Opinions

Lekker vlot, lekker hip, en allemaal net niet.

Op zich is het idee wel aardig, de drie vrienden die zich zonder zich iets van alle regels aan te trekken door het eindexamen heen slaan en besluiten gewoon een superfeest te gaan bouwen. Maar ondanks de af en toe heerlijk frisse politiek incorrecte grappen weet de film dan toch net de goeie balans weer niet te vinden. Het moet allemaal zonodig weer braaf zijn, en na alle foute en echt heel foute grappen voelt dat echt veel te gemaakt. En dat terwijl ik net zo’n goeie hoop op de film had, en de verschillende multiculturele kkinders zo heerlijk naturel met elkaar omsprongen.

Behalve dat zijn de makkers Yannick van de Velde, Alex Hendrickx en Bilal Wahib nog steeds leuk en fris bezig, tenminste, voor mij als nooit-meer-tv-kijker zijn de koppen van de drie nog volledig vers - ik begrijp tussen de regels door dat ik daar een uitzondering in ben...

En dat het verhaal dan stevig in de hyperbool loopt met het onwaarschijnlijke twerkfeestje en dat dat bij mij op de havo een heel stuk makker ging, tsja, daar kan ik alleen mezelf verwijtend voor aankijken. Goeie feesten bouw je zelf.

Meh.

Wu Assassin was best leuk - de eerste drie afleveringen dan. Voor de gelegenheid weer eens gekeken, maar ik kwam er net als de vorige keer niet door. Volkomen terecht dat Netflix de serie niet verlengd heeft, zou je dus denken, maar waarom dan wel dit vervolg? Het is me een raadsel eigenlijk.

Dat Reiné dit zaakje niet kan redden verrast toch lijkt me ook niemand - Basto zegt het wel erg strak, 'de Nederlandse Uwe Bol', dat zit er pijnlijk dicht op. Evengoed, de originele cast komt terug en dat waardeer ik altijd zeer, en de toevoeging van Corney werkt ook. Jammer dat het er dan toch vervolgens allemaal niet uit komt, en dat ligt ben ik bang toch echt wel aan script en regie. Er zitten wel een paar leuke acties in de film - het trucje met de spijkers, natuurkundig klopt er vanzelf geen hout van maar spectaculair is het wel. Had dat niveau nou volgehouden in de actie, maar nee - missers als ergens halverwege, dat er een line langskomt als 'wat een mooie move was dat, dat had ik nog nooit gezien'. Nou wij allemaal ook niet, want handen en voeten waren buiten beeld. Dan het soort-van slowmo eindgevecht is wel het ergst van alles.

Jammer voor Uwais, de held van de perfecte Serbuan Maut en Berandal, die zou je toch wat beters gunnen.

Most of what you've heard about Werner Herzog is untrue.

Met die zin begint het boek Herzog on Herzog "edited by Paul Cronin" - van wie dat mooie citaat dan neem ik aan komt. Zo is het niet waar dat Herzog Kinski met een geweer onder schot hield tijdens het filmen. Niemand werd tijdens het filmen van Fitzcarraldo aan direct levensgevaar blootgesteld. Herzog is niet knetter, en ook niet 'excentriek', en al zeker geen megalomaan.

En misschien moet ik daar dan aan toevoegen dat ik eigenlijk niet zo goed weet waar Herzog zijn faam als regisseur aan te danken heeft. Wat ik van hem gezien heb is vaak toch wat, hmm, gezapig wellicht, en dat is zeker zo voor zijn latere werk. Degelijk, maar niet beslist geniaal of zo. Wellicht is dat anders in zijn eerdere films, waarvan ik met name Aguirre nog zien moet. Je zou haast denken dat zijn faam deels uit iets anders dan zijn films zelf komt - de veelbesproken wordingsgeschiedenis van de film waar het nu om gaat, om maar eens een knuppel in het spreekwoordelijke hoenderhok te gooien.

