Opinions

Ik zag deze film indertijd toen ik net mijn huis gekocht had en nog over de inrichting aan het nadenken was - en wat Isabel met hun huis doet, de adobe en teal kleuren op de muur, vond ik erg mooi. Maar uiteindelijk toch licht en donker geel gekozen…

Verder is er niet echt een reden om deze film te onthouden. Het begin is wel aardig, maar halverwege is het op. Hayek is nog wel leuk, maar Perry had gewoon nooit meer iets moeten spelen na Friends - niet dat hij slecht speelt, maar zijn rollen zijn altijd irritant.

Heel af en toe grappig, het grootste deel van de tijd flauw - of echt flauw. De bezoekjes van de ouders bijvoorbeeld. Wat dan weer iets beter werkt is de dubbelzinnige gesprekken die de dames onderling af en toe hebben - maar da's niet echt genoeg om de flauwigheid mee te compenseren. Toch met een korte 86 minuten nog wel uit te houden, want de vrolijke sfeer maakt een hoop goed.

Interessante documentaire, vooral over het werk van Ralph Steadman, waarbij onvermijdelijk natuurlijk ook het werk van en samen met Hunter S. Thompson langskomt. Ietwat aan de hand van een bezoekje dat Johnny Depp aan de studio van Steadman brengt - waarbij de man ook uitlegt hoe hij werkt, en we hem een nieuwe tekening zien maken. Grafisch erg indrukwekkend - en dat geldt niet alleen het werk van Steadman, er zitten ook wat knappe shots in de documentaire.

Mooi naturel verteld, zonder opsmuk of gedoe. Komt heel waarachtig over.

Gemengd.

De gevechten zijn leuk, de belden zijn mooi - dat ze af en toe wat kitscherig zijn stoort me niet. Jackie Chan speelt een heerlijke parodie op zichzelf als Drunken Master. De interacties met Jet Li zijn af en toe erg grappig. Mooie bijrollen voor bijvoorbeeld Li Bingbing - die ik sowieso altijd graag mag zien. Maar de zwakke schakel is te zwak - Michael Angarano irriteert eigenlijk vooral.

En het verhaal is teveel een crossover naar Hollywoodnormen, het krampachtige gedoe met de talen helpt niet, en de stijl laat teveel van de charme van de aziatische sprookjes- vechtfilm liggen. Het originele verhaal ligt me denk ik ook beter. En daar wordt alweer een nieuwe film van gemaakt. Benieuwd hoe die zal zijn.

Een paar dagen geleden dacht ik met het herzien van Predator (1987) een fraai afscheid van Carl Weathers te doen, maar dat viel toch wat tegen - de film was niet meer zo episch als ik in mijn hoofd had. Voor de hand liggend wellicht om dan toch maar de Rocky-serie nog eens te bekijken, maar ik kwam toevallig ook deze film tegen.

Indertijd het boek van gelezen, maar daar heeft deze film maar weinig mee te maken anders dan dat de karakters ervan afgeleid zijn. Niet dat van Weathers, overigens, maar hij is wel een leuke toevoeging aan wat er van gemaakt is. Net als de nog erg jonge Harrison Ford, overigens, die een wat kleiner bijrolletje heeft eigenlijk.

Erg goed is de film niet, vanzelf, het plot is al niet al te best en de effecten aan het eind zijn het ook allemaal net niet. Toch is het wel een vermakelijk ding, als je het in de Zeitgeist plaatst.

Genant slecht.

Het verhaal trekt op niets - de grote lijn lijkt nergens op, maar in de details rammelt het ook. Erg. Dialogen die nergens op slaan, en plotseling ontaarden in kloppartijen - zonder enige aanleiding. Alsof er een stuk uitgeknipt is. Maar dan nog. Gibson die meent Hirsch te herkennen - in uniform, en met een keurig naambordje op. Kom dan eens op z’n naam, da’s echt een uitdaging.

In de actie lijkt het ook al nergens op. De bad guys waar een onuitputtelijke hoeveelheid van lijkt te zijn - hoe ze in dat busje pasten is me een raadsel. Bosworth die eerst scherpschutter is, maar even later als het er op aankomt natuurlijk mist. En dan het duveltje uit het doosje nog - niet tevreden met en wastobbe vol vers voer, vanzelf.

