Fedrelandet (2023)

Ja, ja prachtige beelden hoor, zeker op het grote scherm van de bioscoop. Noorwegen is een paradijs op aarde, maar na een tijdje heb ik het wel gezien, en het filosofische geneuzel van Jørgen die al deccenia door de natuur wandelt vind ik nogal oninteressant. "Generaties volgen elkaar op", ja vertel me iets wat ik nog niet wist. Vervolgens wordt God er ook nog bijgehaald... maar jezusmina wat is die natuur daar belachelijk mooi.

Teveel documentaires verliezen zich in een eindeloze brij van uitleggerige voice-over die over elk beeld duiding en mening willen toevoegen om toch maar vooral zeker te stellen dat elke kijker daar braaf de gewenste emotie bij voelt. De filmvariant van zo'n toeristenbus waarbij de animateur.trice bij elk gebouw haar commando's afdraait als ware het een drill sergeant. Die augen.... Links, zoiets. Maar het kan ook anders, en deze film laat zien hoeveel beter en mooier het daardoor al gauw wordt. Gewoon minutenlang kijken naar een hommel op een bloem, met als enige geluid het gezoem. En zo hoort het ook gewoon, want bij dit soort beelden past een verstilling, met op zijn hoogst een gedicht, een sentimenteel liedje gezongen door je moeder, een anker als je persoonlijke binding met een boom of een stuk steen. Zo'n film als deze zou ik zelf wel willen maken.