Opinions

Na een marulafestijn lopen tal van dieren nogal dronken in het rond, een vogel waarschuwt steeds een stel dieren als een jager probeert er eentje te doden, een stel antilope die om een andere bang te maken maar een beetje belachelijk rondhuppelen,hyena's die door eenden worden misleid en dan ineens beseffen dat hij is beetgenomen, allemaal voorbeelden van komische scenes uit de film. Nog nooit eerder heb ik een combinatie van komedie en documentaire over dieren zo goed op het scherm gezien. naast de vele komische stukken zitten er ook prachtige stukken tussen als de strijd tussen de wolken en de zon en het waterballet van de vogels. ook erg mooi hoe haast als ballet aandoende stukken met veel kunstzinnigheid in beeld gebracht zijn. voor wie altijd een hekel heeft aan te serieuze docu's over dieren , moet deze maar eens gaan zien!! 4.5 sterren

Zeer indringende kijk in het leven van iemand die ergens van beschuldigd wordt en hier continu mee geconfronteerd wordt. Mede dankzij de Dogma-achtige stijl en het goede acteerwerk komt dit ver boven gemiddeld uit. Er valt te twijfelen aan hetgeen op het einde, de een zal het afbreuk vinden van de rest van de film, de ander niet. Ondanks dat dit een zeer indrukwekkend slot is, maakte het voor mijn gevoel de film wel degelijk wat minder. 3.5 sterren

Erg vervelend verhaal, wat dramatisch ook al weinig biedt. De film is werkelijk op een idiote manier bezaait met al bestaande filmmuziek om de film een bepaalde sfeer mee te geven, maar werken doet het niet. Zo wordt Alberto Iglesias's score van The Dancer Upstairs in 3 scenes hergebruikt. Compleet dichtsmeren die handel (dachten ze waarschijnlijk). De meeste castleden acteren ook nog eens belabberd. 1.5 sterren

Documentaires zijn soms vrij lastig te beoordelen. Deze over Annie Leibovitz is goed gemaakt en bewandeld de gebruikelijke paden. Ze verteld over haar verleden en een boel leuke anekdotes passeren de revue, maar bijzonder is het zondermeer niet. Een echt goede docu weet mij ook echt te raken.

Anubis en de Wraak van Arghus is een hele verbetering op de eerste Anubis film. Het is nu geen (knullig) avontuur maar een film die binnen het horror kader valt en daardoor best aardig te pruimen is. Dit ook mede dankzij de voortreffelijke muziek van filmcomponist Olaf Janssen die precies weet hoe hij moet omgaan met de clichés van een horrorfilm. Uiteraard valt er meer dan genoeg op de film aan te merken: het acteerwerk, het decor, de dialogen.... Het is allemaal slecht tot rampzalig.

Rampzalige film met een polonaise aan minpunten. Dat de film erg clichématig is alsmede de karakters, daar weet de film nog mee weg te komen.... Maar het is de algehele uitvoering die ontzettend knullig oogt; van het afgrijselijk acteerwerk tot aan kneuterige decors.

Jesper Ganslandt debuteerde in 2006 met de Zweedse film Farväl Falkenberg. In 2009 volgde zijn tweede film Apan, waarmee hij een radicaal andere weg insloeg. De opzet was om samen met Olle Sarri in de hoofdrol een zwarte komedie te maken. Gedurende de opname bleek deze opzet al snel te verdwijnen....

Apan opent met een verwarrend tafereel. Hoofdpersonage Krister reageert op een wellicht wat onlogische wijze, wat gelijk de toon zet, en probeert zijn leven weer op te pakken. Deze onderdrukking van Krister is de basis voor een weerzinwekkend stukje cinema met de camera dicht op de huid. De eenzaamheid, de verwarring en de enorme moeite die het personage heeft om de vreselijke gebeurtenis te onderdrukken zorgt voor een spanningsboog om u tegen te zeggen. Ieder moment verwacht je dat hij doorslaat en de kijker wordt compleet meegesleurd in de misère.