Uit pure interesse hoeveel slechter het nog worden zou tot het bittere einde uitgekeken. Daar wordt het ook niet beter van. Integendeel, het einde is zo mogelijk ook echt nog slechter dan de rest van de film. Genant. Gibson moet wel heel wanhopig om een klus verlegen gezeten hebben - en de rest ook. Je zou nog liever de plee schrobben dan je in zo’n misbaksel als dit te laten zien. Triest - en ook voor Bosworth en Hirsch. Je vraagt je af hoe het zover heeft kunnen komen.

Propagandafilm van de franse landmacht. Soldatenromantiek met zo min mogelijk diepgang. Met een verhaal dat aan alle kanten rammelt en een karakteruitwerking die aan twee dimensies echt al een uitdaging heeft. Hier en daar nogal houterig geacteerd. En af en toe storende muziek op de soundtrack.

En toch is het eigenlijk best een fijne film. Prachtige beelden, optimaal gebruik gemaakt van de woestijn, de bergen, de gevechten, en de blauwe ogen van Diane. Let bijvoorbeeld eens op de scene van het landende transportvliegtuig in het begin van het verhaal. Da's fijn kijken. Niks mis mee.

Een fijn gelikte blockbuster versie van het verhaal van Carol Shelby, de 24 uurs van Le Mans, de GT40 en de AC Cobra. Misschien niet helemaal precies zoals het gebeurd is, maar daarvoor hebben we de fraaie documentaire The 24 Hour War (2016). Leuk om beide in een double bill te zien, en dan bij voorkeur eerst de film en dan de documentaire - om niet teveel van het verhaal van te voren al weg te geven.

Deze film vertelt het verhaal zoals dat in een film hoort - snel, gelikt, met mooie rollen van de Shelby van Damon en de Ken Miles van Bale. Leuke karakterkoppen die goed in het verhaal passen, al is het misschien wat dik aangezet hier en daar - maar het is ook wel zo'n verhaal dat daar om vraagt. Gepast Amerikaans in de onvermijdelijke overwinning, en de vraag wat het Ford uiteindelijk opgeleverd heeft wordt maar een beetje vermeden. En waarschijnlijk maar beter ook, want anders moet wel duidelijk worden dat Ferrari wel heel makkelijk aan het langste eind heeft getrokken.

De AC Cobra herinner ik me overigens nog uit de vroege jaren-80 - mijn ouders waren op zoek naar een nieuwe auto, en hadden zo'n autotest boek gekocht om wat informatie uit op te doen. Of je er inderdaad naar redelijkheid een kopen kon durf ik niet te zeggen, maar de AC Cobra stond alfabetisch op de eerste pagina, en dat was vanzelf de mooiste van het hele boek... en dat er voor ons kinders in zo'n ding geen plaats zou zijn vergat ik voor het gemak maar even.

Een erg goeie verfilming van een sterk verhaal - het verhaal van het boek The Chinaman van Stephen Leather. Niet gelezen overigens, maar zoals het in de film uiteengelegd wordt zit het bijzonder goed in elkaar, met voldoende links naar de werkelijkheid om erg, erg geloofwaardig te worden.

En dan Jacky Chan. Niet precies de eerste waar je aan denkt als je een karakterrol nodig hebt, maar dat blijkt hem bijzonder goed af te gaan. Sterker, de scenes waarin hij niet aan het knokken is zijn beter en interessanter dan die waarin hij met het oude bijltje aan het hakken is. Speelt af en toe zonder problemen Brosnan weg - die overigens een van zijn betere prestaties neerzet.

Als enige kritiek misschien juist in de actie. Iets minder had het geheel misschien eerder sterker gemaakt. Maar dat is dan ook wel zo'n beetje het enige.

Horror is eigenlijk mijn ding niet.

Maar van dit filmpje vond ik de samenvatting dan toch wel weer iets intrigerends hebben, dus toch maar een kans gegeven. En dat viel me niks tegen eigenlijk, er wordt een best leuke creepy sfeer opgebouwd in het naargeestige bos. Dat dat hier en daar cliche is stoorde me niet, en er zaten zeker ook een paar schrikmomenten in die ik - als wellicht wat onervaren horrorkijker - echt niet aan had zien komen en waarvan ik ook echt trillend rechtop in m'n stoeltje zat. Jammer wel dat het einde wat tegenvalt.

