Opinions

Yves Boisset durfde het aan (de film zou tijdens het maken ervan een paar keer zijn gesaboteerd en het uitbrengen bemoeilijkt) in 1973 een film te maken over het Frans-Algerijns conflict.

De film is niet mals voor Frankrijk inzake de wijze van oorlog voeren : verplichte recrutering, gebrekkige, zoniet onmenselijke opleiding, onbekwame leiding, folterpraktijken, gebrek aan respect voor gewonden en gesneuvelden en dit alles zonder dat hierover iets bekend werd gemaakt. R.A.S. Rien à signaler. Niets te melden.

Een boeiend document, bijwijlen indrukwekkend, enige rauwe scènes en goed geacteerd.

Niet alleen in die schitterende scene - de bijeenkomst in het cultuurcentrum - toont Mangiu aan hoe angst voor het onbekende en het gemakshalve kiezen voor een voor de hand liggende, radicale oplossing, de mens en nog meer de massa, aanzet tot een extremistische houding, maar in de ganse film komen angst en onzekerheden in het gebeuren tot uiting (het kind, de vader, de opa...)

Een pessimistische film met een onzekere blik naar het eigen Roemenië, Europa, het Westen.

Wat ik deze film wel wat verwijt is dat hij in het middenstuk zowat blijft hangen en eigenlijk flirt met saaiheid.

Het einde daarentegen is echter wel zeer geslaagd. Het besluit dat de pijn nooit weggaat zal wel correct zijn.

In zijn geheel raakt de film echter onvoldoende en dus zat er wellicht iets meer in.

Nicole Kidman kon wel bekoren in haar act.

Geen genocide maar toch een vreselijke vrijheidsbeknotting weeral binnen het kader van kolonisatie. Indrukwekkende prestaties van de 3 kinderen in dit aangrijpend, waar gebeurd verhaal. Zeer mooie beelden en speciale geluideffecten die het dramatische accentueren. Mensonterende titel.

Mogelijks verwonderlijk, maar van die Jean-Daniel Verhaeghe zag ik nog nooit een film die zich boven de middelmaat verheft. Ook deze "Raboliot" niet.

Gesteund op de gelijknamige roman van Mauruce Genevois, die reeds in 1946 werd verfilmd, wordt het dramatisch verhaal gebracht - dat zich in de jaren 20 uit de vorige eeuw afspeelt en teruggaat naar WO I - van de vete tussen twee mannen, een stroper enerzijds, een boswachter anderzijds.

Stof genoeg dus om er iets goeds van te maken maar inslaan doet de film niet.

Het acteerwerk is van behoorlijk niveau.

Een stuk uit het leven van veelvuldig Gouden Medaille winnaar Jesse Owens, legendarische atleet uit de jaren dertig, maar vooral een stevige blik op het het heersende racisme in de States ("Ze komen lopen, omdat ze niet mogen meedoen bij voetbal", een quote uit begin van de film") en het onverdraagzame nazisme dat joden en zwarten uit de maatschappij weerde.

Een goede film, duidelijke opbouw, interessant gegeven en behoorlijk acteerwerk : Stephan James in de hoofdrol lijkt degelijk gecast en Jeremy Irons is goed als onderhandelaar, die zich zelf niet vergeet.

Archiefbeelden in het slot, bij de aftiteling kwamen goed uit en m.i. zeker beter geplaatst dan doorheen de film.

Vriendelijke, lieve, romantische western met Loretta Young als ...."bonds woman" en dat is dat geen stoeipoes uit één of andere James Bond-film maar eigenlijk een "gekochte" vrouw om het huishouden te doen en in te staan voor de opvoeding van kinderen, maar dan toch verplicht te huwen met de "koper", omwille van het goede fatsoen...western pioneerstijd.

Drie grote namen bevolken de film en dat is maar best ook, want het geheel is perfect voorspelbaar en op één actiescène na, is het Cupido, of wat jaloersheid kan losweken, die de trom slaat. Is af en toe geforceerd komisch. Komt met een 3 goed weg.

