Opinions

Het verhaal was genoegzaam gekend, dus was het uitkijken naar bijzonderheden in deze verfilming van Charlotte's Brontë's populaire roman.

Wat zeker opvalt is de duistere toon die in alle facetten gezet wordt in dit gebeuren rond twee mensen die een triest verleden achter zich aanslepen en smachten naar een gelukkiger bestaan.

Evenwel, blijft deze 1943-versie bovenal in het geheugen omwille van het schitterend acteren van Orson Welles en Joan Fontaine.

Eén van de beste en meest gevoelige en genuanceerde rollen van Welles.

Waarom nu eens Zefferelli niet, al komt deze film een tijd vóór deze van Cary Fukunaga, die m.i. van een betere kwaliteit is.

Deze Gainsbourg-Hurt is nochtans verre van slecht. Kan me niet voorstellen trouwens dat ge met zulk aansprekend verhaal een slechte film zou kunnen maken. De story is goed opgebouwd, de cinematografie zit goed en de acteurs zijn heel behoorlijk. Charlotte Gainsbourg, nu beslist geen oogverblindende schoonheid, vond ik best geschikt voor haar rol terwijl de piepjonge Anna Paquin reeds een staaltje van haar kunnen te beste gaf..

Heb het boek nooit gelezen. Hoever de film dus het oorspronkelijk verhaal volgt is mij onbekend maar aan de film voelde ik wel aan dat er nu en dan een zekere overhaasting inzat wellicht om het geheel niet al te lang te doen uitvallen.

Hoe dan ook een knappe film, met oog voor decor, costumering en landschappen, duidelijke dialogen en beide hoofdacteurs met uitstekende vertolkingen. In de rand ook een in haar rol perfect passende Judi Dench en voor éénmaal een ernstige Sally Hawkins.

Tedere muziek

Emotioneel geladen film, zeker naar het einde toe, die evenwel netjes uit de greep van oversentimentaliteit of tranerigheid blijft en anderzijds ook niet de dramatische druk van het gehandicapt zijn laat overheersen.

Aldus vlot verteerbaar en boeiend verhaald en met verrassend goede vertolkingen, zekerlijk van Louisa Krause en Eliza Dushku (vooral) die ik tot nu toe alleen maar in een kleinere bijrol zag.

Aanbevolen film, eigenlijk.

Gek wat je allemaal doet of niet doet als je diep zit.

Wordt februari beter ? Alvast toch een voldoening waar zelfs een lachje van af kan.

Toch maar een matig kortfilmpje.

Familiaal drama met meerdere hevige geweldscènes.

Eerder matig omwille van de hoekige overgangen in het verhaal en ook wel het niet altijd overtuigend acteren.

Van begin tot het einde de te verwachten cliché's van het genre zodat één en ander wel voorspelbaar was.

Duistere rol voor Forest Whitaker.

Goed gemaakte TV-film, met spannend verloop en een wel zeer verrassende ontknoping.

Zoals nogal dikwijls in dergelijke films over het opsporen van de dader van een moord, wordt het privéleven van de politiemensen vermengd met het onderzoek op zich. Hier is dit sterk uitgesponnen, maar schaden doet het ook nu niet want het geeft aan het onderzoeksteam een menselijk gelaat.

Er wordt zeer behoorlijk geacteerd met vooral Camille Panonacle (Zag ze nog maar alleen in "Les Ames Grises" en dan nog in een kleine rol) en de charismatige Patrick Chesnais op het voorplan.

Romantische komedie à la française, grappiger en grappiger naarmate hij vordert, met vlotte dialogen en steunend toch op het talent van Sandrine Bonnaire en Vincent Lindon, geknipt voor dergelijke charmante, sympathieke rollen.

Echt overtuigend is het allemaal niet, maar het gegeven is wel grappig al moet er toch ook weer niet voortdurend worden gelachen.

Ge kunt evenwel de film ook wel bekijken als een soort satire op de vele politie - misdaadfilms waarbij een amateuristisch personage (in de Amerikaanse film is het heel dikwijls een journalist, of gewoon een kennis), veel snuggerder is dan de wettelijke onderzoekers en ook eerder het probleem oplost.

En dat Cupido uiteindelijk zijn neus opsteekt is een cliché maar ook sympathiek en "sympa" zijn is iets wat de Fransen nodig hebben.