Wel een beetje een flauwe romcom met een hele serie voor de hand liggende grappen. Kristen Bell doet het voor mij niet, en om Jason Segel kan ik ook niet echt lachen. Het geheel is nog net uit te houden doordat Mila Kunis de boel een beetje opvrolijkt met haar mooie glimlach. Maar die is dan ook echt wel de moeite waard

McDonagh maakt er een mooi spel van - wie is er sympathiek, wie is de held in het verhaal, en wie zijn de bastards, de ongelovigen, de stronzi, de ellendelingen. Met als achtergrond een uberdecadent feestje van een stel uiterst onaangename en overentitled personen midden in de woestijn waar ze uberhaupt niets te zoeken hebben - want dat is waar de nomaden wonen. In je blote reet in de infinity pool met uitzicht op de kamelen, om het maar even fijntjes uit te leggen. Post-yolo tegenover subsistence farming. Als er een betere reclamespot voor het communisme is, laat het me weten.

Qua acteerprestaties en casting is er echt geen speld tussen te krijgen. Fiennes is perfect als een alcoholistische etterbak die aan niets denkt dan zijn volgende borrel, Chastain heeft alleen oog voor wie haar volgende borrel betaalt, Smith heeft overduidelijk nog nooit van ethiek of mores gehoord, en Landry Jones kan ze opdreunen maar kiest voor een donkerder pad. De perfiditeit druipt er vanaf.

Daar tegenover de integriteit van de rouwende vader, in een schitterende rol van Ishmael Kanater die ook nog eens alle ruimte krijgt om met zijn karakter te spelen - van sinister, haatdragend, liefhebbend, tot uiteindelijk beschouwend en vergevend. De simpele rechtschapenheid van een eerlijk bestaan tegenover de complexiteit, de leugens en het bedrog van de moderne maatschappij. Het contrast had niet harder kunnen zijn, en de achterdocht van de westerse hoofdrolspelers geeft nieuwe diepte aan het oude gezegde ‘zoals de waard is’. En hoe oneerlijk is het, dat Kanater niet als eerste en grootste naam op de poster staat, terwijl hij alle (uch) grote namen gewoon wegspeelt.

Of het einde nou toepasselijk is, ik had een ander gekozen, het past niet heel goed bij de rest. Maar evengoed een erg, erg goede film.

Ouch.

Ik had naar stinissen moeten luisteren. Drie keer niks is precies wat het is. De makers hebben overduidelijk een hoop lol gehad, maar dat is echt onvoldoende om dit geval tot iets te maken. Ook met een budget van naar boven afgerond nul was er toch echt iets meer uit te halen geweest dan dit doelloos en richtingloos gepruts.

Oversentimenteel, onwaarschijnlijk en oversimplistisch.

Toch is het wel erg leuk in elkaar gezet, en de sterkste truc daarin is wel het meenemen van zo ongeveer alle belangrijke gebeurtenissen van de recente Amerikaanse geschiedenis. Hoe oversimplistisch dan ook. Mooi getruct met de morph van Hanks' hoofd in de originele beelden - ook al komt dat nu hier en daar wat knullig over, voor toen de film net uit was was dat soort beeldbewerking nog erg vernieuwend.

Hanks speelt goed, beter dan wat hij de laatste jaren vaak laat zien en wat meer op het afdraaien van een standaard typetje lijkt af en toe. Daar drijft de film overigens ook wel grotendeels op, zonder die sterke rol blijft er weinig over - of het moest de relatie met Jenny zijn. Ongetwijfeld vooral in het verhaal meegenomen voor het sentimentele effect dat er hier en daar wel erg dik op ligt. Maar wel effectief, want, hoe oversentimenteel ik het ook vind, ik moet ook een traantje wegpinken bij sommige scenes.