Gelukkig heb ik nog ergens de dvd van Fitzcarraldo met een extra audiotrack met een gesprek tussen Herzog, Norman Hill, en Lucki Stipetic - producent, en de broer van Herzog, en alsof de film zelf al niet voldoende duidelijk maakt, dan doet dat gesprek dat wel. En een aantal aspecten (maar zeker niet alle, en ook niet de hoofdzaken vind ik) krijg je ook wel uit Burden of Dreams - waarin Herzog ook uitspreekt wat in mijn beide andere bronnen ook letterlijk terugkomt: If I abandon this project, I will be a man without dreams.

De hele wordingsgeschiedenis van de film is wel voldoende bekend wellicht. Toch even een paar puntjes die ik daar uitlichten wil, waarvan ten eerste iets wat ik maar weinig regisseurs toeschrijf - dat ze een film als dit zouden kunnen maken zonder dat ze de beelden zelf zien. Zonder lab in de jungle kon Herzog niet veel anders dan de films zo snel mogelijk naar de buitenwereld opsturen, en kreeg dan alleen terug te horen of de belichting goed was. Doe het daar maar eens mee. Onvoorstelbaar, zeker met de techniek van nu. En ook zonder storyboard of zoiets, want Herzog's vaker beleden overtuiging spreekt hij ook in deze context weer uit - dat slaat alles maar dood.

En ten tweede, meer voor de hand liggend wellicht, de mijmering hoe de film geworden zou zijn met Robards en Jagger - Robards, die we in deze setting en ook tegenover Cardinale wellicht het makkelijkst in herinnering krijgen als Cheyenne in OUATITW, en in eigenlijk alle rollen die ik me voor de geest kan halen eigenlijk vooral het baken van rust. Maar dan met Jagger naast hem om de waanzin van het idee te laten landen, de bel te luiden en als een maniak de opera aan het dorp op te leggen. Ik zie niet echt hoe dat had moeten werken eerlijk gezegd. Daar heeft Herzog wellicht toch enorm geluk mee gehad, hoe een beproeving het werken met Kinski wellicht ook zou blijken te worden. Nee, hij heeft Kinski dan niet met een geweer op de borst gefilmd, dat gerucht ontkent hij stellig, maar wat hij er in het audiocommentaar over vertelt geeft wel aan waar dat gerucht vandaan kwam - en als je in een vergelijking met Marlon Brando over je hoort zeggen dat naast jou Brando een kleuterschooltje was, dan weet je toch wel hoe laat het is. Een helse marteling gelijk je een schip over een berg moet tillen, zoiets.

En net zo goed wil Herzog het er niet over hebben dat hij geobsedeerd geweest zou zijn - maar als hij beschrijft hoe hij zich voelde toen het schip eindelijk over de berg heen gesleept was, vertelt dat een heel ander verhaal. Precies dat is uiteindelijk de kracht van de film - meer dan de waanzinnig geniale en geniaal waanzinnige rol van Kinski, meer dan de vervreemdende setting, meer dan de exotische omgeving, meer dan de absurditeit van het idee om een stoomschip van 320 ton over een berg te slepen. De èchte Fitzcarrald, de Fitzcarraldo van Kinski, en Herzog zelf versmelten tot een en dezelfde persoon die hun gedeelde obsessie maar op een enkele manier tot een einde kan laten komen. Ten koste van alles wat ze daarvoor te brengen of te geven hebben. Dat is het wat deze film tot een absoluut meesterwerk maakt - en tot het ultieme voorbeeld van het soort epische film waar een regisseur zich door geen enkele rede of zin heeft laten leiden in het vervolmaken van zijn visie.

Maar dus niet obsessief, zegt hij zelf. Hoe je het noemen wilt.

Romantisch is het misschien wel. Maar een komedie zie ik er toch echt niet in. Een of twee keer lachen per uur, dat is het dan wel. En langdradig is het zeker - echt een aanslag op je zitvlees.

