Opinions

Hoe spijtig dat het naar het einde toe meer en meer melodramatisch, melig en softy wordt, want voorheen was het bijwijlen echt hartverwarmend. Puike acteurs, zeg, perfect in hun rol, met de meeste waardering voor de levenslustige rol van Frida Hallgren.

Naar het verhaal van Agnès l'Herbier (de naam van het hoofdpersonage in de film) "La Vie en Trousses".

Eerder kort van duur, wordt het dramatisch verhaal van een jong meisje, werkelijk naar de hel toe, zonder omwegen uit de doeken gedaan.

Komt het relaas soms wat koel over, dergelijk gebeuren kan zeker niet emotieloos verlopen.

Het gebeuren speelt zich af begin jaren 90... en lijkt toch wel een waarschuwing in te houden.

Intriest en meeslepend met vertolkingen die zeker niet teleurstellen.

Ge moet Hitchcock heten om je film te laten beginnen met een bladzijde uit een woordenboek met de definitie van de titel van je film.
Van de master of suspence moogt ge evenwel alles verwachten maar de scène van de bomaanslag op de bus, waarbij een kind met het projectiel in de handen, om het leven komt achtte ik totaal voor onmogelijk in een film uit de jaren 30. Het liet een wrang gevoel na, want zelfs in het actuuel wereldnieuws, waar bomaanslagen niet vreemd zijn, zou een dergelijke scène, erg gruwelijk overkomen.
Daarnaast, een goede film, met goede vertolkingen, wat té geforceerde romantiek naar het slot toe en dat slot dat toch nog een verrassende wending inhoudt.

Minder gekende en minder opvallende Hitchcocker.

Het verhaal van de onschuldig betichte die op de vlucht slaat en de ware dader opspoort is niet nieuw.

Hitchcock maakte er voor zijn tijd een degelijke film van, echter zonder echt spitsvondig te zijn.

De slotscène op het Vrijheidsbeeld maakt wel iets goed, maar niet alles.

Romantisch filmpje met, zoals meestal, een voorspelbaar eind maar sympathiek en die ook de verdienste heeft nooit te gaan vervelen. Veel is natuurlijk te danken aan de aanwezigheid van een charmante snoet als deze van de steeds adorabele Audrey Hepburn.

Aangrijpend oorlogsdrama waarbij vooral het wedervaren van de kleine Jo ontroering opwekt. Overtuigende vertolking trouwens.

Niet de eerste film over de vlucht van Joodse kinderen voor het nazigeweld tijdens WO II en natuurlijk valt men met dergelijke films onvermijdelijk in de gekende toestanden van vervolgingen, arrestaties, deportaties, verzet, collaboratie en represailles, maar dergelijke gebeurtenissen zijn in de geschiedenis te belangrijk om ze in een, overigens goede film, als clichés te beschouwen.

Met haar eerste langspeler, voor een stuk gesteund op eigen jeugdervaringen, zet Kadija Leclere een mooi, weemoedig werk neer.

Slechts wanneer de hoofdrolspeelster verklaart dat liefde en genegenheid elke vorm van wettelijke of religieuze geplogenheden overstijgen, kan men spreken van een duidelijk standpunt die te maken heeft met mistoestanden die uit een multiculturele samenleving zouden kunnen ontstaan. En daar blijft het bij.

Het is een goede film over een jonge vrouw verlangend naar een beter bestaan maar zich toch eerder berustend schikt en het beste voor haar en haar omgeving betracht.

Degelijk acteerwerk van de veelbelovende Hafsia Herzi en Mehdi Dehbi en de reeds veelal geprezen Hiam Abbass.

Film die gedurende een uur voortkabbelt om daarna een perfect voorspelbare ontknoping te kennen met in het slot nog wat flauwe sentimentaliteit er bovenop.

Waardeloze karaktertekening.

Deze acitiefilm over spionage en onthutsende corruptie bij de Cia houdt zeker de nodige spanning in maar de plot schenkt niet altijd voldoening. Wat verward in de beginne en later niet altijd zo evident.

Aan Denzel Washington ligt het zeker niet dat de film amper boven het gemiddelde uitstijgt.

Eerste film die ik zie met Harold Lloyd en zeggen dat die man in meer dan honderd films optrad.

Deze "Safety Last" is een slapstick-komedie met heel wat amusante gags. Het beste gedeelte is zekerlijk de manier waarop onze held zich in het warenhuis uit de meest hachelijke en vervelende situaties redt, tegenover oversten, collega's en verloofde. De stunt tegen de gevel aan van de wolkenkrabber leek mij toch wel wat langdradig.

