Opinions

Had er toch iets meer van verwacht van deze mix van biografie, chansons, levensbeschouwingen en, wat mij wel verraste, de passie van Aznavour om alles en nog wat te filmen en ook zorgvuldig te bewaren.

Altijd fan geweest van "Le grand Charles", zodat er wat meer diepgang mocht zitten in de biografie en ik natuurlijk snakte naar veel meer muziek, plaatopnames en fragmenten uit zijn concerten.

Al is de vader geen toonbeeld als ouder en pleegt hij onverantwoorde handelingen met zijn zoon, de film zegt nooit expliciet welke de oorzaken zijn van de conflictsituatie, zodat dit eigenlijk een drama is van wederzijds onbegrip gevoed door het gewelddadig karakter van de vader. Vermeldt de film op het einde trouwens niet iets als "Aan alle vaders die hun zoon niet kennen, aan alle zonen die hun vader niet kennen...".

Hoe dan ook, een goede film die er in slaagt bij de kijker toch een gevoel van medeleven met de drieste gezinssituatie op te wekken.

Keurig acteerwerk.

Randbemerking : Wat hebben de jongste jaren die franstalige films toch om Engelse songs in hun films te verweven ? Mij stoort het een beetje. Lijkt mij onnatuurlijk en onhandig.

Zou dit de allereerste Amerikaanse gangsterfilm geweest zijn ?

In ieder geval bevat hij pakken elementen die heel veelvuldig terug te vinden zijn in de vele films van het genre die zouden volgen, en zullen blijven volgen.

Ondanks de slechte kwaliteit van sommige opnames, toch een heel merkwaardig document met enkele prachtscènes, zoals de panieksituatie bij de brand op de boot.

Doordringende schets van de achterbuurten van New-York en, binnen het kader van de stille film natuurlijk, goede vertolkingen.

Franse klassieker die ik voor de tweede keer zag omdat ik toch de indruk had 8 jaar geleden één en ander te hebben over het hoofd gezien. En wat blijkt : Jean Renoir schetst hier enkele sociale groepen (adel, bourgeoisie, dienstboden) en hun onderlinge verhoudingen in het Frankrijk van net voor WO II. Het mondt uit in een gekke satire waarbij twee grote scenes - de jacht en het feest - erg signifikant zijn omdat ze heel wat momenten brengen waarbij oppervlakkigheid, onstandigvastheid, frivoliteit, lichtzinnigheid en ontrouw door Renoir op een eigenzinnige wijze worden gehekeld. Erg typisch en cynisch is de slotscene waarbij de markies een moordenaar wit wast, hem zelfs onder zijn hoede neemt, eenvoudig omdat de gedode een liefdesrivaal van de markies is..
Absurditeit, zeker ook in de dialogen, zit verdeeld in deze bijzondere mise-en scène en het vaudeville-achtige gedoe bevat toch gevat acteerwerk.
Sluit mij aan bij de positievere beoordelingen.

Dramatische gevolgen van 9/11 vooral op het psychisch vlak.

Het verhaalt herinnert aan dit dramatisch gebeuren en zet ook het bestaan van echte vriendschap in de verf.

De film zelf vond ik niet bepaald uit de band springend. Naar het einde toe komt er wel kracht en emotie aan te pas. Aanvankelijk vond ik deze kenmerken er niet in terug.

Film heeft geen behoefte om in detail te treden over wat elk lid van het groepje corrupte machthebbers precies doet en welke vuile zaakjes - en met wie - geregeld worden, maar gaat voluit in het eerste gedeelte voor sfeerschepping rond het leven van die gasten, om dan in het laatste gedeelte voluit te gaan voor de manier waarop elke lid zich uit een netelige positie wurmt en daarbij niet nalaat een ander te verraden en nog dieper in het verweer te jagen.

Hierbij wordt vooral één personage gevolgd, overtuigend vertolkt door Antonio de la Torre, die ook deel uitmaakt van een spetterende slotscène.

The beatmuziek doorheen de film onderstreept de ernst van de toestand van de sjoemelaars maar ook de ernst van de weerslag van hun daden op de samenleving.

Knappe film.

