Opinions

Meevaller. En ook interssant omdat voor mij althans de film wel wat openbaarde over de Deense geschiedenis.

Romantisch drama en het dramatische in het verhaal wordt zonder twijfel uitgelokt door een waanzinnige oorlog waarvan in de eerste plaats grootheidswaanzin en onmenselijke stijfkoppigheid bij de Deense leiders de basis vormden.

Enkele sterke scènes, zekerlijk met inbegrip van de keiharde gevechtstaferelen.

Keurig getekende sociale toestanden, de maatschappelijke ongelijkheid, ondersteund met goede vertolkingen en begeleidende muziek.

Een onderhoudende serie.

Geen gewone Poirot.

Stel je voor, er wordt gepeild naar de roots van de detective en zijn betrouwbaarheid wordt in vraag gesteld...

Malkovich heeft voldoende charisma en acteertalent om een wijze, mysterieuze Poirot voor te stellen, maar de story waarin hij is in verzeild is toch wel op zijn minst onwaarschijnlijk en zeer ver gezocht.

De eerste aflevering is heel gewoontjes en nagenoeg spanningsloos maar daarna worden de gebeurtenissen dieper uitgespit waardoor ge even de aandacht moet er bijhouden om ten slotte te verwijlen in een soort psychologisch steekspel tussen de twee opponenten.

Kon niet bekoren en een vervolg werd zo te zien niet overwogen, good old Malkovich ten spijt.

Indrukmakende documentaire met een goed totaalbeeld aan wat de burgerbevolking al jaren aan leed en verdrukking heeft weerstaan.

Van de monarchie met zin voor modernisering en verwestering wat niet iedereen zinde en tot een volksopstand leidde, de communistische invloeden met uiteindelijk de Sovjetbezetting en de guerrilla-strijd. De terugtrekking van Sovjets - Amerika' steun voor het verzet - bracht hoop maar alras zat het land in een burgeroorlog. De komst van de fanatieke Taliban beknotte vele vrijheden en na 9/11 dook een VN-inmenging ter plaatse op, goed bedoeld maar niet bij machte orde te scheppen.

Eigenlijk een zeer aan te bevelen doc. die meerdere achtergronden in het probleemland Afghanistan goed toelicht.

Ge kunt het niet gekker bedenken: een "welzijn- en afslankingskuuroord" in een dorp waar de bijzonderste gebeurtenis in het jaar een wedstrijd is voor veelvreterij op leven en dood.
Een gekke komedie want al hebben al de "patiënten" (en niet alleen zij) in den Albatros allemaal een verleden waardoor ze aardig gefrustreerd, getraumatiseerd, getekend en doorgaans geen lieverdjes zijn, dit dramatisch aspect (naast te dik zijn, echtscheiding, schuldgevoelens, enz...) in de film komt niet als een mokerslag op de kijker neer of dat ge er emotioneel van wordt. Neen, het wordt doorgaans luchtig, bizar, wat overdreven en eigenlijk niet direct als geloofwaardig voorgesteld.
Aldus een grappig gebeuren die bij vlagen wel aardig uit de hoek komt en waarin alle acteurs eigenlijk goed hun streng trekken. Geef de pluim aan Benny Claessens als broer Geoffrey en ook Isabelle van Hecke als Tine doet dat zeer goed.
De dialogen kaderen hier perfect in en zijn vaak pittig.
Aanvankelijk dacht ik een 3 zal wel volstaan, want zo diepgaand is het eigenlijk niet, maar het is van eigen bodem, draagt ook wel typische aspecten in zich en brengt u toch wel vaak aan het lachen en te bedenken dat moesten bijvoorbeeld de Fransen zo iets brengen met François Cluzet, Benoît Poelvoorde, Catherine Frot e.a., is het niet denkbeeldig dat ze zouden spreken van de film van het jaar. Denk maar aan "Bienvenue...chez les Chi'tis".
Dus 3,5.

'k Wou dit toch wel eens zien, deze serie waarvan de titel me al jaren vertrouwd in de oren klinkt, ook al is deze niet de originele.

De eerste afleveringen vielen wel wat tegen. Te veel karikaturale tekening van de personages, maar een kijker die went daar wel aan, zodat er dan toch een sympathieke knik naar de personages toe ontstaat en er uiteindelijk toch wel een goed gevoel hem overmeestert en als er dan heel wat sentimentaliteit binnenvloeit, valt het in zijn totaliteit nogal mee.

Eén seizoen zal evenwel volstaan.

Het is erg als je de waarheid spreekt en ze je niet geloven, veel erger is het nog als ze je in de grond wel geloven maar dat niet past in hun eigen egoïstische, kleinzielig, eigen leugenachtige strategie, met inderdaad een "nightmare" voor de slachtoffers tot gevolg.

Een onthutsend verhaal dat in de beginne nogal chaotisch wordt voorgesteld en eigenlijk, ondanks het merkwaardig thema, niet echt overtuigt daar waar politiemensen, advocaten... aan het woord komen.

Prachtig serie.

Tegen de achtergrond van een volkse stadswijk waar rivaliteit, jaloersheid, haat en brutaal geweld heersen, groeien Elena en Lila op. Ze zetten zich af tegen de heersende mentaliteit, hebben al ras door dat wat ze beleven niet goed is en willen een beter leven.

Moeten ze als kind vooral optornen tegen de onwetendheid en onwil van hun ouders, als tieners en jonge vrouwen beseffen ze hoe moeilijk het is een liefdevol bestaan op te bouwen zonder dat ze te maken krijgen met corruptie en chantage. Echte vrijheid is ver te zoeken. De wijk zal nooit veranderen...

Van in het begin wordt ge ingenomen door het verhaal, de meeslepende muziek en vooral door het schitterend spel van de twee jonge meisjes, vriendinnen voor het leven, al lopen hun opvattingen vaak sterk uiteen.

Verdienste van de serie is zeker de spankracht te hebben kunnen aanhouden over de ganse lengte.

Zijn de rollen goed neergezet, de opbouw, montage, de voice-over van Alba Rohrwacher, de locaties, de dialogen en uiteraard de regie verdienen alleen maar lof.

Knappe avonturenserie én zonder prehistorische monsters of magische krachten, maar een vlot verhaald geheel, aangenaam om volgen, niet alleen om het avontuurlijke, maar ook omwille van de humor, de karaktertekenening van onze 3 zo verscheiden helden, ook van het thuisfront en ook het trieste realisme rond standenonderscheid en racisme (dat zwartje moest in 3de klasse, gescheiden van de 2 andere, en iedereen vond het normaal).

Bewonderenswaardige rolinvulling van David Tennant al zijn de andere even puik in hun opdracht.

Speelt zich af "14 maand geleden" en in "nu" en zodanig dat het "nu" tekens een hint geeft naar een belangrijke gebeurtenis die zich 14 maand geleden heeft afgespeeld. Het is even wennen maar uiteindelijk werkt dit procédé goed, zeker in de afleveringen 3 en 4 waar heel wat te gebeuren staat en die de beste periodes zijn uit de serie.
Maar dat is het dan ook, want wat volgt is een teleurstelling, verward, te veel op het toeval afgestemd en globaal gezien ongeloofwaardig, zoals naar het einde toe een gehaaide terrorist op de vlucht slaat voor een oude, half kreupele man en er nog een pak slaag van krijgt ook. .
Het einde wil wat conclusie en moraal brengen maar die laatste 20 minuten mochten er gerust uit.

Tegenvaller.

Ligt zeker niet aan de acteurs waarvan enkele het er goed van af brengen, maar het script is al te pover.

Werd nooit door het gebeuren echt aangesproken.

Een zekere onnatuurlijkheid hangt over het geheel, had graag een wat dieper beeld gekregen van de bende in zijn dagelijks bestaan en geheel tot mijn spijt waren er amper momenten die de serie op een hoger niveau hadden kunnen tillen.

Op heel veel vlakken een prima serie die bijna zo goed als zeker een tweede seizoen voorbereidt en voor mij niet gelaten.

En, als ik iets over de persoon van Billy the Kid mag zeggen...? Dit is nu, om het met een actuele en veel gehoorde bewoording uit te drukken, "een kansarme". Voorgelogen met irreële beloften door overheden, genekt door geweld, corruptie, onrechtvaardige behandeling gaat Billy al heel vlug door voor iemand door die hij absoluut niet is.

Omstandigheden hebben hem eenvoudig geen kans gegeven.

De strubbelingen, de aard en de ervaringen van de personages, waar het toch uiteindelijk om te doen is, missen toch wel wat diepte.

De "coup de feu"'s in de keuken en de spanningen worden overvloedig en kundig weergegeven en toegegeven dat veel van die gerechten toch wel echt uitnodigend waren.

Serie had lang geen 4 uur nodig.

Met plezier deze serie van weleer nog eens bekeken en binnen zijn tijdperk toch wel een zeer geslaagde reeks.

