Opinions

Tedere tiener-romantiek. Puik, geloofwaardig acteerwerk van de youngsters en aangepaste, evenzeer romantische muziek.

Prille liefde natuurlijk mooi in beeld gebracht.

Voorspelbaar en déjà vu, maar niettemin filmisch in orde met ruim voldoende spanning en knappe vertolkingen, wat de film zeker de moeite waard maakt om te bekijken.

Wat ik meest zal hebben onthouden van deze film is de onvoorstelbare kraakstem van Frankie Valli in een film die, al speelt hij zich af in jaren die ik goed heb gekend, niet bepaald boeiend uitvalt. Sommige scènes zijn veel te lang uitgesponnen en brengen niets bijzonders.

Terloops ook nog bespottelijk grimeerwerk bij de Seasons uit 1990.

En Christopher Walken. Wel die was stokoud in 1951 en 40 jaar later precies hetzelfde.

Clint, toch.

Wie zei ook weer "Trouw is als de laatste de beste is..." ?

Film zo wat in de stijl van "Le Diner de Cons" en "Le Prénom" maar dan toch even met een totaal ander gegeven, maar bij vlagen even subtiel.

Het begint losjes maar algauw volgen de onaangename stiltes, de verdachtmakingen, de beschuldigen en bekentenissen en woede elkaar in snel tempo op.

Het is wat "te", maar uiteindelijk vallen situaties en dialogen met de menselijke zwakte als inzet best grappig uit.

In orde komen zit er wel in hoor, als men even bereid is, stuk voor stuk, de ogen te sluiten...

Sprankelend acteerwerk. Franser kan het niet.

Wat me eigenlijk wat verbaasde in deze film was de plotse, eigenlijk weinig verklaarbare overstap van een 17-jarig meisje, met amper liefdesverklaring, weliswaar bewust van haar eigen sexualiteit, naar iets zo ingrijpend als prostitutie.

Eigenlijk zag ik in de geschetste gezinstoestand ook geen motieven om daar mee te breken en dergelijk avontuur aan te gaan.

Stappen we evenwel daar over, dan is "Jeune et Jolie" een heel mooie film waarbij ik vooral de knappe acteerprestaties van zowat alle hoofdacteurs heb bewonderd, van de jonge Fantin Ravat, over de verrukkelijke Marine Vacth naar de good old Johan Leysen en Charlotte Rampling.

De Dardennes zetten hier toch weer een heel integere film neer, zonder bombastisch of hoogdravend gedoe.

Een beeld van een jonge knaap die in zijn opvattingen over maatschappij en geloof op eigen houtje een stap te ver gaat.

Tot hoever dit allemaal kan gaan laat de film in het midden, maar laat eerder een hoopvolle, positieve boodschap in het slot, dat het allemaal anders kan.

Sterk acteerwerk, vooral van de in zelf gekeerde jongen en verder gewoon mooie cinema.

Laetitia Dosch steelt met haar act de show, maar vrolijk wordt ge er niet van.
Paula heeft reeds een stuk leven achter de rug en het is spijtig dat de film daar niet meer van prijs geeft, wat haar strijdvaardige en vreemde gedragingen beter had kunnen verklaren. Duidelijk is dat ze een nieuwe start wil maar niet de meest gemakkelijk persoonlijkheid is.
Enkele zeer geslaagde en genietbare passages in de film zoals het misverstand met de lesbische dame, haar belevenissen als oppas, haar omgang met collega Ousmane maar het ontbreekt de film aan vlotheid in het verhaal.

Avontuurlijk (familie)film over mens en dier.

Wat eenvoudig, maar toch ook een film waar genegenheid en liefde een scrupuleloos winstbejag overstijgt.

Reeds in het begin van de film wordt het accent gelegd op het profijt trekken uit oorlogssituaties terwijl de medemens op alle vlakke lijdt.

Toch harde beelden van gekwetste of gedode dieren, waarbij ik hoop dat de opnames hoe dan ook sereen gebeurden en dat zal wel.

