Opinions

Zeer goede uiteenzetting van de zaak Dreyfus, gezien vanuit de rol van legercommandant Piquart op dat ogenblik, hoofd van de sectie "Geheime informatie".

Gedegen vertolking van Jean Dujardin in deze film, interessant en boeiend over de ganse lijn.

Het verbluffend knap dialoogwerk duwt de film nog verder de hoogte in.

Polanski was er al een tijdje mee bezig en het is hem uitstekend gelukt.

Film neemt naar het einde toe een wat avontuurlijke bocht en gaat ook wat overbodig in gebeurtenissen uit het verleden grasduimen, terwijl voorheen de dramatische gevolgen van een vreselijke ziekte en de viendschap en menselijke hulp die kan ontstaan, terecht meer aandacht kregen.

Goed spel van Clémentine Célarie en ook van Daniel Russo, de rest is wat oppervlakkig en niet zo best in hun rol, die ook niet erg goed wordt uitgediept.

Het is wel even wennen aan het extreem naar gedrag van moeder en zoon, maar dit is toch een goede film die mogelijke relatieproblemen in het gezin (de moeder) en ook daar buiten (de vader, de vriend, de school, de invloeden...) met de jongere zeer scherp stelt.

Alle acteurs zijn prima en de scene waarbij "moeder" Anne Dorval het hypocriete van de buitenwereld (lees samenleving) in de grond boort is heel mooi weergegeven.

Niet zo'n erg toegankelijke film. Niet alleen om het steeds wisselend taalgebruik maar ook omwille van het feit dat er voordurend feiten en gebeurtenissen uit de oorlog worden geciteerd waardoor de film toch liefst een zekere voorkennis vereist.

Verrassend lijkt me wel dat naast de aanklacht tegen de nazis, er ook heel wat aandacht wordt besteed aan de kennis van de geallieerden over het bestaan van de concentratiekampen, de inzet van de Fransen bij de jodenvervolging en de houding van Polen tov de Russen.

Willeke van Ammelroy (vooral) en Rutger Hauer zetten sterke acts neer (gelukkig maar) bij een al bij al moeilijk te verfilmen roman van Hugo Claus, in een prent die toch te weinig variatie in het gebeuren brengt (of kan brengen) om het echt boeiend te maken.

Mogelijks een hogere kwotering waard maar aan het slot werd toch iets niet erg duidelijk gemaakt. Begrijp niet goed.

De film opent met het vreedzaam beeld van de twee slapende kinderen, maar wat volgt is van heel andere aard.
De 10-jarige Jack, energiek en zelfstandigheid aanvoelend, maar toch maar een kind, gaat, samen met zijn kleinere broertje, wanhopig op zoek naar zijn moeder, in een wereld van volwassenen, zonder gezicht, onverschillig en afstandelijk.
Heel wat aandoenlijke scènes, zoals wanneer de onwaardigheid van de moeder tot de jongen langzaam doordringt en hij tot een sterk besluit komt.. Lovenswaardig camerawerk.
Sterke acteerprestatie van de jongen, Ivo Pietzcker, die ook in de nieuw uitgebrachte film "Nebel im August" de hoofdrol vertolkt.

Knappe, inhoudelijke western met goed script, camerawerk, fotografie en actering.

In het eerste gedeelte wordt de machtspositie van de grootgrondbezitter en het onrecht dat er uit voortvloeit keurig en boeiend uiteen gezet.

Achteraf wordt het ruwer en avontuurlijker en komt de rechtspraak, of wat er op lijkt, aan bod en ook dat is aanvaardbaar gebracht.

Neem een superintelligente Amerikaan met een aan het bovennatuurlijke grenzende doorzicht, voeg er een pak ongeloofwaardige spitsvondigheden, toevalligheden en clichés aan toe en men bekomt een film die gelukkig niet al te hoge toplijsten-scores wordt toebedeeld.

Bewonder de filmtechnische vaardigheden waarmee Amerikanen dergelijke producties de wereld rondsturen.

Tom Cruise is perfect als een soort untouchable en Robert Duvall moet heel wat binnenpretjes beleefd hebben bij het draaien van zijn karikaturale rol.