Veel bekende Vlaamse acteurs passeren in een jongere versie de revue en nemen een plaatsje in in dit verhaal gebaseerd op de moorden van Beernem waarvan men vermoedde dat ze met elkaar verband hielden.

Goed opgebouwd met de nodig spanning, volkse sfeer uit de arbeidersklasse naast de bourgeoisie en suprematie van de welstellenden met adelijke titels.

Aflevering 5 (het proces) leek me wat lang uitgesponnen en wat in het belachelijke getrokken. Misschien was die gebeurtenis destijds ook maar een schertsvertoning.

Hoe dan ook, nog allemaal best bekijkbaar.

Zo te zien lijkt deze serie geslaagd. Wonderbaarlijk is ze echter niet. Verre van.
Zet het scenario en de locatie de weg open voor heel wat sensatie, dan kan dat gerust onder "sfeerschepping" worden ondergebracht, maar wat echt stoort aan deze serie is de oppervlakkigheid - karaktertekening inbegrepen - en de absurditeit waarin de ganse reeks baadt of wat dacht je van een moeder (?) die met haar twee tienerkinderen, gewoon gewild boven een hoerenkot gaat wonen en er zelfs "madame" wordt of van de belachelijke rol die Dirk Roofthooft moet vertolken als de onevenwichtige rechercheur..
Naar het einde toe - niet de slotscènes want die zijn potsierlijk en zetten de weg open naar een vervolg, maar dan mij niet gezien - komt er wat spanning in omwille van het uitklaren van een 20 jaar oude moord, net genoeg om de reeks, met veel goede wil, een zeer, zeer bescheiden 3 toe te kennen.

Aanvankelijk valt er te denken dat onze twee meisjes in de eerste plaats weerloze slachtoffers gaan zijn van het misdadig milieu, maar er valt veel meer te beleven in deze behoorlijk serie waarin zowel Veerle Baetens als Charlotte Le Bon schitteren in hun uiteenlopende rol.

Je weet van in het begin hoe de vork in de steel zit maar dat neemt de spankracht en het plezier niet weg, want er is altijd de vindingrijkheid, de finesse van Columbo die in zijn nederige opdringerigheid, speelsheid en charme je boeit van zijn eerste verschijning tot zijn triomfantelijk lachje in het slot.

Columbo! Jaren geleden.

Waarom dan niet eens een seizoentje meepikken. For the good times.

En er volgt geen teleurstelling. Integendeel, heel wat filmfun aan Peter Falk, een politie-officier enig in zijn soort.

De bouw van de afleveringen is zowat steeds dezelfde (Zesde aflevering is enigszins anders): een misdaad wordt gepleegd, we kennen de dader en het is alleen maar wachten op "hem".; Op het eerste zicht onbeholpen, verward en niet "au sérieux" te nemen tot... hij de dader steeds maar in nauwer schoentjes duwt.

Vlot om volgen, grappig en ontspannend. Is ook cinema.

Kon het echt niet laten om nog even dit zesde (korte) seizoen er bij te nemen.

En een gemiddelde van 4 zit er wel in.

Naast de gekende situaties waarbij onze Peter Falk geen dertig verdachten nodig heeft, maar wel onmiddellijk het zaakje redelijk goed door heeft, kan ik me altijd ook verheugen aan de "special guests", zoals Celeste Holm, toch goed voor meer dan 100 films waarbij vooral "All about Eve" en vooral het muzikaal en grappige "High Society" (1956) me bijblijft. En ook Samantha Eggar ( ook niet zo onbelangrijk) en inderdaad een Jamie Lee Curtis die erg streng Columbo op zijn plichten wijst.

'k Vraag me af als mevrouw Columbo ooit eens te zien is. Zij die toch altijd geciteerd wordt voor haar interesses voor een detail in de moordzaak.

Toch een beetje sleet.

Meer en meer afhankelijk van de passagier.

Maar zeker verrassende ontboezemingen, wat emotie en vriendschap tot besluit.

Fijn.

Ongetwijfeld een indrukmakende documentaire over één van de allerbelangrijkste oorlogsgebeurtenissen in de geschiedenis.

De tapes zorgen voor een beklemmende film waarbij het navertellen en naspelen door jonge acteurs (Gelukkig ook veel archiefmateriaal) niet bepaald hinderlijk werkte. Wel had ik geen boodschap aan wat er met de oudstrijders achteraf is gebeurd, veeleer aan de boodschap die door de makers wordt geformuleerd : laat ons dit nooit meer vergeten en indachtig zijn voor de toekomst.

100.000 slachtoffers, plus nog veel meer: Caen, etc.

Full-speed, non-stop beleving aan speurderswerk en misdaad, subtiel, minutieus en razend spannend met de nodige verrassende plotwisselingen. Een bravo voor het duo Geirnaert-Mahieu.

Stevig acteerwerk er bovenop leidt naar een topserie.

Aanvankelijk wat wennen aan het bekijken van een zelfde gebeuren vanuit de twee kampen, maar uiteindelijk best een pluspunt met dit procédé (uit de villa, in de villa) in de slotaflevering als spetterend voorbeeld. Het bracht als het ware de kijker nog dichter bij en in het intrige.

Zag seizoen 1 nog niet maar jaargang 2 viel zeer goed mee.

Aldus een goede tot zeer goede politieserie met een innemende, maar zeker ook afstand houdende hoofdinspecteur. Klassiek maar ook keurig ineengestoken, spannend en met doorgaans aanvaardbare personages en motieven.

Vooral afleveringen 5 en 6 van dit seizoen konden bekoren. Inzonderheid omdat ze de vinger leggen op bepaalde wantoestanden die kunnen ontstaan bij de vervolging en bestraffing van een dader, "met zekere relaties" en ook wel omdat de innerlijke gemoedstoestand van onze Dalgliesh even zijn terughoudendheid voorzichtig van zich aflegt. Aldus nog een psychologisch tintje in het slot.

Uitstekend gemaakte serie met meer dan alle aspecten van het genre, boeiend tot het laatste en met een verbluffende Eddie Redmayne.

Het slot lonkt naar een tweede seizoen.

Meer dan 10 jaar na de eerste aflevering maak ik kennis met deze serie en dat is beslist een meevaller.

De figuur van Banks is best te plaatsen en het intrige waarbij heel dikwijls twee moordzaken met elkaar verband houden en uiteindelijk in elkaar verstrengeld geraken is boeiend om volgen.

Misschien vind ik nog een seizoentje en dan zien of het goede bevestigd wordt.

Knappe, zoniet de knapste film met een undercoverrol die ik ooit zag.

Sterke vertolkingen in deze truecrime miniserie ( eigenlijk een drie-uur-durende film) die eens te meer de nadruk moet leggen op de verkeerde aanpak door het politie-apparaat. Niet voor het eerst door de drang naar direct resultaat en de wil om de bevolking te verrassen en gerust te stellen en pluimen op de hoed te steken.

Pijnlijk ook hoe agente Sadie steeds de kastanjes uit het vuur moest halen, er niet echt de verdiende waardering voor kreeg, de verantwoordlijkheid voor het geklungel werd toegeschoven en er bijna totaal aan ten onder ging. .

Boeiend werk.

Inderdaad geen behoefte om de vorige seizoenen te hebben gezien van deze nordic die me deed kennis maken met het beroep van profiler in criminele zaken.

Netjes uiteenzet, zonder rush en met veel accenten op menselijke gedragingen in uiteenlopende situaties.

Keurig acteerwerk.

Palm voor acteerwerk komt toe aan David Tennant om zijn ijskille vertolking van de seriemoordenaar. Indrukwekkend.

Ook tegenspelers als Daniel Mays, Jason Watkins... zijn uitstekend in deze serie, die verder uitblinkt door het sterke script en de regie in het algemeen.

Film die u van begin tot einde inpalmt. Een griezelig gebeuren dat nooit echt eng wordt door gruwelbeelden maar heel clever verwoordt en suggereert.

Al bij al behoorlijk boeiend hoe een flegmatieke, scherpzinnige ex-rechercheur vanuit zijn gehandicapte positie, zij het stevig ondersteund door een paar gewillige medewerkers, een moordzaak van dertig jaar voorheen aanpakt.

Het intrige is goed en aanvaardbaar uiteengezet. Een opwindend tempo zit er niet in - en dat hoeft ook niet - en er is tijd voor wat anders in het gebeuren - de slechte fysieke konditie van onze held - maar ook voor momenten van droge humor en amusante dialogen.

Goede vertolkingen over de ganse lijn.

Als een roadmovie, deze reportage.

Reuze interessant heel wat te vernemen over de lage landen wat we helemaal niet wisten of op een frisse, charmante manier heropgefrist te zien.

Het is echter de menselijke warmte die uit elke aflevering straalt die de waarde van deze levendige film uitmaakt.