Heel wat pleidooien van Marx en andere voorvechters die opkwamen voor de arbeiders die het, halverwege de negentiende eeuw, ingevolge de druk van de industriële evolutie en de winsten najagende werkgevers, in armoede bleven.

De verschillende opvattingen over de positie van het proletariaat in de politiek komen wel aan bod en merkwaardig is het daarnaast vast te stellen dat Marx en zijn vriend Engels in heel andere omstandigheden leefden.

Interessant onderwerp natuurlijk, maar het ontbreekt de film wat aan hart en emotie - toch verwonderlijk met een sociaal geladen thema als onderwerp - om echt indruk te maken.

Heel originele en fantasierijke benadering van "l'amour pour toujours".

Romantische film met humor die je zonder veel vragen moet over je heen laten komen en genieten van de mooie filmische momenten, de chemie tussen beide hoofdacteurs en Satchmo's "La Vie en rose".

Herinner mij dat bij het verschijnen de film kritiek kreeg omwille van het feit twee kleine kinderen in de hoofdrol van een oorlogsdrama met de dood als centraal punt werden geplaatst.

Ondertussen is er veel water naar de zee gevloeid...en het heeft niet belet dat "Jeux interdits" een indrukwekkende film is en blijft.

Een hartverscheurend aanvangsscène is de aanzet naar een film die de onschuldige logica van twee kinderen tov het leed van de oorlog maar ook tov de stompe onwetendheid en eigenlijk ook domme onverschilligheid plaatst van een deel van de bevolking plaatst. Ook de kerk krijgt een veeg uit de pan en de muziek van de film is onsterfelijk gebleven.

Wanneer ge bij het zien van een film je voortdurend afvraagt welke filosofie er nu eigenlijk achtersteekt dan zit je niet al te comfortabel te kijken, temeer daar je nieuwsgierigheid uiteindelijk tot heel weinig leidt.

De rol van het meisje in het eerste gedelte was nog iets, dat van de regisseur in het tweede hoorde misschien grappig te zijn, maar kon ik niet mee lachen.

Een beschouwing van de kronkels in het leven, de toevalligheden die bepalend kunnen zijn, keuzes die heel verschillend uitvallen.....!?

Had er meer van verwacht. Schijnt nochtans dat van deze regisseur - ik zag van hem al "Hahaha", wat ook al niet bekoorde - dit één van zijn meer toegankelijke films is.

Het eerste gedeelte vond ik wel interessant om volgen omwille van de bijzondere sfeerschepping, de markante schets van Qiao en Bin en het op één scène na het uitblijven van extreem, bloederig geweld, en dit in een mafiawereldje.

Het tweede luik deed me denken aan de film "Mountains may depart" van dezelfde regisseur omdat ik dezelfde indruk kreeg van onsamenhangigheid tussen de zich opeenvolgende scènes en eigenlijk kwam er uit dat stuk ook geen echte emotie los.

Is wel een verdienstelijke film over vriendschap, trouw en karaktersterkte maar een overheersend motief haal ik er niet uit evenmin als de juiste toedracht van sociaal-politiek getinte toestanden, die er zeker insteken (de mijnsluitingen, een zekere repressie...)

Mooie beeldvorming en ook het handcamerawerk is best geslaagd.

Het mooie in deze kortfilm zit hem zeker voor een gedeelte in het feit dat jimmy het echt meent en gelooft in wat hij zegt.

En wij geloven hem.

Emotie mag er altijd bij.

Sociale en politieke conflicten, Ierse vrijheidsstrijd op kop, zijn de geliefkoosde thema's van Ken Loach. Traditioneel is ook dat er weinig of geen bekende filmacteurs in zijn films voorkeuren.

Deze "Jimmy's Hall" vertoont al deze kenmerken en traditioneel is ook dat verhaal zich afspeelt onder de lagere klassen van de bevolking.