Vader en zoon Sutherland, en Demi Moore als love interest in een mooi gefilmde western, veel mooie landschapjes in prachtig groen, mooie authentiek uitziende locaties en prima cinematografie. Niks mis mee eigenlijk, behalve dat de soundtrack me wat irriteerde. Het verhaal is wat kabbelend en wat weinig opzienbarend ook, er had misschien wel wat meer actie in gemogen. Toch is het leuk om dit clubje acteurs in zo'n film als deze te zien.

We worden allemaal ouder, maar ik ben er gewoon niet klaar voor om Padmé als een zeurende en gescheiden moeder van een stel kkinderen te zien. Wat? Mathilda, inderdaad. En dan Krasinski. Sorry hoor.

Verhuiskaartje heeft het bijna goed, als je zin hebt in een mystery film met vleugjes Indiana Jones, National treasure, the librarians en de Da Vinci Code, ga dan gewoon die films kijken. Zelfs als je ze al duizend keer gezien hebt. Beter dan dit volslagen inspiratieloze misbaksel. Nouja wellicht Da Vinci. Maar dat is dan ook wel het enige, en het testbeeld is nog steeds beter.

Wat is er toch misgegaan met Ritchie. Maar dat vragen we ons al een hele tijd af, dus wellicht is het meer opportuun om te vragen wat er mis zit met Portman. Echt man man man, die moet toch wel wat beters kunnen vinden dan deze film. Wat een droefenis.

Deze film - dvd, bedoel ik - had ik al een jaar of zes liggen. Ooit wel eens aan begonnen te kijken, maar toen niet in de goede stemming en weggelegd.

Dat dus vandaag maar eens ingehaald. Ben er nog niet helemaal uit wat ik er nou van vind. Sowieso is het nogal een ingewikkeld gedoetje - inderdaad na de tip van Koerok maar even de wikipedia op nageslagen, en dat laat wel wat dingen op z'n plaats vallen. Kan niettemin denk ik geen kwaad om over een maandje of wat nog eens te kijken. Drie verhaallijnen door elkaar, en dan nog droombeelden erbij, oef.

Hugh Jackman is echt erg goed vind ik. Rachel Weisz - toch een van mijn favoriete actrices, met een heleboel erg mooie rollen - valt me dan weer wat tegen. Nou heeft ze ook goedbeschouwd niet zo heel veel te doen, maar toch - wat teveel bekketrekken, wat te weinig echte emotie naar mijn smaak.

Echt sterk is ook de muziek - hoewel ik me afvraag of dat niet erg makkelijk gaat irriteren als je de film herziet. Zeker geen goed idee om de soundtrack te gaan luisteren.

Verder vooral supermooie beelden, mooie consequent goudachtige kleuren - waar het groen van de boom dan weer zo goed mee contrasteert - het maakt de film wat sprookjesachtig, wat afstandelijk, en wat beschouwend. Mooi - en ook wel de verklaring waarom ik jaren geleden liever een schietfilm gekeken heb. Je moet er voor in de stemming zijn.

Wat ik al zei, over een maandje nog maar eens kijken. Zonder nou direct te gaan vergelijken met Aronofsky's andere films, is dit denk ik wel de meest herkijkbare van allemaal. Tenminste, ik heb me laatst eens gewaagd aan een herziening van Black Swan, en dat viel dan toch een klein beetje tegen. Maar hopen dat dat met deze anders gaat.

Een episch en romantisch verhaal, als een spannend jongensboek - wat het natuurlijk ook is, want het is een boekverfilming. En daarmee meteen wel ietwat het probleem dat ik met de film heb - het is een episch verhaal, maar in de verfilming mist net een tikkie teveel het soort (alweer) epische grootheidswaanzin dat in de jaren-50 en -60 voor dit soort films in de mode was. En dat voelt dan toch ietwat als een gemis.

Het verhaal mist ook wat door de wat te voorzichtige timing - de introductie duurde me te lang, en het einde ook. Allemaal ten koste van waar het om gaat, dat moet tenslotte toch het heroïsche en exotische avontuur in de Soedan zijn. Ietwat jammer, want het gedeelte dat daar dan speelt is op zich prima in orde, voldoet aan alle genrecliches - al zijn de massascenes niet zo massaal als in de oude films min of meer verplicht was.

