Opinions

Zou op een waar gebeuren zijn gebaseerd maar daar staat het slot toch wel haaks op.

Heel lang geboeid en ook wel geamuseerd gekeken naar dit mysterieus verhaal maar het einde gaat toch al te ver in de fantasie.

Stelt aldus in zijn geheel wat teleur. Uiteindelijk is het een film waar ge naar moet kijken zonder u al te veel af te vragen en bereid te zijn de inbreng van wat surrealisme te aanvaarden. Enkele acteurs zoals Shraddha Srinath en Roger Narayan brengen het er goed van af.

Knap gemaakte, geloofwaardig avontuurlijk en beslist boeiende film.

Sfeervol en echt, mede door de geluidseffecten, de Duitse taal, en het goede spel van de acteurs.

The damage of being cold shouldered...
Een drama bij youngsters. Cfr de jacht op vrienden (?) op de sociale media.
Maar plots is daar het jongere broertje dat met een ontwapenend "wij willen vooral spelen" de weg opent om al dat nutteloos, meedogenloos wederzijds pijn doen weg te vegen.
Een teder en gevat filmpje waarbij ik steeds met bewondering mocht kijken naar dat gezichtje van het meisje Sun dat heel subtiel zoveel uiteenlopende emoties zo natuurlijk en spontaan én herkenbaar kon weergeven.
Voor kids maar evenzeer voor volwassenen die evenzeer eens mogen nadenken vooraleer ze voor welke idiote reden ook iemand emotioneel pijnigen.

"Vergeef mij Heer, maar u heeft zich ook eens kwaad gemaakt in die tempel in Jerusalem, en mijn geduld is op..." waarna onze met een zware missie belast koppel zich echt woest gaat gedragen. Het is één van die scènes waarbij Passolini doodleuk de draak steekt met de Kerk, haar overtuigingen en haar dienaren, al gaat hij ook andere thema's niet uit de weg. Het zit allemaal vervat in het surrelistisch tot gekke gedoe die deze film aanhoudt tot het slot. Eigenlijk had ik het er wel wat moeilte mee om alles er uit te distilleren, waardoor de film bij mij niet bepaald zal blijven plakken, al is dat beeld van die devote en soms dansende paters moeilijk te wissen.

Stekelige satire op wat zich in het Oostblok kon afspelen.

Onder het mom van patriotisme en idealisme kient men fijntjes uit wat voor zichzelf het best uitkomt. Zonder scrupules, noch beroepsliefde wordt hier de waarde en de ernst van opvoeding en onderwijs op de helling gezet.

Raar, maar het valt soms komisch uit, de juf in haar act bezig te zien, maar het doet pijn te zien hoe het besef ervan bij ouders het boos zijn op het onrecht dat geschiedt gewoon onderdrukt wordt door schrik om sancties van bovenaf.

Er wordt effenaf goed geacteerd, door de ouders, door de leerlingen en niet te vergeten, door hoofdrolspeelster Zuzana Maurery in deze film met een goed verhaal, dat sober, zonder hoogdravendheid maar raak, ondraaglijke corruptie aan de kaak stelt.

Krachtig en teder. Zwart-wit met mooie scènes en beeldcomposities en in zijn gehel cinematografisch zeker boven de middelmaat.

Gesmaakte surrealistische wendingen in een verhaal dat eenvoudig gezinsgeluk tegenover ambitie voor geld en roem stelt.

Heel wat expressie in de vertolkingen en passende, vaak als mysterieus overkomende muziek.

Harde, sfeervolle film waarbij we te zien krijgen hoe politiewerk, door eigen schuld en door familiale betrokkenheid en vetes uit het verleden, volledig in de war geraakt en uiteindelijk tot niets leidt.
Bovendien worden politie-apparaat en samenleving in de film niet bepaald in een sereen daglicht geplaatst. Typerend in dit verband is bijvoorbeeld [de hilarische scène waarbij politiebeambten bij een ondervraging zich niet ontfermen over de aangifte van de verdwijning maar het de betrokkenen werkelijk onmogelijk maken en gewild (steekpenningen ?) afdwalen naar pietluttigheden.
Toch wel een bijzondere manier van filmen, die de volle aandacht vraagt in dit "lelijk" verhaal.

Vlaams erfgoed van onder het stof gehaald en er plezier aan beleefd.

Ernest Claes' "De St Jansvrienden" naar Damme en Brugge verplaatst.

Het verhaal haalt niets uit maar het is volks, poëtisch en eerlijk.