De stijl van deze Zweedse film mag dan nergens origineel zijn, maar het dient ter ondersteuning van het duidelijke doel om de kijker volledig te ontregelen. Met de sobere, indringende camerastijl en een magistrale hoofdrolspeler wordt een indringende sfeer geschept. Pluspunt hierbij is ook dat de kijker zelf bepaalde stukken van de film mag invullen en niet alles wordt voorgekauwd. Apan is beklemmende film die nog een tijd door je hoofd zal spoken.

De dvd van Filmfreak is een mooie print (16:9 Anamorphic), met scherp beeld en uitstekend geluid. De enige extra van de dvd, de keuze voor een alternatieve soundrack, is bijzonder. Het stelt de kijker wel voor een dilemma; de film kijken met of zonder muziek. De alternatieve geluidsband met score van Erik Enocksson is zonder meer beklemmend. De sfeervolle muziek is van een vergelijkbaar geluid en sfeer als die van de recentelijke Italiaanse film Solitudine dei Numeri Primi, La (2010). Soms doet het wat denken aan het type score wat allang niet meer van deze tijd lijkt te zijn, in positieve zin wel te verstaan.

Met dank aan Filmfreak voor het ter beschikking stellen van de dvd.

Aanstekelijk, vol vaart, geweldige dialogen, een leuke Lemmon en Maclaine. Zeer aardig dus. Adolph Deutsch wordt vaak erkend als de gene die het thema componeerde voor deze film, echter dit was een al bestaan stuk. Maar ook zijn echte werk is genietbaar. 3.5 sterren

Eindelijk een documentaire over een onderbelicht onderwerp in de wereld van het voetbal. Het is boeiend om te zien hoe de scheidsrechter & co hun werk doen tijdens een wereldkampioenschap. Je krijgt een goed beeld van het hele gebeuren: de afvallers, de bedreigingen, de druk. De momenten in actie zijn een waar genot. Als het een documentaire ala Zidane, un Portrait du XXIe Siècle was geworden was de waardering nog een stuk omhoog geschoten. Want wie wil er nu niet gewoon 90 minuten zien wat er allemaal gebeurt in één wedstrijd? Maar daar zal de Fifa, gezien de fouten die soms gemaakt worden, waarschijnlijk nooit mee instemmen.

Ondanks een nogal matige film een goede voice over van niemand minder als James Cagney. Ook de zoon van western aceur Roy Rogers speelt hier in mee.

Ja leuke film. Ramsey Nasr speelt erg leuk! Ton Kas (de inbreker) vind ik trouwens een heel fijne vertrouwde stem hebben. Over het geheel erg vermakelijk dus. 3 sterren

Een hele emotionele, humane documentaire. Het belicht het leven van zelfmoordcommando's niet alleen vanuit hun gruweldaad posities, maar ook als mens. Hoe zij zo werden, hoe bij iedereen die haat wordt gekweekt als klein kind al. We zien hoe verharding ook plaatsvindt in het theater, hoe het in de vorm van kunst hen alles wordt geleerd. 4.5 sterren

Brosnan bleek uiterst geschikt te zijn als gevoelloze snob die langzaam maar zeker verandert. Daarbij wordt hij bijgestaan door een frans-engels accent van Idle en een overheerlijke Ustinov. En de beeldschone Julia Nickson die sprekend lijkt op de Aouda zoals ik die in het boek voor mij zag. Een uitermate goed verzorgde mini-serie met degelijke decors en op locatie geschoten wereldwijd. Heb er van genoten. 3.5 sterren

Minder als de mini-serie versie met Brosnan, uiteraard. Deze update gooit het meer op humor, en niet altijd de meest leuke soort. Ook is het verhaal nogal wat aangepast, wat de film ook niet altijd ten goede komt. Maar de gevechten van Chan zijn wel weer erg leuk en de humor wil ok nog wel eens werken. Al die cgi had van mij zo van de kaart geveegd kunnen worden. Neem alleen al die kaart steeds waarbij de je in duikvlucht meereist naar een andere deel van de wereld, maar dan wel op een spuuglelijke manier. Aardige film. 2.5 sterren

Historisch gezien waren de gebroeders Lumière zeer belangrijk voor het medium. Tal van boeken gelezen en al die korte films gezien, maar die hebben mij nooit echt geboeid. Misschien als gebundeld geheel interessant om te zien, maar zo losstaand doet het mij weinig. Daarnaast heb enorme moeite met het waarderen van films met zo'n minimale lengte. Le Voyage dans la Lune (1902) is eveneens iconisch, maar wel nog steeds de moeite waard. Uiteraard niet echt te vergelijken.

