Opinions

Wat naast het oorlogsgeweld en machtsexplosie de impact is op het patrimonium aan kunstschatten van een land, is wel interessant eens te doorlichten en ongetwijfeld kan de geschiedenis nog heel wat verrassende en merkwaardige gevallen bloot leggen.

Sokurov's film lijkt mij een semi-documentaire. De mengeling van documentire aspecten als archiebeelden met scènes die als fictie overkomen bleek mij eigenlijk meer af te leiden van de bewuste doelstelling van de film en éénmaal zover ging hij lichtjes vervelen.

Geef mij dan maar liever een echte, volle documentaire, zou ik zeggen.

Christian Jacque maakte dat jaar 5 films waaronder deze "François Premier", een burleske fantasie.

Een intrige dat de weg opent naar plezierige anachronismen en waarin Fernandel, op zijn best in woord en daad, in heel wat komische scènes verwikkeld geraakt : de voorspellingen, de loterij, de lening, de marteling.....

Heerlijk vermaak.

Drama-komedie maar in het dramatische gedeelte geloof ik niet echt. Het is allemaal wat onecht en tè gezocht en duidelijk op zoek naar een "einde goed, al goed".

Genotwaarde zit hem in het komische gedeelte met veel aandacht voor de dialogen met pittige, volkse bewoordingen.

Ten slotte fleurt de film op met een multiculturele samenleving en vriendschap.

Niet de meest sprekende documentaire over Frankie Boy, maar toch met heel wat getuigenissen van mensen die hem van nabij zouden gekend hebben en weetjes over die bijzondere man, een man van uitersten.

Niet erg gevat chronologisch wanneer passages uit zijn jongere tijd worden opgesmukt met optredens van vele jaren later.

Interessant is wel dat de man steeds aan zijn eigen stijl en genre heeft vastgehouden en veel aandacht had om met een heel duidelijke uitspraak het verhaal in zijn songs met veel overtuiging te brengen en als het ware de luisteraar er in te betrekken.

Verrasend in de documentaire is wel het inlassen van wat animatie-tekenwerk. Het brengt een luchtige noot in het relaas over een topentertainer, zijn suksessen en diepjes, zijn torenhoge ambities, zijn charmes en alles wat hem eigenlijk zo ondoorgrondelijk bijzonder maakte.

"A good Cast is worth repeating" vermeldt de aftiteling (bij het begin van de film werd het monster vermeld met ?) en dat klopt wel voor deze film die omwille van het acteren en het boeiende, misterieuze van het bekende verhaal het bekijken waard is, maar één groot minpunt heeft, namelijk dat het eerste ontwaken van het monster - toch HET gebeuren in het verhaal - niet de aandacht krijgt die het verdient.

Spijtig, maar anderzijds zijn er meerdere scènes heel sterk zoals het begin van de film, de scène met het kleine meisje, de brand ea en is het decor in Frankensteins slot toch wel sfeervol, dreigend en horrorachtig weergegeven.

In zijn geheel echter, er toch iets meer van verwacht.

Na een goed begin met beelden van het chaotische New York, met opgejaagde mensen, niet bepaald in de chicste buurt, volgt een heel luchtige periode met nogal wat grappige gezegden en scènes.

Wil de romantiek niet vlotten, het onvermijdelijke waarom komt er toch, al leek ze me niet zo echt overtuigend, en belanden we dan toch in iets warmhartiger. Dat de muziek een belangrijke rol kon spelen was ook wel te voorspellen en omdat ze zo mooi is en Pacino en Pfeiffer het er in dit romantisch filmpje best van afbrengen, toch een kleine 3,5.

WO I is beëindigd maar pijnlijke naweeën leven door.

Haat en (misplaatst) nationalisme komen tegenover liefde te staan in deze mooie, integere en vaak ontroerende film van François Ozon.

Mooie, stijlvolle beeldcomposities, geaccentueerd door het wit-zwart. Heel veel oog voor detail. Verzorgd.

Zachte, vaak poëtische dialogen in dit intriest verhaal, met gelijkenissen op Ernest Lubitsch "Broken Lullaby" uit 1932.

Uitstekende vertolkingen. Paula Beer trekt de meeste aandacht, maar ook Pierre Niney is sterk.

De ietwat onhandige titel herbergt een mooi film.

Ernstig, teder en sympathiek.

Steffi Kühnert (een uitstekende actrice,hoor) schittert als de vrouw die na een dramatisch gezondheidsrapport te hebben ontvangen, beseft dat het leven toch iets meer moet kunnen inhouden dan de gepassioneerde zorg voor haar kinderen.

De moed en de pech van het hoofdpersonage ontroeren bijwijlen maar nooit vervalt de film in oversentimentaliteit.

Niet te vergeten de mooie scenes van de nietige mens in een machtige, deinende zee.