Het tweede seizoen is beslist welkom.

Die negende aflevering als een soort "nice things we missed" is net als al die andere : mooi, leerzaam en hartverwarmend.

Zelden zo geboeid en relaxed naar een live-doc-serie gekeken.

Gelauwerd en dik verdiend.

Prachtige Skandinavische reeks naar een waar gebeuren.

Minitieus en met een menselijk gelaat en vooral, ondanks het misdadig gebeuren, geen gruwelscènes.

Ook geen drang naar sensatie maar een meeslepend, filmisch knap geheel.

Het tikkeltje sentimentaliteit in het slot - dat tenslotte ook een boodschap brengt - mocht er van mij gerust bij.

Acteurs zijn top.

Van dwaas tot hilarisch tot onmogelijk, maar het zijn vooral karikaturen die ge zo goed kent, dat ge weet hoe ze gaan reageren op gelijk welk woord of situatie, zodat ge er uiteindelijk toch moet om lachen omdat ge het allemaal zelf zo goed wist.

Na afloop zegt ge wellicht "gek" of soms "och, die of die was weer in forme"

Te onthouden: het sprankelend script, de bewonderenswaardige zorg voor het detail, zowel visueel als verhaalinhoudelijk, de puike montage, de vele sterk-suggestieve passages, de bloederige en de sensatierijke inbegrepen, de doorgaans onheilvoorspellende dramatische muziek, de verbluffende vertolkingen van Billy Bob Thornton en Martin Freeman...Alles is er voor een topserie.

En...vooral niet te vergeten de nooit geziene manier waarop politiediensten met de grond worden gelijkgemaakt: gemakzuchtig...onbekwaam...belachelijk. Als een rode draad door de serie en vaak een vleug humor brengend.

Onthutsend toch dat het allemaal echt is gebeurd.

Een misdaad-komedie-serie. Niet meer dan dat.

Een grote troef die dergelijke series uitspelen is dat de personages voor een stuk toch wel karikaturen zijn.

Na een paar afleveringen kent ge ze door en door, hun specifieke trekjes, ge weet al op voorhand hoe ze gaan reageren en glimlacht al bij voorbaat om hun reacties. Easy watching.

"Father Brown" is wel zo'n typisch product. De frivole Lady Felicia, de bemoeizuchtige parochiesecretaresse (wat een functie, zeg), de inspecteur die dolgraag eens een zaak zou willen oplossen maar steeds in de sprint geklopt wordt door de man waar het allemaal om draait: Father Brown.

Soms grappig, soms wat kinderachtig, soms geloofwaardig, soms niet, en onze brave priester moet zich steeds haasten want hij moet niet alleen zijn dorpsgenoten op het goede pad brengen, hij moet ook nog het mysterie oplossen en hij heeft maar een halfuurtje. Maar het lukt.

Luchtig vertier met een misdadig kantje waaraan uiteindelijk niet zwaar wordt getild.

Goed opgebouwd, goed gecast én geacteerd, deze true-crime waarbij ge meer dan eens uit uw lood geslagen wordt door een onbegrijpelijk en vooral knullig optreden van de politie. De epiloog geeft er nog een zwaardere dimensie aan.

Veiligheidsdiensten en ook rechtspraak nemen vaak niet de beslissingen die mensen, en zeker de betrokkenen, van hun verwachten...

Eerste twee afleveringen veel belovend, maar dan...waarom het in 4 of 5 afleveringen doen als het met 9 ook gaat...?

Daarenboven vond ik, naast de langdradigheid, de verhaallijn af en toe toch wel wat haperingen vertonen de FBI-agent die zijn wapen even in bruikleen geeft aan een wanhopige moeder, de kledij van de moeder voor en na haar intieme beleving met B... en dit naast de bijna niet te geloven knelpunten (maar, ja, de Mormonen, weet je wel) in het gebeuren, maken dat ik eerder teleurgesteld ben.

Goed evenwel dat dergelijke films of series onze wijzen op de gevaren die een onschuldige, onwetende en goedgelovige tiener kunnen treffen.

Miniserie die zich ontdoet van de klassieke ingrediënten van het genre : de vele verdachten, het afleiden naar nevenverhalen en nieuwe aandachtspunten, de uiteindelijk overstemmende aandacht voor de persoonlijke problemen van het recherche-team... maar het heel eenvoudig houdt, sensatie en franje weert en opwinding vooral op het psychologisch vlak uitwerkt. Kan hierdoor in het middenstuk wat minder denderend lijken maar interessant om volgen blijft het en er volgt zelfs een knap uitgewerkt en boeiend slotstuk.

Een van de allerbeste series die ik zag met het onderzoek naar de daders van een overval als onderwerp.

Het systematisch researchwerk is schitterend uiteengezet en hoe verwonderlijk dat het team een beter overzicht krijgt van wat zich afspeelt dan de daders zelfs die elk een stuk voor hun rekening nemen, zonder zich veel af te vragen, wel wetende dat wat ze doen verkeerd is.

Het maakt het allemaal superboeiend en te volgen tot het slot (Staat trouwens open voor een tweede seizoen)

Een betreurenswaardig fenomeen, dat al zo dikwijls terugkeert is dat ook hier sommige hooggeplaatste politiemensen niet vrij te pleiten zijn van betrokkenheid en corruptie.

Goed acteerwerk en ook de dialogen mogen er zijn.

Een prima serie.

Iedere aflevering heeft een moordzaak maar doorheen alle delen van de serie, zijn er vooral de persoonlijke, onderlinge relaties van een kliekske belangrijke spelers, met vooral hun romantische tribulaties, wat vaak het misdadig gebeuren wat op de achtergrond verdringt. De oplossing van het mysterie komt dan ook dikwijls plots, zodat het wat geforceerd lijkt.

Al bij al toch een behoorlijke serie met, zoals gezegd, aandacht voor menselijke trekjes, dikwijls luchtig, soms wat triest.

Een vete tot de dood omwille van een vrouw en een jonge gast die, in dat intrige , zijn ambities ziet in rook opgaan al is misschien niet alles verloren , meer heeft de serie niet om het lijf en het wettigt zeker geen reeks van 6 afleveringen.
Aldus langdradig en vaak met neven- of afleidingsverhaaltjes.
Kon niet bekoren. Ook de film uit 1946 niet.

Van een familiekroniek gesproken. 65 jaar gespreid over meer dan 15 uur kijkplezier.

Formidabel was alleszins hoe aan het begin van elke aflevering op een zachte, minzame manier de personages en wat een hen zo bijzonder maakte werden aangehaald om bij de laatste aflevering uit te pakken met een ware stamboom.

Personen en toestanden die best herkenbaar zijn en dat is toch wat we graag hebben, wat het aanvaardbaar maakt, dramatische en vrolijke, merkwaardige gedragingen waarbij men het waarom schuldig blijft, ook gekke, liefdevolle, verrassende en ook veel weemoed en spijt en melancholie...

Het zit er allemaal in, in deze zeer genietbare serie. Maken ze niet meer, geloof ik. Eenvoudig en echt, zo hoort het, zonder bluf en zich ver boven ons hoofd afspelend.

Deed me aanvankelijk wat denken aan "Missing" (1983) maar dit hier verwijst toch meer, naast de gekende historische achtergrond, naar een concreet waar gebeuren dat, met een terechte filmtitel, een weinig gekend aspect van de staatsgreep in Chili belicht.

Behoorlijk niveau en soms toch wel erg overtuigend.

Veruit het beste van wat ik zag over de opkomst en de ravage die aids aanrichtte.

Schitterende sfeerschepping, waarbij vooral de eerste twee afleveringen met de aanvankelijke uitbundigheid en levenslust, maar ook met het ongeloof en onbegrip over de ernst van een nieuwe situatie.

Uitstekende vertolkingen waarbij ik maar al te graag deze van Olly Alexander als de talentvolle ("La") Ritchie en deze van Callum Scott Howells als de eerder schuchtere, maar daarom niet minder genietende Colin, wil onderstrepen.

De spanning is er wel maar de serie laat zo'n gevoel van onwaarschijnlijkheid na en ook de personages zijn niet zo direct aanvaardbaar.

Vooral het politie-apparaat valt flauw uit, zodat als satire op de werking ervan met de wat potsierlijke madame-chef aan het hoofd van een stel klungelende weifelaars, het best geslaagd zou lijken.

Een 3-gevallen serie.

In heel veel politieseries wordt er naast de misdaad op zich ook wat aandacht besteed aan de rechercheur en zijn persoonlijke problemen, maar als er zoals in deze "Juliet" dit als het ware het hoofdthema wordt en de ontrafeling van de drie moorden daaronder sterk lijdt, dan kan men bezwaarlijk van een goed uitgebouwde serie spreken.