Een film kan soms erg realistisch zijn en een levensecht, voelbaar drama vertellen. Het is alleen jammer dat zo'n drama soms ook erg voorspelbaar kan overkomen. Het is dat punt van kritiek wat Arven een niet altijd even interessante film maakt om te kijken. Maar Ulrich Thomsen is opperbest als onsympathiek karakter. Alhoewel de film flink aan kracht inboet door het voorspelbare drama, begint zijn karakter naar het einde toe maar meer en meer te boeien. Mooie score van componist Halfdan E. De elektronische sfeergeluiden, piano en ingetogen violen creëren een sterke sobere toon.

Regisseur Dorian Supin maakte in 1990 al een documentaire over Arvo Pärt voor de Estlandse televisie. Daarna schoot hij jaren lang materiaal en besloot hij een tweede documentaire samen te stellen. Naast nieuw materiaal van onder meer repetities op verschillende locaties, beelden van het schrijven, beelden van zijn omgeving, gebruikte hij ook archiefmateriaal.

Het resultaat is tamelijk geslaagd. De vele korte interviewmomenten schetsen zijn achtergrond, misschien niet diep genoeg. Het is ook een eigenaardige persoon om te interviewen, vooral als je weet dat hij een gereserveerd persoon is. Geheel onverwacht zien we helemaal op het laatst een emotioneel persoon terwijl hij verteld over zijn herinneringen aan een Estlandse radiozender. Een zeldzaam emotioneel moment.

Wat ook fijn is om de componist in zijn eigen omgeving te zien; vruchten plukken in het bos, naar een markt gaan en een fluitje te kopen, trachten een knoop te laten vastmaken door een vrouw met naaimachine. Ook de vorige film bevatten van dat soort moment (de componist in een roeiboot).

De repetities zijn intrigerend, maar het zijn slechts te korte fragmenten. Zou graag nog eens dat iemand een opname of repetitie registreert, zonder randzaken, zonder commentaar. Je ziet bijvoorbeeld, ik meen bij een repetitie van Fratres, dat de componist een thermometer gebruikt als indicator voor wat er ontbreekt aan de uitvoering van een kort stuk. Hilarisch fragment. Ook bij een andere repetitie is een zeer sterk moment waarbij een sopraan zichtbaar zwaar aangegrepen is door de hoge maten van inspanning die haar gevraagd werd.

Misschien dat het allemaal, naar persoonlijke maatstaven, allemaal nog iets te vlak is, maar is al stukken beter dan de gemiddelde documentaire over een componist.Minder fijn is dat het toch wat fragmentarisch aandoet.

Echter dat valt in het niets bij een werkelijk onbeschrijfelijk stukje! Pärt laat zijn oorspronkelijke partituur van Für Alina laat zien. De noten zijn met verschillende kleuren aangemerkt. De aanwezige vragen hem waar iedere kleur voor staat; dit blijft, dit misschien, dit is contrapunctie en dit gaat weg. Het ultieme, gedetailleerde bewijs van hoe het stuk tot stand is gekomen. Een vrouw vraagt of hij de gekleurde noten kan spelen die hij verwijderde, wat iets zeer intrigetrends zou kunnen onthullen. Typisch een moment waarvoor je een documentaire als deze kijkt. Echter, op dat moment staan ze abrupt allemaal op. De vrouw die het verzoek deed geeft aan dat 'het tijd is''. Tijd waarvoor, om te gaan slapen? Iedereen loopt vlug de kamer uit, de vrouw glimlacht nog even in de camera en doet de lichtknopjes uit. Puur sadisme.

Best een aardige film noir van Huston. Miklos Rozsa's muziek draagt voor een groot gedeelte bij aan de gehele, typische film noir sfeer. Hayden is ook erg op zijn plaats als de ''held'' van het verhaal. De film is ook erg memorabel voor de eerste echte rol van Marilyn Monroe, die het zeer aardig doet. James Whitmore is ook errug goed. De cast, de muziek en de regie is het probleem niet echt, maar de film is gewoon niet zo bijzonder. 3 sterren

Aangename komische detective in de lijn van Miss Marple en de oude Sherlock Holmes films. Leuk tussendoortje met een absoluut verrassende ontknoping.