De acteurs vond ik - misschien met uitzondering van Hudson - erg goed. Misschien ook dat ook daarbij de voor- en achterkant van de film wat minder inspiratie gekregen heeft. Ledger, die ik overigens nooit slecht heb zien spelen, overtuigt prima en wordt ook omringd door acteurs die goed spel laten zien.

Maar goed. Echt slecht is het dus allemaal niet wat mij betreft, wat Shekhar Kapur hiermee aflevert. Ook niet echt goed, en het zet me wat aan het mijmeren wat een productie dit had kunnen zijn in de tijd van Ben Hur, en met dezelfde soort grootheidswaanzin en bijpassende budgetten. Echt nieuwsgierig naar de andere drie verfilmingen maakt het nog niet - die lijken ook allemaal wat onderkoeld, als ik dat zo even inschat.

Niet mijn film.

Wat wellicht daar een rol bij speelt is dat de cast, hoe rijk ook, wat veel doet denken aan een bij elkaar geraapte verzameling gekkenhuis, en daarnaast veel te veel acteurs die een rol spelen - maar welke eigenlijk. En het helpt ook niet dat HBC met haar sprieterige kapsel teveel Bellatrix Lestrange lijkt. Jammer voor O'Shea en Skelly, want zij zitten wel behoorlijk in hun rol.

Verder sprak het verhaal me ook al niet erg aan, en vond ik dat er maar teleurstellend weinig van het mooie landschap te zien was. De scene waar Brosnan zijn schilderij in elkaar kloddert is wellicht de fraaiste, de rest vond ik echt wat tegenvallen.

Angstaanjagend.

In Nederland niet echt bekend als sport geloof ik, worstelen. En dan zeker niet als topsport of iets waar je je nou op zou gaan focussen als je het in je hoofd haalt om ooit nog eens op de Olympische Spelen terecht te komen. Ongeveer even populair als curling misschien. Maar dat ligt in Amerika wel wat anders, en zeker in de staten in het midden - om maar even een term als bible belt te vermijden.

Wat de film echt heel geniaal doet is de beklemmende sfeer neerzetten van zowel de volslagen pathologische situatie tussen de erfgenaam en zijn moeder, als de even zieke sfeer in het team dat hij opzet. Maar daar zit dan wel een klein stemmetje bij in mijn hoofd dat dat ook iets is dat wellicht toch wel wat bij de topsport hoort. Topsporters zijn aparte mensen, dat moet wel om een noodzakelijkerwijs buitengewone prestatie te kunnen leveren. Maar dat levert niet altijd echt heel gezonde en prettig normale psychologische situaties op, dat is daar de keerzijde van. Niet dat dat per definitie slecht is, tenslotte, er zijn al meer dan genoeg gewone mensen, maar de film laat wel vrij meedogenloos zien hoe dat werkt.

Ook indrukwekkend is hoe Carell en Tatum acteren. Raar, vlak, mat, monomaan en nauwelijks humaan, zo komen ze over. En dan de weinig betere Ruffalo die daar dan een soort van mediator tussen moet zijn. Epic fail, maar wel erg knap geacteerd en ook erg sterk van de regie.

Niet dat dat een leuke film oplevert overigens. Ik hoef 'em niet nog eens te zien, dan ga ik me maar zorgen maken over de topsporters in mijn kennissenkring.

Kat en muisspel.

Met een paar twists er in die ik toch niet echt aan had zien komen, en daardoor wel spannend. Maar jammer genoeg worden de karakters toch nauwelijks uitgediept, en vooral Anthony Hopkins krijgt daardoor wat weinig diepte - verder dan zijn wel vaker geziene gedrag van engerd komt het eigenlijk niet. Van zijn werk en hobby zien we alleen een heel kort plaatje, bijvoorbeeld. En Rosamund Pike lijkt alleen voor de beeldvulling door het verhaal te lopen.

In het plot zitten achteraf ook wel wat weeffoutjes. Tijdens de film storen die nog niet zo heel erg, maar achteraf gaat dat toch wat knagen.

Verder wel ouderwets vakwerk.

Fuck off. Serieus, ik meen het. Fuck off.

