Opinions

Opzet is wel goed om op Valentijnsavond wat restaurantbezoekers bijeen te brengen, elk met zijn eigen problematiek. Voeg daarbij het keukenpersoneel wiens onderlinge relaties ook niet vlekkeloos is en er is stof genoeg om er een geslaagde drama-komedie van te maken.

Helaas, wat het dramagedeelte betreft is het behoorlijk ongeloofwaardig en zelfs karikaturaal en wat het komediegedeelte betreft valt er weinig te lachen, tenzij we nu te weten zijn gekomen dat Tanya even gevaarlijk is als kanker en dat iemand met een te korte broek beslist water in zijn kelder staan heeft.

Ze doen allemaal hun best maar in zijn geheel is het iets te weinig.

Moorddadige thriller en dan is het nog onze brave Jodie Foster die het leeuwenaandeel van het geweld voor haar rekening neemt. Stel je voor. Niet zonder spanning, natuurlijk, maar het toeval speelt een te grote rol of misschien is dat een recept om het avontuurlijk en boeiend te maken. Superflauw, op de rand van het idiotisch, slot.

Satire op onze toekomstwereld waarbij de mens ondergeschikt is aan technologie maar toch nog overstelpt wordt met administratie (procedures, formulieren...) die hem elke vorm van logisch initiatief ontnemen.

Maar er is meer, want op zijn weg neemt Gilliam nog heel wat onkruid op de korrel.

Briljant spetterend, verdient een tweede visie want het is haast niet mogelijk de snelle opeenvolging van gevatte insinuaties bij te houden, Gilliam is nog zo gek niet.

Aangenaam en passend ingewerkt zijn ook de vele arrangementen van de klassieker "Brazil".

René van "Allo, Allo" (Gordon Kaye) in een kleine bijrol.

De animatietekening valt best in de smaak en de onhoudbare positie van de vrouw in de talibanmaatschappij wordt voldoende belicht en laat toch een wrange smaak na.

Bijzonder is wel dat de film aandacht schenkt aan het brengen van verhaaltjes, historische feiten, folklore, fantasie. Een soort "even weg van de harde realitiet" en hierbij sluiten ook enkele dromerige passages aan.

Goed tot zeer goed maar niet echt van aard een overdonderende impressie na te laten.

Nogal verwarrend en moest het nu met zoveel bloed ?

Toch wel wat ontgoocheld over deze film, erg romantisch, stukken beter dan de hit-en-run liefdesfilmpjes uit de jaren 40 en met een grote dame, Audrey Hepburn, die evenwel niet het sprankelend, dartel niveau haalt van in "Roman, Holiday".

Grillig als... the windmills on your mind.

Soms met vraagtekens, maar ook dikwijls met bewondering naar deze bijzondere film gekeken.

Humor en weemoed wisselen elkaar af.

Komen de geweldscènes van de Ierse vrijheidsstijd mogelijks verrassend en ongewenst over voor diegene die vooral de tribulaties van onze vriend "Kitten" volgt, ze zijn zekerlijk bedoeld en behorend tot de opzet en het thema van de film.

Neil Jordan was voorheen reeds actief met de Ierse problematiek in "Michael Collins" en Cillian Murphy, die hier een verbluffende prestatie neerzet, zou later de show stelen in "The Wind that shakes the Barley" van Kenneth Loach, film over de Iers-Britse oorlog.

Best prettig in "Breakfast on Pluto" zijn de vele populaire en mooie songs.

Er is eten en drinken in deze uiteindelijk relatiefilm die ook nog andere allures (romantiek, immigratie, misdaad....) in overweging neemt maar helaas, naar het einde toe, niet meer weet van welk hout pijlen te maken, en alsdan maar kiest alles te overgieten met een sentimenteel, melig sausje. Spijtig, er zat meer in. Juliette Binoche staat daar boven.

Tot wat naijver en geldingsdrang kan leiden in een film die aanvankelijk wat grappig aandoet en dat is dan ook het beste gedeelte.

Thema dat stukken beter had kunnen worden behandeld maar dan wellicht ook met betere acteurs.

Een man heeft er veel voor over zich als succesvol gezinshoofd te bewijzen aan zijn vrouw maar gaat toch wel erg ver waardoor een naar avontuur ontstaat.
Gesteund op een novelle van Hemingway wordt hier een verhaal goed uit de doeken gedaan, wat niet belet dat er meerdere oubollige, onhandige scènes insteken (het vuurgevecht, bijvoorbeeld, en welke zwaargewonde kan de hulpdiensten verbieden hem naar een hospitaal te vervoeren ?

Von Trier verheft een melodramatisch gegeven ver boven de klassieke status van het genre en pompt er terzelfdertijd een pak, traditiegetrouw choquerende ideeën en beelden in : het contact van het hoofdpersonage met God, de besluiten en daden die daaruit voortvloeien en de onwaarschijnlijke slaafse liefde voor haar man, de dramatische slotscènes en de striemende kritiek op de kerkgemeenschap.