"Mens" schrijven we al lang niet meer met "sch", een snede brood afsnijden, het brood tegen de borst gekneld gebeurt ook wel niet meer zo vaak en kousen stoppen ook al niet, strohoeden zijn al lang niet meer in de mode, Franstalige borden in een Vlaamse stad waren typisch voor die tijd en we kunnen meteen ook vaststellen dat er in die stad toen zeker geen parkeerproblemen waren.

Bovenal te genieten is er evenwel de liedjes ("Op Lang zal hij leven", mij onbekend) en de humor met vooral de guitige fratsen, helaas heden ten dage vervangen door videootjes, die we kunnen "downloaden" en "delen", of vergis ik mij en leeft Uilenspiegel nog steeds.

Nog gruwelijker dan fictie zo'n reportage, die dan nog op bepaalde momenten discreet blijft.

Vechten voor enkele meters grond: het lijkt wel WO I. Op die verschrikkelijke drones na, natuurlijk.

Melancholische film, inzonderheid over blind worden, met 2 verhaallijnen, afwisselend behandeld en die gans op het einde ineen vloeien, na een heel mooie slotscène met beide hoofdacteurs.

In zijn geheel niet zo erg toegankelijke film, die ook wat blijft trappelen, omwille van het feit dat de kijker van niets kan afleiden waar de film zal op uitdraaien of wat de conclusie zal zijn.

Zonder twijfel goed bedoelde film maar helaas volgestouwd met cliché's zodanig dat bijwijlen de vriendschap en de tederheid die er moet uitkomen niet echt overtuigend wordt aangevoeld.

Matig, in zijn geheel.

Een schets over jongeren die zich niet bepaald gelukkig achten en ook niet bepaald een vrolijke toekomst zien.

Het pessimisme op velerlei vlakken druipt van de film af want naast de trieste stemming van de personages is er de desolate, maar veelal lawaaierige, omgeving waarin ze leven.

De acteurs overtuigen in hun rol, enkele markante dialogen en een verhaal, die er eigenlijk geen is en als onsamenhangend zou kunnen worden geacht, is, achteraf bekeken, toch heel intelligent opgebouwd.

Die Bouli Lanners - enige film die ik van hem zag - lijkt mij toch een regisseur met persoonllijjheid die originaliteit in beeld en dialoog zoekt.

Volker Schlöndorff ("Die Blecktrommel") brengt hier een ongewoon en onwaarschijnlijk verhaal met schitterende beelden van mens en natuur.

Geboeid gekeken naar deze mysterieuze film met een uitstekende Philippe Torreton in de hoofdrol.

Italiaans neorealisme.

Vittoria de Sica brengt een tedere film met sociale inslag : de armoede met al zijn vernederingen tegenover onbegrip en onverschilligheid en hoe van onwetendheid wordt geprofiteerd.

De weinig bekende acteurs, het hoofdpersonage vooral, presteren uitstekend.

Prima sfeerschepping, eenvoudige en klare dialogen en een effenaf prachtige en emotionele slotscène.

Ingetogen film over een stukgeslagen huwelijk.

"Ik heb iets diepzinnigs gezegd, schrijf het maar op...", zegt de oude moeder en meteen vormen de gesprekken met haar zoon en schoondochter over dood gaan, geluk vinden, lief hebben en plezier scheppen in het leven ondanks het vele onbereikbare, de mooiste passages in de film.

Rustig bekijken, deze film, en tijd nemen om even na te denken over de beschouwingen die er in schuilen

Wie houdt van goed camerawerk, mooie, tedere en soms emotievolle scènes en beeldcomposities, is met deze "Our little Sister" op het goede adres.

Wie actie en dramatische gebeurtenissen verwacht, blijft op zijn honger zitten, alhoewel....drama is zeker aanwezig, maar het heeft zich in het verleden afgespeeld.

Het verhaaltje vertoont weinig deining, 4 zussen die zich nogal graag inlaten met culinaire kwesties, eigenlijk zonder weinig hard realisme maar onderhuids sluimert de pijn van een breuk die hun jeugd heeft gehypothekeerd en hun in feite meer bezighoudt dan men uit hun dagelijk gedrag zou kunnen afleiden. In de grond dus een film over de relatie ouder-kind, zonder dat de cineast voortdurend de volledig last van het drama over je laat neerkomen.

Schitterend spel van de vier, zo natuurlijk, dat het amper geacteerd lijkt.

Typisch is de slotscène met de zussen, in rouwkleren op het strand, maar speels bezig. Het beeld roept zowel bewondering als medelijden op.

Mooie muziek.