Het is een minder gekende periode en een minder gekend conflict, deze keer vooral van godsdienstig aard, dat uit de doeken wordt gedaan. Heel wat kritiek op de Kerk.

Heel bijzonder boeiend is het niet en zo goed is de karaktertekening van het hoofdpersonage ook niet, maar Loach trekt toch de aandacht door zijn zeer realistische en herkenbare manier van filmen.

De klassieke misverstanden en toevalligheden maken het grappig en de Funès zorgt voor het nodige lawaai en gesticulatie.

Pretentieloze ontspanning met de Franse komiek uit die jaren, van de ene produktie in de andere stappend, langs zijn beste zijde.

Voor wie er echt van houdt.

De schitterende regie, de rechtuit-rechtaan dialogen en de uitstekende acteurs zorgen voor een film op Oscar-niveau.

Met het zelfde thema kon gemakkelijk een drama-komedie worden neergezet maar de ingesteldheid van de bevolking en vooral de druk van de Koran op hun gedragingen kunnen alleen maar tot een dramatisch werk leiden, zeer verzorgd en intelligent gebracht.

De mooie slotscène : het maakt niet uit voor wie de dochter kiest. Het gewicht van de godsdienst is onvermijdelijk en regelt alles.

Film kende een uitstekende start en met "dankbare" thema's als druggebruik en onder druk zetten, zat er beslist wat in, maar de film verwatert stilaan om er op het einde iets onvoorstelbaars slecht van te maken.

Eigenlijk vond ik ook de acts niet te best.

Weliswaar naar de novelle van Jean Giono, maar Marcel Pagnol, waarvan we inderdaad veel filmplezier aan te danken hebben, heeft er schitterende dialogen voor geschreven.
De synopsis hierboven beschrijft zowat het gehele verhaaltje, maar daarbij komt ook nog de pittoreske manier waarop de mentaliteit in een klein Frans dorpje wordt geschetst en vooral ook van zijn inwoners.
Echt grappig hoe er wordt omgegaan met de bedreigingen van het hoofdpersonage en hoe hij daarop telkens gevat repliekeerti; hoe pastoor, burgemeester, schoolhoofd en vrienden de schuld van een eventuele zelfmoord van Jofroi onrechtstreeks in de schoenen van buurman Fonse schuiven wat die man werkelijk van zijn stuk brengt, om er medelijden mee te hebben.
Klein Pagnol-filmpje uit zijn beginjaren waaraan ik veel plezier beleefde en waarvan ik niet kon laten er een kleine 4 aan te geven.

Een schoolvoorbeeld van een minimalistische film.

Wie instemt met deze filmstijl van zich steeds herhalende scènes vindt in de scherts die de film brengt voldoende om er van te genieten. Wie dat niet doet zal zich gauw gaan vervelen.

Een plezierige bedenking : echte, trouwe supporters zijn brave mensen. Alleen de liefde kan hun van hun passie even weghouden.

De gezondheidszorg (en terloops de wapendracht) in de VS krijgt in deze film een fameuze veeg uit de pan.

Goed verhaald en behoorlijk geacteerd.

Na "Empire of the Sun" en "The Children of Huang Shi" is deze "John Rabe" de derde film die ik zie, handelend over de Japanse invasie in China op het ogenblik dat WO II in Europa in de maak was.

Dit onderwerp, dat over het algemeen niet zo bekend is alhier, lijkt wel "in" te zijn want ik lees dat ook het gelauwerde "Nanjing Nanjing" over deze strijd gaat.

Deze "John Rabe" is net als de andere films van goede makelij met prima vertolkingen. Geen meesterwerk en zekerlijk onder "Schindler's List", maar interessant en boeiend om volgen en vaak met spectaculaire en schokkende gevechts- en geweldsscènes.