Ga me niet wagen aan een vergelijking met Chaplin en Keaton, al blijft mij Chaplin best herinnerd als de cineast die, komiek zijnd, zijn films zekerlijk best een sociaal, maatschappelijke inhoud, soms boodschap, meegaf.

Het begin van de film sprak aan. Catherine Frot in de rol van de kranige vroedvrouw, wat in zich zelf gekeerd, maar bezorgd om haar werk, haar patiënten, haar zoon... Uit de hele aanvang van de film straalt echtheid en natuurlijkheid en dat kon best bekoren, wat we helaas niet zo direct terugvinden in wat volgt. Een wat opgefokt verhaal, niet altijd evident en bij momenten vraagt ge je af welke thema dominant is. Jammer want Catherine Frot en Catherine Deneuve vallen uit zichzelf zeker niet uit de toon. De gevoelige snaar in het slot krikt de film ondanks alles toch wel wat op. Zo slecht was het nu natuurlijk ook niet en zeker goed bedoeld, maar Provost, aan wie we toch het knappe "Séraphine" danken, heeft lichtjes ontgoocheld.

Opzet van de film is de onderbezetting in de Franse publieke ziekenhuizen, de daaruit vloeiende stress bij het personeel, de sociale en emotionele gevolgen, alsook de matige bezoldigingen, aan de kaak te stellen.

Een materniteit staat als voorbeeld en als de geschetste toestanden aldaar realiteit zijn, dan heeft de Franse overheid een zwaar punt op zijn agenda.

Niet zonder ontroering ook, zoals bepaalde bevallingscènes, waarvan enkele live verfilmd.

Goede film, zeker in zijn opzet geslaagd, en tegelijkertijd een ode aan de "sages-femmes", die elk ogenblik van de dag met een zware verantwoordelijk worden opgezadeld.

Vijftig jaar na WO II is er toch nog ruimte genoeg om een avontuurlijke oorlogsfilm, met veel lof voor onze strijders, op het doek te toveren.

Het doet het toch nog altijd en deze "Sahara" kijkt eigenlijk wel goed en spannend weg en onderwege raakt de film wel nare onderwerpen aan als terechtstelling van gijzelaars, rassendiscriminatie, het multiculturele van de maatschappij en zijn er ook de onvermijdelijk cliché-scènes waarbij soldaten het over het thuisfront hebben.

Bij het haar getrokken waren de gevechtscènes. Deden me denken aan de westerns van weleer : één schot van een cowboy, drie Indianen van hun paard. James Beluschi is wel overtuigend als voortrekker en de rest, mij nagenoeg onbekend, zat ook goed in hun rol.

Vond geen enkele aanwijzing naar een bron verwijzend naar een waargebeurd feit.

Aldus zuiver avontuurlijk en te beoordelen als matig tot goed.

Het verhaaltje is erg dun en clichématig, het montagewerk niet bepaald vlot en vloeiend en eigenlijk is een echte dynamiek ver te zoeken, maar we gaan hem niet afbreken, deze Vlaamse film die vijf en twintig jaar geleden toch de verdienste had af te breken met het afgezaagde Vlaamse plattelandsleven.

Film over mensen met weinig zin voor verantwoordelijkheid, oppervlakkig en eigenlijk ambitieloos.

Hilde Van Mieghem, die ondertussen toch wel een zekere filmcarrière heeft uitgebouwd, heeft talent voor dergelijke rol maar eigenlijk wat zinnigs te zeggen valt wordt in de mond van de kleine Din Meysmans gelegd.

Low-budget met enkele fraaie strandbeelden.

Ben Gazzara, in zijn eigen flegmatieke stijl, blijft in de zwoele sfeer van "The Killing of a Chinese Bookie" en al kon deze "Saint-Jack" me minder bekoren, het is toch Ben die toch weer bewijst dergelijke al bij al complexe rol vlot aan te kunnen.

Film gaat heel lang door, en eigenlijk tot het wel verrassend einde toe, op het observeren van het hoofdpersonage in zijn omgang met mensen van allerlei slag en intenties, er al dan niet aan toegevend, waarbij alleen de rol vertolkt door Denholm Elliott even een voet naast die Gazzara kwam zetten.

Een film die zich afspeelt in een rechtszaal maar uiteindelijk geen echte film in het genre is.

De lange shots op de beklaagde en op de onrustige, blijkbaar betrokken, schrijfster in de zaal laten al vermoeden dat er iets meer gaande is.

Het eindpleidooi van de advocate van de verdediging en wat er zich ook met Rama afspeelt maken het duidelijk.

Dit is een dieppsychologisch drama over zwangerschap en moeder zijn en wat er mee verband houdt, de geborgenheid tussen moeder en dochter, veel inniger dan gedacht, de twijfels, de onzekerheden, de angsten, de hulploosheid, de verwarring en in het geval van Laurence, het racisme (zie de aldus getinte en onbenullige getuigenis van haar prof).