En da's dan toch jammer. Emily Blunt is zeker wel een van mijn favoriete actrices, maar in deze film kan ze echt geen stukken breken, er komt eigenlijk gewoon helemaal niets uit. Een beetje scheel kijken, daar blijft het wel zo ongeveer bij. En met Jason Segel is er ook geen gram chemie te bekennen. Een stelletje houten klazen, meer wordt het niet.

Qua grappen, de scene met het youtubefilmpje van de katten werkt. Het hert werkt ook. De foodfuck werkt dan weer niet. Er is misschien in de verte nog iets te vinden voor de eindscene en het keuzemenu daarin, maar daar is het wel zo ongeveer mee gezegd. En da's best mager voor een comedy van ruim twee uur - waarin de romantiek ook al niet heel erg werkt.

Hoe langer ik er over nadenk, hoe lager de film scoret. Laat ik er nu maar mee ophouden.

Leuk.

De grap is wel op voordat de speelduur om is, en dat verklaart ook wel het nogal meh einde. Je zou toch hopen dat die ene keer dat Hollywood iets goeds kan doen die kans ook aangegrepen wordt, maar nee. Toch, een van de heel weinige animaties waar ik met plezier naar gekeken heb de afgelopen jaren.

Het verhaal wordt te duidelijk om een echt mysterieus te blijven, maar er wordt ook weer te weinig opgehelderd om echt inzicht te geven in het drama - en de beweegredenen van het stel om samen op deze erg beladen tocht te gaan. De vraag verwordt daarmee een beetje wat deze twee nou nog bij elkaar houdt, en hoe ze het met alle dramatiek maar ook hun onhebbelijkheidjes met elkaar uithouden. Niet heel boeiend, vind ik.

Maar de plaatjes van het landschap maken dan weer een hoop goed.

Clint geeft geschiedenisles.

En niet alleen over het primaire onderwerp - de slag om Iwo Jima - maar ook over de gang van zaken van de oorlog in de economische zin, het belang van propaganda en goed nieuws boven de feiten, boven de belangen van de individuele soldaat. Erg fraai en doelmatig in beeld gebracht in Clint's eigen stijl - dat wil zeggen, dienend aan het verhaal en zonder noemenswaardige verrassingen of ophef, maar aan de andere kant ook onovertroffen vakwerk.

Met misschien toch wel een klein schoonheidsfoutje in dit geval, want de casting van Barry Pepper zit me niet lekker. Het gebeurt wel vaker dat acteurs erg nauw getypecast worden, maar in dit geval is het toch echt een kwestie van te ver over de schreef.

Robert Patrick komt er aan de andere kant wel mee weg, hij is me niet opgevallen.

Meest verrassende aan deze film is toch wel Daniel Craig. Tot mijn verbazing blijkt de man toch wel degelijk een behoorlijke acteur te zijn. Wat ik de films die ik tot zover van hem gezien heb miste komt er hier wel uit. Jammer dan weer dat de film toch voor een groot deel in het verleden speelt, en daar is een andere acteur voor.

Het verhaal is niet heel opzienbarend misschien, maar wel prima gebracht. Vooral het drama van de scène waar het uiteindelijk om draait is prima gedaan. Haast moeilijk om naar te kijken.

Michael Sembello.

Of wellicht Giorgio Moroder. Overduidelijk is hoe dan ook dat zonder die twee deze film allang volstrekt vergeten zou zijn, en wellicht ook terecht, want zoveel stelt het eerlijk gezegd niet voor. Een simpele romance tussen een meisje dat lasser is en haar baas die haar stalkt - en zich met haar leven bemoeit op een manier waar nu een demonstratie over georganiseerd zou worden geloof ik, maar toen werd dat nog getolereerd. Lang geleden alweer.

Naar verluidt was deze film er de oorzaak van dat in Hollywood het kwartje viel om de link van soundtrack en film actief te gebruiken om een film te promoten via het toen nog net nieuwe MTV en het fenomeen van de videoclip. Dat die boodschap overgekomen is is makkelijk te constateren als je terugdenkt aan die periode en wat er op MTV in de rotatie kwam.