Het is de sluikse humor die het haalt op het absurde van het verhaaltje en ook de melancholie - ook in de muziek - en het acteren van de zussen die de film optillen naar een sympathiek en uiteindelijk best genietbaar niemendalletje.

Veel scènes zijn perfect voorspelbaar en soms blijft het allemaal wat hangen maar, hoe het komt weet ik niet, maar echt ergeren aan het ding kun je niet.

Vond het behoorlijk gedurfd : een film die zich beperkt tot de impact die de moord op Kennedy en de harde dagen die er op volgden hadden op de weduwe van de president, haar verdriet en emoties, haar wil om haar familie boven alles te stellen en haar omgang met de harde werkelijkheid van het protocol, de opvolging...Alleen daarom toch wel waardering voor deze film en voor hoofdrolspeelster Natalie Portman.

Film kon het echter, m.i. niet volledig boeiend houden en eigenlijk sprak hij mij niet zo erg emotioneel aan, behalve dan de scène van de aanslag zelf naar het einde toe en het fragment met haar dochtertje.

Blijft itoch interessant dit dramatisch gebeuren uit 1963 van uit die hoek te zien belicht.

De inhoud van deze film kon mij nu eens geen fluit schelen.

Als het zo gecompliceerd moet zijn dan is er geen plezier meer aan.

Ik denk dat zelfs Hitchcock zich aan dit gegeven niet zou hebben gewaagd.

Alleen het spel van de acteurs haalt de film net over de streep.

Actiefilm waarbij een vrouw een ware nachtmerrie van geweld beleeft.

Een paar suggestieve scenes, behoorlijk wat spanning en een knap acterende Yvette Mimieux. Daarnaast van een paar personages wat overacting.

Slot dat niet direct zo was verwacht.

Aanvankelijk dacht ik de hulp van een psychiater te moeten inroepen om het te begrijpen.

Nadien dacht ik : nu, de flashbacks over de Vietnam-oorlog en de gevolgen daarvan op wie het allemaal heeft meegemaakt, dat heb ik al tientallen keren gezien.

Maar nadien blijkt dat het wel veel dieper zit en als DAT strookt met de werkelijkheid is dit toch wel erg ontstellend en is deze film een regelrechte aanklacht. Wat is er nog geloofwaardig en wat edelmoedig ?

Al bij een zeer zwaarmoedige en droefgeestige film, die ik, en dan gaat om het zuiver filmisch gebeuren, toch wel een zekere zucht naar sensatie en een beetje onechte tragiek aanwrijf.

Blijft echter wel een bijzonder dokument.

Blijkbaar hebben de paar mensen die hier recentelijk hun commentaar hebben neergezet er meer kennis en inzicht van dan ik.

"Jacques Brel, Fou de Vivre". Een mooie titel die de lading dekt, want dit is een uitstekende, interessante en boeiend opgezette documentaire over een man die, als ik me goed herinner, een paar jaar terug door de franstalige gemeendschep in België verkozen werd tot de "grootste" Belg allertijden...

Prachtig portret van deze man. Een documentaire, voor éénmaal niet volgestouwd met getuigenissen die zich toch meestal in superlatieven uitdrukken, maar Brel zelf aan het woord. En zo leren we toch veel over wat er leefde in hem, zijn passies en zijn zin voor vernieuwing en avontuur, wat hem telkens voortstuwde, in de verschillende fases van zijn leven.

Het mag niet verwonderen dat zo'n talentrijk man ook rijp was voor de filmwereld. Lelouche, Cayatte, Carné, Molinaro...zullen het geweten hebben met enkele uitstekende films tot gevolg, met m.i. "Les Risques du Métier" als meest geslaagde.

Erg genietbaar deze film die hulde brengt aan cineast Jacques Demy.

Agnès Varda zorgde heel bijzondere opbouw, doorspect met korte fragmenten van films waarin Demy een voet had.

Heel mooie sfeerweergave van de oorlogsjaren en de jaren die er kort op volgden. Heel wat Franse, nostalgische chansons fleuren het geheel op en wat het meest, beslist gewild, tot uiting komt is de extreme passie van de jonge Jacques Demy voor de cinema, telkens passend vertolkt door drie jonge acteurs.