Tegenvaller. Kon de humor niet smaken. Alleen maar even glimlachen om de selectie boottoeristen, de ene al even bizarrer dan de andere.

Komisch-dramatisch sketches. Heel bijzonder, de één al beter dan de ander met als beste de openingssketch in het vliegtuig en de twist tussen twee chauffeurs langsheen de baan. Behoorlijk luguber, deze laatste.
Wraaknemeing is de rode draad. Inventief en zeer genietbaar.

Gebaseerd op een werk van Denis Diderot, Franse schrijver en filosoof, die het zelf op ware, toen actuele gebeurtenissen berustend, zou hebben geschreven.

"La Religieuse" is een aangrijpende film, in de eerste plaats door de mistoestanden in het kloosterleven die allerlei vormen aannemen, maar ook door de sociale, bekrompen, geplogendheden van een burgermaatschappij die het invidu beknot in het zich zelf zijn en om eigen keuzes te maken.

Montage kon misschien wat beter maar het aangrijpend verhaal overstijgt veruit een filmisch minpuntje hier en daar.

Pauline Etienne is verbluffend. Zag haar reeds schitteren in "Qu'un seul tiene et les autres suivront" en onlangs nog in "Tokyo Fiancée" (Slechts 18 stemmers bij Moviemeter maar gelukkig toch reeds in een contest opgenomen). Opvolging Cécile de France lijkt verzekerd.

Heel mooie film met schitterende vertolkingen van Anthony Hopkins en Emma Thompson.

Prachtig, emotioneel verhaal, filmisch zeer kundig gebracht, over toewijding, genegenheid, liefde en passie en de (on)mogelijkheid zich te uiten.

Meer nog dan "A Room with a View" en "Maurice" vind ik dit Ivory's beste film. Eigenaardig dat na 1993 er van deze regisseur niets bijzonders meer te noteren valt.

Natuurlijk is dit een film die je niet loslaat. Een heel bijzondere, zeg wonderbaarlijke, speurtocht naar een oorlogsmisdadiger mondt uit in een kompleet verrassend en onthutsend slot, dat de kern van de film toch wel even verlegt.

Heel goede en minitieuse opbouw en wat dan gezegde van de onverslijtbare Christopher Plummer, 50 jaar na de "Sound of Music", en nog steeds overtuigend in zijn rollen.

Knappe film, die toch weer aspecten van de holocoast oplicht, zoals een manier om aan berechting te ontsnappen.

Dramatische romantiek en als hoofdthema de vader-zoon en dochterrelatie.

Komt wel echt over behalve dan het slot met de nodeloze uitwerking. Kon dan ook in zijn geheel niet gans overtuigen.

Behoorlijk acteerwerk.

Jean Gabin, zoals doorgaans als een idealist, eerlijk en rechtvaardig en opboksend tegen onrecht en overmacht, maar dan komt de liefde en maakt de film een bocht en gaat de melodramtische toer op, waarbij het realisme waar hij voorheen van getuigde achteruitgedrongen wordt.

De beelden van de woeste zee zijn natuurlijk erg gedateerd, de dialogen volks en spontaan (Gabin blijft een binnensmonds prater, jammer) en op het acteerwerk kan niets worden afgedongen.

Eerste keer dat ik een film zie over de taken van sleepboten, buiten het traditioneel havenwerk. In het jargon spreekt men van "tuiboten", zo heb ik vroeger nog gehoord.

Film bij verschijning in de zalen onmiddellijk uit circulatie getrokken omdat de Franse overheid oordeelde dat de film een verstoring was van de openbare orde : protest tegen de oorlogen waarin Frankrijk betrokken was en vertoning van de macht die van de vakbonden kon uitgaan, wat als een al te extreem linkse beweging werd aanzien.

De film houdt een eenvoudig verhaal in, keurig vertolkt door niet-professionelen, en met het geciteerd protest als enig doel.

De buitenopnamen zijn gemaakt in Marseille, zowel op de dokken als in de plezierhaven, wat de film, in zwart-wit, ten goede komt.

Rengaine... Het is inderdaad een afgezaagd liedje, de rassenhaat ontstaan uit godsdienstleer, tradities en vooroordelen...