Het gaat zelfs zo ver dat tot tweemaal toe een personage uit de kennissen- of familiekring van Juliet bij de moordzaken betrokken geraakt wat de geloofwaardigheid niet ten goede komt.

Weinig echte spanning en aldus weinig boeiend.

Een teleurstelling.

Acteurs doen hun best.

Degelijke miniserie over een toch uiterst belangrijke gebeuren binnen de wedloop om het eerst over een nucleair wapen te beschikken.

Kon bekoren maar sommige toestandjes, als bijvoorbeeld de onverbiddelijke Britse vrouwelijke officier die wel heel emotioneel wordt, doen het geheel wat verwateren en maken het wat langdradig.

Knap ineengestoken en boeiende serie en vooral gefocust op het speurwerk en niet voortdurend op het privéleven van het hoofdpersonage. Het zit er wel een beetje in maar dan kort en eerder luchtig, als welkome afwisseling.

Wat er ook in zit is misplaatste vooringenomenheid, zeg maar racisme, en onderschatting. De studenten onthouden zich van getuigenissen omdat ze vrezen dat hun zwarte vriend verdachte nummer 1 zal worden en Karen krijgt de opdracht omdat men haar onbekwaam acht.

Zo gaat het nu éénmaal, helaas, maar gelukkig valt het soms anders uit, tot spijt van wie het benijdt.

Her zijn karikaturen, ge weet hoe ze op toestanden gaan reageren en ge weet wat ze gaan antwoorden, en toch zijt ge nog elke keer verrast door de uitermate grappigheid ervan. Onmogelijk het lachen te bedwingen.

Sterkte van de serie zit in de contrasten tussen de high-society-ingesteldheid van Hyacinth enerzijds en haar platvloerse, sociaal low-budget familie en de slachtoffers als daar zijn Richard, Emmett, Elizabeth en de vicar, ..de postbode niet te vergeten.

Eindigt gewoonlijk in een hilarische toestand waarbij de schone schijn niet altijd gered wordt.

Uitstekende documentaire met veel getuigenissen, archiefbeelden, onthutsende onthullingen en een machtig overzicht van wat onze vroegere kolonie was en nog is.

Wat een vernedering moet het voor koning Boudewijn geweest zijn.Kan me de openbaring ervan toen in de pers niet herinneren...

Heel wat anders dan in de tijd dat men ons wijs maakt dat we met het "zilverpapier" uit de chocoladerepen de kleine zwartjes konden gelukkig maken.

Inderdaad, een must deze film.

Prachtige, emotionele en hoogst interessante documentaire.

De kinderen, ondertussen zeventigers, tachtigers en zelfs meer geworden, vertellen hoe hun ouders in het verzet kwamen, welke damatische gevolgen hieruit voortvloeiden en welke herinneringen ze er aan hebben overgehouden, hoe groot de impact was op hun verder leven en hoe onuitwisbaar het allemaal is geworden.

In het slot - en dat is heel frappant - verklaren "oorlogsexperten" hoe het verzet uiteindelijk, zoals ze het zelf zo goed verwoorden, "in de plooien van WO II is verdwenen" en hoe er in het o zo complexe België ook begrip bleek te zijn voor collaboratie...

Terloops wil ik ook een pittige, persoonlijke annecdote kwijt. Met één van de "kinderen" heb ik zo wat 20 jaar geleden kennis gemaakt tijdens een vakantie in het Franse Cap d'Agde. We zaten samen aan tafel en beleefde een gezellige week. Blij hem gezond en wel en nog even vinnig te hebben terug gezien en hoe verheugd ik hieromtrent ook was, mijn kwotering heeft het niet beïnvloed want "Kinderen van het verzet" is een rake documentaire die ik aan iedereen aanbeveel

Aangrijpend natuurlijk zo'n toestanden en daar doen de oudste kinderen uitvoerig hun meningen en ook hun twijfels over uit de doeken en sommige getuigenissen grijpen je echt naar de keel.

Anderzijds vond ik toch dat enkele omstandigheden, zoals de impact van de school en waar de oudere kinderen toen ze het huis verlieten terechtkwamen en hoe ze leefden tot het moment van de aanklacht, niet echt aan bod kwamen.

Al bij al een merkwaardige documentaire.

True crime-film, bijwijlen geniaal, qua script, montage, vertolking,... af en toe toch al te veel accent op de naïeviteit van het koppel en... van het politieapparaat.

Ed Sinclair, echtgenoot van een weer sublieme Olivia Coleman, stond in voor het script van deze film en slaagt er wel in de twijfel en discussie die er nog steeds is rond deze zaak, aan de kijker over te brengen.

Hoe dan ook een boeiende miniserie waarin ook de merkwaardige act van David Thewlis te noteren valt.

Geslaagde drama-komedie, inhoudelijk dieper dan gedacht, met knappe karaktertekeningen en met liefde torenhoog centraal.

Behoorlijk open en vrank met uitstekende acteerprestaties met in het bijzonder te citeren Hugo Weaving als de "i have the right to love again"-vader en Bojana Novakovic als de zelfstandige, complex dochter Clara.

En...het zal waar zijn dat liefde kan bestaan naast moeite en verdriet...

"Opposites attract", remember.

Na enkele afleveringen dacht ik: ok, dramatisch tot aangrijpend, maar het draait zowat rond hetzelfde: huisvesting, werk, kinderopvang...

Het vervolg brengt evenwel meer aspecten van deze door partnergeweld geplaagde vrouw. Een ijzersterke jonge vrouw trouwens, van nature optimistisch en begripvol, die heel lang de tegenslagen verwerkt maar toch de hulpeloze, ten einde-raad-momenten kent, een vrouw ook die liefde in haar hart draagt, niet alleen voor haar kind maar ook voor wie haar helpt, haar moeder, ondanks de alles overstijgende moeilijkheden, tot de bereidheid tov haar echtgenoot...

Heel veel energie en warmte dus in deze serie die ons ook een blik laat werpen op de hulporganisatie, zoals meestal drijvend op de inzet van enkelen.

Schitterende vertolkingen van Margaret Qualley en eigenlijk niet veel minder van Andie MacDowell.

Aflevering 2 toch Iets minder dan de eerste aflevering.
Best complex en spannend om volgen.
Het voorstel van Maigret in het slot vind ik toch wel misplaatst (Kind van boosdoeners laten adopteren door vrouw van slachtoffer...!?. Zo papperig moet het nu ook niet.

"Maigret in Montmartre" viel tegen. Een 3 deze keer, want scenario nogal ongeloofwaardig met personages die niet kunnen overtuigen.

Eens te meer een emotionele Maigret in het slot. Viel nog het best te onthouden.

Toch maar terug naar Gabin.

Meer nog dan de actievolle en uiterst spannende laatste afleveringen kon mij wat vooraf ging bekoren: de knappe opbouw, de complexe maar subtiele ontrafeling van de achtergronden van een gruwelijke moord, de schets van het zwijgzame maar niet zo vreemdzame Sicilië, de mentaliteits- en karaktertekening, de linken naar het privéleven van de politieman, de charme van sommige personages....

Sterke reeks, vind ik, die me over de ganse langte geboeid in de greep had.

Dateert uit 2017. Reeds 4 jaar. Het slot zet nochtans de deur wijd open naar een tweede seizoen,... als die er nog niet is.

Serie die zowat alles bevat van het genre: een uitstekende opbouw, spannend intrige en vooral ontwikkeling van heel wat emoties, waarbij gebeurtenissen uit het verleden bij de personages zorgen voor gedragsaanpassingen tot trauma's, niet in het minst bij een politie-officier, ook en vooral doorheen haar beroepsactiviteiten .

Ik ontdekte in bepaalde afleveringen zelfs bijwijlen wat soapachtige melo maar dat heeft in niets gestoord. Uiteindelijk leek het allemaal binnen het aanvaardbare en zorgde wel voor gemeende ontroering.

Zeer genietbare serie, naar mijn gevoelen, die kan bogen op een prima cast met vooraan een werkelijk schitterende Kate Winslet.

Keiharde en geslaagde kijk in het leven van een bende mensenhandelaars en hun weerloze slachtoffers.

Iedere aflevering bergt meer dan één ontzettende voorstelling van dit afgrijselijk wereldje.

Spannend en onthutsend en uitblinkend door het spetterend spel van nagenoeg de ganse cast al is de act van Peter Van Den Begin toch het sterkst.

Een tweede seizoen heeft het meestal wat moeilijker. Het nieuwe, het explosieve is er wat van af. Zeker ook met deze "Matroesjka's" waar de toestanden overbekend zijn en alleen nog wat kan worden verder gebreid en de aard van een groepje gangsters nog eens kan worden onderstreept : leugen, bedrog, verraad, chantage, afpersing, geweld, moord. Merkwaardig dat de "slachtoffers" van het ganse gebeuren hier zonder veel schroom ook op ingaan.

Toch een sterke reeks, met afschuwelijke toestanden en uitstekende vertolkingen.