Zoals ik al zei, de film wordt niet herinnerd om het plot of het mooie acteren - of zelfs maar dansen. De stijl die Jennifer Beals hier laat zien lijkt meer op een of andere vorm van aerobische zelfkwelling dan iets dat met kunstbeoefening te maken heeft. Gelukkig heeft ze wel twee fraaie scenes - de ene als de ex van vriendje Nouri langs komt, de andere als ze die truc met haar bh doet die elke vrouw snapt maar een man een brain freeze geeft. Toch een wat ondergewaardeerde actrice eigenlijk, en dat geldt ook wel voor Nouri.

Jammer ook dat de film zo abrupt tot het einde komt. Ook dat voelt wel wat als een gemiste kans.

Oh, nog een woordje over Irene Cara en haar titelsong. Toen een gevierd zangeres en actrice, bij het brede publiek misschien vooral bekend vanwege de film Fame (1980) en bijbehorende titelsong - en dat ze bedankte voor de serie om zich op de muziek te richten. Met wisselend succes, want enerzijds won ze een oscar met dit liedje, maar omdat ze het waagde aan te vechten dat ze de royalties er niet voor kreeg werd ze aan de kant gezet door de platenbazen. Moeilijk om mee te werken, zoiets. En terwijl ik dat even aan het nalezen was, viel me op dat ze ondertussen al niet meer onder ons is - hartklachten en een hoge bloeddruk, zoiets, en hoewel het niet voor de hand ligt dat dat na zoveel tijd een causaal verband heeft, het geeft toch te denken.

Onderschat.

Er zijn geloof ik nogal wat films met subtiele variaties op dit plot, maar voor zover ik het weet is dit het origineel, en de uitwerking is ook best goed. Sowieso een erg fraaie cast - Kris Kristofferson die een rol heeft die hem als gegoten past en daarmee zijn even sterke buddy Treat Williams wat overvleugelt. Kurtwood Smith als de ultiem hufterige bad guy. Rip Torn als de verborgen stille kracht op de achtergrond. Het klopt gewoon allemaal. Dat het verhaal hier en daar wellicht een beetje rammelt als je heel goed oplet, mwah, ik kan daar wel mee leven - en al is de afloop dan wellicht voorspelbaar, het blijft toch spannend hoe het plot zich ontvouwt om daar te komen.

Qua beelden - aan de ene kant erg mooi, en zo'n caravan als die waar Roberts Blossom woont, daar droom ik toch soms nog wel van. Zo'n uitzicht en nul buren, en de enige geluidsoverlast als twee keer in de week de drugrunners overvliegen - toch wat anders dan elke 50 seconden wat ik nu met dank aan Schiphol af en toe mee krijg. Aan de andere kant, het is wellicht niet allemaal even opzienbarend, en wellicht dat dat de wat lage score verklaart; wie zich aan een spectaculaire actiefilm verwacht had komt wellicht teleurgesteld uit de film. Het is meer een slow burn die iets van de kijker verwacht, als je zoiets kan zeggen van een film in dit genre.

De soundtrack van Tangerine Dream - de aanleiding om de film uit de vergetelheid te tillen - valt eigenlijk maar nauwelijks op. Deels omdat ze in dit geval niet overduidelijk hun bestaande sequences recyclen, maar buiten dat vooral omdat de soundtrack in zijn geheel nogal subtiel is en eigenlijk alleen op de rustmomenten doorkomt. Het is dan ook niet echt een actiefilm met dreunende beat, maar duidelijk subtieler bedoeld. Wat mij betreft een goede keuze. Zoals de hele film vooral eigenlijk de juiste keuzes lijkt te maken. Nouja, afgezien van het muziekje bij de aftiteling, want dat is gewoon mis. Naar verluidt was het plan om daar Sympathy for the Devil voor te gebruiken, maar wilden de Stones daar te veel geld voor hebben.

