Opinions

Sympathiek, naïef en pittig deze friend-love-affair. Vooral de dialogen waren grappig, spittant en scherp (soms wat ongewoon, licht grof taalgebruik, maar wat wilt ge, zo maakt men nu éénmaall indruk) en de hoofdpersonages leken wel charmant bij elkaar te passen en die rollen zijn dan ook goed vertolkt.

Ontspannende romantische komedie met herkenbare aspecten van relaties onder jongeren.

Flauwe vertoning.

Voor iemand die "de kampioenen" kent van de TV-reeks en met de personages vertrouwd is, zal wel tot het besluit gekomen zijn dat de halfuur durende afleveringen beter uit de verf kwamen dan deze langspeler, maar wie ze nu voor de eerste keer zag, die moet toch de knop hebben omgedraaid of de zaal verlaten.

Flauwe, onmogelijke grappen stapelen zich in absurditeit gedurende de ganse film op, een beetje spankracht ontbreekt en zelfs echt plezierige momenten zijn er niet, terwijl we ook best het acteerwerk vergeten en eigenlijk de ganse film.

Jan Verheyen bracht voor het 25-jarig jubileum van de kampioenen zowat de gehele cast uit de TV-afleveringen bijeen. Aan fantasie voor gekke toestanden en karikaturale gedragingen van onze "vedetten" geen gebrek, wat dan ook in de lijn van de verwachtingen lag.

Noem het dwaas, goedlachs of wat dan ook, de film volgt de lijn van wat er voorheen rond deze feuilleton en film werd gecreëerd en eigenlijk vond ik dat Jan toch een klein beetje boven de eerste film gaat maar de TV-afleveringen, in een goed halfuurtje ingeblikt, brachten heel dikwijls toch meer jolijt.

Zoals kon worden verwacht: flauw.

Alleen al om ze uit hun gewone "habitat" weg te trekken is een risico, al behouden ze natuurlijk allemaal hun overgekende karikaturale streken.

Een amoureuze hulpcoach en een père Maurice konden me even doen glimlachen, maar voor de rest was het wachten op dat slot waarin alles weer in de "sacoche" komt.

Zo fabuleus zijn die Baker Boys nu eigenlijk ook niet. Net als de film. Aanvankelijk leken de personages meer karikaturen, maar gaandeweg is er dan toch wat meer diepgang en herkenbare gedragingen en leren we ook iets van de showbiz.

De acteurs brengen het er zeer behoorlijk van af.

Jammer dat die mooie evergreens zo slecht gebracht werden.

Een dochter lijkt op hetzelfde ongeluk in haar leven af te stevenen als haar moeder...
Film die doet nadenken over trouw, relaties en...liefde, onderwerpen waar geen éénduidig begrip voor het grijpen ligt, en die ook hier een verhaal brengt dat toch niet onmiddellijk zal inslaan. Men kan inderdaad wat verbaasd zijn om de rol van de moeder die als 70-jarige het huis verlaat zonder enige houvast en dit om feiten van zowat 30 jaar geleden. (Terloops hoe wist de schoonzoon waar ze was ingetrokken ?). Heb mij anderzijds afgevraagd wat "het" accicent in de film komt doen en waar het in de relatieproblematiek inpast. Het is ook al zoveel jaren geleden gebeurd.
Slechte film is het niet, maar het is een film die zeker de steun van zijn acteurs nodig heeft. Natalie Broods en Johan Leysen zorgen daar voor en eigenlijk de anderen uit de cast ook.

Film die een lans breekt voor innerlijke schoonheid.
Eén en ander in het verhaal wordt vluchtig (de overvallen waardoor Szabo welstellend wordt) aangeraakt, zodat de film zeker niet te lang uitvalt.
Peter Lorre vertolkt eerst een eerder naïeve inwijkeling die gelooft in "the americani dream" en later toch een man met veel meer doorzicht, al valt het acteren moeilijk te bepalen omwille van het masker. Wil opmerken hoe de camera daarvoor heel discreet het vertonen van het verminkt gelaat vermijdt.
Een zeker goed bedoeld thema.
Meerdere knappe scènes in deze film, ook inzake beeldcompositie.
Kwalitatief behoorlijke misdaadfilm uit de vroege fourties.