Een film waar ge moet inkomen. De jury van het FFG koos voor een complexe, innemende film.

Zeer geslaagde vertolkingen en regisseuse Alice Diop lijkt mij het volgen waard.

En ook Rodgers & Hart's "Little Girl Blue" was op zijn plaats.

Een absurde opdracht leidt naar een bedevaarttrip met veel grappige toestanden en dialogen, al zijn de deelnemers nu niet precies van de vrolijkste en zijn vooroordelen en zelfs racisme nooit uit de lucht.

Maar wat te verwachten valt gebeurt, of hoe heel wat plooien worden platgestreken en de film valt onder de categorite van de sympathieke komedies, zonder meer.

De ingelaste dromerijen zijn wel heel knap gerealiseerd en fotografisch is de film best genietbaar met de vele, mooie shots van het pittoreske Franse landschap. Genoeg om naar een vakantie aldaar te verlangen, zijn het dan niet te voet.

Keurig in hun rol de acteurs. Jean-Pieere Darroussin blijft één van de Franse toppers, ook in komedies.

Op echt gebeurde feiten gesteund verhaal en zoveelste hommage aan de heldhaftigheid van onze bevrijders.

Traditiegetrouw - kan moeilijk anders - wordt de film opgevuld met annecdotes die de soldaten vertellen over hun leven van voor de oorlog tot dat het slot meerdere prima actiescènes voorbehoudt.

Goede oorlogsfilm met naggenoeg onbekende acteurs die het er toch goed van af brengen. Ook de regisseur is mij onbekend.

Mooie, zinvolle natuurdocumentaire. Knappe beelden waarbij wreedheden en dierenleed netjes vermeden worden, wat niet belet meerdere verbluffend knap - en wellicht zeer geduldig - geschoten opnames te vertonen.

In het slot wordt onderlijnd hoe menselijke interventies de natuur onrecht aandoen en hoe de veranderingen in het landschap in onrustbarend versneld tempo plaatsvinden.

Een kijk op het Afrikaanse Ghana, dat hier mogelijks model staat voor meerdere Afrikaanse landen.

De drang naar geld, de wipplank naar een beter leven lijkt in ieder geval sterk aanwezig en dat hierbij frauduleuze praktijken een kans krijgen is niet zo verwonderlijk.

Tekenend voor de nog ruime achtergesteldheid van het gebied is de manier waarop een vrouw met ongeloof en bewondering opkijkt naar het beeld van een doodgewoon gebuurte ergens in Amerika en hoe nog als ondersteuning hulp wordt ingeroepen van voodoo-praktijken maar het markantste van de documentaire is natuurlijk hoe handig gebruik gemaakt wordt van harde schijven van afgedankte computers om zich andere identiteiten toe te eigenen en tot afpersing over te gaan. Film houdt aldus eigenlijk wel een waarschuwing in...

Breed uitgesponnen sfeerbeeld in de aanloop naar het avontuur en het slot viel niet zo best uit maar daartussen ligt een brok film van het hoogste niveau.
Zag hem vele jaren geleden en het beeld van de man met zijn been onder de truck en de spanning bij de vele bochten op de weg die de twee vrachtwagens met het explosieve goedje moeten maken waren mij levendig bijgebleven .
Eigenlijk een eerder pessimistische kijk op de maatschappij, in een eenvoudig, maar krachtig verhaal uitgewerkt.
Top acteerprestaties van Yves Montand en Charles Vanel.

Origineel en beslist absurd gegeven. Traag maar nooit vervelend. Op zijn Skandinavische met een humoristische flegme, niet zoals de Britse maar evenzeer genietbaar. Heerlijk grappige situaties en twee acteurs die hun rol iets dieper uitdiepen dan eerst verwacht. Prima script trouwens.

Absolute meevaller.

Eigenlijk een onderhoudende film die meer voorstelt dan een plot rond een gigantisch frivool idee van een rijke, westers getinte sjeik.

Is er de romantiek die toch een zekere warmte uitstraalt, er is ook het verdriet voor het menselijk verlies in één of andere Midden-Oosten-oorlog en ook de satire over het politiek individu dat positief in beeld komen nastreeft, toekomstige kiesstemmen in het achterhoofd en tenslotte is er het gehele zalmproject als een metafoor voor het verwezenlijken van wat heden onmogelijk blijkt : een betere samenhorigheid onder de volkeren.

Sluipen er af en toe wat clichés in de film, in zijn geheel is hij best geslaagd, ook mede door de goede acts van Ewan en onze Emily en niet te vergeten Kristin Scott Thomas : net als goede wijn, beter en beter met de jaren....

