Opinions

Ze hebben een totaal verschillend leven en toch zijn er de gelijkenissen.
Daar waar de beroepsturnster diep uit haar energie en uithoudingsvermogen moet putten en hierbij de harde, zogoed als ondraaglijke tot vernederende aanpak, van haar coach moet ondergaan, is er de huisvrouw, die even hard haar huishouden en kind verzorgt zonder een greintje aandacht en waardering te mogen genieten.
Beiden zullen evenwel uiteindelijk vasthouden aan waar ze mee bezig waren: voor de één triomf in de sport, voor de andere behoud van gezinsleven zoals het was.
De cineaste heeft hier een eenvoudige, maar uit het leven gegrepen film neergezet die je over de ganse lengte doet opgaan in het dagelijks doen van beide vrouwen. De handeling wisselt voortdurend en snel van de ene naar de andere, waardoor je bijzonder goed verbonden blijft met het gebeuren.
De acteurs waaronder Eva Bosáková, zelf topturnster die haar carrière juist had beëindigd, zitten knap in hun rol.
De stijl van de film heeft van een nouvelle vague en de muziek, instrumentale jazzy evergreens ("Beguin the Beguine") omkadert de vrolijke momenten in het leven van Eva en Vera.
Een woord van lof over het camerawerk en ook de montage mag er zeker bij.

Wat heel langzaam begint met vredige beelden van observatie van vogels in de vrije natuur, groeit uit tot een heel wat woeliger gebeuren om uiteindelijk de surrealistische toer op te gaan.

Verhaal van een man die vergroeit met de natuur en vriendschap en vrijheid laat primeren.

Heel wat symboliek in de deze film. Dat de duif voor vrede staat kan ik me voorstellen, maar er rest zeer zeker nog veel meer...

Film die ondanks zijn heel ongewoon karaker over de ganse lengte bleef boeien.

Had weinig aan die visualisatie van die speech. "Geen slaaf noch robot" of "nog liever een slaaf dat een robot", het werd meerdere keren herhaald, maar de link naar de er mee gepaard gaande beelden kon ik niet leggen.

Voor insiders.

Het duurt wel even voor ge in de sfeer van de film zit, want als er ooit van humor sprake is, dan zit dat alleen in enkele situaties en dialogen. Van de hoofdacteur zelf gaat geen enkele komische uitstraling uit. Hoeft ook niet, want hij stelt een introvert personage voor.

Al bij al genietbaar, traag uiteraard, maar zo is het nu eenmaal met die films uit de Skandinavische landen.

Op het einde wordt de film wat sappiger, met zelfs een glimlach en een vleugje romance en dat maakt ook goed.

Lijkt wel een superhelden film met veel onmogelijke acrobatie.

Kan gebeuren als de chauffeur nog manueel de wissel moet bedienen, maar het trammetje loopt nog, meen ik, in een zeer kleurrijk voorgesteld Lisboa.

Een beetje ongemakkelijk met die baby.

Gedurfd en mooi deze film over de toenadering tussen een onverantwoordelijke, verstandelijk onstandvastige jongen en een zwaar spastisch meisje.
Naast meerdere, vaak bijna ondraaglijke scènes, ook heel wat moois en geslaagde vondsten, zoals Gong-Ju als een normaal meisje, of : zoals Jong-Du haar ziet. Eigenlijk ook ontroerend en meelijwekkend met zijn persoon, de scene waarin hij de takken van die boom verwijdert om het meisje van haar angsten te bevrijden.
Actrice So-ri Moon is verbluffend. Een Amerikaanse actrice met dezelfde prestatie gaat met een Oscar lopen...
Na "Poetry", tweede film die ik zie van Chang-Dong Lee en dit lijkt mij wel de beste van de twee. Thema van beide films heeft wel iets gemeenschappelijk.

De personages uit een roman dringen aan bij hun auteur om het verhaal een voor hen gunstige wending te laten nemen.

Origineel en niet zonder fantasie natuurlijk en echt plezierig om volgen.

Zag ooit een film met Belmondo die als schrijver zich als held van zijn roman zag, maar dit is hier toch nog iets anders en veel fijner bedacht en uitgewerkt met uitstekende acts.

Bijzonder grappig is de scène met de Marty Feldman-achtige wapenverkoper.

Knap.

Nog zo slecht niet (IMDB 4,5 !), alhoewel zekerlijk déjà vu.

Het slot is natuurlijk absurd en als ge u vasthecht aan geloofwaardigheid dan is de film meteen een dikke teleurstelling.

Maar om het even, ik heb anderhalfuur dit spannend intrige, met volstrekt voldoende scenes om aan Hitchcock te denken, geboeid gevolgd.

Eigenlijk vind ik dit één van de betere films van De Palma, met niet te vergeten de effenaf schitterende muziek van Bernard Herrmann.

Cliff Robertson zit goed in zijn rol van op een illusie verliefde man, al waren Geneviève Bujold en John Lithgow minstens even goed.