Toch is het jammer dat ze op een gegeven moment gestopt zijn met deze films. Ik zelf, itt veel mensen die vonden dat het nu genoeg was geweest, kan er geen genoeg van krijgen. Wat mij opviel nu ik deze weer terug zag was dat de animatie soms een beetje 'wazig' oogde. De humor en vaart zorgen nog steeds voor een leuke film.

Leuk om nu na vele jaren de hele reeks weer eens vanaf het begin te gaan kijken. De box van Bridge Pictures mist echter wel de zevende film Asterix in Amerika.

Deze eerste Asterix & Obelix stripverfilming is nog altijd een aardige start van de reeks. Een reeks die met de ouderwetse tekenstijl gerust nog langer door had mogen gaan. Helaas, het mocht niet baten. De fijne tekenstijl en bovenal vrij nauwe vertaling van de strip zijn de meest positieve kanten van de film. Het loopt nog allemaal een beetje stroef. Uiteraard is de Nederlandse nasynchronisatie nog altijd behoorlijk aanstekelijk. De enkele malen dat ik er een paar in het Engels en Frans heb gezien zijn om voor altijd te vergeten.

De muziek van Vladimir Cosma voor enkele andere Asterix films ben ik nog altijd niet vergeten. Gérard Calvi's score voor deze eerste film wel. En wat bleek? Het is wat minder gedateerd en is nog vrij van pop-achtige ritmes en liedjes. Erg leuk.

De minste van de Marx Brothers, nadat dit nu de vijfde films is die ik zie met hen. De muziek was ooit beter, neem Go West met geweldige piano muziek en de harpscene met de indiaan. Een enkel liedje is hier goed, en dat wordt ook niet gecomponseerd door een piano stuk of wat dan ook. Kreeg het idee dat de humor hier veel stroever werkte, en dus minder geslaagd was. 2.5 sterren

August Rush was een aangename verrassing. Eigenlijk een modern, prachtig gemaakt sprookje met heel veel prachtige momenten. Mooie romantiek, kippenvel momenten bij oa. de uitvoering van de rhapsody en goed acteerwerk. Ook het thema, of eigenlijk het motief, van de score van Mark Mancina (samen met Zimmer geschreven) is onvergetelijk. Die paar magische noten zijn net als die communicatie noten van Close Encounter of the Third Kind briljant te noemen.

Er zit hier veel in wat je alleen zou kunnen begrijpen als je meer weet over de Braziliaanse cultuur. Er zitten vele diepere lagen in en het is een film vol reflecties. Mijn probleem met de film was echter dat de humor mij totaal niet kon bekoren. Werd er zelfs na verloop van tijd allemaal behoorlijk moe van.

Vooral doen. Na 15 jaar geleden een afschuwelijke ervaring, nu het compleet tegenovergestelde.

Het gekke is dat de film vooral op het esthetische vlak gevoelsmatig heel dicht aanschuurt tegen bepaalde films van onder meer Kieslowski, die ik toen ook al mooi vond, De muze Irène Jacob of Binoche doen niet onder voor wat Oshii met Malgorzata Foremniak doet. De eenzaamheid is zeer treffend. Wonderbaarlijke, maar ook slimme keuze om sepiakleuren te gebruiken; veelal ogen bepaalde effecten totaal niet verouderd. De muziek van Kenji Kawai is nog altijd even briljant, al blijf k het een nadeel vinden dat de tekst van sopraan Towarnicka ondertiteld is.

Een tijd geleden eens geprobeerd te kijken. Mijn allereerste gedachte bij het zien van een trailer, een moeilijk ''tussen kunst en kitsch'' dilemma, bleek ook werkelijk uit te komen. Na verloop van tijd kon het mij werkelijk niet meer boeien.