Een beetje ondergewaardeerd deze film, meen ik, waarin Daniel Auteuil - de man valt heel dikwijls op door zijn eenvoudige, ingetogen vertolkingen - toch weer uitblinkt.

"Ik heb een huis, ik heb mijn kinderen en ik heb mijn vrouw...maar ik heb geen leven, maar niet iedereen hoeft dat te weten"

Veel relatiepijnen, van vroeger en nu, en toch komt de film in zijn geheel niet echt zwaarwichtig over omwille van af en toe een luchtig moment.

"Betty" is intelligent, ondernemend, gevoelig en steekt vol fantasie. Haar rol wordt vertolkt door de kleine Alba Gaïa Kraghede Bellugi.

Zag reeds vele films waarin kinderen een verbluffend mooie act brachten, maar toegegeven, dit is hier toch van wonderbaarlijke schoonheid.

Het meisje draagt de film en men geraakt niet uitgekeken op de vele, vaak ontroerende, gelaatsuitdrukkingen die het kind brengt.

Is het einde van de film wellicht wat minder, het blijft een knappe, aandoenlijke prent.

Ook "Séraphine" Yolande Moreau is weer uitstekend.

Naar mijn gevoelen een schitterende film. Ongemeen knap hoe het gevoelsleven van een oudere man en de toenadering tussen twee mensen wordt uitgetekend. Een fijn stukje filmwerk met uitstekende acts en eigenlijk heb ik nooit begrepen hoe de Césarnominatie van Patrick Chesnais en van Anne Consigny niet werd verzilverd.

Betekenisvolle titel van de film.

Van regisseur Stéphane Brizé zag ik ook reeds later werk. Alle goede tot zeer goede films : "Entre Adultes", Mademoiselle Chambon" en "Quelques Heures de Printemps"

Veel lawaai en grimassen en niet altijd zo geslaagde gags in een film bedoeld als satire op de wapenindustrie, het kapitaal, overheidsinstanties en afstandelijkheid tov de werkende klasse.

Pierre Richard smeedde het ijzer toen het heet was maar veel originaliteit zat er toch niet in deze "Je sais rien....".

Niet erg opwindend deze TV-film, tenzij ge natuurlijk opgaat in het paardrijden en de mogelijks bijhorende accrobatie.

Toch bewaart deze film een zekere charme want hij verhaalt over een eerlijke liefde, een obsessie om een doel te bereiken en helaas ook over teleurstellende, ontgoochelende levenservaringen.

Gelukkig weet Kevin hoe te vallen en niet alleen van het paard, bewijze de slotscène die netjes een nieuw begin suggereert.

Margot Bancihon zag ik reeds enkele keren. Telkens in een TV-film en nooit in een hoofdrol.

Bejamin Voisin die een goede indruk liet, is nieuw.

Begrip voor het verhaal van de jongen die heel jong door zijn moeder, die naam onwaardig, werd achtergelaten en met dit fenomeen blijft worstelen en zich daardoor erg onhandelbaar tegenover anderen opstelt.

Neerslachtig, deze film die zowel inzake opbouw (flashbacks konden kundiger) als gevoelsmatig (op de scènes met de verlaten vijfjarige Thomas na) kracht mist.

Het indringend en verrassend slot krikt misschien het geheel wat op en de acteurs presteren goed maar mij van de indruk ontdoen dat er meer in zat, lukt niet.

Film waarvan ge, naarmate hij vordert, meer en meer gaat houden.

Een onwaarschijnlijk verhaal, maar is dat erg als hij de som is van mooie, frisse scènes : de vlucht, het toneelstukje, de danspartij, de terugkeer naar het kasteel, de slotscène...?

Een betekenis ? Het verschil tussen de wereld van het kind en deze van volwassenen, met beiden hun eigen complexiteit ?

Knap acteerwerk en mooie, intieme muziek die bijwijlen de film laat overkomen als een soort sprookje.

Absurd en het verhaal hangt niet aaneen, en toch valt er wat te genieten voor wie van Bouli Lanners en Wim Willaert (zijn pittig westvlaams Frans is erg grappig) houdt.
Wat zwarte humor of hoe noem je het anders als iemand zich hees heeft gezongen en dan onbekwaam is om luidkeels om hulp te roepen of als Yvan en Wim, de helm op, met de as-urne omgaan als met een rugbybal... en er is ook nog hilarisch gespreksscene in de trein, maar daarnaast is het geheel toch magertjes.
De soundtrack is wel goed en de openingsscene is een meevaller.
Een kleine 3,5, te danken aan Lanners en Willaert.

