindere mate ook wel. Maar van Cruise ben ik wat minder onder de indruk nu, het is misschien nog niet eens zo zeer dat hij nou echt slecht speelt, maar eerder dat zijn karakter niet al te geloofwaardig is. En wat ook irriteert is de lelijk toegetakelde kop van Harris. Waar dat nou toch voor nodig was, het is me een raadsel. Net als de enforcers - dat zie ik wel als een fout van Pollack, om die zo karikaturaal als engerds neer te zetten. Gelukkig staat daar dan wel weer een erg fijn rolletje van Holly Hunter tegenover.

Cinematografie vond ik nogal aan de saaie kant, van Pollack verwacht ik toch wat meer eigenlijk - behalve een paar shots aan het einde, het gemakzuchtige shot van het bootje dat de zonsondergang tegemoet zeilt en de helikopter view boven de stad. Mooi, maar wel erg cliche. En de soundtrack, als die er was is die me zowel in positieve als in negatieve zin niet opgevallen.

Ondertussen heeft Grisham een vervolg geschreven op het boek. Zou dat ook verfilmd gaan worden? Tom Cruise is daar ondertussen wel alvast ruim te oud voor, het vervolg speelt vijftien jaar na dit deel.

Een beetje klassieker, een beetje jeugdsentiment. De originele Rambo, nog van voordat de naam door de delen 2 en 3 van de serie tot een icoon werd. Waarin Sylvester Stallone de edele kunst van het doordraaien laat zien.

Wat me nu, een jaartje of tien-vijftien na de laatste keer dat ik dit deel zag, toch vooral opvalt is dat het acteren wel wat houterig is - en dan zeker van de andere acteurs naast Stallone zelf. En het verhaal is in de context van de jaren-80 wel te plaatsen, maar is nu toch wel wat gedateerd, de problematiek van de vietnamveteranen is toch wel wat vergeten geraakt.

Ook het stuk maatschappijkritiek is daardoor wat afstandelijker. Terwijl toch het onderwerp wel weer heel actueel is, met alle oorlogen van de laatste jaren zijn er genoeg nieuwe veteranen.