Serie de ge wel geboeid blijft volgen maar waarbij ge gelukkig nergens hebt kunnen lezen "Naar een waar gebeuren" want dan ik had pas echt van mijn melk geweest. Ik kan mij immers met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat zoiets kan gebeuren. Een negenjarige jongen die zijn grootvader die hem lief heeft, plots beschuldigt van seksuele daden ten zijne opzichte, er zelfs pikante details aan toevoegt om dan plots, na meer dan 10 jaar, overgaat naar bekentenissen dat het allemaal gelogen was.. Toch weinig geloofwaardig en ook het slot bevalt me niet.

Gelukkig is er een Daniel Auteuil die als de opa stevig acteert.

Mysterieus is het altijd en soms flirt het met het bovennatuurlijke.

Natuurlijk weet Barnaby daar wel raad mee al krijgt hij soms een steuntje in de vorm van een toevalligheid of een tip uit een onverwachte hoek.

Inderdaad, fijn om volgen en eigenlijk heel ontspannend.

Vooraleer hij aan detective, chief inspector toekwam was John Nettles te zien in een serie "Bergerac" genoemd naar de Franse (wijn)streek.. Ik zag er destijds meerdere van. Minder flegmatiek maar jonger en acrobatischer maar steeds gedreven.

Zag nog maar alleen aflevering 1 van dit tiende seizoen maar wou absoluut John Nettles nog eens aan het werk zien.

Zoals kon worden verwacht veel volkse typetjes en een luchtig sfeertje dat zijn hoogtepunt viert met een lange, heerlijke Britse song and dance scene. Barnaby voelt er zich best in zijn nopjes, valt wel buiten zijn rol van Chief-Inspector of zo dachten we, want het duurt niet lang meer vooraleer hij verrassend de gezochte dader aanduidt en het ganse moorddadig gebeuren uit de doeken doet.

Good old John Nettles.

Een sympathieke misdaadserie. Raar toch.

Komt door de flegmatieke rol die John Nettles zo goed invult en de toon die gezet wordt.

Doorgaans een lieflijk dorpje, waarin toch wel wat naijver, jaloezie en haat sluimert, wat leidt tot misdaad.

De oplossing van het mysterie ligt dikwijls ver in het verleden en kenmerkend is ook dat detective, chief inspector Barnaby vaak begripvol en minzaam omgaat met de daders.

Hips, zomers en toch wat onheil inhoudend "muziekje" begeleidt deze serie die zo bijzonder en charmant aanvoelt, dat ge het ding gemakkelijk in de armen sluit. Opgepast, het ding gaat al vele jaren mee. Ook zonder John Nettles.

Doorheen de vele verrassingen die deze familiekroniek vullen, niet bepaald diepgaande maar echt menselijke, de trieste en grappige karaktertekening, blijft alleszins hartverwarming bovendrijven.

Sfeervol, folkloristisch en het belang van familie en vriendschap in eer herstellend.

Genietbaar, rustig te bekijken, niet meegaan met de dramatiek, het soms met een korreltje nemen en profiteren van de vele heerlijke optimistische momenten en... goede vertolkingen.

Wellicht het meest verfilmde boek. Een mooi verhaal ook. Dus waarom nu niet eens een serie en toegegeven die mag zijn voet plaatsen naast de andere werken. Valt mee inzake opbouw, acteerwerk en filmische waarde. Was alleen maar wat verwonderd over de persoon van inspecteur Javert.

Eliza Scarlett, met opgestoken haar, hoedje, een sluitend pakje en een lieve glimlach is privé-detective en dat wordt in de tijd waarin ze leeft als ongepast en niet te geloven aanzien. Trouwens de minderwaardige positie van de vrouw op de maatschappelijke ladder is een punt dat in elke aflevering wordt aangeraakt. "Vrouwen mogen studeren, maar niet afstuderen...".

De serie is van het lichtere misdaadgenre en soms zelfs niet. Verwacht dus geen schokkende misdaadscènes en een niet uiteen te rafelen intrige dat u kopbrekens bezorgt, neen het speelse primeert samen met de spitsvondigheid van onze heldin natuurlijk.

Zo is een ontspannend en terugkerend item, de charmante liefdes-haat relatie die Scarlett heeft met de Duke, een ambitiueze politie-inspecteur, met wie ze een soort wederkerig samenwerkingsakkoordje heeft - wat voor de Duke niet altijd geldt - en dat leidt naar grappige toestandjes en replieken.

En dan is er nog Ruppert, die het zo graag heeft over zijn wil of onwil om te huwen...

Neen, zware krimi-kost moet ge niet verwachten. Wie dat doet en toch kijkt zal een 0,5 geven en dat zal de gemiddelde score doen dalen en dat hadden Eliza en co nu ook niet verdiend.

Het boek van Lode Zielens heeft zeker inhoud genoeg om er een degelijke filmserie van te maken en dat lukt ook wel bij vlagen maar niet over de ganse lijn.
Armoede is één van de rode draden die doorheen het verhaal lopen wat leidt naar heftige en onverantwoorde gedragingen die vaak als bij verrassing, weinig voorbereid en niet altijd zo goed vertolkt, worden geserveerd. De karaktertrekken van de personages kunnen duidelijk worden uitgemaakt maar het hoefde niet steeds zo expliciet te zijn.
In feite een kroniek van een arbeidsersfamilie over een periode van 20 jaar. Zeker geen rooskleurige, eerder melodramatisch al moet gezegd dat het gebeuren amper echt raakt. Op dat vlak kon het veel beter als we bedenken dat de scène van de bedelende en stervende grootmoeder amper emoties losweekt.
Men heeft zich ook de moeite gespaard bepaalde personages, zoals Netje, vertolkt door Els Dottermans, er doorheen de jaren wat ouder te doen uitzien maar wat de popmuziek die het verhaal kruidt betreft, heeft men wel met de tijd rekening gehouden: van Al Jolsen's "Sonny Boy" uit de late twenties tot Johnnie Ray's "Cry" uit de fifties. Eigenlijk best een pluspunt al die tunes.
Vlaamse serie van straks 30 jaar oud die het maar één seizoen volhield. Eigenlijk wel verrassend.

Niet te geloven zoveel "willekeur" vanwege een overheidsinstantie.

De gerechtelijke dwalingen zijn één, maar de houding van de Posterijen is zonder meer crimineel.

De gewone man met de rug tegen de muur.

Serie doet het allemaal goed uit de doeken, laat ons van de ene verontwaardiging in de andere vallen, plaatst de inzet van Mr. Bates en van diegenen die hem volgen sterk in het daglicht, maar ondanks dat het meerdere malen wordt geciteerd, worden te weinig de sociale en financiële gevolgen bij de getroffene in concrete voorbeelden in de serie aangehaald.

Toby Jones is geknipt voor dergelijke rol.

De charmante zuidfranse toeristische locaties als Avignon, Aix-en-Provence, Grasse, Juan-les-Pins ...voegen iets verfrissend toe aan deze reeks en ik kon het ook best stellen met de hoofdrolspelers, in de eerste plaats het vaak plezierig, onschuldig kibbelend paar, vertolkt door Roger Allam en Nancy Carroll.

Helaas. Zo was de eerste aflevering maar heel gewoontjes en al stevende de tweede op een behoorlijk cijfer af, het slot waarbij men zich laconiek tevreden stelde met de oplossing rond één moord, terwijl de twee andere "voor later" waren, was beneden alles.

Gelukkig was de derde een stuk beter, met een beter script, een aannemelijk intrige en met wat actie en spanning, zodat ik er toch voor het geheel een kleine 3,5 voor over heb.

De sfeerschepping vond ik perfect en dat is zeker het grote pluspunt van deze serie (seizoen 1) die toch wel een zekere spanning ontwikkelt maar die ook wel wat cliché's herbergt - wil ik wel vergeven - maar ook tijd verloor aan overbodige familiale nevenverhaaltjes.

Een politie-overste en een rechercheur spitten elk op hun eigen manier en kunnen naar de ware toedracht van het gebeuren. Niet nieuw maar hier toch heel bijzonder tot extreem. Er kan zelden een lach van af in de film als moest ik zelf af en toe glimlachen met die twee keikoppen in hun professionele gedrevenheid.

Bijna zes uur cinema en pas heel op het einde een face-to-face "I love you".
Film heeft het nochtans uitsluitend over vriendschap, relaties en liefde.
Heel veel bewondering voor de regie en het camerawerk om met zoveel precisie, natuurlijkheid en emotie de twee hoofdrolspelers in beeld te brengen en aan het woord te laten.
Een wondermooie film.
Een rits van schitterende, rake en gevoelige scènes waarbij Paul Mescal en Daisy Edgar-Jones werkelijk verbluffend acteren. Revelaties van de jongste jaren, zou ik zeggen.
Een film over twijfels en onzekerheden tot de schrik dat liefde en geluk ooit zouden kunnen tanen. De pijn binnen het gelukkig zijn.
Slot van de film laat een brede opening voor een vervolg en als die er komt, hopelijk van hetzelfde topniveau als deze.

