Opinions

Eén van die filmpjes waarin Francis Perrin de vrouwenversierder uithangt en ook nu is het een komedie zonder enige pretentie, wat ondeugend voor zijn tijd en gelukkig af en toe grappig mede door Francis' smoeltrekkerij

18 jaar nadat hij, als adolescent, kennismaakte met Nathan, kan Jonas de gedachte aan hun relatie niet van zich afzetten.

Het verhaal speelt zich af op twee tijdstippen waardoor het wel boeiend blijft omdat het toch duidelijk wordt dat zich wel iets heel bijzonders in het verleden heeft afgspeeld. Deze opbouw is de verdienste van de film, die toch wel in het slot ontgoochelt en de kijker toch niet volledig voldoet. Een hogere score dan deze 3 vind ik er niet voor.

Het acteerwerk van de zowat voornaamste vertolkers kan best overtuigen.

Interessant vooral om de kennismaking met deze heel bijzondere verkoopstechniek.

De film is goed omdat hij maar druppelsgewijs de waarheid prijsgeeft.

Dat hij naar het einde toe voorspelbaar wordt, vergeven we deze toch wel spitsvondige en goed verhaalde drama-komedie.

Acteurs op de hoogte van hun vak.

Natuurlijk en filmisch mooi met fraaie beeldcomposities en knappe muziek.

Plaats voor gevoelens en jeugdig optimisme en een "You are my Sunshine", uit de oude doos.

Genietbare en nette film met verdienstelijk acteerwerk.

"Ideologieën, levensopvattingen, filosofieën, regimes...ze gaan allemaal dood als ze niet bij de goede man terechtkomen..."

Met politiek over de grenzen heen als achtergrond, waarbij Frankrijk niet bepaald gunstig scoort, het verhaal van de in barre omstandigheden ontstane vriendschap tussen een Spaanse vluchteling, tekenaar, en een Franse gendarme met een hart.

Hield van de bijzondere opbouw van de film, het toch rakend verhaal en ook van de animatie net als van de liederen en de zangkoren.

Weinig gekend dit stukje geschiedenis en dus ook instructief, niet ?

Mijn ouders hadden er destijds de mond van vol en nog niet zo heel lang geleden bezocht ik, bij toeval, het Châtaeu des Milandes in de Perigord waar Joséphine Baker destijds haar adoptiekinderen huisvestte en dat nu gewijd is aan een museum over haar.

Aldus kon ik deze documentaire over deze "J'ai deux Amours"-artiste niet laten voorbijgaan.

Het is een eerder kleine documentaire, met de gebruikelijke getuigenissen en archiefbeelden, en vooral met het accent op enerzijds de onheuse behandeling die ze in de States kreeg omwille van haar kleur en anderzijds de liefde waarmee de Fransen haar in de armen sloten.

Het verhaal wil dat ze, zelfs nadat ze in Europa naam en faam had gemaakt, bij een terugkeer in Amerika, zelfs geen toegang kreeg tot een hotelkamer, terwijl vele jaren later nog ze gewoonweg in een restaurant opzettelijk niet werd bediend.

Interessant vooral om wat aanschouwelijks van deze heel aparte artiste, met haar gevulde carrière met ups en downs en haar erg gedurfde verschijning, te vernemen.

Eén van de plezierigste Pierre-Richards. Naast het komische van de situaties ook een vleug sociale inslag : het idee om voor een rijkeluiskind een mens als stuk speelgoed te kiezen (!) en de afstand tussen de heer baas-industrieel en Jan-met-de-pet.

Dus in zijn geheel : charmant, prettig en niet hol.

Mooi filmpje over een vrouw die via het schaakspel zich uit de nietigheid van haar bestaan tracht op te tillen.

Knap camerawerk, getimede opbouw, tedere muziek en Sandrine Bonnaire en Kevin Kline best in hun rol.

Ondanks de beperktheid in actie, geboeid gekeken naar dit aanradertje.