De verrassende ontknoping van deze film komt mogelijks onwaarschijnlijk over. Ge stapt er in of niet.

Hoe dan ook, ondanks deze bedenking, heeft de film mij geboeid : de duidelijke verhaalstijl, de goede, typisch franse, dialogen en de verbluffende manier waarop de acteurs hun rol invullen.

Kad Merad en Mélanie Laurent wonnen verdiend een César.

Filmisch springt dergelijke TV-film over een moordzaak niet uit de band.

Inhoudelijk spreekt hij wel erg aan, al zijn dergelijke gebeurtenissen reeds vele malen aan bod gekomen en het is betreurenswaardig te moeten vaststellen dat steeds kan geput worden uit ware feiten.

Verdienste van de film is zeker dat regisseur Yves Rénier- ken hem niet als dusdanig en amper als acteur - je gedurende de ganse film in de ban weet te houden. De goede prestaties van Mathilde Seigner en de jonge Thomas Mustin ("L'Echange des Princesses") is daar zeker niet vreemd aan.

Een Cubaans zonnetje in huis doet haar naam (Revolucion) alle eer aan, want ze haalt heel de familie, en meer, overhoop. Zelfs brave "pappi" Michel Robin" vergeet zijn oude knoken....

TV-filmmaakster Elisabeth Rappeneau zette een goedlachse komedie neer, zonder pretentie, (heel iets anders dan haar "J'ai peur d'oublier"), maar met een geslaagd aanstekelijk optimisme.

Catherine Jacob overtuigt in de rol van overbezorgde moeder maar het is Aylin Prandi die de meeste aandacht opeist.

Michel Blanc is top in deze amusante, nette en goedhartige, romantische komedie waarin ook Medeea Marinescu best meevalt.

Mooi verhaal, uitstekend verfilmd en met schitterende acteurs en als ik dan toch een beste moet kiezen dan gaat mijn voorkeur naar Daniel Auteuil die weergaloos de rol van de ongeletterde maar lepe, vleierige maar toch niet volledig gevoelloze boer (in strijd met de onverzettelijke, meedogenloze rol van Yves Montand) neerzet.

Knappe sfeerschepping van de krekelwarme Provence.

Als de actie dagdagelijkse handelingen zijn ....dan krijgt ge in het geval van "Jeanne Dielman..." een verbluffend mooie film die je, merkwaardig, over de ganse lengte geboeid vasthoudt.

Een kijkfilm, meer nog, een film waarin je in al dat eenvoudige, al dat pricisie, heel wat gaat ontdekken en van houden.

Minitieuse scènes zijn er genoeg en als ik er ééntje mag uitpikken, dan ga ik voor de koffiezet-scène, die je nieuwsgierig meesleurt in de eenvoud van het gebeuren.

Bovenal is er echter de persoon van Jeanne, evoluerend van een stoïcijnse eerste dag naar een zelfzekerheid verliezende tweede tot een daad die buiten haar geordend leven lijkt te vallen.

Het geluk pogen af te dwingen door een rituele invulling van haar dagen lukt Jeanne eigenlijk niet volledig en wanneer de opgelegde discipline bij haar niet meer standhoudt...

Enig knappe vertolking van Delphine Seyrig, op geen foutje te betrappen.

Kocht mij onlangs een boekje: "365 films die je moet gezien hebben". "Jeanne Dielmans..." staat er in. En of.

Louis Malle ontdekte haar in het theater en voerde haar meteen naar een glansrol in "Ascenseur pour l'Echafaud".

Jeanne was er toen al dertig en op "Touchez pas au Grisbi" na, met weinig succes in haar vorige films, maar in volle "Nouvelle Vague" zette zij met Louis de eerste stappen naar een rijk gevulde carrière.