Populariteit en succes worden onvermijdelijk uitgebuit en leiden naar verval indien het individu niet de nodige beheersing opbrengt.

Eigenlijk een klassiek verhaal uit de wereld van sterren en idolen, hier op sterke wijze in beeld gebracht door Elia Kazan, de sociale en humane inslag in zijn films getrouw.

Andy Griffith vertolkt uitstekend de rol van de lolmakende mooiprater (eigenlijk mooibruller) die de kortzichtige massa aan zijn zijde krijgt.

Mij niet zo bekende Patricia Neal speelt minstens even sterk en Walter Matthau lijkt nog erg jong maar zijn typisch gepraat en manier van bewegen zit er al dik in.

Stappen we over het onwaarschijnlijke van het verhaal, dan krijgen we toch nog een voldoende onderhoudende film die, binnen de vertoonde emotionalitiet van de romantiek, ook nog enkele grappig uitvallende passages kent.

Annette Bening overtuigt best in haar rol.

De beginscène is toch wel even doorbijten met die brullende en gekdoende mannen, maar de gedachte "het is een Cassavetes, het wordt wel iets", krijgt achteraf toch wel gelijk.

Niet dat ik de film gelijkstel met bijvoorbeeld "A woman under the Influence" (wat is die Gena Rowlands ook hier weer verbluffend goed), maar de film is als een portret van een zekere "mondaine" maatschappij, die in de eerste plaats niet ontsnapt aan het banale en bovendien verzuipt in verwaandheid en eigendunk.

Pakken schitterende close-ups, waartoe de personages zich best lenen, leggen eigenlijk wel het accent op de pietluttigheid van het wereldje.

John Turturro regisseert en speelt de hoofdrol maar slaagt er niet in een zekere magie te creëren tussen de personages en de nodige geloofwaardigheid in het verhaal te steken. Turturo lijkt trouwens niet de acteur om dergelijke, zelfs brave en verliefde, gigolo te spelen

Gelukkig is er Woody die in zijn gekende stijl voor de grappigheid zorgt en is er, net als in alle Woody Allen-films de evergreenmuziek met deze keer, verrassend voor een Amerikaanse film, Dalida met "Le Torrent".

Ondanks het ietwat pikante gigolo-gegeven, discreet voorgesteld maar anderzijds te weinig kracht en overtuiging. Wel mooie kleurenpalet.

Film over loopbaanambities binnen het keiharde zakenleven met de daaruit voortvloeiende stress, naijver, jaloersheid en totaal ontspoorde mensen.

Nogal wat seksscènes moeten de stomende relatie van de twee onderlijnen waarbij naar het slot toe een totaal overbodige (half puntje minder).

Film die uiteindelijk eindigt als een thriller en kan rekenen op stevige vertolkingen, met naast Alden Erenreich (ook te zien in "Oppenheimer") en Phoebe Dynevor (me niet zo bekend), toch ook weer de veelzijdige Eddie Marsan.

Onderweg een paar keer denken aan "Wall Street". Wat een onwezenlijk werksfeer in dergelijke bedrijven.

Christian Faure ("Un Amour à taire", "Moidemoiselle Drot") blijft netjes uit de greep van de melodramtiek, mede door een boeiende en evenwichtige opbouw en een toch aanvaardbaar verhaal.

Goede acts in deze genietbare en vlotwegkijkende film die nadruk legt op aspecten van het rassenonderscheid.

Prententieloze Franse komedie met weinig tempo en met die clichématige fratsen à la Pierre Richard of Inspector Clouseau.

Het gebrek aan nieuwe grappige vondsten maakt de film eerder eentonig.

Emmanuel Mouret heeft wel de physionomie om wat sullig te acteren.

De jonge Jérémie Renier zorgt er voor dat de film nog de helft van de punten krijgt want het verhaal stelt niets voor en is amper in iets zinnigs samen te vatten.

"Grimassentrekker" Louis de Funès staat natuurlijk centraal in deze komedie die evenwel niet het gemiddelde haalt van wat er aan amusentswaarde van zijn films uithaalt.

Broebelen doet "hij" genoeg maar het geheel is flauwkes en bracht me zelden aan het lachen.