Jean Lefebvre, niet weg te denken Franse acteur in komedies uit die tijd, beleeft zijn jour de gloire, maar het kost hem heel wat moeite en beleeft hij dolle avonturen.
Best geslaagde komedie met grappige situaties rond het oorlogsgebeuren. De gags en de pittige dialogen volgen elkaar vlug op, zodat het filmpje blijft boeien en pretentieloos wegkijkt.
In een faze in het intrige wordt onze held door zijn medeburgers toch schroomloos naar het vuurpeloton gesolliciteerd.
Maar geen zorg, het glorierijk einde is nabij.

Zeker niet Clément's beste film. Verre van, maar toch een verhaal dat tot de mogelijkheden behoort in een oorlog waar groepen en meningen vijandig en scherp tegenover elkaar staan: de strijdende partijen maar ook de verzetstrijders, collaborateurs en, in dit geval, eens te meer, de weinig lovende houding van de Franse politie.

Het eerste deel van de film, met een piepkleine rol voor Michel Piccoli, is eerder zwak. Naar het slot toe wat steviger filmwerk. Simone Signoret heb ik ook al veel beter en vooral overtuigender gezien.

Een 3,5 op het uiterste nippertje.

Na "Paris à tout Prix" brengt Reem Kherici deze keer een komedie, die ge niet gekker kunt bedenken én, zoals Fransen het wel graag hebben, met een man, een vrouw en...een minares.

De grappige situaties volgen elkaar in snel tempo op, de dialogen en replieken zijn pittig en al wie meedoet zit puik in zijn of haar rol, of ze nu verliefd zijn of niet, drankverslaafd, professioneel betrokken of er allerlei theorieën, statistieken en grafieken over het leven op nahoudend...

Pretentieloos, maar aangenaam vertier. Op het einde wat dolgedraaid maar kwaad kunt ge er niet op worden, op voorwaarde dat het niet langer duurde dan dit, natuurlijk.

Ge moet er niet aan twijfelen : destijds maakte men de film rond Gabin. Hem te zien, te horen spreken, met vrouwen omgaan, zelfs doodgaan was voldoende voor sukses. Graag werd hij dan bijvoorbeeld gestopt in een rol van brave werker, aan wie het echt geluk is voorbij gegaan ("een overvolle tram die voor hem niet stopte", zegt hij in deze "Le Jour se lève) en die droomt van een nieuwe start en daartoe tot alles in staat is....

Eigenlijk ontgoocheld over deze Franse topper. Op zich is het verhaal te dun en bepaalde situaties of toedrachten nogal warrig.

Men spreekt van een parel van poëtisch realisme. Vooruit dan maar, maar echt bekoord heeft deze "Le Jour se lève" niet gedaan.....op het respect voor de acteur Gabin na, natuurlijk.

Een onthutsende verhaal dat in de aftiteling nog een diepere dimensie krijgt door het bekend maken van cijfermateriaal rond werkelijk beleefde toestanden.

De film bergt emotie, wreedheden, actie en spanning en overstijgt misschien wel de drie andere films in de reeks.

Film is gebaseerd op de roman van Octave Mirbeau, roman die al meerdere keren werd verfilmd, met uiteenlopende versies.

Ik zag de film van Buñuel uit 1964 en het was bij het zien van Jacquot's prent toch duidelijk dat hetzelfde niveau niet werd gehaald.

Er is veel minder spankracht doorheen gans de film en het moet gezegd dat, ondanks de inzet van hoofdactrice Léa Seydoux, de prestatie van een weergaloze jeann Moreau nooit werd gehaald. Ook het montagewerk lijkt niet altijd vloeiend.

Interessant in de film blijft natuurlijk de schets van het standenonderscheid uit die tijd met een paar markante scènes meesteres-meid.

Al is de film duidelijk gedaterd, toch is de aanvang, met een goede sfeerschepping, best genietbaar maar daarna gaat hij erg afzwakken en wordt het erg onrealistisch en bij momenten potsierlijk.

Yul Brynner kan zeker niet overtuigen, maar van Deborah Kerr en zekerlijk Robert Morley geen kwaad woord.

Er zat veel meer in dan wat Litvak er van gebakken heeft.

Annie Cordy had toen, als 90-jarige, nog die vrolijke, schalkse twinkelende glans in haar ogen als weleer.