Ik weet nog wel dat ik indertijd diep onder de indruk was van deze film - in de bios gezien, en als ik het nog goed weet zelfs in Tuschinski. Ons'Zjuul vanzelf, met haar mooie krulletjes en haar brede glimlach, maar ook William Baldwin, Kevin Bacon, Kiefer Sutherland - zo cool en stoer als ik zelf ook nog eens zou willen worden. Dat ze eigenlijk nogal vervelende en nare mannekes spelen zag ik toen niet, kennelijk.

Het plot trekt vanzelf op niets - een brein dat geen bloed, geen zuurstof krijgt is niet in staat tot zinvolle waarneming, daar is de wetenschap al best lang uit. Als je iets in hogere sferen zoeken wilt, dan zal dat op een andere manier moeten. Maar ook in de directe zin, nogal teleurstellend hoe het zo Hollywoodesk tot een einde gebracht wordt, en dat dan ook nog in een film die als 'horror' geclassificeerd is. Een film die zo opzichtig met de dood speelt, maar ten koste van alles toch vooral geen slachtoffers maken wil, dat voelt toch ietsjes laf.

Het blijft aan de andere kant wel leuk om precies dit groepje acteurs zo samen in een film te zien. Voor mij was dat de tijd net nadat ik in Amsterdam terecht gekomen was, en ik voor het eerst regelmatig naar de film begon te gaan, zo'n beetje parallel aan het begin van hun carrieres - het groepje van net na de brat pack als ik het goed heb. Altijd wel iets van een zwak voor gehouden, en dat straalt ook af op deze film, hoeveel daar verder objectief ook mee mis is.

Overbodig.

Het is dan wel al eeuwen geleden dat ik het origineel zag - nouja, bijna dertig jaar. Toch maakte die indertijd genoeg indruk om ervoor te zorgen dat ik er nog steeds wat beelden van in m'n hoofd heb, en een ding is zeker: dat gaat bij deze remake niet lukken. En ondanks dat het op zich misschien eigenlijk niet zo'n slechte film is, de vraag komt toch op wat het nou eigenlijk toevoegt. De plaatsing in de tegenwoordige tijd is maar heel marginaal, er vielen me maar een paar opmerkingen op die ik aan de generatie studenten van nu zou toedichten.

Dus tsja, kortom, ik ben eigenlijk helemaal niet enthousiast. Ondanks dat de cast me misschien wel beter ligt dan die van het origineel. Misschien, zeg ik, want om dat echt zeker te weten zou ik het origineel moeten herzien, en dat vind ik eigenlijk nauwelijks de moeite. Zo goed was het origineel nou ook weer niet.

Rustig opgebouwde film, daarom in het begin misschien wat saai. Maar op een gegeven moment begint het echt wel spannend te worden. Mooi plot, de spanning wordt zorgvuldig opgevoerd.

Demi Moore speelt een wat andere rol dan ik van haar gewend ben - ze is in haar rol veel passiever dan in veel andere films. En ze ziet er ook echt ouder uit, of komt dat vooral omdat ze er met het jaren-50 kapsel heel anders uitziet.

Michael Caine is op en top acteur, geen rol die hij niet aankan denk je als je hem hier ziet spelen. Wel ligt deze rol hem heel nabij geloof ik, hij zal er in ieder geval niet heel veel moeite voor hebben hoeven doen.

Joss Ackland heeft een leuk rolletje waarin hij - de grote baas - even leuk brullen en overacten kan.

Al met al een leuke film, die vooral door het wat te trage tempo niet echt goed wordt. Maar nog steeds wel de moeite waard.

Ik herinner me nog wel dat deze film indertijd op de tv was, en dat maakte toen wel wat indruk kennelijk - het moet toch zeker zo'n jaar of veertig geleden zijn. Toen vielen de enorme gaten in het plot me kennelijk niet zo op, en dat het idee zo ongeveer regelrecht van Coma gejat was ook niet (want die zag ik pas veel later).

