Log

Aanvankelijk dacht ik dat er wel wat overdrijving zat in de act van de moeder maar gaandeweg werd het duidelijk wat schrijver en regisseurJulien Carpentier wou vertellen, namelijk : Hoe moeilijk en ondraaglijk het gedrag ook moge wezen met hart en liefde is toenadering en wederzijds begrip mogelijk.
Alle acteurs doen het behoorlijk en de film wordt mooi ondersteund met passende songs zoals "Les Yeux de ma mère" van Arno en ook Julien Clerc's "Fais ma une place" komt er bij en in het slot het tedere "Me lo dijo una flor".

vote posted

Om het met een cliché te zeggen :"Hier was meer mee te doen"
Te veel dialogen overtuigen niet en ge kunt u afvragen hoe ze het kunnen oneens zijn over zulke volstrekt complexe zienswijzen die amper te vatten zijn.
Enkele mooie shots en af en toe een emotie benaderend moment kunnen het niet goedmaken.
Tim Roth ziet er ellendig uit voor iemand die zijn leven schijnt goed gemaakt te hebben.

Herinner me nog wel meerdere afleveringen te hebben gezien van de series uit begin jaren 70 en die lieten mij een uitstekende indruk na. In ieder geval stukken beter dan deze film die mij bijwijlen ongeloofwaardig overkwam, geforceerd zeker, en soms een vleugje dwaas.
3 op 5 is een maximum.

"Als ge je zin wilt krijgen, vergeet de bal, pak de man.
Dit is een land van mensen niet van wetten.
Het is een voordeel als je het niets kan schelen en als je niet bezorgd bent om wat mensen van je denken.
Goed of fout bestaan niet.
Moraliteit bestaat niet.
De waarheid met de grote W bestaat niet.
Het is een constructie die door de mens verzonnen is.
Winnen is het enige dat telt."
Een puik acterende Jeremy Strong geeft deze raad aan de jonge Donald Trump.
De toepassing ervan vult deze "The Apprentice".
Geen grootse film maar soms verbazend om wat gezegd en gedaan wordt.

Belgische film uit de "Made in Wallonia Brussels"-stal.
Veelbelovend begin met een sterke Romain Duris maar gaandeweg gaat de film fel teleurstellen zowel inzake script, enscenering, montage en zelf Duris valt af en toe naast zijn rol.
Was meer mee te doen.
Ook de titel valt enigszins tegen. Wie aanziet nu een kind als een onderdeel.

Opposites attract, les extrêmes se touchent en...op ieder potje past een dekseltje.
Filmpje met flair en getemperde humor al kunt ge raden waar het naar toe gaat.
Verwondert mij dat het uit Duitse hoek komt, maar dat doet er niets van af dat het al bij al best genietbaar is, al is het even onthutst wennen bij de niet mogelijk geachte verzamelwoede van Marlen.

Goed is dat de film niet zegt "Zo moet het" maar wel "Zo kan het ook", maar dat het met een pak leed en emoties gebeurt staat vast.
Een beetje tegenvallend is de opgelegde act van de kleine Simon, maar dat wordt wel goedgemaakt door wat een nooit ontgoochelende Mélanie Thierry ten beste geeft.
Beter dan wat het Moviemeter-cijfer liet voorzien.

De bereidheid om voor elkaar te sterven vond ik al te fatalistisch in een sfeertje waarin niet wordt teruggedeinsd om de waarheid te verbloemen of moet ik zeggen elkaar onderling te bedriegen.
Nogal bombastisch en theatraal en met wisselende psychologische en emotionele episodes.
Een 3,5 op het randje.

Een merkwaardig verhaal over de doorgedreven wil, de obsessie ,om een brutale burgermoordenaar te vangen en te doen bestraffen.
De psychologische weerslag van het intensieve speurderswerk is niet weg te cijferen en komt in de doc sterk aan bod.