Ondertussen is ze ons ontvallen, maar postuum heeft men toch aan haar gedacht toen Leopold II uit ons straatbeeld moest verdwijnen.

"Les Jouvencelles" zou ik vertalen als "de jeugdigen" en in die rol is Annie op haar plaats, als eenzaam oudje die, door nieuwe vriendschap, toch nog de zin en de "drive" van het leven vindt.

Een rol van mede-jouvenceau wordt vertolkt door Jean-Claude Drouot, onherkenbaar natuurlijk, maar beslist nog in het geheugen door zijn rol als "Thierry La Fronde", tv-serie uit de zestiger jaren.

Mens,wat gaat de tijd.

Jennifer Lawrence komt er goed uit met een Golden Globe en een Oscarnominatie maar "Joy" valt uit als een al te lange film, die bepaald niet echt raakt, maar wel een inzicht geeft in de harde commerciële wereld, waarbij succes afhangt van veel inzet, volharding en de capaciteit om op zakelijk vlak even hard terug te slaan.

Die Yimou Zhang weet toch steeds te boeien en te bekoren, wat het onderwerp ook weze.

Filmisch is het steeds "af" en bovendien weet hij het onderwerp op heel speciale manier op te dissen met sterke en originele scènes, schitterend kleurenpallet en verrassende invalshoeken van het camerawerk.

Hier een verhaal over overspel met nare gevolgen en met die sombere, trieste daken, heel dikwijls in beeld, als verduidelijking van de tragiek die zich daaronder afspeelt.

Zo een goede film verdient goede acteurs en die zijn er ook. Niet alleen de 3 hoofdpersonages maar ook de jonge vierde is goed gecast.

Liefdesdrama in de Far West, waarin een stel goede acteurs deze film op een behoorlijk niveau brengen. Vooral Rod Steiger is opperbest in deze western, die op enkele onwaarschijnlijke details na, toch goed verhaald is, aandacht heeft voor mooie beeldvorming en met een Charles Bronson nog in aanloop naar zijn verdere succesloopbaan, maar toch met een behoorlijke bijrol bedeeld.

De romans van Thomas Hardy zijn werkelijk welkome voer geweest voor cineasten, waaronder Michael Winterbottom die met deze "Jude" een keurige verfilming brengt. Liefde weggedrukt door maatschappelijke en kerkelijke vooroordelen en geplogendheden, is zowat het thema van dit drama, dat omwille van de mooie cinematografie en de overtuigende vertolkingen toch wel heel verdienstelijk is. Ook de muziek, romantisch en melancholisch, aangepast aan de gevoeligheden van het ogenblik, is erg genietbaar.

Film met enkele zwakke momenten, maar ook met heel wat sterke. Film die niet alleen oordeelt over enkele oorlogsmisdadigers maar ook meningen geeft over het Duitse volk en andere instanties en mogendheden.

Het kan niet anders dan dat de amerikanen deze film bevolken met enkele ronkende namen uit de filmwereld en het moet gezegd dat ze het er allemaal schitterend van afbrengen.

Spannende achtervolgingsscènes in deze actiefilm die gelukkig ook wat tijd over heeft voor wat karakterontleding van onze vier ongelukkige slachtoffers van ongewenste getuigenissen. Ook een dikke streep geweld natuurlijk in deze film die kan rekenen op goed acteerwerk.

Behoorlijke middenmoot in het genre.

Film die blijft hangen en absoluut de moeite loont om over na te denken.

Veel meer dan de moordenaar die uiteindelijk gevat wordt en berecht. Een portret van justitie en de psychologische ontleding van de mensen die er deel van uitmaken en deze die er bij aansluiten, met het sterk opkomende socialisme als decor.

Michel Galabru en Philippe Noiret zijn zonder meer verbluffend in hun beide, sterke, gevarieerde karakterrollen die zoveel verschillen, of niet..!?

Film is gebaseerd op historische gegevens, al zijn de werkelijke namen niet weerhouden.

Bertrand Tavernier ("Coup de Torchon", "Une semaine de vacances"...) ontgoochelt nooit.