Dat het een tv-productie is valt af en toe wel op, maar aan de andere kant was het budget er kennelijk wel om breed uit te pakken. Want, een Duitse tv-film, met Duitssprekende acteurs, en dan in Amerika opnemen, dan kijk je niet echt op een dubbeltje. Wellicht dat het wat te eng gevonden werd om de setting thuis in Duitsland te plaatsen.

Qua muziek is het wel erg droef, met het drammerige deuntje waarmee direct aan het begin de clou al wordt weggegeven. En van de beelden was ik ook niet zo kapot. De cast is op een degelijk tv-niveau, maar ook beslist niet meer dan dat, met misschien een kleine uitzondering voor Speidel. Maar het grootste probleem is wel de timing van het narratief, en de hopeloos uitgerekte ontknoping - zeg maar alles wat na het ziekenhuis nog passeert had beter verknipt kunnen worden. Alsof Erler koste wat kost de hele VS wilde doorkruisen - een snoepreisje op kosten van de baas - maar niet genoeg inspiratie had om het verhaal daarop te laten passen.

Leuke serie.

'The man who would be Bond', de man die Bond zou worden. Goed gekozen als ondertitel, want het gaat over het leven van Fleming voordat hij de schrijver van de James Bond serie zou worden. Dat we daarbij talloze verwijzingen naar zijn verhalen krijgen is erg knap gedaan, en ook mooi opgehangen aan de tekst "everything I write has a precedent in truth". Wat je dan wat breder kan uitleggen als 'waar gebeurd', maar wel een behoorlijk feest van herkenning oplevert.

En ja of het ook écht zo gebeurd is, misschien moeten we daar maar niet al te kritisch op zijn. Het is in ieder geval een vermakelijk verhaal, de rollen zijn mooi ingevuld - niks mis met Cooper in de hoofdrol, aankleding en locaties zijn prima, en de soundtrack volgt net zoals het verhaal net voldoende de originele melodietjes om je daar voortdurend aan te herinneren. Best mooi gedaan.

Met zo'n dramatische titel verwacht je eigenlijk wel iets verteld te krijgen wat heel, heel erg is. En dan niet vanuit de herinnering, het is tenslotte de bloem van het kwaad, dus de vertaling in het heden die je dan verwacht voorgeschoteld te krijgen.

Maar dat valt wat tegen. Niet dat het nou allemaal zo zoetjes loopt, maar het drama blijft toch wat onder de maat. Daardoor wat futloos, wat zouteloos. En de titelrol komt eigenlijk als een verrassing, omdat je dan toch nog iets verwacht.

Goed gespeeld wordt er wel. Daar ligt het niet aan.

Prima vervolg op deel 1. Wel wat minder spannend misschien - en het verschil met een aflevering van Wallander is er niet groter op geworden.

De eerste helft waarin het verhaal zich langzaam ontvouwt is ijzersterk, de actie is bloedstollend spannend. Dan komt daarna de afwikkeling, en wordt het alweer spannend maar met een andere intensiteit. Inderdaad, zoals Zeriel al zegt, het is alsof er twee films zijn, een actiefilm en een drama. En ook het drama is prima in orde, Denzel Washington is erg goed en speelt een prima alcoholist.

Waar ik een beetje moeite mee heb is dat eigenlijk iedereen een wat te bekend typetje speelt. Van Denzel Washington hebben we al wat teveel de brave actieheld gezien, Don Cheadle als de efficiente professional is ook wel wat erg bekend. Eigenlijk alleen John Goodman heeft wat meer karakter, maar ook maar een erg klein rolletje. En Kelly Reilly had ook wel wat meer tijd, wat meer diepte mogen krijgen.

Jammer daarom, en ook jammer van de toch wat brave afloop. Een venijnig staartje was misschien leuker geweest, had je echt weg kunnen blazen in plaats van het 'over naar de orde van de dag' die de film nu achter laat. Gemiste kans, maar evengoed is het ook zo een sterke film.