Heerlijk film van Woody Allen, één van zijn allerbeste.
Bol van waanzinnig grappige situaties uit een ver verleden gegrepen: het sterretje dat er iets moet voor doen om er te geraken, het hoorspel dat door Pearl Harbour wordt verpest, wie of wat dat ook moge weze... maar vooral de ruime, rake schets van die radio-gekke familie, elk met zijn eigen probleempjes en verzuchtingen, maar steeds met muziek centraal en een "Souz American Way" als hilarisch hoogtepunt.
Raar, ben geen zo'n fan van voice-overs maar zoals Allen dat brengt ben ik er dol op. Gewoonlijk gaat het gepaard met een soundtrack van jazzy evergreens al zit er met Sinatra's integrale "If You are but a Dream" deze keer ook een mooie balade bij.
Wellicht laat ik me wat leiden door nostalgie, want ik heb die radio days best gekend, "De Bonte Dindsdagavondtrein" inbegrepen...
De ontvangst was vaak ellendig in vergelijking met nu en ge zat best niet te ver van het toestel, maar we hadden het er voor over. Komt nooit meer terug. Klasseren in de map "Nostalgie".

Is de script nogal eenvoudig en komt het acteerwerk ook niet altijd overtuigend over, kleur en beeldvorming zijn best mooi in dit klein filmpje over de nostalgie van een oude man die zich niet los kan maken van zijn jeugd en de herinneringen aan zijn vader.

Naast dit thema wordt de film wat aangevuld met wat familiale problematiek, maar daar blijft het bij.

IMDB-score lijkt mij al te stevig.

Film verwijst in de aftiteling op de velen die de oversteek naar Europa waagden en verdronken en toch ook, wat raar, in de titel van de film, maar de hoofdbrok van de prent gaat toch naar het bijwijlen ongelooflijk avontuur van twee mensen die hun geluk versperd zien door het negeren van fundamentele mensenrechten.

Idyllische momenten in de film zijn sympathiek en af en toe ontroert hij wel en de hekeling van de politieke onmacht spreekt aan, maar de film bergt toch te veel onwaarschijnlijkheden in het verhaal die minder bekoren.

De films waarbij het Vichy-regime in Frankrijk in WO II een stevige veeg uit de pan krijgt zijn in.

Na het uitstekende "Elle s'appelait Sarah" nu deze "La Rafle".

In de beginne is de karaktertekening niet zo sterk ( de scènes met Hitler bijvoorbeeld zijn flauw) maar er wordt wel de nadruk gelegd op de onschuld van de kinderen en het onbegrip en het ongeloof bij de volwassenen over de ernst van de toestand.

Nadien voltrekt zich het drama en kunt ge ook met deze "La Rafle" niet onverschillig blijven voor de lafheid en het onrecht dat werd aangedaan en worden, hoe dan ook, enige zeer emotionele toestanden weergegeven.

Zurlini weet een film keurig op te bouwen, er een specifieke sfeer in te steken en aan de hand van enkele treffende beelden en scenes er voldoende filmische kwaliteit in te leggen.

Wat er evenwel wat wringt in deze film is het hoodpersonage, nochtans naar best vermogen vertolkt door Claudia Cardinale.

Leren we haar kennen als naïef, onwetend, wat dom wicht (wie haar iets zegt moet zweren dat hij de waarheid spreekt) dan is er plots, zonder veel uitleg en ook niet zo geloofwaardig, een switch naar een toaal andere vrouw, met opgedane ervaringen en eigenlijk een "vorig leven".

Iets laten doorschemeren in het begin of wat meer details had de film ten goede gekomen.

Anderzijds, flauwe titel. Zelfs als daarmee bedoeld wordt dat Aïda geen houvast heeft en haar valies ten alle tijde klaar staat, dan nog, niet zo verleidelijk.

Stijlvolle Italiaanse misdaadfilm met twee klassebakken als Toni Servillo en Jean Reno als surplus.

