Opinions

Het drama van een echtscheiding - dan nog met een pittig hoofdmotief - met de strijd voor het voogdijschap krijgt een komische ondertoon en zelfs de doorgedreven burenvete wordt precies om zijn cynisme eerder grappig en indien het einde dan toch 'bloedernstig" wordt, dan nog is er de kat...
Zwarte humor uit Ijsland.

Op ware gebeurtenissen berustende film.

Het procédé van flasbacks wordt ruimschoots gebruikt in deze emotievolle prent. Nare gebeurtenissen uit de jeugd van de moeder, heel veel gedachten die door het hoofd flitsen op de belangrijke momenten of tijdens het gespannen wachten en, eigenlijk is het ganse verhaal één grote flashback vanuit de rechtzaal waar de film dan ook eindigt.

Films over zieke kinderen met een ouder die er alles voor over heeft om het te redden weken onvermijdelijk ontroering los en ook deze "Eine unerhörte Frau" behoort daartoe. Zeer verdienstelijk is trouwens het acteerwerk van Rosalie Thomas en het mag gezegd dat het script zeer goed in elkaar steekt.

Aanrader, eigenlijk.

Het verhaal is niet nieuw, natuurlijk, maar de film is goed opgebouwd en aan de vertolkingen is m.i. niets aan te merken.

Al bij al inhoudelijk en van degelijke filmische kwaliteit.

Ondanks dat het plot voorziet in elk zijn ongeluk en elk zijn schuldgevoelens, niet meer dan een brave familiefilm, voorspelbaar (ondanks het absurde "berenslot"), niet zonder een pak clichés en met de klassieke emoties en sentimentaliteit.

Jammer dat deze emoties niet aanslaan...

En, niet te vergeten, uiteraard is kleindochtertje-lief uitermate verstandig...the american way...

Leek af te stevenen op een voorspelbaar verhaal - wat het uiteindelijk ook is - tot de film naar het einde toe plots een gewelddadiger vlucht neemt en, mede door het wat verward gebeuren, hierin geen meerwaarde vindt.

De slotfase wordt vluchtig afgehaspeld. Wat meer uitleg had welkom geweest.

Misschien niet wat het kon geweest zijn, want er zit wat overdrijving in de extreme haat van de naastbestaanden van het slachtoffer , maar hoe de maatschappij een ex-gedetineerde, overduidelijk getekend door harde ervaringen van de opsluiting, de rug kan toekeren zit er duidelijk in.
Blikvanger is natuurlijk Sandra Bullock, zonder opsmuk, met verbitterde blik en gelaatsuitdrukkingen, die behoorlijk het dramatische accentueert.

Geen gewone western. Een goede zelf. Geen zo ééntje van destijds met perfect schietende revolverhelden en met "slechten" die daarin falen en met bosjes van het dak of uit de vensters geschoten worden. Neen, ene met heel veel aandacht voor menselijke gedragingen: twijfels, schrik, onkunde... Goed gedaan, Clint. Actie mocht natuurlijk niet intbreken en ook daar werd voor gezorgd en bovendien werd er verzorgd acteerwerk afgeleverd.

Knap opgebouwde en zeker spannende TV-film. Wanneer de ware toedracht van het gebeuren bekend geraakt, zakt de film niet ineen maar neemt hij een verrassende wending en behoudt ons een boeiend, actievol slot voor.

Zou beslist hoger kwoteren ware het niet dat ik sterke twijfels heb aangaande wat het verhaal ons voorhoudt ivm het geheugen van een 6-jarige..

Audrey, Audrey, in wat zijt ge nu beland ? Gij die zo onvergetelijk bekoorde in "Roman Holiday", zit nu in een western waarvan alleen de haat van de western pioniers tegenover de inboorlingen als enigszins authentiek kan worden aanvaard en voor de rest een toch wel heel simpel verhaaltje opvoert. Voorspelbaar ook en wie zich optrekt aan de vuurgevechten, bedenk dat er heel wat beters te beleven is.

Erg middelmatig, vind ik. Natuurlijk zit een Burt Lancaster als gegoten in dergelijke films, maar dat hadden we van hem dan ook verwacht.

Film van de meester van het monumentalisme over een pioniersgebeuren in de States.

Groots opgevat en veel plaats biedend aan romantiek en dialoog.

Niet altijd boeiend, vond ik, al bijt Barbara Stanwyck, veelal handen in de heupen, fel van zich af.

Geen western, puur sang, en zal de liefhebber van het genre, wel met het massagevecht naar het einde toe, opgezet zijn.

Wat een wemeling van politiemensen in en rond het station en toch kunnen ze de diensten van het secretaresje Joyce goed gebruiken.

Klassiek Hollywoodstudio filmpje dat kan gelden als een film noir en dat voldoende spanning inhoudt.

William Holden (herinner ik best van "Picnic") is de actieheld maar meeste indruk laat toch good old Barry Fitzgerald als het brein van de recherche.