Had de indruk dat de regisseur zelfs moeite moest doen om die 16 minuten rond te krijgen, zo sprong hij van de hak op de tak en week hij af wat we allen hadden verwacht, wat meer uitleg hoe het groeide, hoe het allemaal kon zo'n massa aan apparatuur bijeen te brengen en zonder in een wirwar van technische termen te vervallen (dat deed hij nu ook niet) toch wat meer toelichting over de verschillende procédés, welke hulp hij kon verwachten en kreeg alsook de hoopvolle en teleurstellende momenten en anecdotes tijdens die 30-jarige trip.

Interessant om wat van zo'n kerel te vertellen, maar het mocht een stuk beter geweest zijn.

Wie van actie, gevecht-en schietscenes, zonder limieten, houdt, moet deze "John Wick" zien.

Het steekt op geen dode onder of boven. "Alledaagse kost", zou ik zeggen, alleen moet gereserveerd worden om de lijken op te halen.

Meedogenloze wraakfilm met Keanu Reeves als de onoverwinnelijke.

Ge kunt natuurlijk de morele waarde van dergelijke films in vraag stellen en hier eigenlijk ook of dat hondje dat allemaal zou gewild hebben.

De romantiek haalt toch wel wat de bovenhand waardoor deze misdaad-film noir aanvankelijk wel een beetje blijft hangen. Wanneer de spanning er in komt worden er toch wel enige, naar mijn gevoelen, onwaarschijnlijke situaties geschapen en veel nieuws brengt het slot ook niet.

Aan Turner, Taylor en zeker Van Heflin ligt het zeker niet dat de film niet zo erg bekoorde.

Twee vrouwen (Wat kunnen ze kwaad kijken) zijn de sterke figuren in deze western die ongetwijfeld tot de betere behoort al komt het 1954-acteren erg stroef over en klinken de dialogen soms onecht. Het plot daarentegen is vlot en aanvaardbaar en de actiescènes zijn goed gefilmd.

Geen echt verhaallijn in deze film maar vooral een opsomming van gruweldaden door een bende kindsoldaten in zwart Afrika.

Onthutsend om te zien wat zich allemaal kan voordoen in dergelijke chaos waarbij menselijk respect onbestaande is.

Keihard.

Het verhaaltje van het onschuldig mannetje dat, bij toeval, in een gangsterwereld terecht komt, is zeker niet nieuw.

Fernandel, Pierre Richard, en wellicht nog vele anderen deden het voor, maar niettemin is Benigni toch wel de geknipte acteur om dergelijke - dubbele - rol te spelen en het lukt nog aardig ook.

Niet dat we hier met een denderende komedie te doen hebben, want in het eerste half uur valt er weinig te beleven en het is pas, nadat het intrige zich verder uitwerkt, dat er enkele grappige situaties en scènes volgen.

Natuurlijk is het onze Roberto die de film draagt en wie met de bewegingen en de mimiek van deze acteur overweg kan, zal aan deze "Johnny Stecchino" toch wel een uurtje plezier en ontspanning beleven.

Net als in zijn zeer geslaagde films, "Je m'apelle Elisabeth" en "Maman est folle", geeft Jean-Pierre Améris de karaktersterke hoofdrol weg aan een jong meisje of vrouw en maakt er ook nu een gesmaakt werk van.

Romantiek en tragiek, zowat een kenmerk van de Zola-romans, worden door Améris goed verhaald met oog voor detail, decor en natuur.

Valt misschien iets te lang uit maar het menselijk (net buiten schot van melodramatiek) slot vergoedt dit kleine euvel.

Goede acts en een te volgen cineast.

Was het nodig zo expressief bloederig te doen in een toch in de eerste plaats sociaal-maatschappelijke film over klassenonderscheid, to be or not to be en in het kamp van ontgoocheling en verlies te vertoeven ?

Abstractie hiervan, een merkwaardige film met vele, andere intrigerende momenten, actuele toestanden en bovenal het fantastisch acteren van Joaquin Phoenix die werkelijk de film nog meer dimensie geeft.

Lof te over ook voor de enscenering, costumering en make-up en ook een knappe soundtrack met o.m. twee toepasselijke songs vertolkt door Sinatra en ook Chaplin's "Smile".