Film benadert hier meerdere aspecten van de problematiek. Zeker boeiend de "nerveuze" disputen van de broers te volgen en vast te stellen dat de integriteit van het individu soms voorop staat (homoseksualiteit, gemengd huwelijk...).

Film voor een heel stuk opgenomen met handcamera, wat de dynamiek misschien wel wat verhoogt, maar, zeker in de beginne, wat onduidelijkheid schept.

Vraag mij af waarom de film soms van het onderwerp afwijkt.

Ja, rengaine, maar mag gezien worden.

Filmisch stijlvol met eigenzinnig camerawerk, beeldcomposities (de personages bevinden zich heel dikwijls in een hoek of op een rand van het beeld) , vormgeving, belichting, contrasten... en ook spiegelbeelden behoren tot de ingrediënten.

Visueel aldus bijzonder en ook genietbaar met toch enkele knap ineengestoken scènes.

Inhoudelijk evenwel, viel de film heel wat moeilijker uit en om een verklaring te vinden voor al wat ik heb gezien, daar wil ik niet echt voor instaan.

Meende een verhaallijn te herkennen van de zich in het verleden afgespeelde wankele poging tot revolutie en dan één over liefde, trouw, een verloren meisje, maar heel duidelijk was het zeker niet. De vele losstaande scènes waren hierbij niet behulpzaam.

Mijn eerste Yoshishige Yoshida...

Een amper te herkennen Michel Bouquet is uitstekend als kunstschilder Auguste Renoir in zijn laatste levensjaren.

Denderen doet het verhaal niet, maar het is op vele vlakken gevoelig en subtiel en de film heeft prachtige kleurschakeringen en staat bol van schitterende beeldcomposities. Schilderwerken op zich, en daarom is de film zeker aan te raden voor liefhbbers van de werken van Renoir en het impressionisme.

Vincent Rottiers, een acteur die mij steeds heeft overtuigd, speelt heel gedegen de rol van Jean Renoir, de latere cineast met naast hem Christa Théret die de rol vertolkt van het meisje dat later als Catherine Hessling ook in de cinemawereld zal terechtkomen.

Twee verhalen hebben de terechte twijfels, angsten en leed van de betrokken personages gemeen en dat is zeker een goed gebracht pluspunt voor de film.

Anderzijds, na verloop van het eerste verhaal en een tijdje na het opstarten van het tweede, had ik toch de indruk dat de film wat dynamiek miste. Mogelijks had een verstrengeling van beide verhaallijnen dat kunnen verhinderen en had de ontknoping des te boeiender en spannender uitgevallen.

Eén zaak lijkt mij anders duidelijk en dat is dat de film toch hulde brengt aan de medische wereld in meerdere aspecten.

Doorsnee film in zijn genre.
Rechercheur bijt zich vast in een zaak", komt tot steeds meer diepliggende, complexe bevindingen, in eigen korps niet de nodige steun krijgt - en dit niet zonder reden - en ook met eigen problematiek worstelt...
Nogal cliché, vond ik, waarbij het brutale slot vreemd overkwam.
Had beter verwacht. Tot daar dan maar.

Polanski geeft op sublieme wijze de beangstigende sfeer weer rond een psychisch gestoord personage, prachtig vertolkt door een jonge Catherine Deneuve en legt meteen de nadruk op het feit dat dergelijke mensen amper daadwerkelijk worden geholpen en hoe de omgeving eerder een zekere onverschilligheid vertoont.

Erg sfeervol en horrorachtig en het viel me op dat precies wanneer de muziek wegblijft, er door de kleine, gewone geluidjes een even grote beangstigende spanning wordt gecreëerd.

Knappe regie van een nog jonge Polanski. Meer dan 50 jaar oud, deze film, en beslist even goed bekijkbaar.

Goede film die m.i. zekerlijk de verdienste heeft niet te vervallen in al te schokkende en halluciante beelden en effecten die het thema met zich had kunnen meebrengen. Soberheid is hier troef en in die sfeer zet Sandra Hüller een uitstekende prestatie neer.