Bruno Dumont, een pseudointellectuele regisseur waar nog zowat nooit iemand van gehoord heeft, produceert een film die niets meer of minder is dan een twee uur lange aanklacht tegen de integriteit van de msm. Vanzelf zonder enige kriteria voor de eigen integriteit, want dat hoort niet in die kringen. Het is wel een teken van de absolute wellust, het toppunt van het kapitalisme van het vrije westen, dat dit soort volslagen lariekoek over het publiek uitgestort mag worden, en dat er niemand in de hele distributieketen hardhandig genoeg tegen in opstand komt dat we van deze bullshit gevrijwaard zouden blijven. Godgeklaagd dat dit een release krijgt, en dat er uberhaupt nog iemand kritieken schrijven wil. En bewaar me voor dat mijn reactie politiek is - daar is de hele film van doordrenkt, onmogelijk om er een politiekloze mening over op te schrijven.

Triest dat Seydoux zich hiervoor heeft laten strikken. Kennelijk ook meer pijn in haar portemonnaie dan aan haar integriteit. Heeft ze zich naief laten gebruiken voor dit vehikel dat toch overduidelijk enkel en alleen maar de ondermijning van het resterende vertrouwen in de vrije nieuwsgaring ten doel heeft? Want laten we wel zijn. Net zoals je bij de slager niet precies moet willen weten wat hij nou precies in de worst verwerkt heeft, moet je ook niet precies willen weten op welke manier de beelden van het journaal tot stand zijn gekomen. Maar dat is niet waar het om gaat. De media is niet fout, of tenminste, niet fouter dan je zelf al wist dat ze waren. Als je de roddelrubriek in de Prive of zo leest, dan weet je allang dat wat daar staat niet precies waar is. Maar als de NOS bericht over de oorlog in Oekraine, dan is dat heel wat anders. Dat zijn geen grappen. En ik neem het Dumont echt heel erg kwalijk dat hij ook over dat soort berichtgeving twijfel zaait, en dat doe ik mede namens de vrienden en kennissen die ik daar heb. Nogmaals, fuck off.

Het is een beetje hetzelfde idee als Lola Versus (2012), deze film waarin Greta Gerwig de hoofdrol heeft en een zoekerig karakter zonder doel of richting neerzet. Het gaat vooral om de relaties tussen haar en haar omgeving, haar vrienden en vriendinnen en wat daarin wel en niet belangrijk is - wat geeft haar richting, wie steunt haar in de doelen die ze zelf niet goed in haar hoofd heeft, en wie breekt dat af en neemt daarmee de rol van bad guy in het geheel.

De keuze om het geheel in zwart-wit te filmen is erg goed uitgepakt, dat geeft de mooie beelden een extra kracht mee. Waar veel low-budget producties vooral de keuze voor zwart-wit lijken te maken om te besparen op de kosten van kleurcorrectie, of om de extra draaitijd met het wachten op behoorlijk weer te besparen, komt het hier meer over als een artistieke keuze - want, het geheel komt erg verzorgd over, niet als een slecht gemotiveerde bezuiniging.

Frances is inderdaad een - ik leen de woorden van gauke - een onhandige, verloren, tobbende, aanmodderende, passieve, absurde klaploopster. Maar daarin schuilt ook haar kracht, de charme waarmee ze de film draagt, tot een echt persoon wordt. Tenslotte is niet iedereen een James Bond, vindt niet iedereen zijn weg door het leven en is niet iedereen volstrekt eerlijk op Facebook. Precies dat is de toon van de film - we zien Frances in het echt. Om een woord te gebruiken dat door de cursusboeren van vandaag volkomen verf*ckt is - authentiek.

Maar dat is het wel. Daar gaat de film ook over. Het echte leven, zonder opsmuk, zonder filter, en echter dan we in de realityshows ooit te zien gekregen hebben. Daar ligt de charme, en daarom is het dat deze film zo'n warmte uitstraalt - de liefde die in het maken van de film ligt, straalt af naar het personage van Frances en Greta Gerwig. Ook al gaat het nergens over.

En die warmte komt echt over. Als Greta, pardon Frances zometeen voor mijn deur zou staan, zou ze zonder enige twijfel met al haar gekke gedrag welkom zijn. Daar zit de kracht van de film in, het tot een voelbaar en echt persoon maken van een wat onaangepast en onhandig mens waar je toch van gaat houden, alleen maar door een anderhalf uurtje film.