"Our little Sister" neemt kwalitatief plaats in het rijtje van films die ik zag van Hirokazu Koreeda en blijft alleen, m.i. even onder het niveau van "Nobody knows".

Veel komedie zit er niet in deze film, tenzij misschien de schets van de erg onwetende bevolking van het afgelegen dorpje.
Heel langzaam opgebouwd - waardoor af en toe wat saai - wordt het verhaal gebracht van het verschil tussen twee broers inzake genegenheid en liefde voor de eigen familie.
Umrika, een droomland en een land van dromen, blijkt niets anders dan een middel om een moeder wat geluk te bezorgen. Het is de rode draad en meteen ook het emotioneel accent in deze film.

Omdat ik toch wel te vinden was voor zijn vroeger werk, ga ik zeker geen film van Lelouch overslaan.

En eigenlijk is hij niet veranderd, al haalt hij natuurlijk niet het niveau van het ondertussen een halve eeuw oude "Un Homme et une Femme", maar er is weer veel charme, romantiek en liefde, heerlijke muziek en natuurlijk wat menselijke levenskronkels. Ook de speelsheid is gebleven, het dartel naar emoties zoekend camerawerk en valt er, naast de toch kleurrijke, interessante kijk op het Indisch landschap, volk en gebruiken, zekerlijk te genieten van het samenspel Dujardin-Zylberstein. De dialogen mochten er ook best zijn, beslist niet zonder humor.

Zeker niet ontgoocheld.

Zij lijdt onder een nare gebeurtenis van 15 jaar geleden, hij belandde in de gevangenis daarvoor, maar kon zich herpakken in een normaal leven.
Zij komt hem dit verschil voor de voeten gooien, hem de volledige schuld geven.
Verdienste van de film zit hem in het druppelsgewijs prijsgeven, mede ook door de vele flashbacks, van de ware toedracht van het gebeuren wat de nodige spanning creëert en de kijker toch vasthoudt met de vraag hoever Una zal gaan.
Toch houdt de film wat minpunten in : alhoewel de levensstijl van de 28-jarige Una in het begin van de film wordt verduidelijk, kan ik haar sexuele acties die zij onderneemt niet binnen het eigenlijke verhaal plaatsen en verder heb ik vragen over de rol van de moeder en de betekenis van de afdankingen binnen Ray's bedrijf. Tenslotte heeft de make-up-team toch weinig moeite gedaan om die 15 jaar verloop van tijd op het gelaat van ben Mendelsohn weer te geven. Valt des te meer op omdat er voor het personage van Una terecht twee actrices optreden.
Interessant niettemin omwille van het thema van een risicovolle omgang tussen een volwassene en een 13-jarige

Behoorlijk erotisch getinte film.

Zou de "lichtheid" slaan op het onmiddellijk toegeven aan de drang naar genot en "ondraaglijkheid" op de onkunde om verantwoordelijkheid op te nemen en de angst om dit toch te moeten doen ?

Af en toe komt de politieke achtergrond wat aandacht opeisen maar doorwegen doet het niet en beleven we vooral een psycholigisch portret van de drie hoofdpersonages.

Sommige scènes zijn wel wat lang uitgesponnen maar anderzijds zit de camera vol met originele vondsten.

Vooral Lena Olin vond ik goed acteren maar een jonge Juliette Binoche en Daniel Day-Lewis zitten daar niet ver onder.

Toch niet zo groots als de titel enigszins deed vermoeden.

Steengoede openingsscènes maar daarna zakt het peil van deze film snel.

Niet zo erg gelovenswaardig en zekerlijk verrassend wanneer er plots levensbeschouwingen en diefstal, rassenhaat, aanrandingen en geweld worden bijgesleurd. Heb trouwens bovendien van het hoe en waarom van het familiaal conflict niets begrepen., enz...

Gewichtig om niets. Niet ernstig en evenmin ontspannend.

Angelina komt er goed uit, vind ik.

Het is een indrukwekkend relaas op ware feiten berustend, behoorlijk lang, wat het risico inhoudt dat er wat onevenwicht ontstaat, hetgeen mij evenwel weinig of niet gestoord heeft en ruimschoots vergoed wordt door de intensiteit van meerdere scènes.

Het acteerwerk is subliem en ik denk dat de hoofdacteurs zich behoorlijk, ook physiek, op het waarnemen van hun rol hebben moeten toeleggen.

Spijtig dat dergelijke films doorgaans een te lang nawoord krijgen wat dikwijls een klefferig gevoel nalaat dat afsteekt tegen de eigenlijke beleving tijdens de film.