Ijzesterke serie. Ruw, rauw, gewelddadig, visueel verbluffend en schitterend vertolkt.

Het herhaal houdt u alle afleveringen lang stevig in de ban en het slot houdt de deur op een kier voor een tweede seizoen. Als deze mag hij er gerust komen.

Prangende en hartverscheurende getuigenissen over een maatschappij die gedurende vele jaren in haatvolle onmin leefde.

Veel leed, veel slachtoffers, en het is altijd erger dan het lijkt.

Sterke documentaire waarbij men zich voor de zoveelste keer kan afvragen "Waarom ?".

Een blunderproces - en inderdaad een nachtmerrie voor de Franse justitie - bij een zaak van pedofilie waarbij onvoorstelbare, onmenselijk wreedaardige activiteiten werden geciteerd.

Opvallend: kinderen in de rechtszaal in een Assisenproces, gelukkig niet nagespeeld.

De blunders situeren zich vooral rond de ondervraging van die kinderen die bepalend waren voor de eerste, dramatische conclusies. De nodige omzichtigheid werd hierbij vaak genegeerd.( Er is een enorm verschil tussen een vraag "Heeft hij het gedaan ?" en "Wie heeft het gedaan ? Kinderen mogen niet gestuurd worden.

Natuurlijk was ook de jonge onderzoeksrechter niet bepaald ervaringrijk om.dergelijke complexe zaak te sturen, zaak die ik me niet kan herinneren. Wellicht in de schaduw van 9/11.

In ieder geval een knappe true-crime documentaire.

Rampenfilm met mogelijks een realistische toestand als achtergrond.

Spanning is de enige troef, want zeer clichématig en vaak niet erg gelovenswaardig tot ontgoochelend in de uitwerking, flauwe massascènes (?) inbegrepen.

Emy Koopman goochelt niet met cijfermateriaal maar onderzoekt op uiterste gemoedelijke, charmante manier, met veel bevragingen, zowel bij bekende figuren als bij de gewone man of vrouw, die natuurlijk doorgaans aan de klaagmuur staat, of Canada wel zo'n paradijselijk land is.

Uiterst interessant en heel vaak met mij totaal nieuwe bevindingen, maar het had mij verbaasd indien de discriminatie die ontstaat bij thema's als vooringenomendheid tegenover bevolkingsgroepen, de macht van het kapitaal, de welwillendheid waarbij overheden hun ogen sluiten voor onrecht, de pollutie...ook niet in dit land zouden zijn opgedoken.

Misschien ware een zesde aflevering die de "hoegrootheid" van al die thema's had getoetst op wereldvlak en aan andere landen wenselijk geweest, maar dan zitten we weer met cijfers en nu was het toch aangenaam, leerrijk kijken.

Ook Canada, dus.

Knappe miniserie, boeiend, netjes uit de doeken gedaan en met goede vertolkingen.

Wars van vele cliché's van het genre en dat is een verademing.

Een wat te sentimenteel slot mocht er van af maar vormt uiteindelijk geen echt minpunt.

Zo wil ik er meer zien.

De rode draad die door alle afleveringen loopt en dan nog eens in de laatste de volle aandacht krijgt is dat de klimaatopwarming gans ons ecosysteem in de war stuurt en wij en wij alleen zijn de boosdoeners.

Als waarschuwing kan deze prachtige serie tellen. Iedereen kent de verschijnselen maar de dramatische evolutie zit nog veel dieper en op vele vlakken.

De verschillende aspecten van de achteruitgang van onze planeet worden aangetoond met schittende voorbeelden en weergaloos mooie natuurbeelden.

Een absolute aanrader deze serie.

Interessante en prachtig aanschouwelijke documentaire over de planeten van ons zonnestelsel.

Een enorm leerrijke les waar nu eens volop van te genieten valt.

Verbluffend goede eerste drie afleveringen van deze Franse misdaadreeks.

Nadien boet hij wel een beetje in. Het duurt wat en nagenoeg gelijke situaties volgen elkaar op. Ook een tikkeltje minder geloofwaardig, maar het blijft boeiend en spannend tot het slot.

Knappe serie hoe dan ook, en met overtuigend acteerwerk.

De openingsepisode is overweldigend, maar wat volgt, de zoektocht naar de echte waarheid, is van net iets minder niveau.

De twee-tijden-structuur, de sterk psychologische inslag en het uitwijden van het verhaal maken het niet altijd super boeiend.

Het slot houdt evenwel een merkwaardige vaststelling in of hoe het eindpleidooi van een advocaat, met de nadruk op het ontbreken van concrete bewijzen, kan leiden tot een volledige vrijspraak..

Knappe vertolkingen van mensen op drijfzand.

Een dikke 3,5; een kleine 4.

Een serie die verwijst naar een dramatisch gebeuren, nu al meer dan 30 jaar geleden en dat nog altijd gebukt gaat onder meerderel onduidelijkheden.

De serie grabbelt een heel pak van die bijzonderheden bijeen en laat die aanvoeren door enkele mensen die de waarheid willen aan het licht brengen en veel oog hebben voor de sociale onrechtvaardigheden en de minimalisering door overheden van de gevolgen van de ramp op de gezondheid van de bevolking.

De spankracht van de serie zit dus beslist in het vaak hopeloos opboksen tegen de doofpot politiek van bewindvoerders en machthebbers.

Goed dat dit eens allemaal in herinnering wordt gebracht.

Met een gemoedelijke "Well,..", zette hij vaak zijn speeches in en het karakteriseert de president-acteur die als geen andere voorganger handig zijn toehoorders poogde te bespelen en voor hem te winnen. Het lukte hem veelal, zeker in het eerste termijn van zijn presidentschap. Nadien ging het wat moeilijker : de Iran-contra wapenleveringen, de aidsproblematiek en een binnensluipende vorm van dementie maakten het hem niet gemakkelijker. Toch wordt Ronald Reagan herdacht als één van de meest populaire Amerikaanse leiders.

Dit en de volledige aanloop naar zijn carrière wordt goed en interessant uit de doeken gedaan en ook het belang van the first lady in politieke beslissingen. Wist ik niet. Dacht dat Nancy's optreden niet verder ging dan "To Love A Child"...

De serie kabbelt van aflevering 4 tot 7 en dat is jammer want het begon veel belovend.

Het slot is dan weer wel spannend en vergoedt een beetje.

Veel is te danken aan het acteerwerk van Carice van Houten en Geert Van Rampelberg en ook een beetje aan dat van Maaike Neuville, als toch jonge politie-officier, al had ik wel last met haar rol ivm haar houding tov haar gezin.

Het beroep van rechercheur is niet zonder stress, maar dan nog.

3,5 is het allerhoogste dat ik er aan kan geven.

Met een zingende rechercheur op vrijwillige basis in de hoofdrol hebben we toch iets speciaals in deze reeks die ik als doorsnee in het genre erken.

Er is niets verkeerd mee, alles verloopt vlot en duidelijk maar een uitschieter in wat dan ook zit er niet in.

Ook het acteerwerk is af.

Te geacteerd, te betuttelend en ook uit de kokers kwamen weinig begeesterende levensbeschouwingen.

Een ontgoocheling.

Alleen de natuur verdiende punten, maar de berg baarde een muis.

Beslist een goede serie.

Doorgaans boeiend als een personage opbokst tegen, machtshebbers die werkelijk niets of niemand uit de weg gaan om hun corrupte, misdadige positie te kunnen behouden..

Filip Peeters zeker sterk in zijn rol

Niet gebracht wat ik er van had verhoopt.
Meer dan op de politieke achtergrond van het gebeuren - We krijgen dat via mediaberichten af en toe voorgeschoteld - wordt er gefocust op de gevolgen van de vergiftiging bij de plaatselijke bevolking, inzonderheid bij de verantwoordelijke voor gezondheidszrog en een politie-officier. Familie van de betrokkenen spelen eveneens een voorname rol en eigenlijk kon dit allemaal niet zo erg overtuigen, laat staan boeien, omwille dat ik niet precies dat verwachte en de eerder matige opbouw van de serie en de zeker niet sensationele vertolkingen.
Bij de aftiteling vernemen we dat de film werd opgedragen aan het enige slachtoffer van vergiftiging. Te vernemen hoe het met de andere personages, amper 2 jaar na de gebeurtenissen, verder ging leek me ook al niet zo nodig.

Twee elementen beheersen deze serie : geld en liefde.

En wat blijkbaar de bovenhand haalt komt ge te weten in de laatste, dramatische aflevering. Laatste aflevering die trouwens de deur wagenwijd openzet voor een tweede seizoen die ik al te graag zal bekijken want nr 1 is wel een meevaller.