Al hebben we de Vietnam-miserie al zo dikwijls gezien en al heeft deze film soms haperingen in de uitwerking van het scenario en al heeft hij zo'n geforceerd happy-end, sommige momenten zijn toch wel filmisch (camera + acteurs) zeer goed. De film zou gebaseerd zijn op een waar gebeuren. Ik denk dat het niet moeilijk was om een oorlogsveteraan te vinden die zijn story kwijt wou.

Het verwerkingsproces van de getroffen familie en van de dader.

Behoorlijk goed uitgewerkt maar vooral veel respect voor de wijze waarop Mark Ruffalo zijn rol waarneemt van zwakke, twijfelende, karakterloze man.

Emotievol, psychologisch drama omtrent een gebeurtenis die helaas te veelvuldig in onze samenleving voorkomt.

Het einde stelt teleur. Voorheen was er een goed verhaal, keurig gebracht door alle hoofdrolspelers met een goede karaktertekening en sociale toestanden als achtergrond.

Een lofbetuiging aan de (jonge) Franse verzetsbeweging tijdens WO II, geïnspireerd op ware gebeurtenissen.

De serie bevat zowat alle ingrediënten van het verzet, zoals het groeide van het verspreiden van pamfletten en hulp aan vluchtelingen tot daadwerkelijke aanslagen en bevrijdingen.

Heel wat personages komen aan bod waardoor de eerste twee afleveringen (van de zes) wat overladen overkomen. Later komt er een degelijker situatie- en personenschets wat de serie optilt naar een boeiender niveau.

Uiteraard komen ook facetten als collaboratie, verraad, deportaties en terechtstellingen aan bod.

Een zeer behoorlijk serie, vind ik, en voor wie houdt van het oorlogsgenre gesteund op realiteiten, niet te missen.

Zeer goed acteerwerk.

Een verbluffend relaas van, wellicht weinig gekende feiten, uit het concentratiekamp van Mauthausen.

Het onbetwistbaar bewijs van de gruweldaden van de nazi's en doorslaggevend bij hun bestraffing.

Topsport is obsessie.

En ook volharding.

En nog zoveel meer.

"Respire" bewijst het.

Zoveelst film over een vergane boksglorie, maar deze houdt toch wel een verrassing in petto.

Spijtig genoeg gaat de film op het einde verwateren door de sentimentele toer op te gaan en eigenlijk ook ongeloofwaardig overkomt.

Art House met zijn lange scènes, met zijn stille scènes en toch houdt het scherm voldoende spanning in.

Waarom is die man kluizenaar en wat gaat in hem om nu hij meer weet over zijn onverwachte bezoeker en tot wat is die bezoeker in staat en wat bezielde hem ? Tijd genoeg voor de kijker om mee te denken. Hou er wel van, zolang het niet te veel wordt, maar dat is hier gelukkig niet het geval temeer daar heel wat gepaard gaat met mooie beeldcomposities.

Het einde komt wel verrassend over en ook nu moet de kijker maar zijn algemeen besluit uitdokteren.

Een paar keer, heel knap ingelast, zware Requiemmuziek van Mozart , wat de mening versterkt dat het gebeuren berust op drama's die zich hebben afgespeeld en dat de film een afkeer van alle geweld in zich draagt.

Niet alleen omdat bekende cineasten in de regiestoel (en/of schrijversstoel) zaten en niet alleen omdat deze 5-schijfjesfilm vertolkt wordt door bekende namen als Bernard Blier, Louis Jouvet, Serge Reggiani en anderen, maar vooral omdat het thema in 1949, 4 jaar na WO II, zo ingrijpend actueel was en voorbeelden zoals ze worden aangehaald zo levendig en realistisch: de aanpassing van ex-geditineerden aan hun vroegere maar vooral nieuwe levensomstandigheden en ook de aanpassing van dezen die aan thuisfront bleven. Van een harteloos ontvangst al over het besef dat de oorlog mensen, zowel vriend als vijand, tot onmens omtovert, de hypocrisie en potsierlijk eerbetoon waarmee men vaak omsprong, de weigering te beseffen dat het leven ook zonder haat verder kan, tot die enkeling die toch het geluk vindt.

Sfeervolle film met veel bedenkingen en eigenlijk ook aanbevelingen. Het fenomeen is namelijk de wereld nog niet uit.