Knap.

Het verhaal vond ik wat tegenvallen, niet heel erg geloofwaardig en ook worden de karakters niet precies goed invoelbaar - en, Shannon is niet precies op zijn plaats als de ietwat hipsterachtige kok met michelinsterren. Maar zowel Shannon als Poots spelen wel goed, en cinematografisch zit het zaakje wel erg mooi in elkaar. Fijn plaatjeskijken en niet al te goed op het verhaal letten, dat levert dan een uurtje prettig kijkvoer op.

Wat me ook nog opviel is het wat kleine rolletje van Emmanuelle Devos - die ik graag mag zien spelen. Voor zover ik even vinden kan de eerste danwel enige Amerikaanse productie waarin ze te zien is.

Zoals in de omschrijving al staat, Johnny krijgt geen grip op haar gevoelens. Maar ik ook niet, en ook blijven die van Johnny een beetje teveel op de vlakte - er is in het begin van de film wel een verwijzing, maar die wordt nauwelijks ingevuld in de rest van de toch best lange looptijd. Frankie krijgt dan ergens wel een beetje inkleuring, maar of die een positieve voorspellende waarde heeft voor het happily ever after hangt af van of je de gevoelstemperatuur van Debussy kan vertalen naar een bijpassende filosofie. Mij lukt dat in ieder geval niet, en wellicht komt dat omdat ik wat tegenovergestelde ervaringen heb.

Wel een aardige film verder - nee, dat woord is niet precies positief. Pacino had en heeft de naam een van 's werelds topacteurs te zijn, maar speelt toch wel erg vaak hetzelfde soort rol, en dat is ook nu weer zo. Dan is Pfeiffer wellicht wat veelzijdiger, maar het wat matte script vraagt niet echt iets bijzonders van haar. De bijrolletjes zijn leuker dan beide hoofdrollen, en dat is eigenlijk ook wel wat de film voor mij samenvat.

Film in een film in een film.

Of maak ik het nou te ingewikkeld. Want het is maar een suffe komedie. En af en toe best flauw ook, en nergens echt zo grappig dat ik van m'n stoel val. Het zal in de plannen, in het script wel heel veel grappiger geleken hebben dan wat er uiteindelijk van terecht gekomen is. Maar toch is er wel iets aan de hand met dit eigenlijk best zoete liefdesverhaaltje, waarbij in de zijlijn wat maatschappijkritiek wordt gegeven op de youtube- en facebook mentaliteit van nu.

En da's dan de politiek correcte uitleg. Als ik nou echt eerlijk wil zijn moet ik daar nog aan toevoegen dat Lizzy Caplan bij mij helemaal niks fout doen kan. En het ligt ook aan haar dat de hele flauwe boel net een tikkie extra krijgt, toch een grappig filmpje wordt. Het verschil tussen een mislukte flauwe komedie en een film in een film waar je toch best om lachen kan. Al val je dan niet van je stoel af.

Daarbij komt de hele film uiteindelijk wel over alsof het een wat slordig, wat haastig en wat liefdeloos in elkaar geflanst product is. Er blijkt toch niet echt ergens uit dat het nou echt de bedoeling geweest is om een meesterwerk af te leveren - en bij de aftiteling komt daar ook de bevestiging nog weer eens van. Beelden tussen de titels door. Ai.

Marginaal voldoende, maar toch leuk. Wat meer ambitie had wellicht voldoende geweest om het geheel naar een veel hoger plan te trekken.

Wat onduidelijk verhaal dat er best lang over doet om ergens toe te komen. Achteraf gezien is de symboliek misschien wel mooi gemaakt, maar toch ontbreekt er ook wel een heleboel. De aanleidingen voor alle problemen zijn wat abstract, als ze al te volgen zijn, en dat maakt het moeilijk om te begrijpen waar de personages nou eigenlijk mee zitten of mee bezig zijn.

De droomwerelden zijn af en toe heel mooi, dat moet gezegd. Sam Riley en Eva Green spelen goed - als altijd, geloof ik eigenlijk.