Platte onderbroekenlol van een heel bedenkelijke kwaliteit. De paar geslaagde grappen worden volledig overschaduwd door de enorme hoeveelheid mislukte. 90 minuten duurden nog nooit zo lang.

Het is niet precies helemaal een nieuw idee misschien, een film van John Carney waar mensen met wat muziek weer helemaal gelukkig worden. Maar ja, het werkt, de liedjes zijn erg leuk, en al is deze variant misschien niet even sterk als Begin Again, heel ver zit het er nou ook weer niet van af. Het helpt vanzelf dat Eve Hewson haar ietwat platte maar oh zo schattige Flora erg fijn speelt, de Max van Orén Kinlan een heerlijk irritant etterbakje is, en Jack Reynor zo’n onsympathieke zak patat is. Ehh, ik bedoel vanzelf dat hij dat heel, heel overtuigend speelt.

En waar je zou kunnen vinden dat Carney in herhaling vervalt, zijn liedjes worden wel steeds sterker, al valt ook wel wat op dat het er deze keer minder zijn. Misschien is dat het geheim. Dat en het vrolijke romantische sausje met Gordon-Levitt - al een tijdje niet meer gezien geloof ik, en ook hij lijkt wat gegroeid. Dit gaat hem tenminste erg goed af.

Super mooi.

Niet eens zozeer qua animatie, want die vond ik af en toe wat, wat, wat. Minder overdonderend dan ik er van verwacht had, dat is misschien de beste omschrijving, want met alle hype had ik net iets meer verwacht.

Maar de vormgeving is erg, erg goed, en dat is wellicht belangrijker. En terwijl de dieren af en toe wat al te antropomorfisch worden, het klopt allemaal wel in de context, en er zijn een paar erg aangrijpende scenes.

In het verhaal kan je van alles vinden - fijn dat de makers het aandurfden om een film te maken zonder dialoog, zonder opgelegd verhaal, en zonder duiding. Dat mag van mij wel een nieuwe trend worden eigenlijk.

Net als de fraaie integratie van beeld en geluid, overigens. Niet veel films die daar in de buurt komen.

Een wat slordige tv-productie. Vooral te merken aan de slordige edits voor de reclameblokken - irritant is daar een beleefd woord voor.

Heather Graham speelt de mother of all moeders from hell. Wat een ziek persoon - en dan die oma nog. Je zal het maar zo treffen. De sympathie ligt dan heel makkelijk bij de kinders - die erg charmant vertolkt worden. Engeltjes, in een scherp contrast met hun voorouders.

Verfilmd van een boek, en dit is dan de remake. Misschien het origineel maar eens opsnorren.

Nogal marginaal uitgewerkt verhaal, de wrede en onvergevende Noorse landschappen lijken soms de hoofdrol te krijgen. Maar dat werkt evengoed toch niet echt goed, het verhaal neemt daarvoor toch af en toch teveel de overhand. Mooi gespeeld, dat zeker, maar ik kan de karakters niet echt geloofwaardig vinden, ze missen de nuance, de authenticiteit.

In de optelsom toch wat onvoldoende, wat teleurstellend. Maar wel met de belofte dat het in deze setting ook beter kan.

Het gebeurt niet zo heel snel dat ik het idee krijg dat een film té raar voor me is, maar het kan wel. Waarvan acte. En buiten dat is het al helemaal geen film om rustig te gaan kijken als er, hoe zeg ik dat netjes, een scheet niet los wil komen. En rustig op de bank met een bordje eten, dat raad ik helemaal af.

Als horror of als komedie werkt het voor mij niet zo - het is nergens eng, en ook niet echt leuk of zo. Misschien wel interessant, en dat is echt wat anders dan goed in deze betekenis. Wellicht heeft Joolstein inderdaad een punt, in dat hij de film pretentieuze grappenmakerij noemt. Wel bewonderenswaardig werk van de acteurs, tenminste ik neem dan maar aan dat ze aan het acteren waren.