Charlotte is een jong, pienter, idealistisch meisje, zich van geen kwaad bewust die in een high-society-wereld terecht komt waar heel wat niet zo netjes, correct, liefde- en respectvol verloopt.

Een goed verhaalde en fotografisch mooi in beeld gebrachte serie, waarin ook de geslaagde en uiteenlopende karakterinvulling van de personages kan bekoren in een knap geschetst tijdsbeeld.

Het kan echter niet ontkend dat het acteerwerk van hoofdactrice Rose Williams een belangrijke pluspunt is. Een mooie, charmante verschijning die beslist nog van haar zal doen spreken.

Naast haar zijn ook de anderen zeer goed in hun rol in deze op en top Britse serie over de zo graag in beeld gebrachte negentiende eeuw.

De snijdende spanning die mij van de ene aflevering naar de andere loodste valt voor een stuk weg in episodes 7 en 8. Wel is er plaats voor uitklaringen van wat er voorheen exact gebeurde en voor de psychologische weerslag op diverse betrokkenen maar het zwakte in zijn geheel toch wel af.

Toch erg tevreden met deze serie die mij, op één scene na, het moorddadig geweld discreet voorstelde, zorgde voor vele goede sfeerbeelden, deed genieten van goed acteerwerk, inzonderheid van een Tahir Rahim en zoals gezegd spanning als voornaam pluspunt bracht.

Op te merken dat de vele flashbacks mij niet hinderden en in tegendeel de aandacht gaande hielden en dat ik de rolinvulling van Billy Howle als het ijverige ambassade-lid toch wel wat overdreven "zenuwachtig" vond.

Met veel wisselende kansen in de zoektocht naar dader en motieven.

Best onderhoudende serie en toch heb ik het gevoel dat ik iets mis, een zekere inleving of aanvaarding van personages, ook het hoofdpersonage...

Misschien omdat dit 6de seizoen pas het eerste is die ik zie.

Goed, zonder uit de band te springen, en met Douglas Henshall, als de politie-inspecteur met een hart en zelfkritiek.

Begrijp dat mensen er aan verknocht geraken, vandaar de vele seizoenen en er nog ééntje meepikken zit er wel nog in.

Breed uitgesponnen, gevuld met complexe situaties, ondervragingen en getuigenissen, beraadslagingen onder de verschillende onderzoekteams en advocaten, plotwendingen en met een passend gekozen titel, want aan show ontbreekt het proces niet.

Eigenlijk langdradig al komt het me voor dat er gemakkelijk een vervolg kan worden aan gebreid.

Te onthouden vooral het verbluffend acteerwerk van Céline Buckens.

Werkelijk verbluffend knappe serie die tot het slot boeit omdat alles zo perfect in elkaar steekt.

Eerst dacht ik dat good old Timothy Spall de show zou stelen maar het is de zeer goed gecaste Eanne Hardwicke die schitterend acteert en voor een heel stuk het gebeuren beheerst.

Verdienste is beslist dat het vermoeden van de dader en zijn opzet al vroeg ontstaat, maar dat de verdere ontwikkeling in het verhaal je toch stevig in de ban blijft houden.

Het drama aan de Prinsengracht 263 maar deze keer niet vanuit het bekende dagboek maar wel vanuit het verhaal van Miep Gies en haar man, twee mensen die heel wat gevaren trotseerden om de vervolgde Joden in Amsterdam bescherming en hulp te bieden.

Zag de film op the National Geographic Chanel wat me wel enigszins verbaasde, maar dat doet niets af van de waardering naar dit werk toe. De spanning, het drama en ook de emotionaliteit die aan het gebeuren verbonden zijn wordenzeer goed overgebracht en dit zonder echte topacteurs, publiektrekkers.

Verbaasd me toch ok dat niet meer mensen deze serie zagen. Loont zeker de moeite.

Zag de serie volledig uit en eigenlijk kon hij mij niet zo best bekoren. Er zijn wel goede passages maar het verhaal op zich vind ik al te beladen, te afschuwelijk met zelfs een gebeuren dat elke verbeelding tart.

Springt behoorlijk van de hak op de tak en sommige personages kan ik niet zo best plaatsen en komen zelfs potsierlijk over.

Het acteerwerk is ook niet altijd dat en zo valt Antje De Boeck, als hoofdrolspeelster vaak uit de toon. Legt onvoldoende expressie in haar rol, wat zeer spijtig is.

Anderzijds vind ik dat de tand des tijds niet te veel aan de serie heeft geknaagd. Is ook nog maar 20 jaar oud.

Kerst schijnt dan toch wonderen te kunnen verrichten.

Frisse serie waarin hartverwarming best op zijn plaats is;

Kleurrijk en net alsof er iets magisch van uit gaat.

Somewhere over the rainbow...

"Chic Krapuul" had ook een goede titel voor de reeks geweest.

Lof nochtans voor het script en voor de acteurs om zoveel arrogantie voor het voetlicht te kunnen brengen.

Nochtans zijn het belangrijke mensen met een stuk van de wereld in hun macht, maar met een ongeziene respectloosheid. Familiewaarden zijn voor hun onbestaande en worden in de hoek geduwd door hun egoïsme en hun naijver en een niet te breken zucht naar geld en macht.

De eerste aflevering is veelbelovend maar nadien volgen een aantal episodes die sterk op elkaar gelijken en in feite niet anders zijn dan de bevestiging van de sfeer in de familie Roy en de streken van ieder lid, zoals hiervoor beschreven.

Het is pas in de laatste afleveringen dat er meer dynamiek optreedt en die je naar meer doet verlangen, wat voorheen niet het geval was.

'K Ga me nochtans vooreerst niet aan een tweede seizoen wagen.

Om het met hen geliefkoosde term te zeggen: fuck off.

Schitterende, vlot en zeer toegankelijk uitgewerkte reportagereeks met vaak ontroerende getuigenissen van burgers en strijders die het allemaal meemaakten en ondergingen.

Merkwaardig deze fase in de oorlog. De roes van de bevrijding was eigenlijk van zeer korte duur en eigenlijk was het zien van de bevrijders maar een hoopgevend gegeven. Een zeer zwarte bladzijde zou nog volgen.

Jammer toch, dat zo weinigen dit bekijken.

Prachtige serie met een merkwaardig waargebeurd verhaal dat boeit van begin tot einde en dat kan bogen op twee schitterende hoofdrolspelers.

Top-reeks.

Een prachtige, doordachte omschrijving van het leven in een gevangenis, georiënteerd door de ordehandhaving maar ook door interne regels onder de gevangenen, geweld, chantage, bestraffing...

Evenwel, ook zeer veel aandacht voor de persoon van de gevangenen (allen pleegden een moord, zij het vaak in totaal verschillende omstandigheden wat heel veel onderlinge verschillen verklaart): hun uiteenlopende manier van inburgering, hun manies en frustraties, hun manier van omgaan met spijt en berouw, de knagende wroeging of...daarentegen hun inzet voor het bekomen van macht...

Niet onopgemerkt staattde figuur van de aalmoezenierster en vooral van die ene, door pech getroffen, cipier, schitterend vertolkt door Stephen Grahan.

Eigenlijk één van de beste, perfect uitgewerkt en gedoseerd, films over het gevangeniswezen.

Onvermijdelijk laat de serie ook die indruk na dat de gevangenis, ondanks een zekere poging, de mens niet beter maakt. Integendeel de kans dat hij met de misdadige touwtrekkers meedraait, is reëel en vaak de enige uitweg.

Actrice Gemma Whelan is dan misschien niet die charismatische, krachtdadige rechercheur, zoals ze meestal worden voorgesteld, maar misschien des te meer geschikt om als inspectrice te ervaren dat zo'n politiekorps niet zo maar in eigen keuken laat kijken, zeker niet als dat precies de opdracht is en het verloop van de feiten daartoe noopt.

Bovendien krijgt zij niet het geloof en de steun van diegenen die dat zouden moeten geven, zeker als ze er al niet door verraden wordt.

Twee nieuwe aspecten in dergelijke politiereeksen. Kon me wel boeien.

Knappe serie met flink acteerwerk.

Niet de eerste film/serie over hoe de mens tov politieke en/of economische belangen, zeg maar geld en macht, niets betekent. Pijnlijker wordt het des te meer en niet voor het eerst, als de schuldigen er zonder blaam of schade van af komen.

Wakker blijven is de boodschap en niet wachten om je stem te verheffen !

Zag de afleveringen over de zaak "Hans Van Temsche", gebeuren dat nog behoorlijk vers in het geheugen ligt en mij nog altijd, net als toen, met afschuw en ongeloof vervult.

Goed relaas van de feiten maar spijtig dat veel verklaringen en scènes in herhaling vallen. Kon dus wel heel wat korter gebracht worden.