Qua stijl doet het geheel me wel wat denken aan een paar SF/drama/mysterie series van de BBC begin jaren 90. Zit me nogal af te vragen welke titels daar ook alweer bij hoorden - maar dat komt nog niet door.

Ik heb Frantic indertijd beslist gezien, maar er was niet heel veel van blijven hangen. Alleen het gedoe met de Eiffeltoren en het dak, zo'n beetje - en een vage herinnering aan dat Seigner er wel spannend uit zag. Bij herziening blijkt dat dan ook wel terecht te zijn, hoewel Seigner nu bepaald minder indruk maakt. Bepaald niet Polanski's beste werk, hoewel het zwakste punt wel het slappe script is. Nouja, in 1988 hadden we nog net het laatste eindje koude oorlog, misschien dat het daarmee wat beter lag.

Aan de andere kant is dit geloof ik wel de eerste in wat ondertussen zo ongeveer een genre op zich geworden is, en Liam Neeson als specialist met wat aanvoelt als tientallen titels volgens precies hetzelfde recept. Dat geeft toch ook wel weer wat aan.

Ik weet niet zo goed wat ik er van vinden moet.

Van de film dan, bedoel ik. De persoon Honnold en hoe hij klimt was me al langer bekend, en daar weet ik wel van wat ik er van vind - het is volstrekt onbegrijpelijk maar ook erg bewonderenswaardig wat hij doet en de monomatische zorgvuldigheid waarmee hij zijn doelen zet en bereikt. Wellicht dat het voor mij een betere film was geweest als diezelfde soort monomatische aanpak ook door Chin was gevolgd - wat er nu uit komt is het allemaal net niet, als ik heel eerlijk ben. Het geeft weinig meer inhoud over Honnold dan je al wist als je de bladen en social media op dit gebied een beetje bijhoudt, het neigt een beetje teveel naar gezocht drama in de relatie met Sanni als de ongelukjes langskomen. En dat de beelden van El Cap nou zo indrukwekkend zijn, mwah - heel bijzonder is het op dat gebied nou ook weer niet. Het is meer het onderwerp dat de film bijzonder maakt dan dat de film zelf nou zo goed is wat mij betreft - en dan ook nog eens de persoon van Chin zelf, die me in Meru al stevig tegenstond, en me hier nog steeds niet als de meest sympathieke filmmaker ooit overkomt. Hou jezelf er uit, denk ik dan, het gaat niet over jou.

Aan de andere kant, ik ben wellicht niet precies de gemiddelde kijker voor dit onderwerp. Ik had het prima gevonden als we een film van een uur of vier hadden gekregen, waarin je real-time ziet hoe hij de hele klim doet. En dan liefst helemaal zonder commentaar. Heerlijk kijken, in plaats van alle achtergrond en afleiding die er nu bijgehannest wordt - wellicht is dat vooral leuk voor iemand die voor het eerst van het idee van free soloing hoort, of Honnold niet als begrip in zijn hoofd heeft. Maar is dat dan waar de film over moet gaan, maakt dat het geheel toegankelijker voor iemand die niet in de klimwereld thuis is? Ik weet het nog niet zo.

Wellicht dat die wat minder hoogdravende documentaire van een paar jaartjes geleden over zijn free solo van Half Dome stiekem eigenlijk beter is. Hoewel ik me herinner dat ik me daar af en toe ook behoorlijk aan irriteerde. Maar in ieder geval leverde dat wel een volstrekt iconisch beeld op wat bij zo ongeveer iedere klimmer wel in zijn hoofd zit. En een werkwoord - 'Honnolding'. Wellicht zegt dat eigenlijk meer dan het hele gedoe rond de free solo op El Cap - want, wie kan dan zeggen dat zijn naam een werkwoord geworden is?

Mooi en integer.

En voor een 'waargebeurd verhaal' ook opmerkelijk goed - meestal loop ik met een bochtje om films met die aanduiding heen, maar dat is in dit geval niet nodig, ondanks dat het drama er af en toe dik opligt komt het op mij niet overdreven of gezocht over. Ellen Page en Julianne Moore overtuigden mij zeker wel als stel en zetten mooie rollen neer net als Michael Shannon.