Fris filmpje met een coming of age - en jeugdig vakantiesfeertje. Mooie kiekjes maar dan toch ook vooral een waarschuwende vinger naar wat nonchalant ouderschap en onvoorzichtigheid ondanks het feit dat behoedzaamheid aangewezen is. Goede weergave van de momenten van beklemmende spanning.

Heel bijzondere film die bij het verschijnen, ondanks zijn vele kwaliteiten, toch wel ook wat tegenkantingen zal hebben gekend omwille van de geschetste "ménage à trois"-situatie en de losse zeden die er in worden voorgesteld en gepredikt.

Visueel blijft alles netjes en het is een lust om de drie hoofdacteurs, alle drie om ter best, maar toch met een schitterende Moreau, aan het werk te zien.

Enkele heel mooie scènes. Ze zijn ofwel erg dartel ofwel erg triest.

Wat er allemaal leeft aan de rand van onze maatschappij !

Goede film met m.i een uitstekende Tilda Swinton, die met een César-nominatie beslist onvoldoende in de prijzenpot valt.

Mogelijks is de film wat langdradig zodat middenin de spanning wel even wegebt maar toch in zijn geheel boeiend.

Hetzelfde thema uitgebracht door en met grotere namen zou een kassucces geweest zijn wat betekent dat het plot best origineel is, de uitwerking echter een tikkeltje spankracht mist.

Kende het mens niet maar gelukkig is er deze uitstekende documentaire over een Amerikaanse dame die de Franse keuken in de States introduceerde en er uiteindelijk zo populair mee werd dat zelfs op maatschappelijk vlak ze niet onbelangrijk werd.

Sfeervol en raak het geschetste beeld van de jaren 50 en heerlijke passages over het Frans culinair gedoe, de stampvolle restaurantjes in de Franse hoofdstad (Yves Montand brengt ondertussen "Sous le Ciel de Paris") waar het uiteten vooral ook een sociaal aspect had.

Interessant is ook haar doorzettingsvermogen om gehoord en gezien te worden met de moeilijk te realiseren eerste TV-uitzendingen om later uit te groeien tot vele successen met boek en serie.

Een mooi en boeiend verhaal.

Gebaseerd op ware gebeurtenissen maar uitgewerkt als een lichtvoetige, typisch Amerikaanse komedie, graag flirtend met karikaturale figuren en bizarre toestanden en waarin Meryl Streep bewijst ook dit personage van een gedreven, wat gekke vrouw met toch een flinke portie snobisme en bazigheid, aankan. Moeilijker dan Amy Adams die alleen maar alleen ontwapenend lief en charmant hoeft te zijn en daardoor zeker de sympathie van de kijker wint.

Plezierig om te zien en vooral te horen hoe Amerikanen knoeien met Franse termen uit de gastronomie.

Film over een moeder-dochter-relatie en schuldgevoelens.
Julieta wordt door het leven niet gespaard en stapelt de frustaties op : een tragisch gebeuren op de trein laat haar niet los, haar vader heeft een relatie met een jonge vrouw terwijl haar moeder stervende is, haar eigen man bedriegt haar jaren aan een stuk en wanneer hij de dood vindt is er niet alleen het leed daarom maar ze wordt ook de rug toegekeerd, ook door haar dochter .
Met deze gegevens maak je een grandioos melodrama, maar Almodovar blijft daar netjes buiten, en laat toch de uiting van de trieste gevoelens van het hoofdpersonage (om ter best vertolkt door Emma Suárez en Adriana Ugarte) overtuigend op je los.
Op "la Ley del Deseo" en "Laberinto de Pasiones" na, uit de beginjaren, heeft Almodovar mij nooit ontgoocheld en ook deze "Julieta" is een goede, keurig opgebouwde film met een innemend verhaal.

Frisse Franse komedie, met grappige situaties, vaudeville-achtig maar dan heel onschuldig, vlotte, amusante dialogen en prima acteurs.

Af en toe vond ik het eigenlijk een beetje American style 40-iger jaren met een geknipte intrige en omgeving waarin een Cary Grant, Bette Davis of een Katherine Hepburn niet zouden hebben misstaan.