Talentrijke Mark Rylance is een attractie op zich in deze knappe, fluks van "opening naar waarheid of leugen"-wisselende thriller die dan nog de verdienste heeft ongemeen te boeien ondanks dat de film zich nagenoeg in één ruimte afspeelt.
Van een geslaagd regiedebuut van scenarist Graham Moore gesproken.

Goedheid is van alle niveaus en standen en voor goedheid hoeft men zich niet te schamen.
Film die een hart onder de riem steekt van al wie het moeilijk heeft in de maatschappij en zich toch door de moeilijkheden heen bijt.
Keurige vertolkingen. Meer nog dan de hoofdrolspeelster liet Bernard Campan een overtuigende indruk.

Niet de eerste film hoe twee qua mening en doen tegengestelde mensen langzaam naar elkaar toegroeien en aldus is het verhaaltje enigszins voorspelbaar.
Toch is de manier waarop hij, eenzaam en verbitterd, en zij, rebels en ontgoocheld met wat haar omgeving haar biedt, van elkaar heel wat gaan opsteken, bij momenten aangenaam om volgen.
Louana Emere doet dat goed en Michel Blanc (wat is hij dik geworden) staat al jaren voor kwaliteit en ervaring.

Ella Rumpf, Jules Frison en ook oud-bekende Jean-Pierre Darroussin (echtgenoot van regisseuse Anna Novion) zijn erg goed in hun act in deze al bij al sympathieke en geslaagde film die naar het schijnt uitstekend werd voorbereid ( de wiskundige formules op het bord hebben betekenis en zijn niet zo maar uit de lucht gegrepen).

Dat uiteindelijk de extreme passie voor "les mathématiques" zou wijken voor de liefde is geen verrassing maar ook dat werd in de film kundig voorbereid...zodat, waarom niet, beide naast elkaar kunnen voortleven.

A la bonheur.

Haar grote filmdebuut deed ze 1969 in Rohmer's "Ma Nuit chez Maude" en bijna 60 jaar later bewijst Marie-Christine Barrault dat ze tot die actrices behoort die het acteren niet kan loslaten.
In deze "La Maman du Bourreau" bewijst ze nog steeds haar rol te beheersen, rol die kadert in het drama van pedofilie in de Kerk.
Veel facetten van het lijden door dit wansmakelijk gebeuren komen in deze film aan bod, vaak erg diep uitgespit en met bedenkingen allerlei wat het slot van de film naar mijn gevoelen toch iets te veel sentimentaliteit meegeeft.
Niet nodig vond ik. De gevolgen van de onvergeeflijke handelingen waren reeds overduidelijk.

Keiharde onderhandelingen, uitdagingen, gebluf....maar het mocht toch ook iets minder gewelddadig in de verbeeldingskracht van beide opponenten. Was m.i, storend en kon zonder.

Goede vertolkingen in dit kortfilmpje met een sterke scene waarin de vader zich meedogenloos, egoïstisch, liefdeloos....onvaderlijk gedraagt tegenover zijn vergevingsgezind dochtertje, waar toch wat sporen van misprijzen blijven hangen.

Film valt te prijzen om de vertolkingen, in de eerste plaats van Valérie Bruni Tedeschi, die ik al jaren niet meer aan het werk zag. Nu geknipt voor dergelijke rol in een film die wat absurditeit in zich draagt meer nog dan voor de omschrijving van het onevenwichtig hoofdpersonage nodig was.
Ook Félix Lefebvre en zeker Lubana Azabal vallen niet uit de toon.
De ups en downs in het humeur van Nicole zijn niet van aard je echt mee te slepen in het verhaal.
Toch een film die de middenmoot raakt.

Een heerlijk, ontroerend voorbeeld van zusterliefde. Maar het kan ook gewoon naastenliefde.
De wondere wereld van het kind met de ongekunstelde recht naar het hart gedrag zal de wereld altijd verrassen.
Knap opgebouwd filmpje.

Dan toch...
Optimistisch filmpje over het wonder van de geboorte en met hoop voor de toekomst.

Met soms verrassende vondsten in de ontwikkeling van de story maar een toch niet zo imponerend en duidelijk werkje.

