Log

Haar grote filmdebuut deed ze 1969 in Rohmer's "Ma Nuit chez Maude" en bijna 60 jaar later bewijst Marie-Christine Barrault dat ze tot die actrices behoort die het acteren niet kan loslaten.
In deze "La Maman du Bourreau" bewijst ze nog steeds haar rol te beheersen, rol die kadert in het drama van pedofilie in de Kerk.
Veel facetten van het lijden door dit wansmakelijk gebeuren komen in deze film aan bod, vaak erg diep uitgespit en met bedenkingen allerlei wat het slot van de film naar mijn gevoelen toch iets te veel sentimentaliteit meegeeft.
Niet nodig vond ik. De gevolgen van de onvergeeflijke handelingen waren reeds overduidelijk.

Keiharde onderhandelingen, uitdagingen, gebluf....maar het mocht toch ook iets minder gewelddadig in de verbeeldingskracht van beide opponenten. Was m.i, storend en kon zonder.

Goede vertolkingen in dit kortfilmpje met een sterke scene waarin de vader zich meedogenloos, egoïstisch, liefdeloos....onvaderlijk gedraagt tegenover zijn vergevingsgezind dochtertje, waar toch wat sporen van misprijzen blijven hangen.

Film valt te prijzen om de vertolkingen, in de eerste plaats van Valérie Bruni Tedeschi, die ik al jaren niet meer aan het werk zag. Nu geknipt voor dergelijke rol in een film die wat absurditeit in zich draagt meer nog dan voor de omschrijving van het onevenwichtig hoofdpersonage nodig was.
Ook Félix Lefebvre en zeker Lubana Azabal vallen niet uit de toon.
De ups en downs in het humeur van Nicole zijn niet van aard je echt mee te slepen in het verhaal.
Toch een film die de middenmoot raakt.

Een heerlijk, ontroerend voorbeeld van zusterliefde. Maar het kan ook gewoon naastenliefde.
De wondere wereld van het kind met de ongekunstelde recht naar het hart gedrag zal de wereld altijd verrassen.
Knap opgebouwd filmpje.

Dan toch...
Optimistisch filmpje over het wonder van de geboorte en met hoop voor de toekomst.

Met soms verrassende vondsten in de ontwikkeling van de story maar een toch niet zo imponerend en duidelijk werkje.

Knappe film.
De persoonlijke problemen en deze in en rond het restaurant. Meng er maar op los en schep ze maar uit in een diep bord in een sfeertje van nervositeit en ongenoegen en aangedikt met extreem en arrogant gedoe en gelukkig ook met amusante momenten waarbij Barantini toch graag het menske in zijn blootje zet.
Geen seconde verveeld.
Stephen Graham is een topper.

Inderdaad, heel wat minder dan "1917" maar weliswaar toch sterke beelden van het leven in de loopgraven, de angsten, het geweld....
Een te lange aanloop evenwel met een eerder saaie situatie- en karakteropbouw, noodzakelijk voor wat onvermijdelijk gaat volgen, maar zonder echte begeestering.

vote posted

vote posted

Film waarbij ge u toch meerdere keren afvraagt welke richting hij uit wil.
Film die ook voortdurend poogt emoties te bespelen maar daar eigenlijk nooit in slaagt.
Schept wel een zekere sfeer: het onzekere Senegal, de menselijke geaardheid, de herinnering aan de slavenhandel...

Matthias Schoenaerts is goed in zijn rolinvulling in een harde midmoot misdaadfilm die best aansluit bij recente, erg actuele moordende conflicten tussen drugsbendes.

Uiterst knappe film met uitstekende vertolkingen en een boeiende opbouw.
Het gebrek aan eensgezinde subtiliteit bij het lerarenkorps en de niet onbelangrijke inmenging van ouders met de mondigheid van sommige amper twaalfjarigen zorgt voor een gevarieerd geheel dat toch wel doet nadenken en voor discussie zorgt over hoe het nu eigenlijk zou moeten en wie nu het meest flaterde.

vote posted

vote posted

Zowat het zwakste wat ik van die twee heb gezien.
Alleen die trip op die ladder kon mij wat doen lachen.

Flauw. Nooit echt spannend.
Het verhaal van een introverte man die cafébaas is. Ge bedenkt het maar.

Achter ieder leugen steekt een waarheid.
Zelden zag ik een eerlijker film over homoseksualiteit en de impact ervan in het leven van een mens.
Naar het einde misschien iets te melig maar in zijn geheel mooi.
Bekwame vertolkingen, ook van de bijrolspelers als van een Guilaine Londez.

Eigenlijk hou ik veel meer van de latere Sautet ("Les Choses de la Vie").
Toch begint deze film heel sterk met Lino Ventura in het middelpunt, als goedmenende tussenpersoon die in een onverkwikkelijk zaakje wordt meegesleurd en daarop reageert zoals alleen van onze Lino mag worden verwacht.
Daarna gaat de film letterlijk en figuurlijk dobberen of moet ik zeggen verzanden want er blijft alleen maar gepaf en gebrul over in een onbegrijpelijke situatie of wat voor een spannend avontuur zou moeten doorgaan. Op een bepaald moment staat Koscina te glimlachen in en scene waar geenszins te lachen valt. Allez vooruit. Een 3 om het goede begin.

Film heeft zeker zijn goede passages maar lang vroeg ik mij af waar hij eigenlijk naar toe ging en waarop ik mij moest focussen.
De omstandigheden die naar de "leugen" hebben geleid zijn ruimer behandeld dan waar het eigenlijk om ging en dat wringt een beetje.

Een film boeit als hij je doet verlangen naar wat moet volgen.
En dat doet deze "Here" ondanks de trage progressie (De lange shots geven je lekker de tijd om in de gedachten van de personages te kruipen) en de eenvoud ervan.
Een ontluikende lovestory (slotscène verduidelijkt dit op een intens mooie wijze) met de natuur als bindmiddel en met een puik geschetst tijdsbeeld en maatschappelijke omgeving: de Roemeense bouwvakker en de Belgisch-Chinese studente op de rand van de grootstad en met hun herkomst steeds aanwezig in doen en laten.

Film die als het ware waarschuwt voor onzekerheden bij jongeren, hun twijfels, stress, in de grond alleen te zijn en niet begrepen te worden, hun doemgedachten...