Filmpje over de tegenstellingen tussen rijken en armen en de verzuchtigen van deze laatsten om bij de beteren thuis te horen.

Er wordt niet nagelaten een redelijk decadente sfeer van de feestjes van de elite op te hangen en in dat opzicht mag gezegd dat niet hoofdrolspeelster Marian Marsh, maar wel Warren William als de charmante versierder de beste acteerprestatie neerzet.

Eenvoudig maar degelijk opgebouwd.

Matig, en in ieder geval onder het niveau van meerdere films (voorbeeld "Missing") die werden gemaakt, ook in die tijd, met staatsgrepen en daarmee gepaard geweld en chaos, in Centraal- en Zuidamerikaanse Staten of in Afrika, als onderwerp.

Dit lijkt meer op een avonturenfilm, zonder meer, met toch wel enkele foutjes in het script.

Zoals reeds hiervoren enkele keren geciteerd is de ommekeer in de houding van Møller inderdaad wat abrupt maar buiten dit feit is dit toch weer een schokkend aspect van wat WO II en de nasleep ervan die ons wordt voorgeschoteld. Dat de gevangenen heel jong waren maakt het gegeven nog te pijnlijker en als het verhaal dan toch steunt op ware gebeurtenissen dan stel ik toch wel de correctheid van deze handelingen tov gevangenen in vraag. Dat er in de oorlog van alles in dit opzcht is gebeurd die niet mooi was is geweten, maar dit was ze toch voor de helft de dood insturen.
Maar dit terloops. WO II blijft een onuitputtelijke bron voor schrijvers en filmmakers en deze "Land of Mine" is beslist een goed gemaakte film die zeker indruk maakt, meerdere knap gefilmde scenes bevat en waarbij toch behoorlijk goed werd geacteerd.

Dit is de Britse versie van "Mademoiselle Docteur".

Naar verluidt deed Gréville dat wel meer in die tijd. Nagenoeg tegelijkertijd een Franse en Britse versie van zijn films, met totaal andere artiesten, maken.

Film draagt overduidelijk de stempel van zijn tijd, houdt een zekere spanning in, zou in een modernere versie mogelijks meer kunnen voorstellen en het acteerwerk lijkt mij wat te veel alsof men pas uit de stille film is gestapt. Wat kunstmatig dus.

Maggie Smith had er eentje in Umbrië, waarom Diana Lane niet in Toscanië ?

Gelukkig maar want rond dit huis werd een charmante romantische film geweven.

De Cupido-pijltjes vliegen in het rond maar er is ook aandacht voor de droefheid na een scheiding en de daaruitvloeiende eenzaamheid, maar mooie Diane beseft dat een huis maar een constructie is omwille van mensen die er in wonen en dat het aan deze mensen ligt om tevreden te zijn met wat het leven kan aanbieden.

Vlot verhaald, vlotte en eenvoudige dialogen, vlot vertolkt.

Geen hoogvlieger, maar best geslaagd.

Al vele films gezien over verdrietverwerking gevolg het verlies van een geliefde.
Deze "Underbara Alskade" bezorgde mij echter een heel onbehaaglijk gevoel, omwille van de houding van de vader.
"ge zijt een lafaard", zegt de zoon tegen zijn vader, en hij heeft nog gelijk ook. Vooral de poging tot zelfmoord, waarbij hij toch had moeten beseffen dat hij zijn zoon aan zijn lot ging overlaten, maar ook omwille van zijn onverantwoorde, misplaatste houding tegenover anderen en slap gedrag...
Aldus overwoog bij mij dus dit gevoel bij de beleving van de film en kwamen andere emoties niet hun recht.

Op zijn minst een merkwaardige film.

Heeft Kusterica cynisch willen suggereren dat een leven ondergronds misschien uiteindelijk beter en veilger is dan bovengronds waarbij een land als Joegoslavië van de ene oorlog in de andere oorlog werd geloodst en eindelijk verscheurd achterblijft ? (De schitterende eindscène verduidelijkt dit toch).

De grillige opbouw, de absurditeit, het dooreenweven van humor en brutalteit, het voortdurend blootleggen van menselijke gedragingen allerlei, het oorlogs- en ook politiek gebeuren, niet zonder hekeling (blauwhelmen), de uitbundige muziek, de symboliek, het ontbreken van een duidelijk verhaal van A tot Z, het zijn de ingrediënten die ge van een film van die cineast moogt verwachten en waarvan ge houdt of gewoon ervan af blijft.

Vond het op vele punten interessant te beleven. Misschien iets te lang.

Slechte komedie...niet gelachen...waste of time.