Knappe film.
De persoonlijke problemen en deze in en rond het restaurant. Meng er maar op los en schep ze maar uit in een diep bord in een sfeertje van nervositeit en ongenoegen en aangedikt met extreem en arrogant gedoe en gelukkig ook met amusante momenten waarbij Barantini toch graag het menske in zijn blootje zet.
Geen seconde verveeld.
Stephen Graham is een topper.

Inderdaad, heel wat minder dan "1917" maar weliswaar toch sterke beelden van het leven in de loopgraven, de angsten, het geweld....
Een te lange aanloop evenwel met een eerder saaie situatie- en karakteropbouw, noodzakelijk voor wat onvermijdelijk gaat volgen, maar zonder echte begeestering.

vote posted

vote posted

Film waarbij ge u toch meerdere keren afvraagt welke richting hij uit wil.
Film die ook voortdurend poogt emoties te bespelen maar daar eigenlijk nooit in slaagt.
Schept wel een zekere sfeer: het onzekere Senegal, de menselijke geaardheid, de herinnering aan de slavenhandel...

Matthias Schoenaerts is goed in zijn rolinvulling in een harde midmoot misdaadfilm die best aansluit bij recente, erg actuele moordende conflicten tussen drugsbendes.

Uiterst knappe film met uitstekende vertolkingen en een boeiende opbouw.
Het gebrek aan eensgezinde subtiliteit bij het lerarenkorps en de niet onbelangrijke inmenging van ouders met de mondigheid van sommige amper twaalfjarigen zorgt voor een gevarieerd geheel dat toch wel doet nadenken en voor discussie zorgt over hoe het nu eigenlijk zou moeten en wie nu het meest flaterde.

vote posted

vote posted

Zowat het zwakste wat ik van die twee heb gezien.
Alleen die trip op die ladder kon mij wat doen lachen.

Flauw. Nooit echt spannend.
Het verhaal van een introverte man die cafébaas is. Ge bedenkt het maar.

Achter ieder leugen steekt een waarheid.
Zelden zag ik een eerlijker film over homoseksualiteit en de impact ervan in het leven van een mens.
Naar het einde misschien iets te melig maar in zijn geheel mooi.
Bekwame vertolkingen, ook van de bijrolspelers als van een Guilaine Londez.

Eigenlijk hou ik veel meer van de latere Sautet ("Les Choses de la Vie").
Toch begint deze film heel sterk met Lino Ventura in het middelpunt, als goedmenende tussenpersoon die in een onverkwikkelijk zaakje wordt meegesleurd en daarop reageert zoals alleen van onze Lino mag worden verwacht.
Daarna gaat de film letterlijk en figuurlijk dobberen of moet ik zeggen verzanden want er blijft alleen maar gepaf en gebrul over in een onbegrijpelijke situatie of wat voor een spannend avontuur zou moeten doorgaan. Op een bepaald moment staat Koscina te glimlachen in en scene waar geenszins te lachen valt. Allez vooruit. Een 3 om het goede begin.

Film heeft zeker zijn goede passages maar lang vroeg ik mij af waar hij eigenlijk naar toe ging en waarop ik mij moest focussen.
De omstandigheden die naar de "leugen" hebben geleid zijn ruimer behandeld dan waar het eigenlijk om ging en dat wringt een beetje.

Een film boeit als hij je doet verlangen naar wat moet volgen.
En dat doet deze "Here" ondanks de trage progressie (De lange shots geven je lekker de tijd om in de gedachten van de personages te kruipen) en de eenvoud ervan.
Een ontluikende lovestory (slotscène verduidelijkt dit op een intens mooie wijze) met de natuur als bindmiddel en met een puik geschetst tijdsbeeld en maatschappelijke omgeving: de Roemeense bouwvakker en de Belgisch-Chinese studente op de rand van de grootstad en met hun herkomst steeds aanwezig in doen en laten.

Film die als het ware waarschuwt voor onzekerheden bij jongeren, hun twijfels, stress, in de grond alleen te zijn en niet begrepen te worden, hun doemgedachten...