Als romcom werkt dit geval absoluut niet, want er valt helemaal niets te lachen en van enige romantiek of chemie tussen Johansson en Tatum is geen enkele sprake. Evenmin voegt de licht revisionistische versie van het bekende verhaal van de maanlanding iets toe aan de talloze documentaires en films die er al gemaakt zijn. Wel wordt weer nieuwe legitimiteit aan de conspiracy theory gegeven - nieuwe olie op het vuur van de wappies, de twijfelzaaiers en de Q-aanhangers. Enorm kwalijk, ik zou het volstrekt terecht vinden als de makers hiervoor ter verantwoording worden geroepen. Het is echt dringend tijd dat de maatschappij afrekent met deze onzin en iedereen die daaraan meedoet, en al helemaal als het zo’n belabberd slechte film oplevert.

1*, het halve punt is voor de kat.

Of ik nou ergens iets gemist heb? in ieder geval kon de film me absoluut niet in de greep krijgen. De problematiek is op zich wel herkenbaar, maar raakt niet - en de langzame manier van vertellen maakt dat er dan maar weinig overblijft dan een duurtest van het zitvlees.

Behoorlijk gespeeld, en Maggie Grace is een mooie meid. Maar na anderhalf uur wordt het evengoed wel wat saai.

Het is denk ik de mix van de genres die veel mensen op het verkeerde been zet. Want het gaat niet alleen om de grappen - hoewel die er echt wel zijn. Het gaat ook niet alleen om de misdaad - hoewel er echt wel een bank beroofd wordt. En het is ook geen whodunnit - hoewel dat er op het laatst ook nog even bij komt. Wel vullen de delen elkaar best aan. Net iets meer dan een raamwerk om het in te hangen.

Wel een leuke film, eigenlijk. En ook wil je op een gegeven moment wel weten hoe het nou in elkaar zit. En de uitsmijter ligt natuurlijk erg plat voor de hand. Maarja, het moet ook niet altijd een superintelligent mysterie zijn.

Nogal gemakzuchtig gedoetje dat er genoegen mee lijkt te nemen om te drijven op de naam van Smith en het mooie koppie van Robbie. En veel frisse en felle kleuren. Het zakkenrol- en oplichtingsgebeuren is op zich nog wel leuk, maar ook wel wat teveel te mooi om waar te zijn. En de tijdsprongen worden ook wel wat erg gladjes overbrugd.

Kijkvoer, en op zich best prettig kijkvoer, maar meer dan dat kan ik er niet in zien.

Het idee is wellicht wat aan de absurde kant maar qua concept wel erg sterk - en gebaseerd op het boek met dezelfde titel van Iain Reid. Wel wordt het wat al te traag verteld, en de clou is wellicht te subtiel om te snappen als je niet heel goed oplet of het boek gelezen hebt - of de samenvatting op de wikipedia dan. Wel wordt er super sterk gespeeld, vooral door Ronan - en wat een mooie vrouw is dat geworden ondertussen - en de bruin-gele color grading past ook precies om haar zo mooi mogelijk te laten uitkomen. Sowieso mooie cinematografie ook, en de beelden van het open en lege landschap zijn ook al bijzonder fraai.

Dat de film niet al te positief ontvangen is is wel te begrijpen, je moet in het verhaal mee willen, er voldoende moeite in steken om het te volgen. Net te Cruyffiaans wellicht in de subtiliteit van het narratief. En misschien moet je er ook gewoon voor in de stemming zijn, maar dat was ik blijkbaar.

Foute boel.

Tennant slaat de plan volledig mis met deze verkeerde mix van humor, romcom en het schatzoekgenre - en levert daarmee een film af die voor de liefhebbers van al die genres teleur stelt. McConaughey is vreselijk irritant, Hudson krijgt geen kans om te overtuigen, en Sutherland en Dziena mogen alleen beeldvulling leveren. Triest om te zien. Maar wellicht het ergste nog is dat de belofte van veel mooie onderwaterbeelden absoluut niet waargemaakt wordt.