De man leverde seriewerk af en het kon natuurlijk niet altijd prijs zijn.

Een nachtje stappen passeert niet zonder geweld. Gelukkig matiger voorgesteld dan wat amerikaanse films met hetzelfde thema er zouden van brouwen.

Overigens een rustige film die toch de aandacht gaande houdt.

Enkele mooie scènes. Vooral de slotscène is knap en betekenisvol.

Film slaagt er in af en toe te boeien en houdt het redelijk simpel en is ook niet betekenisloos.

Sean Penn is erg jong maar speelt goed als de jonge durver-gelukzoeker.

Het ontbreekt het geheel echter aan ziel.

Misleidende titel. Doet vermoeden dat het om een actie-avontuur-fantasie gaat.

"Der Fall Collini" is niet het verhaal van een jonge, onervaren raadsman die het haalt van een doorwinterde, gehaaide collega.
Neen, het is het verhaal van een wraakneming waarvan de kiem is ontstaan tijdens WO II en meer nog het verhaal van het aanhalen van een wet die een achterpoort betekende voor Duitse oorlogscriminelen om bestraffing te ontlopen.
Een film om in één adem uit te kijken.
Rechtbankscènes worden afgewisseld met flashbacks en actie. Het maakt het boeiend tot het slot en het viel me op hoe technisch de zaken in de rechtzaal worden behandeld.
Uiteindelijk kwam het er op aan of de vermoorde een schuldig of een onschuldig mens was.
Positief in het verhaal is ook dat de tijd tussen het vroeger gebeuren en de recente moord een aanneembare verklaring krijgt.
Een zeer goed geacteerd drama.

Spektakelfilm met sterrencast en een (zoals gebruikelijk, bewerkte) historische achtergrond uit een periode waarin dergelijke films "in" waren.

In het begin van de film ligt het tempo traag, daarna volgen meerdere gevechtsscènes, wordt het intrige boeiender en houdt het slot nog een verrassing in.

Er wordt best geacteerd, al vond ik, verwonderlijk, een crack als James Mason niet in het plaatje passen.

Filmisch een klein juweeltje en soms ook wel emotioneel, maar dan dit vooral - en dat zal ik van deze film vooral onthouden - dank zij de wondermooie en gevoelige act van de kleine "Alexandria".

Dana Andrews vertolkt de rol van een onmogelijk personage (clichématig naar het einde toe met "de mantel van tegenslagen uit het verleden" wat goedgepaat) in een typische film noir, met misdaad, femme fatale en romantiek.
Nogal stijf en onecht in de aanvang ( het is even wennen aan een dienster in een bar waar er naast de hoofdpersonages geen kat te zien is, de flauwe figuur van de uitbater en ook het optreden van de vreemde die er komt binnenvallen en zijn plose verliefdheid...), maar uiteindelijk geraakt ge toch aangesproken door het intrige en verhoogt de spanning om in een verrassend en ook weer betekenisvolle climax (de houding van de rechercheur) te eindigen.
Naast het behoorlijk acteren is vooral het camerawerk (meestal heel sterk bij Preminger) te waarderen.

Een gek tekenfilmpje dat zich grotendeels afspeelt bij een trieste gemoedstoestand van onze gedumpte jazzmuzikant. En er is ook het zwarte beest dat hem niet loslaat en hem overal doet mislukken en toch heeft de film de smaak van de humor niet verloren wat zich uit in enkele, ietwat ondeugende piepkleine shots, even op de achtergrond en toch opvallend. Wat hem natuurlijk uit het slop kan halen is de mogelijkheid muziek te spelen en dat gebeurt dan ook, maar gaat hij zich geen tweemaal aan dezelfde steen stoten...?

Kort maar prettig vertier.

Doorheen een rotdag van "D-Fence" worden heel wat maatschappelijke onhebbelijkheden blootgelegd, gaande van arrogantie en agressie, over wat er leeft aan extremistische gedachten, bendevormingen, tegenstellingen rijk-arm, vooroordelen tot het nutteloos opsouperen van budgetten...Eén en ander wordt, zeker aanvankelijk, humoristisch uitgesmeerd en krijgt pas in het slot een echt dreigend karakter.