Schitterend camerawerk, originele vondsten in de opbouw van de verschillende delen, meeslepende muziek en vooral een Emily Watson die met drie belangrijke nominaties nog werd tekort gedaan.

Lars von Trier een cineast die iets te vertellen en te tonen heeft.

Ontroerend naar een waar gebeuren en een voorbeeld van moed, opoffering en liefde.

Evenwel geen oversentimentaliteit maar eerder een luchtiger toon dat ge zoudt verwachten, zonder daar ook niet in te overdrijven.

Film toont op het einde nog wat beelden uit een privécollectie (meen ik), maar als staving van het verhaal hoefde het niet, want het ganse, merkwaardige gebeuren, wordt geloofwaardig gebracht.

Ook overtuigende vertolkingen.

De bommenaanval die het onheil inluidde en de vele gevechten die zullen volgen zijn indrukwekkend en het leed is ondraaglijk.

Werkelijk verbluffend in beeld gebracht. Zag zelden of nooit dergelijke suggestieve, onmenselijke taferelen die je nagenoeg evenzeer aangrijpen als de vreselijkste scènens die het hebben over deportaties en concentratiekampen. Kortom, niets dan lof voor deze Russische film.

Niet zo overtuigend als dat we gewoonlijk van de Britten mogen verwachten wanneer ze gaan grasduimen in een met obstakels gekruid romantisch verhaal van een pak jaren terug.

Films over spioanage kunnen soms behoorlijk ingewikkeld zijn. Deze is dat absoluut niet. Goed verhaald, boeiend en razend spannend. Een zeer goede Spielberg, zou ik zeggen. Zowel het rechttbankgedeelte als daar waar het om de vrijlatingen gaat is interessant om volgen en puik in beeld gebracht, trouwens afwisseling is ruim aanwezig. Een Tom Hanks die zeker ook voor die rol zal herinnerd worden.

Britten boven in deze toch wel klassieker.

De film toont niet de gebruikelijke, zoals we recentelijk gewoon zijn, extreem realistische gruwel van de oorlog, maar legt toch het accent op het waanzinnige er van.

Het eerste gedeelte van de film vind ik heel knap, het einde wel boeiend. Middenin gaat men wat afdwalen en de romantische, avontuurlijke tour opgaan.

Het geheel is m.i. echter goed. Enkele onpreciesheden in het verhaal zijn te vergeven en de humor bijwijlen er in vervat, komt ten goede.

Het lijdt ook geen twijfel dat de film destijds een zekere populariteit putte uit de bekende deun, met veel Britse flegme gebracht.

Teder en fantasierijke film voor jong...en oud niet zonder heel wat raad hoe mensen voor elkaar horen open te staan.

Dit laatste overtreft in feite de fantasierijke scènes - nochtans keurig en niet al te luguber in beeld gebracht - en een dikke pluim voor de casting want die jonge gasten (ook die kleine Bailee Madison) zijn werkelijk verbluffend in hun acts.

Aangename prent.

Ik zag deze film enige tijd terug en vond het een zeer goed gemaakte oorlogsfilm met veel sfeer en handelend over een gebeuren zeer velen onder ons bekend. Indrukwekkende beelden, niet vergetend dat de film ondertussen 30 jaar oud is.

Soms wordt het wel moeilijk om volgen : wie is wie en waar bevindt men zich eigenlijk, maar dit doet in zijn geheel niets af van de waarde van de prent die toch duidelijk stelt dat die "beslissende trap" dramatisch verliep.

Een betere kennis, zoals Arnhemmer hierboven schreef, ware inderdaad nuttig geweest. Voor de volgende keer.

Romantische film met inhoud, die mij aangenaam heeft verrast..

Een film is altijd mooi als hij herkenbare situaties, mensen en gevoelens toont...

Meryl Streep, zekerlijk in de variaties de ze in haar rol kan leggen, en Clint Eastwood, als de zachtaardige, eerlijke man, zijn verbluffend.

Zeer goed in de film is ook de opbouw. Het verhaal via het dagboek, bedoel ik. Ook de kinderen krijgen daardoor een betekenis in de film.

Sympathiek maar karikaturaal en wat overdreven, maar goed het is een romantische komedie en Renée Zellweger speelt de pannen van het dak en Grant en Firth zijn charmante rivalen, ook al gaat het even westerns hard.

De film handelt over een platonische liefde tussen twee mensen die best de uitzichtloosheid ervan beseffen en gekweld worden door de pijn die het bedrog en de leugen die met dergelijke buitenechtelijke situaties gepaard gaan en zich ook absoluut niet kunnen vereenzelvigen met een bedrieglijk relatie.