Inderdaad, een komedie/drama, want zit het eerste gedeelte vol met schalkse humor, het tweede gedeelte, zonder zijn ironie te verliezen, brengt de ernst van historische oorlogsgebeurtenissen sterk in herinnering.

Knap Tsjech-Slowaaks werk. Er zit wel wat herhaling in de film maar er zijn ook vele verrassende vondsten en het ontbreekt zeker niet aan ideeën en bemerkingen over het leven.

Komedie met grillige opbouw, of eigenlijk geen opbouw.

De personnages in de film hebben weinig zin voor humor en toch is hetgeen ze zeggen heel dikwijls droogkomisch en zijn er heel wat grappige (ongewilde) situaties.

Niet altijd boeiende film om te volgen en eerder verwarrend omwille van zijn eigenaardige verhaalstijl.

Up-tempo film over een fantasierijk gegeven, vol verbazende technologische snufjes en die er goed in slaagt de geboeide kijker te overbluffen.

Mag natuurlijk.

Zeer goede beeldvorming.

De denderende cast is uit zich zelve "nice and lovely to look at" en hoeft in dit verhaal niet diep te gaan.

Van karaktertekening is er amper sprake. Kan ook niet aan zo'n vaart en hoeft eigenlijk ook niet in zo'n film.

Nadat ge Ocean's Eleven hebt gezien is er voor deze film al een pak nieuwigheid van af, zodat dit eigenlijk wel op zich een flop is.

Miste daarbovenop het beetje schalke humor die er in de 11 wel stak. Meer belachelijk dan om te lachen, deze

Onze helden zijn natuurlijk stevig uit de kuiten gewassen en niet achterlijk maar met dat en de wel puike design en Sinatra's "This Town" moeten we het doen.

Heb er toch een 2,5 voor over.

Eenvoudig plot maar heel veel belang voor beeldvorming, kostumering en kleur en dat mag er allemaal best wezen.

Fantasierijk als de dartele, steeds verrassende rol van een toch weer merkwaardige Mastroianni.

Knappe film. Een beetje spijtig dat een heel stuk van het mysterie rond de moord wat vroegtijdig wordt vrijgegeven, wat niet belet dat er achteraf toch nog spannende momenten volgen, al is het slot toch wel abrupt.

Anderzijds, in zijn totaliteit, een goed script en zeer behoorlijk acteerwerk. John Mills, Britse topacteur in die tijd, is op zijn best, al valt eigenlijk niemand van de cast uit de toon.

Regisseur Roy Ward Baker zet een sfeervol werk neer (het kleine pension waar elk, met zijn eigen specifiek karakter, zijn zeg heeft is een uitstekend decor voor een moordzaak). Tien jaar later was Baker heel succesvol met zijn "A Night to remember".

Materialistisch, cynisch, emotie- en liefdeloos (de reporter spreekt van "aasgier") zo is de rol die acteur Bruno Odar knap waarneemt, in een film die toch wel wat tempo en variatie mist. Blijft toch wel eens interessant een film uit Peru te zien en die al bij al, niet te lang en best genietbaar is.

Het duo Lemmon-Matthau is onbetaalbaar al vind ik deze keer niet all gezegden en dialogen zó geslaagd.

De beste scène is zonder twijfel deze met de twee jonge vrouwen waarbij het viertal werkelijk schittert in mimiek en woord.

Duidelijk gebaseerd op een toneelstuk, het beste scenario voor onze twee cracks als dialogen en replieken primeren.

Robert Wise maakte uitstekende films, van uiteenlopende genres, maar in de jaren 50 waren het voornamelijk de misdaad-film-noirs die aan bod kwamen, waarvan deze "Odd against tomorrow" er ééntje van is.

Geen meesterwerk maar toch van goede makelij, met een eerste uur dat knap aandacht besteedt aan de karakters en posities van de hoofdpersonages en daarna nog een best spannende afloop in petto heeft, het uiterste slot (de ravage) misschien een beetje overbodig.

Misdaad, gokwereld, schuldenlast en armoedige en niet zo beste harmonieuze gezinstoestanden zijn de achtergronden van het gebeuren, terwijl het racisme, in die tijd nog pertinent aanwezig in de States, ook aan bod komt.

Harry Bellafonte mag, in al zijn miserie, toch nog een blues zingen.

Zeer degelijke film die ons toch weer een aspect brengt in nasleep van WO II, namelijk hoe oorlogsmisdadigers zich wisten te onttrekken aan enige vorm van straf en niet altijd zonder hulp van officiële instanties.

Jon Voight is prima als de zich op het dossier vastpinnende journalist.

Het eerste deel van de film is heel duidelijk in de uiteenzetting van de feiten met scherp vertoon van de wellust van een Duitse SS-kapitein in een concentratiekamp.

Het slot van de film gaat onvermijdelijk de actievolle toer op maar ook dat is duidelijk en aanvaardbaar, een tikkeltje clichématig, in beeld gebracht.

Interessant en van goede makelijk.

De film brengt weinig concreets van de Frans/Britse verzetsbeweging in Frankrijk tijdens WO II.