Nancy Olsen is het meisje dat in het onderzoek meegesleurd wordt.

De film begingt met een schets van het gewone dagdagelijks gedoe van passagiers, boord- en vlieghavenpersoneel. Best goed, want er komt amper privé-toestandjes aan te pas, maar het duurt iets te lang.

Daarna komt het relaas van het dramatisch gebeuren, met spanning en chaos in crescendo. Af en toe wat onoverzichtelijk wat anderzijds de panieksituaties zowel in de lucht als op de grond toch onderstreept.

Geen grote namen in de cast, maar dat maakt het misschien wel natuurlijker en echter en wordt de aandacht niet naar de sterren afgeleid.

Het slot brengt in de aftiteling wat concrete, eerder kritische, informatie over het drama.

Film naar een waar - en mij onbekend - gebeuren over racisme, apartheid, kolonisatie, protectaraat maar vooral over diplomatie en economische belangen.
Een schokkend verhaal dat in een uiterst verzorgde, keurig en duidelijk opgebouwde film wordt gebracht.
Zo zie je maar dat zelfs oorlogsheld Churchill zijn woord niet in stand houdt en gezond verstand en emotie van tafel veegt uit schrik voor (eventueel) politiek nadeel voor zijn eigen land.
Knappe settings, nette dialogen, bijwijlen aangrijpend voorgesteld en uitstekend acteerwerk. Rosamund Pike is perfect voor dergelijke rol en David Oyelowo zo goed als in de rol van Martin Luther King in "Selma"

Actiefilm met thrillerallure en met de klassieke ingrediënten, als de spectaculaire, onmogelijke knokpartijen en dito achtervolgingen.

Weinig waarschijnlijk verhaal.

Liam Neeson, Diana Kruger en Bruno Ganz bezitten evenwel voldoende stielkennis om het geheel wat op niveau te brengen.

Een pareltje uit zijn tijd. Boeiend van begin tot het einde en emotievolle vertolkingen.

Lon Chaney moet ontzettend populair geweest op het witte doek. Hij stierf in 1930, nadat hij amper in één geluidsfilm was opgetreden.

De in 1927 nog piepjonge Joan Crawford zette haar filmcarrière die in de periode van de stomme film was begonnen nog stevig door in de geluidsfilms.

Knap opgebouwd en met een interessant verhaal over het kindvrouwtje dat uit een streng traditiegetouwe en religieuse gemeenschap wil stappen.

Blikvanger is actrice Shira Haas in haar zoektocht naar meer armslag en vrijheid.

Menig sterke, overtuigende en aangrijpende scène.

Enig minpuntje is misschien het tikkeltje melodrama dat schuilt in de verklaringen van de moeder over wat er precies in het verleden met haar dochter is gebeurd.

Maar goed, zo'n film of serie, van dergelijke kwaliteit, wil ik toch elke dag zien

Psychologisch drama rond een jonge ambitieuze vrouw, worstelend met eigen identitieit en familiale problemen die haar verzuchtingen om te slagen er niet op vooruit helpen. Daarboven is er een erg veeleisende toneelmeester en onzekerheden in de liefde die haar erg diep doen gaan.

Interessant om volgen maar toch al te complex om vlotjes te verteren, vind ik, wat niets afdoet van het lovenswaardig acteerwerk van Stine Fisher Christensen, als de jonge vrouw, en Ulrich Noethen als de regisseur.

Fien Troch gaat de intellectuele toer op en dat maakt het de kijker in de beginne niet eenvoudig. Heb iets tegen voorafgaandelijk het plot of een inleiding te lezen. Een film moet alles op zich zelf verduidelijken.

Dit gezegd, is "Unspoken" in zijn geheel toch wel een uitstekend werk met veel gevoel en weer een merkwaardige Emmanuelle Devos.

Twee schitterende hoogtepunten in de film : de reactie van beide ouders op de vraag "Heb je kinderen ?" en de scène van de aanranding.

Eigenlijk merkwaardig dat een jonge, vlaamse cineaste als Fien Troch een franstalige film maakt en zich verzekert van gevestigd frans acteertalent.

Denk dat de film een beetje ondergewaardeerd wordt en heb spijt dat ik voorafgaandelijk "Een ander zijn geluk" niet heb gezien.

Spanning in overvloed en geslaagde actiescènes. Het clichématige in het gebeuren neem ik er wel bij maar de al te vrolijke toon zat er wel naast.

Michael Curtiz vond in Claude Rains, zijn captain Louis Renault uit "Casablanca", de geschikte mannelijke hoofdrol voor deze "The Unsuspected", een zeer knappe en spannende film-noir-thriller.

Lijkt het aanvankelijk wat saai met de vele onhebbelijke, ontoegankelijke personages die door het script dwarrelen, nadien wordt beetje bij beetje een en ander duidelijk, past alles netjes in elkaar, gaat het tempo flink de hoogte in en blijft het spannend tot het einde.

De achervolgingscenes lijken mij te veel comedy-capersachtig en konden best worden ingekort maar het sublieme laatste halfuur vergoedt veel.