Verademend na wat we uit de Angelsaksische hoek en ook de Scandinavische regelmatig te verwerken krijgen. Een andere manier van opbouw, sfeer- en karakterschepping en ook uiteenrafeling van het mysterie. Verrassend en spannend.

Is soms zo onmogelijk dat het aanleunt bij een komedie. Lijk een soap. Een soap wil af en toe ernstig zijn maar is vaak te idiotisch zodat ge er alleen maar kunt mee lachen.

Oppervlakkig.

Het verhaal zelf stelt weinig voor, zodat het geheel niet echt boeiend is maar Scorsese bezit als weinigen de kunst om mooi camerawerk te leveren, met lange scènes, doorgaans gewelddadig en dan nog afgewisseld (of begeleid door) met romantische muziek, dikwijls evergreens.

De acteurs zetten een sterke prestatie neer. De Niro is outstanding

Avontuurlijk, fantasierijk en visueel sterke film die een blockbuster werd en de aanzet naar meerdere eveneens door de massa gesmaakte vervolgen.

Doorheen het actievol gebeuren, enkele filmische vondsten en de spanning is er ook plaats voor humor (de James Bondfilms hadden dat ook), wat het geheel m.i. nog toegankelijker maakt en het loskoppelt van de vele onwaarschijnlijkheden.

Spielberg staat garant voor cinematografische hoogstandjes, maar om voor deze "Raiders of the lost Ark" storm te lopen...?

Buster Keaton in een kortfilm zoals het voor hem allemaal begon, even onverstoorbaar, stoïcijns om zich heen kijkend. Allemaal kort voor zijn overlijden.

Vlot en grappig en waar heb ik hem nog zo eens uit de zee zien stappen ? In "The Navigator", natuurlijk, en een avontuurtje op de spoorweg is hem ook al niet vreemd al krijgt hij toch wel hulp van de enorme bergingscapiciteit van die lorrie van de Canadese Sooorwegen, tot een berenvel en keukenuitrusting toe.

Origineel idee zo'n trip doorheen Canada. De gags zijn dat soms niet al weet Buster je ook nu aan het lachen te brengen.

Nogal wat eigenaardige gedragingen in deze lang uitgesponnen film die op het einde erg tranerig wil zijn zonder echte emoties los te weken omdat het eenvoudigweg ter vergezocht en uiteindelijk ongeloofwaardig is.
Kan me niet voorstellen dat een ten dode opgeschrevene zich wil verwijderen van de echtgenoot daar waar morele steun noodzakelijk is en ook het kinderloos blijven van het koppel lijkt mij er plots maar bijgesleurd. Ook de gedragingen van het zoontje lijken mij onlogisch en wordt een machinist ,bij dergelijk ongeval niet beter begeleid ?

Charmante familiefilm met een warme, menselijke visie op hoe het eigenlijk zou moeten, maar helaas is de werkelijkheid soms totaal anders, zodat de wat moraliserende sprookjesfeer het bij mij niet echt deed.

Bij de acteurs zijn er wel enkele te vernoemen waaronder zeker Sally Thomsett.

Een opzienbarend en waargebeurd verhaal heeft geleid naar een goede maar geen uitzonderlijke film.

Zijn de gebeurtenissen in het kamp natuurlijk schokkend, dan kan het gedeelte "romantiek", op de kennismaking na, niet bepaald bekoren en is dit gedeelte in de film eerder saai.

Het meest frapante zit hem in de verrassende slotfaze.

Colin Firth en Stellan Skarsgard overtuigen meer dan Nicole Kidman.

Film die altijd zal herinnerd worden door de magistrale vertolking van Dustin Hoffman (en ook Tom Cruise is uitstekend).

Film die boeit van begin tot het einde, het probleem van autisme deels grappig, deels doodernstig voorstelt maar vooral zijn beste, aangrijpende momenten kent bij de toenadering tussen de twee broers.

Dertig jaar oud maar gemakkelijk de tand des tijd overleefd. Cinematografisch eveneens genietbaar.

Ursula heeft de zon en ook de regen in haar ogen in een film die het m.i. meer heeft over feminisme en het recht om vrij te zijn en eigen keuzes te kunnen maken dan over seksualiteit.