In het eerste gedeelte is er alleen wat boodschappenwerk en een Duitse militair krijgen we zelfs niet te zien.

Een ontgoocheling eigenlijk en toch de bedenking dat er met dit onderwerp veel meer te doen was.

Het einde van de film verloopt nogal chaotisch en veel te kunstmatig opgebouwd.

De vertolkingen daarentegen zijn wel goed.

Naast de mooi fotografie en de knappe opnames met de paarden, stelt het verhaal teleur.
De streng concrete overeenkomst tussen onze twee "verliefden" krijgt het zwaar te verduren als emoties beginnen opspelen en plots gaat de film behoorlijk uit de bocht. Het bed gaat alles overheersen en er volgen enkele absurde scènes, flauw en onberedeneerd. Net zoals het slot dat een oppervlakkig happy-end brengt.
Olivier Gourmet - wat is die man in de Franse cinema belangrijk geworden - maakt niettemin indruk terwijl Georgia Scalliet mag gezien worden.
Van Gilles Legrand zag ik met "Tu seras mon Fils" een betere film.

Behoorlijk gemaakte en toch interessante biografie over een man die zich inzette voor de exploratie van het leven in zee en later zich vooral tot het publiek richtte om het besef bij te brengen de natuur van onze planeet te respecteren. Film die op dat vlak zeker actueel is.

Naast het belichten van het werk van de man, hecht de film ook belang aan zijn persoonlijk, familiaal leven, waardoor de film alzo beter buiten het strikt documentaire blijft.

Mooie natuurbeelden en flink acteerwerk van Lambert Wilson. Goede make-up ook, vind ik.

Film met als decor de poltieke en sociale situaties ten tijde van de Nederlandse overheersing in Indonesië en de vrijheidsstrijd die daarna ontstond en die een verhaal brengt waarin hunkering naar vroegere vriendschap - als tegenstelling met het gruwelijk realisme van het ogenblik - centraal staat.

De film maakt kundig gebruik van tijdssprongen die absoluut niet storen.

Mooie film eigenlijk, met goed acteerwerk en m.i. wat ondergewaardeerd.

Zoals heel dikwijls brengt de langspeelfilm niet wat er van werd verwacht, rekening houdend met wat de korte tv-sketches aan amusement bevatten.

Kamiel is lang niet zo grappig en het scenario dat rond de komiek is opgebouwd is flauw, flauw, flauw.

Veruit het beste is het titelliedje en het Vlaamse-kermis-gedoe waarmee even kan worden gelachen.

Zelfs de bloopers - wat kwamen die er eigenlijk nog bij doen ? - overtuigden niet.

Naar het gelijknamig boek van Marguerite Yourcenar. Film dateert van 1988, net na het overlijden van de schrijfster.

Somber en bepaald geen opbeurend verhaal over de belevenissen van de alchimist Zénon, die in het Brugge van de 16de eeuw op onbegrip en vooringenomenheid, zeg maar fanatisme, van gezagsinstanties stuitte in zijn opvattingen over mens, natuur en wetenschap.

Gevatte setting en goed geschetst tijdsbeeld, maar vooral het acteerwerk gaat niet ongemerkt voorbij : Senne Rouffaer, jean Bouise...en natuurlijk Gian Maria Volontè (Joseph Pateau Prijs).

Aan Dora van der Groen was maar een kleine rol toebedeeld.

Een jonge maar schitterende Bette Davis in de rol van de fatale vrouw.

Goed, maar wat overhaast en details in het verhaal verwaarlozend naar het einde toe.

Ik heb het boek nooit gelezen maar ik weet waarover Steinbeck het meestal heeft in zijn werk : armoede, mensen zonder verweer, misbedeelden en het alleen maar kunnen dromen van een beter bestaan.

De film geeft perfect dit sociaal aspect weer.

De fijne tekening van de karakters in een wat trage opbouw is zeer mooi.

Ook het camerawerk mag er zijn en de acteurs laten indruk, John Malkovich, m.i. in eerste instantie.

Geslaagde verfilming van een literair werk.

Ook in het museum kan de vonk overslaan...

Als dat dan gebeurt tussen een plichtbewuste, ongewoon ijverige bediende en een bezoekster ligt dat even moeilijk.

Sullivan beseft wel dat die vonk toch éénmaal zal moeten ontvlammen en doet iets op zijn manier.

Mooi, sympathiek kortfilmpje over het overslaan van gevoelens.

Geen enkele werknemer, kantoorbediende gelooft dit, maar grappig om in dit, wellicht satirisch bedoeld, verhaal te worden meegezogen.

"I'm doing nothing illegal !"

"Illegal ? But, Samir, this is America".

Absurde situaties, lekkere dialogen en absurd-lekkere vertolkingen.

Als ontspanning met wat onderbouw and everybody happy.

Romantiek heeft de bovenhand maar het zijn de trainingsscènes die de beste indruk nalaten en natuurlijk de muziek.

Best genoten van deze film met een puike Richard Gere. Wellicht één van zijn betere rollen.