Ze kende een ongelukkige jeugd (ze werd zelfs door haar vader de deur gewezen) deze vrouw, die vooreerst gewaardeerd werd voor haar gevarieerd acteertalent, niet om haar schoonheid, maar ze had de woelige jeugdjarern met een Truffaut gemeen en hij zorgde voor een glansrol in het alsdan gewaagde "Jules et Jim" en waarin Jeannne zelfs haar bekendste liedje, "Le Tourbillon" mocht zingen. Van gewaagd gesproken, voorheen was er reeds "Les Amants" dat vele jaren taboe bleef in Frankrijk omwille van een heel intieme bedscene. Had de camera in die tijd de gewoonte de blikken af te wenden en zich te richten naar een venster, deze keer was het beeld gericht op een naakte, genietende Moreau.

Eigenlijk bewoog ze zich best (ze werd trouwens meer dan eens geprezen om haar manier van stappen) in films met een zwoel of mysterieus sfeertje en pas later kwamen de wat plezieriger films, à la "Viva Maria".

Natuurlijk zal ze ook herinnerd worden voor andere merkwaardig werken als "La Notte", "Le Procès", "Le Journal d'une Femme de Chambre", "Les Valseuse"...,waarbij ze steeds samenwerkte met beroemde regisseurs als Antonioni, Truffaut, Buñuel, Bertrand Blier tot zelfs Orson Welles.

Een vrouiw die steeds het gevoel van "vrijheid" met zich droeg.

Dit en andere weetjes zitten allemaal in deze goede en uiteraard interessante documentaire. Alleen vond ik het wat te "gehaast" en een actrice als Jeannne Moreau had wel iets meer verdiend.

Herzog heeft naast de intrigerende figuur van Kasper Hauser, ook aandacht voor mooie beeldvorming in zijn vooral door de minitieuze tekening van de figuren die het hoofdpersonage omringen gekenmerkte film.

Het verhaal is wel niet nieuw in die zin dat ik al een paar films met dat thema heb gezien, zodat het nieuwtje er een beetje af is en het minder boeit.

Plezierige en best geslaagde komedie.

Zijn de broertjes in hun bizar gedoe grappig in de hoofdrol, Susan Sarandons acts zijn niet minder overtuigend.

Graag meegenomen dit filmpje, ontspannend, zonder veel pretentie en uitmondend in een feel-good-sfeertje.

Van de regisseurs van "Cyrus".

Los van de absurditeit van het gedrag van de moeder, bezit dit verhaal toch wel een zekere charme en tederheid en is beslist niet zonder humor.

Naar het einde toe wordt het echter wel wat zoeterig en clichématig en, al wil de film wel aantonen hoe een kind tussen twee ouderlijke werelden kan dwarrelen, hij mist ernst en diepgang om echt aan te slaan.

Die kleine had wel een lieve, intelligente snoet en onze Jarle was wel goed al onverantwoordelijke, boemelende "denker".

Nostalgie naar die tijd toe, al is het verhaaltje heel simpel en komt nu als gedateerd over. Maar dat vegen we weg en genieten van wat toen kon op het doek. Lekkere romantiek, zonder sensatiezucht maar met gevoel, toch, en het gehaast slot nemen we er wel bij.

Corry Brokken zit ook in de film. "Net als toen" zingt ze niet, als was dat, nu gezien, ook een goede titel geweest.

Het was vooral kijken naar een nog jonge Sylvie Testud (Raar dat ze pas 5 jaar later een César won voor "meest belovende jonge actrice" voor de film "Les Blessures Assassines".)

Degelijke film die de niet-evidentie van de omgang met mensen die in een totaal geluidsloze wereld leven voor het voetlicht gooit.

Als dochter Lara dan nog doordrongen is van een artistieke muziekcarrière waarbij een liefdevolle, maar omwille van zijn handicap in zichzelf gekeerde en lijdende vader, haar steeds meer en meer van hem verwijderd ziet, leidt dit onvermijdelijk naar de nodige spanningen.

Film brengt dan ook meerdere sterke scènes met stevig acteerwerk, maar kan dit spijtig genoeg niet over de ganse lengte doortrekken. Er zijn ook momenten die tot niets leiden, waardoor de film dikwijls ter plaatse blijft trappelen en het wachten is op een volgende uitschieter.

Knap verfilmd verhaal. Meer dan een western.

Het laatse gedeelte met de vele vechtpartijen lijkt mij minder dan wat voorafging en waarin plaats was voor meer diepmenselijkheid, en waar karaktertekeningen, spanningen en ontladingen en ook een vleugje humor mooi ineenvloeien.

Ongetwijfeld prima acts en heel veel aandacht voor de mooie natuur.