Herkansing. De film heeft nog steeds te kampen met een wat moeizame wisselwerking tussen veel moois en lelijks. De markt van films vol met effecten is naar mijn idee al zo verzadigd, dat het veel moeite kost om nog enigszins indruk te maken. Hiermee doel ik vooral op het soort spektakelfilm wat Avatar beoogd te zijn. Door de jaren heen zjn er zo nu en dan sporadisch bepaalde duidelijk zichtbare effecten in films die nog echt indruk maken. In het geval van James Cameron films heeft het nergens zo'n indruk gemaakt als een zinkend scip of het ''morphing-effect'' van Terminator 2. Niettemin oogt Avatar prima verzorgd.

Waar eerdere films van Cameron ook echt goed gemaakte, meeslepende actiescenes hadden, voelt het hier meer als een routinematige ervaring aan. Neem zo'n eindgevecht, incusief een grote reeks cliches, is al in zoveel varianten eerder gemaakt Ook ligt de focus wel erg op het belabberde verhaal, zijn de karakters grotendeels kleurloos, bevat het een onnodge voice-over en is de film bovendien wel erg lang.

Sam Worthington, eerder indrukkwekkend in Somersault, draagt de film uitstekend. Ook is de muziek van James Horner uitermate effectief.

Aardig vermaak.

Aangaande het 3d element.. Nu geloof ik graag dat een film als deze in 3d een mooiere ervaring zal zijn, maar moet zich evengoed in 2d staande kunnen houden (meer dan onderhoudend is het dan ook niet).

Eilandgasten was wel aardig, maar na deze heb ik het wel gezien. En dan komt er dus nog een derde om de trilogie rond te maken. Ik zet 10 euro op de titel De Strandmeeuw. Het zijn haast allemaal van die losse, middelmatige verhaallijnen. Enkel het segment met de man wiens vrouw is verdronken is echt interessant, maar krijgt te weinig ruimte. Het score thema, voor gitaar en soms aangevuld met orkest, werkt als een mooi bindend middel. Weet niet of het de bedoeling was, maar ik rijmde de score vooral met een bepaalde passie die niet echt in de film is terug te vinden. 2.5 sterren

Het is ook nog best beklemmend en spannend, met al die nauwe donkere gangen. De formule van twee iconen tegenover elkaar zetten werkt hier wel degelijk zeer aardig, met wat zeer prima spektakelstukken. Toch begint de film erg af te zwakken naar het einde toe. Hadden ze niet gewoon de mensen eruit kunnen halen, de film wat korter kunnen maken en er een pure strijd tussen de twee iconen van kunnen maken?

Vreemd. Ik hoor juist dat veel mensen uit de zorg er veel van herkennen. Die gebruikelijke symptomen zien we dan in de film misschien niet echt, maar dat betekent niet dat het daardoor ineens allemaal niet klopt (wat ik opmaak uit jou bericht).

Een krachtig debuut van Sarah Polley. Het is moeilijk om te zeggen wat mij nu precies het meeste raakt. Ik denk toch vooral het pijnlijke gebrek aan zorg voor de man. De realitieit is van de dag is dat men teveel aandacht besteed aan symptomen van een patient, maar het verloop van het proces en aandacht voor de partner tekort schiet.

Sinds het perfecte American Beauty zit er een opvallend dalende lijn in de kwaliteit van de films van Sam Mendes. Away We Go wel zijn eerste echte misser. Het is een typische Indie film en hangt als los zand aan elkaar. Nu hou ik enorm van Indie films, maar soms zijn die wat alternatieve typetjes en hun zoektocht naar iets wel erg vermoeiend. En dan vergeet ik nog bijna de haast standaard inbegrepen (vervelende) alternatieve muziek. Een kleurloze film met af en toe een leuke grap.

De animatie achtergronden in alle films van Michel Ocelot zijn prachtig. De algemene stijl is apart te noemen en lang niet altijd even mooi. Maar het volstaat. En daar gaat het om. Neemt niet weg dat er ook wat lelijke animaties te aanschouwen zijn in iedere film, zo ook in Azur et Asmar.

Azur et Asmar haalt het ook niet bij de moralistische Kirikou films. Het verschil is dat die films op een leuke manier omgaan met het moraal. Daar is hier in verminderde mate spraken van. Desalniettemin is het toch een prikkelend avontuur wat van begin tot einde weet te boeien.