Wraakfilm met politieke achtergrond. Wreed en bloederig met een intrige, overstelpt met geweldscènes, dat op een bepaald ogenblik, wanneer teveel partijen zich gaan moeien, onontwarbaar lijkt te worden. Gelukkig herpakt de film zich en komt er toch nog een duidelijke en spannende afloop met even, uitzonderlijk, een emotioneel moment. Sterke dialogen en goede acts in een middenmoot actiefilm.

Lotgevallen van een jonge Algerijn die kennis maakt met de van zijn land totaal verschillende sfeer die heerst in de multiculterele achterbuurten van Parijs.

De film laat enkele keren met een paar fantasierijke scènes duidelijk verstaan dat de droom die de inwijkelingen koesterden ver weg is van de armoedige en misdadige realiteit die er heerst.

De treurnis wordt doorheen de film getemperd door de grappige eenvoud van de personages.

Goede en interessante film.

Doorheen de tribulaties van een avontuurlijke journalist tracht de cineast een beeld op te hangen van de broeierige machtstrijd in El Salvador en de problematiek daaromtrent.

De film vindt niet altijd het nodige evenwicht tussen "story" en "reportage" maar is op vele momenten aangrijpend en indrukwekkend.

Goede enscenering en boeiend tot het einde.

Mist toch de subtiliteit van "Missing" uit 1982.

Eerste langspeelfilm van Josef von Sternberg, ver van de Hollywoodstudios en stars als Marlène Dietrich waarmee hij later samenwerkte.

De grootste obstructie in de betrachtingen van de mens is die mens zelf en het gaat erom dit te overwinnen.

Dit is zowat, naar mijn gevoelen, het thema van deze film die, zijn tijd in acht genomen natuurlijk, cinematografisch erg bekoort, met knappe beeldcomposities en heel wat symboliek als het baggerslijk voor de miezerigheid van het leven als meest treffende.

Het slotbeeld is veel betekenend, de toekomst zonder schrik, en deed me even denken aan Chaplin's slotscène uit "Modern Times" met Paulette Godard.

Heerlijke, compleet aanvoelende documentaire met en over Salvatore Adamo.

Iemand uit mijn omgeving zei ooit "Ik hou van Adamo. Het is zo een eenvoudige jongen en hij brengt zijn liedjes zo eerlijk en oprecht.

En eigenlijk is dat wel een essentie van het succes van Adamo want als geen ander wist hij de toeschouwers in zijn hand te houden en vooral hen te doen geloven in wat hij zong.

Documentaire benadrukt dit met de vele fragmenten, ook met de verklaringen van de artiest zelf, geeft de overrompelende jaren 60 overvloedig weer maar brengt ook veel informatie, zowel uit zijn privé- als uit zijn artiestenwereld van de nog vele jaren die volgden, periode waarin de zanger wat minder populair en aanwezig was in Vlaanderen, mogelijks deels te wijten aan de reeds toenemende "desinteresse" alhier voor het Franse chanson. Niet te vergeten echter dat er een record aantal platen van hem werden verkocht, de wereld rond, dat zijn liedjes werden vertaald in vele talen en dat hij ze zelfs in andere talen dan het Frans bracht. Een wereldartiest, zo waar.

Salvatore Adamo wordt dit jaar 80 en voor mij mag hij gerust af en toe "C'est ma Vie" en andere "Vous permettez, Monsieur" zingen...

Een beklijvende documentaire. Zo ééntje waarvan ge achteraf zegt: "Ben blij hem gezien te hebben".

Een net verhaal wordt in deze biopic met een documentaire karakter - daar helpt de voice-over aan mee - nu niet bepaald gebracht.

Wel een resem goed geschoten scènes, waarvan sommige indrukwekkend en aangrijpend, zoals het protest van de vrouwen in de smalle straat naar het dorpsplein.

Anderzijds, als velen werkelijk amateurs waren dan zat er toch wel bij die Sicilianen een natuurlijk acteertalent in.

Een goede 3,5 is dik verdiend aan dit al bij al interessant filmwerk.

Ook al zijn de gedragingen van de drie hoofdpersonages, de twee meisjes en de vader, eigenlijk onbegrijpelijk, er gaat van deze film een zekere schoonheid uit.

Het is een spel van menselijke, doorgaans tegenstrijdige gevoelens. Symboliek en droombeelden komen vaak aan bod waarvan de prachtige eindscènes waarin schuld, vergelding, blijdschap en trieste uitzichtloosheid sterke voorbeelden zijn.

Ki-duk-Kim brengt mooie Aziatische cinema : "Spring, Summer...", "3-Iron", "The Bow" en ook deze "Samaritan Girl" zijn er goede voorbeelden van.