Het verhaal heeft enige gelijkenis met "Le Comte de Monte Christo", want net als het werk van Victor Hugo speelt het gebeuren zich af kort na het Napoleon-Bonaparte-tijdperk en ook nu is "vergelding" het hoofdmotief.

Helaas haalt het verhaal van deze "Jacqou..." niet het niveau dat men zou verwachten. In strijd met andere avonturenfilms met doorgaans korte actievolle scènes is deze film hier behoorlijk gevuld met al te lange scènes die dan nog meestal weinig belang hebben in het verhaal, wat de spankracht niet ten goede komt.

Voor de rest goed vertolkt en mooie muziek.

Al vlug wordt ge gewaar dat dit regiedebuut van Panahi Jr meer zal inhouden dan het oppervlakkig, dwaas, humeurig gesnater in de wagen de geheimdoenerij rond de GSM, de zwijgzame zoon, de peinzende vader, de wispelturige moeder, het gekke jongetje.....
En zo is het. Doorheen een resem prachtbeelden van het landschap, sublieme beeldcomposities en schitterende scènes de appelscène met vader en zoon, om er maar ééntje te noemen geraken we in het laatste gedeelte van de film waarin de emotie ongenadig is en de ganse situatie overduidelijk wordt.
Een pijnlijk onderwerp, handig bedekt met ogenschijnlijke lichtzinnigheden, maar het drama is er en niet alleen voor deze familie.
Merkwaardig is dat er nogal wat gezongen wordt in deze film. Het zijn uitbundige liederen naar de muziek toe, de teksten zijn echter van een andere aard. Panahi trekt zijn manier om deze film te maken, door tot in de muziek.
Een prachtwerk dat ook kan bogen op schitterende acteurs.

Meer nog dan het (melo)dramatische van het gebeuren, zit de waarde van deze film in de onderhuidse dreiging van de tegenstellingen tussen Joden en Palestijnen, goed ondersteund door het uitstekend camerawerk en de prachtige, sfeervolle muziek.

Goede film met een schitterende, veelbetekende slotscène.

How can I ignore, the girl next door....?

Jesper heeft alleszins de studieronde goed ingevuld.

En met de klassieke én met de moderne "sociale" methodes.

Grappig en onthutsend voor wie het tegenkomt.

Is een vervolg waard.

Zag reeds Jägarna 2 en eigenlijk vond ik dat beter.
Hier vond ik zowel het intrige, de personages en het acteren wat wringen. Het is al te moorddadig voor een groep mannen die in eerste instantie niet willen toegeven dat ze zich bezondigen aan stroopwerk, een personage als de inspectrice loopt letterlijk verloren en de rol van de dorpsgek is flauw terwijl de dienster die het voor Erik heeft zo maar verdwijnt en zowel het hoofdpersonage als zijn broer en trawanten toch wel overdrijven in hun act..
Maar goed, het is een Zweedse zaterdagavond krimi, met een zekere spankracht, maar echt overtuigend boeiend is het niet.

Best spannend deze 15-jaar-later-film, alhoewel er reeds vroeg een zeer sterk vermoeden ontstaat, maar de verwikkelingen rond de moord zijn inhoudelijk voldoende om het boeiend te houden.

Een stevige krimi met een goede regie, een plot dat goed in elkaar steekt en knappe acteerprestaties.

Een en ander is natuurlijk al eens gezien met dergelijk intrige en toch weet de film er de spanning in te houden : de rechtbankzaak, de (al,dan niet) verrassende ontknoping.

Stevig acteerwerk. Zeker van Glenn Close die bijvoorbeeld mooi de twijfels en ontgoocheling die haar een paar keer overvallen weet weer te geven.

Mag na meer dan 30 jaar, hoe dan ook, nog gezien worden.

Uitstekende, zeer inhoudelijk film, waarvan, naast het verhaal op zich, één en ander passend wordt aangehaald, zoals de broosheid van een kinderverklaring, het bewijs dat een kind steeds antwoordt in de richting van waarin de vraag wordt gesteld (alsof ondervragers dat niet weten), de kleinzierigheid van de massa, de drang een schuldige aan te duiden, alsook dat de bedreiging die de betrokkene treft, eigenlijk nooit meer weg gaat (slotscène!).