Keurig vertolkt door Sammi Davis is Ursula het meisje dat het moeilijk heeft met vele harde realiteiten van het leven, hunkert naar genegenheid en liefde, leeft met idialen en illusies en eigenlijk bezig is met "chasing rainbows", wat de titel van de film mogelijks verklaart.

Goede film, met zoals dikwijls met Ken Russell, een flinke portie over en 't weer gepraat over meerdere belangrijke sociale en vooral emotionele facetten van het leven.

Keurige vertolkingen, ook van Glenda Jackson, die deze keer een kleinere rol is toegemeten

Tragi-romantisch sprookje over liefde en dood.

Zinnebeeldige personages en fantasierijke voorvallen vullen deze film waar ge geamuseerd, en uiteraard wat ongelovig, naar kijkt terwijl ge u de vraag kunt stellen wat precies de opzet van de cineast was.

Sociaal drama zoals alleen Britten het kunnen brengen.

Als dan nog Ken Loach voor zo iets tekent dan krijgt ge een film die je niet loslaat.

Knap.

De houding van de pastoor op het einde van de film is merkwaardig en typisch "Loach".

Kijk uit om "It's a free world" van hem te zien.

Eerder langs de zwakke kant voor zo'n filmmaker. Zat weinig lijn en ook weinig overtuiging in . Heb al meerdere boeiender processen in film gezien.

Verdienste van de film is dat hij laat zien wat er mogelijks achter de schermen van de verzekeringswereld en ook de advokatenjob kan roeren, maar zoals gezegd, echt aanspreken doet het allemaal niet.

Kritiek op het staatsbestel, de rechtspraak, de wetgeving, corruptie....een kolfje naar de hand van André Cayatte, ook in deze "La Raison d'Etat" waarbij de Franse staat, als rechtstreekse of via malafide wapenhandelaars, scrupuleuse verkoper van wapens aan landen waar een oorlog woedt, scherp op de korrel wordt genomen. Geen denkbeeldige toestanden die wellicht gelden voor meerdere mogendheden, worden door Cayatte indringend en overtuigend gefileerd.

Een sterke film, meen ik, die veel meer aandacht verdient dan wat ik hier aan cijfermateriaal ervaar. Gemaakt in 1978, maar zou de problematiek ondertussen zijn veranderd...?

Jean Yanne (vooral), Monica Vitti, Michel Bouquet, François Périer overtuigen in hun rollen.

Een drama, want het is zeer duidelijk dat de cineast aantoont dat sociale achterstand kan leiden tot misdaad, al vond ik in dit verhaal de argumentatie daar toe toch erg zwak.

Vond de film in zijn geheel trouwens maar matig met meerdere kleine vaagheden in het plot.

Camerawerk O.K. en acteurs zijn best. Zag Natacha Régnier ("La Vie rêvée des Anges" ) weer knap acteren.

Het verhaal op zich kon mij weinig boeien, eigenlijk, en ook de personages wekten weinig interesse op.

Wat wel over donderend mooi is het visuele : de vergezichten, de veldslagen, de decors, de costumering... Een weelde aan kleuren, schakeringen en beweging.

Een jonge Jeff Bridges in een comedy-western die ge niet lang zult herinneren.

Het is allemaal wat oppervlakkig, zeker niet echt grappig en om nu te zeggen dat die of die acteur er bovenuit steekt ware ook al onwaar.

Erg middelmatige western. Een verhaal over wraak, maar Arthur Kennedy, die de rol van wraaknemer vertolkt legt onvoldoende gedrevenheid in zijn act en eigenlijk wordt het ganse gebeuren afgeleid naar zwoele Marlene Dietrich, keurig in de rol van femme fatale met sociale inslag en edelmoedig natuurlijk. Ze zingt een paar keer maar ik herinner me haar best van haar zwarte humor in "See what the boys in the backroom will have, and tell them I died of the same..."

Film die in de verhalende flashbacks en de al te studioachtige decors geen meerwaarde vindt.