Log

Aanvankelijk dacht ik dat er wel wat overdrijving zat in de act van de moeder maar gaandeweg werd het duidelijk wat schrijver en regisseurJulien Carpentier wou vertellen, namelijk : Hoe moeilijk en ondraaglijk het gedrag ook moge wezen met hart en liefde is toenadering en wederzijds begrip mogelijk.
Alle acteurs doen het behoorlijk en de film wordt mooi ondersteund met passende songs zoals "Les Yeux de ma mère" van Arno en ook Julien Clerc's "Fais ma une place" komt er bij en in het slot het tedere "Me lo dijo una flor".

vote posted

Om het met een cliché te zeggen :"Hier was meer mee te doen"
Te veel dialogen overtuigen niet en ge kunt u afvragen hoe ze het kunnen oneens zijn over zulke volstrekt complexe zienswijzen die amper te vatten zijn.
Enkele mooie shots en af en toe een emotie benaderend moment kunnen het niet goedmaken.
Tim Roth ziet er ellendig uit voor iemand die zijn leven schijnt goed gemaakt te hebben.

Herinner me nog wel meerdere afleveringen te hebben gezien van de series uit begin jaren 70 en die lieten mij een uitstekende indruk na. In ieder geval stukken beter dan deze film die mij bijwijlen ongeloofwaardig overkwam, geforceerd zeker, en soms een vleugje dwaas.
3 op 5 is een maximum.

"Als ge je zin wilt krijgen, vergeet de bal, pak de man.
Dit is een land van mensen niet van wetten.
Het is een voordeel als je het niets kan schelen en als je niet bezorgd bent om wat mensen van je denken.
Goed of fout bestaan niet.
Moraliteit bestaat niet.
De waarheid met de grote W bestaat niet.
Het is een constructie die door de mens verzonnen is.
Winnen is het enige dat telt."
Een puik acterende Jeremy Strong geeft deze raad aan de jonge Donald Trump.
De toepassing ervan vult deze "The Apprentice".
Geen grootse film maar soms verbazend om wat gezegd en gedaan wordt.

Belgische film uit de "Made in Wallonia Brussels"-stal.
Veelbelovend begin met een sterke Romain Duris maar gaandeweg gaat de film fel teleurstellen zowel inzake script, enscenering, montage en zelf Duris valt af en toe naast zijn rol.
Was meer mee te doen.
Ook de titel valt enigszins tegen. Wie aanziet nu een kind als een onderdeel.

Opposites attract, les extrêmes se touchent en...op ieder potje past een dekseltje.
Filmpje met flair en getemperde humor al kunt ge raden waar het naar toe gaat.
Verwondert mij dat het uit Duitse hoek komt, maar dat doet er niets van af dat het al bij al best genietbaar is, al is het even onthutst wennen bij de niet mogelijk geachte verzamelwoede van Marlen.

Goed is dat de film niet zegt "Zo moet het" maar wel "Zo kan het ook", maar dat het met een pak leed en emoties gebeurt staat vast.
Een beetje tegenvallend is de opgelegde act van de kleine Simon, maar dat wordt wel goedgemaakt door wat een nooit ontgoochelende Mélanie Thierry ten beste geeft.
Beter dan wat het Moviemeter-cijfer liet voorzien.

De bereidheid om voor elkaar te sterven vond ik al te fatalistisch in een sfeertje waarin niet wordt teruggedeinsd om de waarheid te verbloemen of moet ik zeggen elkaar onderling te bedriegen.
Nogal bombastisch en theatraal en met wisselende psychologische en emotionele episodes.
Een 3,5 op het randje.

Een merkwaardig verhaal over de doorgedreven wil, de obsessie ,om een brutale burgermoordenaar te vangen en te doen bestraffen.
De psychologische weerslag van het intensieve speurderswerk is niet weg te cijferen en komt in de doc sterk aan bod.

Talentrijke Mark Rylance is een attractie op zich in deze knappe, fluks van "opening naar waarheid of leugen"-wisselende thriller die dan nog de verdienste heeft ongemeen te boeien ondanks dat de film zich nagenoeg in één ruimte afspeelt.
Van een geslaagd regiedebuut van scenarist Graham Moore gesproken.

Goedheid is van alle niveaus en standen en voor goedheid hoeft men zich niet te schamen.
Film die een hart onder de riem steekt van al wie het moeilijk heeft in de maatschappij en zich toch door de moeilijkheden heen bijt.
Keurige vertolkingen. Meer nog dan de hoofdrolspeelster liet Bernard Campan een overtuigende indruk.

Niet de eerste film hoe twee qua mening en doen tegengestelde mensen langzaam naar elkaar toegroeien en aldus is het verhaaltje enigszins voorspelbaar.
Toch is de manier waarop hij, eenzaam en verbitterd, en zij, rebels en ontgoocheld met wat haar omgeving haar biedt, van elkaar heel wat gaan opsteken, bij momenten aangenaam om volgen.
Louana Emere doet dat goed en Michel Blanc (wat is hij dik geworden) staat al jaren voor kwaliteit en ervaring.

Haar grote filmdebuut deed ze 1969 in Rohmer's "Ma Nuit chez Maude" en bijna 60 jaar later bewijst Marie-Christine Barrault dat ze tot die actrices behoort die het acteren niet kan loslaten.
In deze "La Maman du Bourreau" bewijst ze nog steeds haar rol te beheersen, rol die kadert in het drama van pedofilie in de Kerk.
Veel facetten van het lijden door dit wansmakelijk gebeuren komen in deze film aan bod, vaak erg diep uitgespit en met bedenkingen allerlei wat het slot van de film naar mijn gevoelen toch iets te veel sentimentaliteit meegeeft.
Niet nodig vond ik. De gevolgen van de onvergeeflijke handelingen waren reeds overduidelijk.

Keiharde onderhandelingen, uitdagingen, gebluf....maar het mocht toch ook iets minder gewelddadig in de verbeeldingskracht van beide opponenten. Was m.i, storend en kon zonder.

Ella Rumpf, Jules Frison en ook oud-bekende Jean-Pierre Darroussin (echtgenoot van regisseuse Anna Novion) zijn erg goed in hun act in deze al bij al sympathieke en geslaagde film die naar het schijnt uitstekend werd voorbereid ( de wiskundige formules op het bord hebben betekenis en zijn niet zo maar uit de lucht gegrepen).

Dat uiteindelijk de extreme passie voor "les mathématiques" zou wijken voor de liefde is geen verrassing maar ook dat werd in de film kundig voorbereid...zodat, waarom niet, beide naast elkaar kunnen voortleven.

A la bonheur.