De tweede verhaallijn doet in feite precies hetzelfde, namelijk hoe er veelal redenen zijn om zich als mens te ergeren : het gebrek aan waardering, zeg maar minachting, van oversten en de pijn te moeten verbijten van onverschillige en op pesterijen beluste collega's.

Knappe film die ik met een tweede visie, na 6 jaar, heb leren meer te appreciëren.

Douglas en Duvall zijn op hun best en de rest draait lekker mee.

Alhoewel hij tot over de helft van de duur gewijd is aan het zendingswerk van twee jongelingen uit de Mormoorse Kerkgemeenschap, groeit de film toch langzaam en heel keurig verfilmd naar de clou van het verhaal : het anders geaard zijn, waarbij de inpak op de omgeving (en ook die van de Kerk) toch weer centraal staat en eigenlijk het emotioneel gedeelte van de film uitmaakt.

Eenvoudig en raak met enkele reacties van het hoofdpersonage in het slot die toch wel indruk maken.

Goede vertolkingen.

Film die in kracht toeneemt naarmate het drama in het verhaal toeslaat.

Jesper Christensen acteert sterk, maar de andere acteurs stellen zeker niet teleur.

De klassieke traagheid waarmee de verhaallijn wordt afgehandeld, heel vaak eigen aan Deense film, komt deze keer wel ten goede. Het onderwerp, de fanatieke beroepsliefde van de vader en zijn ziekte alsook de sterke familieband, vereisen toch wel scènes die de gemoedsgesteltenis van de personages voldoende weergeeft.

'k Zie toch weinig komedie in deze film die als van zelfsprekend doet denken aan het Deense "Festen", maar in zijn geheel, wel zeer goede, indringende momenten en scènes kent, maar toch het niveau niet haalt - en zeker niet de climax - van Vinterbergs film.

Maar de gelijkenissen in het verhaal zijn er zeker, inzonderheid de vader-zoonrelatie, alsook, de onbehaaglijke tot vijandige sfeer tijdens het feestgebeuren.

Goede film, dat zeker, met behoorlijke acteerprestaties, waarbij de vaderfiguur, vertolkt door Günther Maria Halmer toch op het voorplan staat.

Het drama van het doofstom zijn in deze anderzijds frisse komedie die ook - en dat is tot mijn grote spijt ondertussen erg zeldzaam geworden - het Franse chanson in de film weer op het podium zet.

Film kent wel in het middenstuk wat diepte maar vergoedt dit ruimschoots met een spetterend en sterk ontroerend laatste stuk.

Louane Emera is een terechte Césarwinnares en ook Karin Viard (eigenlijk niet zo'n boerintype) en François Damiens overtuigen als het doofstomme paar.

Een beetje coming-of-age maar vooral uiteindelijk een inhoudelijke feelgoodie waarvan er meer mogen zijn.

Bij het eerste shot : een zicht op een rij identieke, eenvoudige werkmanshuisjes met de kleine tuintjes vooraan, het steegje achteraan en gij zijt in een grauwe, Engelse stad en onvermijdelijk denkt ge aan Ken Loach...

Een Ken Loach, in zijn beginjaren, in een stijl en met onderwerpen die hem tot heden zijn blijven kenmerken : sociale en familiale toestanden, doodgewone, vaak achtergestelde burgers, hun onmacht, conflicten en frustraties, het onrecht en willekeur van de overheid...

"Family Life" is een indringende film gemaakt in een tijd waar een belangrijke maatschappelijke evolutie plaatsgreep en ook het wederzijds respect tussen gezagsdragers (waaronder ook de ouders) en jongeren vaak erg wankel was.

Een sobere, realistische film, zonder zucht naar enige vorm van sensatie, soms wat ongewoon in de overgangen maar met stevige en dramatisch familale scènes, uiterst scherpe dialogen en uitstekende acts van nagenoeg alle personages.

Ode aan het gezellig en liefdevol familieleven in deze al bij al geslaagde romantische komedie.

Denderend grappig is het wel niet (alhoewel, een ontvangstbewijs vragen aan de kinderopvang....), maar het blijft charmant en geamuseerd toekijken over de ganse lijn.

Nicolas Cage lijkt wel geschikt voor een rol die hem van de ene verbazing in de andere brengt.