De derde aflevering brengt - wat het niveau van het geheel zeker opkrikt - nog aspecten van de relaties tussen nabije verwanten van de slachtoffers en deze van de dader en ook wordt het probleem van het al dan niet inkorten van de strafduur aangeraakt, waarbij de mening van de verwanten van de slachtoffers wordt gevraagd en de beslissing ligt bij de instantie die de dader dagelijks opvolgt en uiteindelijk bij een daartoe speciaal opgerichte commissie.

Het zou me verwonderen moest deze serie even succesvol zijn als het gelijknamig boek van Daniele Mencarelli waarop deze serie is gebaseerd.

Wel zijn er mooie passages en gedachtengoed waar iets over te vertellen valt, maar ook vele momenten waarop de serie echt gaat dobberen en niet echt natuurlijk overkomt.

"Zorg voor u en zorg er voor dat ge niet verkeerd loopt, maar ondergaat het niet als iemands zegt wie ge zijt."

Lijkt me zo wat een terugkerende gedachte dat vooral zijn voorbeeld vindt in de kamergenoten die vrienden worden omdat geen enkele kritiek heeft op de andere en ze elkaar grenzeloos verdragen.

Het slot van de film laat dan toch doorschemeren dat het leven complexer is dan dat...

Interessante serie maar te veel doe momenten.

Uitstekende serie, spannend tot in de laatste aflevering.

Erg gevarieerd, met het verhaal op zich waarvan het intrige druppelsgewijs wordt weergeven, wat het giswerk naar de waarheid nog levendiger maakt, maar ook met de verhaallijnen rond enkele juryleden die allen iet of wat menen voor zich te herkennen in wat zich in de rechtszaal afspeelt.

Erg genoten van het pleidooiwerk van de advocaten waarbij vooral een Peter Van den Begin sterk voor de dag komt. Anderzijds goede vertolkingen over de ganse lijn en al was ik wat ontgoocheld over het slot omdat de waarheid zo vreselijk hard is, maar het kan,... kom ik maar terug naar mijn eerste mening wat de waardering betreft: een 4,5.

Wel boeiend om volgen, temeer degelijk ondersteund door het acteren van toch enkele heel bekwame acteurs, maar achteraf, nadat het ontgoochelend slot (Wat een voorzet naar een volgend seizoen!?) nog niet volledig verteerd was, toch wel ook meerdere zwakke momenten waarin de dialogen niet veel voorstellen en het allemaal nogal opgeschroefd overkwam.

Na de eerste twee afleveingen dacht ik mogelijks met een topserie bezig te zijn, maar die verwachtingen kwamen helaas niet uit.
Te veel cliché's, te veel onhebbelijkheden in plot en personages. Zelfs de rechtbankscènes waren aan de flauwe kant, Jonathan's advokate karikaturaal tot potsierlijk om te zwijgen van de slotscène met zelfs opa mee op jacht in de helicopter. .
Laten we het zeker niet volledig afbreken. Eigenlijk vloeit de serie alleen maar weg naar een toch doorsnee niveau. Susanne Bier weet hoe een film voor het grote publiek te maken met emoties allerlei, spanning en een opwindend slot.
En de acteurs? Nicole Kidman doet haar rol moeiteloos, naar mijn gevoelen. Hugh Grant zie ik nog altijd als de charmeur zodat deze rol wel verrassend overkwam maar uiteindelijk deed hij het als onberekenbare, onevenwichtige, psychopaat niet zo slecht

Nogal typisch voor dergelijke criminele-series is dat het persoonlijk leven van de onderzoeker(s) ook aan bod komt en zoals hier in dit verhaal, niet onbelangrijk is. Niet dat dit schaadt aan de kwaliteit van deze vijfde jaargang van de serie, maar op een bepaald ogenblik vond ik het toch op de limiet.

Al bij al een stevig intrige, met wisselende "wat is er nu juist gebeurd,"- gissingen, zoals het hoort.

Knappe opbouw. Britse klasse in dit genre.

Leerde Brenda Blethyn eigenlijk kennen in "London River" (2009) en zag in haar een perfecte bezorgde-moederfiguur. Eerder volks en met zowel gedecideerdheid als emotie in haar act.

Ver van haar nu terug te vinden in een rol van politie-officier in een succes reeks die al jaren meedraait. Evenwel, haar volksheid (Haar manteltje en hoed lijken eerder aftands en het woordje "love" als aanspreektite is nooit ver weg) en de gedecideerdheid zit zeker in haar optreden en in het vuur waarmee ze haar team aanspoort. De emotie bewaart ze voor het slot wanneer ze toch meeleeft met het leed van slachtoffers en zelfs daders.

Goede reeks met zoals altijd een wisselend niveau onder de afleveringen die steeds een apart verhaal uitmaken.

Zoals gebruikelijk, heel wat betrokkenen en verdachten, te meer daar Vera graag in het verleden spit en er soms meer dan één misdaad een rol gaat spelen.

Voor de kijker is het aldus een welkom ding dat mam af en toe een stand van zaken aan haar ganse crew geeft.

Goede aflevering met ook nu een gevoelige en menselijke toets in het slot wanneer alles van de baan is: "Raar dat het nooit voelt als een overwinning..."

Het feit dat "Vera" al een 10-tal seizoenen meedraait bewijst al vast dat ze gerust in de rij van illustere TV-detectives mag plaats nemen en al is het soms wat moeilijk met een pak namen en verdachten en is het moordmotief niet altijd echt bevredigend, een uitstekende Brenda Blethyn weet het boeiend te houden met haar gedecideerd, vaak cynisch en grappig en bovenal met veel doorzicht en mensenkennis, optreden doorheen het intrige van elke aflevering. k'Zou zeggen: Well done, love.

Hoe dan ook, Vera blijft het attractiepunt en al heb je soms wat meelij met haar team als ze haar bevelen kort en kritisch uitdeelt, met ouder worden lijkt ze meer en meer complimentjes ervoor over te hebben. Een goed hart had ze al lang.

Altijd aangenaam vertier, vind ik, en ook wel spannend met een onvoorspelbaar intrige.

Geschiedkundigen en andere specialisten zullen de serie natuurlijk onproportionneel vinden: walsen over belangrijke gebeurtenissen en andere te veel of verkeerdelijk aanhalen.

Toch heeft de serie me bekoord. het is eenvoudig en volks en brengt wat we op de schoolbanken leerden en voegt er nog heel wat extra's aan toe.

Alles vertellen in 10 afleveringen van 50 minuten is natuurlijk onmogelijk en presentator-verteller Tom Waes geeft dat trouwens meerdere keren grif toe.

Akkoord dat de nagespeelde scènes soms wat flauwtjes zijn en dat in de laatste aflevering er wat teveel Tom-Waes-Story is, maar dergelijk stijlfiguur waarbij een voorbeeldje geldt voor het geheel is vaak raak en illustreert hier nogmaals het volkse van de serie.

'k Zou een 3,5 geven maar de opzet en de goede bedoelingen van de serie, die mij bij elke aflevering nieuwsgierig maakte en me boeide, zeggen me: een 4 is op zijn plaats.

Vooral de derde aflevering is effenaf spetterend en bergt in vele facetten de gevolgen van het "interview". Vooral het gesprek tussen Andrew's rechterhand Amanda en de BBC medewerker is diepgaand en het drama omvattend.

Voorheen konden we ons vooral verdiepen en genieten van de subtiliteit, de zorg voor het detail, ook op technisch vlak, van de voorbereiding en het uitwerken van het interview alsook van het nooit aflatend schoothondjesgedrag en betutteling van een prins' entourage en zijn eigen verwaand personage.

Knap werk.

Beslist ongewone locatie voor een whodonit al speelt een heel stuk - eigenlijk het whydonit - zich af buiten de Vigil.

Heel wat wendingen in het onderzoek, veel betrokkenen en verdachten zoals het hoort in dergelijke series en een toch wel actievol en spannend slot. Wat politieke bedenkingen ook om af te sluiten zoals de vraag of wereldvrede moet worden afgedwongen met dreiging.

Hoofdrolspeelster Suranne Jones heeft misschien wel iets meer van een kantoorbediende/huisvrouw dan van een politiebeambte die met overtuigende stem arresteert en onmiddellijk op plichten wijst, maar een karikatuur, wat in sommige series wel opduikt, is ze niet. De linken naar persoonlijke situaties zijn niet altijd geslaagd en boeiend maar naast de ernstige professionaliteit huizen nu eenmaal ook menselijk aspecten.

Heb er een nipte 4 voor over.

Naar een waar gebeuren en interessant om volgen wat er allemaal huist in onze maatschappij aan extreme opvattingen en gewelddadigheden.

Viel nogal langdradig uit al heeft de serie wel de ambitie zo compleet mogelijk te willen zijn in het aanhalen van meerdere facetten rond het thema.