Mooi geacteerd en mooi in scène gebracht, eenvoudig en oprecht en soms ontroerend. Misschien iets te langdradig, maar toch een mooie film. Vond Celia Johnson stukken beter en geloofwaardiger in haar rol dan Trevor Howard.

Voor de filmliefhebber, wat vertrouwd met het werk van Keats, een absolute meerwaarde tov wat de niet-kenner ervaart : een goed gemaakte, biografische film, weliswaar zonder veel spanning, maar werkelijk boordevol zachte romance en poëzie.

Uitstekend acteerwerk, niet alleen van de hoofdrolspelers maar ook van de andere, zoals de jonge Edie Martin.

Ondanks een pak wreedaardige scènes, vaak door merg en been gaand, toch een heel knappe film. Vooral de heel bijzondere opbouw, die de volle aandacht gaande houdt en het des te boeiend maakt is een groot pluspunt. Daarbij gaat de filmische waarde zeker boven de middelmaat en zijn er enkele verbluffende acteerprestaties waarbij vooral Dakota Fanning en Emilia Jones in één adem te vernoemen zijn.

"Brimstone" is een heel trieste film over het onheil dat gesticht werd door het onmenselijk beleiden van een godsdienst.

Ene die blijft nazinderen.

Niet onverdienstelijke avontuur-misdaad-thriller. Aanvaardbaar script - het einde misschien wat onwaarschijnlijk - en goede acting.

Terwijl ze de arme Cary Grant, in zijn flegmatieke, verbaasde stijl, niets dan problemen bezorgt, demonstreert spraakwaterval Katharine Hepburn wat een screwball-komedie eigenlijk inhoudt.

Er zitten heel wat plezierige momenten in, maar de screwball is een beetje TE en liever zie ik beide geliefde artiesten onder andere omstandigheden, al dan ze toch weer waarvoor ze gecast werden.

Het genie Woody Allen op zijn best.

Hoe meer films ik van hem zie of herzie, hoe meer ik er van overtuigd ben dat deze man een klassa apart is en dat , zonder we het mogelijks merken, andere cineasten door hem zijn beïnvloed.

Danny Rose is de typische Woody-figuur, het zenuwrijke, alerte manneke met zijn filosofische, grappige gezegden, te pas en ten onpas voor de camera lopend en ook nu verongelukt door de dag stappend. Deze keer geen burlesque zoals in "Bananas".

Hou ook van die inmenging van crooner songs en deze keer Italiaanse folkssongs, in het juiste tempo gebracht.

Mia Farrow had ik aanvankelijk amper herkend en de figuur van "Lou" is perfect gekozen.

Het gegeven vond ik wel grappig en de uitwerking in het eerste gedeelte best plezierig om volgen.

Daarna, wanneer Grace "haar verborgen agenda bovenhaalt", wordt het ongeloofwaardig en niet meer in de juiste context te plaatsen.

Jammer voor de acteurs, wie niets te verwijten valt.

Een kleine 3,5.

Mooie karaktertekening van twee broers die toch wel enigszins verschillen in levensstijl, persoonlijkheid en emotionaliteit.
De bijzondere, met wisselende tijdstippen werkende, verhaaltrend maakt het boeiend.
Enkele treffende scènes zoals deze waarin Lukas en Joséphine beseffen meer behoefte te hebben aan een troostende knuffel dan om gelijk wat anders ook, en natuurlijk ook de slotscène waarin met een duik in het water Lukas nog even zijn broer wil eren maar ook moed schept, beseffende dat het vervolg van het leven wenkt.
'k Vind vooral Jonas Smulders goed in het weergeven van emoties.
Verbaasd om Rufus in deze film terug te vinden, maar ik zie dat de Fransen ook wat in de productie hadden.
Goede film die wel wat aandacht vraagt om niet te veel moois te ontlopen.

De eerste fysieke ervaring tussen de hoofdpersonages kwam vooral verrassend en toch wel enigszins schokerend over.

Voor de rest leek mij de afhandeling van het verhaal begrijpelijk en zeker inhoudelijk.

Heb geboeid gekeken naar dit drama over jaren die voorbij gaan...

Alle acteurs doen het volgens mij uitstekend.

De fotografie en de muziek zijn mooi.

Film over agressie en de inpakt ervan op niet alleen het tienermeisje, Skunk, intelligent en erg attent en gevoelig, maar eveneens op meerdere personages uit deze keurig getekende buurtwijk.

Film hanteert meer dan eens het systeem om eerst de gevolgen van een actie te laten zien, en kort daarna de actie zelf. Het voert het tempo op, verhoogt de boeiendheid, maar de waarde van het werk zit vooral in de eenvoud, de geloofwaardigheid van het depressieve intrige, de gevoeligheid die ervan uitstraalt, de kwaliteit van de vertolkingen, met niet in het minst deze van de jonge Eloise Lawrence.