Uitmuntende vertolkingen, niet in het minst Mads Mikkelsen.

Leven in leugen en zich troosten met illusies in deze Oost-Duitse film, die enige die ooit in de nabijheid van een Oscar kwam.

Vallen meerdere scènes bepaald grappig uit, het is de dramatische ondertoon van het leven in de getto, de schrik op wat kan volgen en het zich naïef vastklampen aan iedere strohalm die enigszins op een betere toekomst zou kunnen wijzen.

De Tsjechische acteur Vlastimil Brodsky en zijn Duitse collega, Erwin Geschonneck, zetten beiden een geslaagde, menselijke vertolking neer en voor ontroering zorgt de kleine Manuela Simon.

Geen meesterwerk, maar toch een gevoelige film, die naast vele menselijke trekjes, toch ook weer het drama van vrijheidsberoving benadrukt.

Komedie waarin veruit de beste momenten te rapen vallen wanneer een sublieme Karin Viard, met haar koele, onverschillige en grappige mimiek én pittige bewoordingen haar onhebbelijk gedrag tegen al wie ze ontmoet demonstreert. Het is waar dat jaloersheid moeilijk te bedwingen valt.

Deze momenten vallen dan in het eerste gedeelte van de film, want nadien weten de cineasten precies niet meer van welk hout pijlen maken en zinkt het filmpje hopeloos weg behalve dan in het laatste shot waar nog eens van Karin te genieten valt: "Jalouse?, Moi?...Non".

Gelanceerd door de gebroeders Dardenne is Olivier Gourmet al ruim 20 jaar een gewaardeerde acteur in de Franse cinemawereld en ook nu, in deze "Jamais de la Vie" is "onze" Olivier in beste doen als de nachtwaker die niet bepaald vrolijk tegen het leven aankijkt en van het type is dat zich in geen geval zal laten intimideren of bevelen.

"Er moet iets in het leven gebeuren...", laat iemand zich in de film ontvallen, maar vooraleer er iets te gebeuren staat vind ik de film te lang bezig met karakterschetsen en allerlei toestandjes uit de doeken te doen, dit in vergelijking met hetgeen zich naar het slot toe afspeelt en ongetwijfeld spanning en leven in de film brengt.

Het kon iets beter, naar mijn gevoelen, al ga ik zeker Jolivet's film niet afbreken.

Gevoelig, idyllisch, nostalgisch kijkstukje met mooie begeleidende muziek.

Vooral de scenes met Bulle Ogier en Jean-Marc Bory, met o.a.de foto's uit de beginperiode van de fotografie, vallen erg in de smaak.

Veel James Bond-films heb ik niet gezien, zeker die van de laatste jaren niet.

Het overlijden van Sean Connery bracht me er toe toch iets meer te vernemen over die filmheld die al zoveel jaren stand houdt in de cinemawereld en alhoewel deze "The James Bond Story" toch al meer dan 20 jaar oud is en dus zeker niet volledig wat het overzicht betreft, toch is er aan de verwachtingen voldaan.

De film wordt gevuld met een flink aantal actie- en gestoei met vrouwelijk schoon scenes - toch het voornaamste handelsmerk van de films - , omschrijft het personage van Bond op vele aspecten en wijst op de verschillen in het invullen van de rol tussen een vijftal acteurs, wijst op het filmisch knap uitspelen van technologische snufjes en bevat ook heel wat getuigenissen en meningen.

Misschien pik er wel nog eentje mee, liefst dan van Sean of Roger, met veel Britse flair.

Degelijke documentaire die ons schilder James Ensor toch een beetje beter leert kennen.

Interessant als het gaat om Ensor, de mens, en vooral als de betekenis die achter al die maskers schuilt nader wordt toegelicht.

Sam Louwyck, in zijn onvervalst Oostends, had wel wat meer aan het woord mogen komen.

Prettig en origineel om Jane Austen's boeken als link uit te spelen naar de amoureuze tribulaties van enkele romantische zielen.

Alleen jammer dat om alle dialogen perfect te snappen er een grondige kennis van de personages uit die boeken wel aangewezen is.

Maar goed, het is romantisch, vaak grappig en het komt allemaal in orde en dus aangenaam vertier. Bovendien spelen ze allemaal goed.