Claude Rains is een charismatische acteur.

Nat "King" Cole's "Nature Boy" is perfect gekozen voor dit romantisch drama, dat net iets te voorspelbaar is maar anderzijds kan rekenen op mooi acteerwerk, zekerlijk van Marisa Tomei, nog in haar filmbeginjaren.

Keurig en vlot verhaald, sober eigenlijk, op het randje van de oversentimentaliteit maar in zijn geheel toch een aanvaardbare story.

Ontgoocheld. Te onecht, te karikaturaal.

Zeker niet beter dan het zaterdagavondvertier op TV, enkele decennia geleden en dit ondanks een supercast..

"One cannot love peace and fight a good war..."

Harde generaals taal in deze WO I-film die nog maar eens de waanzin van de oorlog dik in de verf zet, waarbij met de cynische uitroepen als "Glorie" en 'Victorie" bij fanatieke opdrachten, ontelbare jeugdige levens afknakten onder het vijandig vuur, waarbij rebellie onvermijdelijk in de rangen sloop maar ook hoe deserteurs onverbiddelijk werden terechtgesteld.

Weet niet hoe het in Italië verder afliep, maar in een land als Frankrijk gelden heden ten dage nog excuses om deze harde aanpak.

Zeer goede, sfeervolle film die het chaotische van het strijdgewoel en de ondraaglijke spanning in de vuurlinie heel goed weergeeft.

Is "Paths of Glory" een koploper in films met dit thema, deze "Uomini Contro" mag nog steeds gezien worden en overtuigt in zijn opzet.

Prijs van de Kritiek op het Filmfestival van Venetië en dat lijkt mij een goede prijs voor een film die de oorlog en zijn legerleiding niet spaart alsook de onrechtvaardigheden scherp onder de loep brengt.

Sober en oprecht en één van de beste films met zoveel onzekerheid en angst voor het oorlogsgeweld in de ogen van onschuldige burgers.

Geen holocaust, maar evenveel oorlogsgruwel. Uitstekende acts, niet alleen van het kleine meisje maar ook van een klasrijke Alba Rohrwacher en van vele anderen.

Heel knap camerawerk, expressieve beelden en close-ups.

Film is een aanrader.

Film over vergane glorie of hoe moeilijk het is weer uit die put te klauteren waar men, door fouten of pech, is in getuimeld.

Veel meer dan het verhaal op zich, is het cinematografisch cachet dat Sorrentino aan deze film heeft meegegeven. Na afloopp er van weet ge het zeker : dit is de regisseur van "Youth"...

Het levert meer dan één knappe visuele scène op waarbij dan nog dient gevoegd, en het is niet onbelangrijk, het beduidend in beeld brengen van een charismatige acteur als Toni Servillo, die hier toch weer het leeuwendeel van de aandacht trekt. Het helpt de film aan boeikracht maar maakt het daardoor geen meesterwerk, wel zeer gedegen en genietbaar.

Typisch Amerikaanse toestanden, humor en gepraat die eigenlijk voor 2/3 van de film wat gaat vervelen. Op het einde komt er dan plots een sentimenteel, melancholische besluitvorming : there's no place like home.

Het positieve van de film is dat ik het beroep van crisismanager heb leren kennen.

Doorsnee oorlogs-avonturenfilm uit die periode met de klassieke ingrediënten als daar zijn wat romantiek, de onvermijdelijk strubbelingen onder bemanning en de meningsverschillen van de officieren, de ernst van het gevecht en het bewogen slot.

Geen meesterwerk, maar eigenlijk kan ik er geen slecht woord van zeggen.

Misdaadthriller met psychologische inslag die even moeilijk wordt wanneer eenzelfde actrice een tweede persoon uitbeeldt waardoor er enige twijfel ontstaat hoe de vork nu eigenlijk in de steel zit.

Maar goed, onafgezien daarvan, toch een degelijke misdaadthriller met weeral een uitstekende James Mason.

Wat een cast, in een film die een warrig beeld brengt van de na-oorlogse dagen waar represailles op al dat niet collaboranten van de bezetter schering en inslag waren.

Dramatisch, komisch, satirisch (o.m. de Franse gendarmerie krijgt er van langs) maar ook onevenwichtig en niet bepaald geslaagd zoals het had kunnen zijn, zodat er uiteindelijk enkel te genieten valt van het acteren van dit kruim van de Franse cinemawereld. Elk in zijn eigen stijl vallen ze stuk per stuk te bewonderen, ook al is er her en der een rol die wat overacting moet brengen.

Heb er toch een kleine 3,5 voor over: 100 minuten Noiret, Marielle, Depardieu, Blanc, Galabru, Luchini, Prevost...

Fameuze tegenvaller. Te ver van de Urbanus die je kan doen lachen. Flauw verhaal met één enkel tikkeltje inhoud, daar waar vervuiling van het milieu aan bod komt, maar het is veel te weinig.