Het slot laat de kijker misschien wel wat op zijn hoger, maar vermindert het voldaan gevoel die ge na de film overhoudt niet.

Absurde, droge humor die nu niet bepaald een positief-vrolijke kijk brengt op deze kleine Chinese gemeenschap. "Bedrog" staat in ieders agenda aangestipt.

Als ge niet 100% achter dit soort humor staat, wordt het wat eenzijdig en uiteindelijk saai en duurt het zeker lang genoeg.

Stukje Amerikaanse Geschiedenis over de burgeroorlog, met vooral de slavernij en de rassendiscrimatie tot lang daarna in het vizier.

Onderhoudend maar eigenlijk op geen enkel vlak uitblinkend. Het overschakelen naar een later proces dat nogmaals de ongelijke rechten onderlijnt kwam aanvankelijk verrassend over en nadien niet zo in het geheel passend en neemt in het slot te veel plaats in.

Goed acteerwerk al kon ook dat een zeker gemis aan echt overtuigende emotie niet goedmaken.

Aanvankelijk dacht ik : dit is een remake van "Blackboard Jungle", maar na een indrukwekkende discussie in het klaslokaal, dacht ik : dit is meer.

Daar waar "Blackboard Jungle" het eerder had over een verlopen jeugd, heeft deze "Freedom writers" meer te doen met rassenhaat.

In beide gevallen echter wordt het kwaad overwonnen door het verbeten idealisme en aanpak van een onderwijskracht.

Helaas is de plotse ommekeer in de film te bruusk en wordt het achteraf al te melig, te pathetisch.

Mogelijks blijft de boodschap : haal de jongeren over de streep. Ge moet het natuurlijk maar doen.

Erg benieuwd om "Entre les murs" te zien.

Film die in feite 3 verschillende, maar nauw verbonden, thema's behandelt : de crisis van de vastgoed- en bankensector, de bedrieglijke methodes van sommige "verkopers" en tenslotte, eigenlijk de meest dramatische, de financiële en sociale ondergang van de bedrogen particulier.

Knap uitgebouwd deze Britse TV-film, duidelijk en zeer toegankelijk met goed geschetste personages die trouwens uitstekend worden vertolkt. Sterk vooral vond ik de act van Anna Maxwell Martin.

Heb ooit een identiek geval gekend in mijn omgeving en toen vond ik dat de grootste vernedering die een vrouw binnen het huwelijk kan ervaren.

Cineast raakt dit aspect wel aan maar wijdt zich vooral aan de innerlijke strijd die het hoofdpersonage, trouwens overtuigend vertolkt door Hanno Koffler, voert.

Wellicht verheft de film zich daardoor boven de doorsnee prenten die alleen maar de vooroordelen en afkeer van deze geaardheid aanvoeren.

Niet voor mogelijk geachte toestanden in een internaat en toch berustend op ware gebeurtenissen.

Schokkende scènes en al is Wolfgang een rebels kereltje, hij is ook nog maar 14 jaar en de tijd dat hij in dat "verbeteringsgesticht" doorbrengt zal van hem geen beter mens maken.

Uitstekend acteerwerk, zeker van de jonge Louis Hofmann, toch wel een revelatie onder meer gevestigde waarden als Max Riemelt, Katharina Lorenz...

Knappe act van Susanne Wolff in deze goede film die handelt over post-natale depressie.

Film toont ook aan dat éénmaal de therapie een opening laat naar herstel, alle problemen niet meteen weg zijn.

Toch is het einde van de film hoopvol.

"Tout ça ne vaut pas l'amour" is het laatste lied dat de slotshow in deze film brengt en eigenlijk is dat in dit geval onjuist want het Moulin-Rouge-spektakel waar de film mee afsluit is stukken waardevoller dan het romantisch gehakketak dat er aan voorafgaat.

Kleurrijke film dat het inderdaad moet hebben van de opvoeringen in dit Parijse amusementstheater bij uitstek.

Enkele bijzondere passages als daar zijn de korte nummers die Franse zangidolen ala Patachou, André Claveau en Edith Piaff brengen. Ook markante verschijning van Philippe Clay, Maria Felix laat haar "r's" lekker rollen en Françoise Arnoul (die ik me vooral herinner in haar rol uit "Le Fruit Défendu", de enige film waarin Fernandel een ernstig personage vertolkte) speelt de rol van haar leven.

Mooie decors die herinneren aan wat Toulouse-Lautrec op doek zette en andere scènes uit schilderijen ( "L'Absinthe") komrn even voor de geest.

Klassiek verhaal met klassieke, happy en frivool, luchtige afloop.

We prijzen ons gelukkig dat Gene Hackman deze film draagt, zoniet hadden we een klassieke zaterdagavond TV-actieaflevering gekregen

Helaas, zelfs met deze sterke Hackman erbij, blijft deze nummer II toch ver onder het niveau van zijn voorganger.

Eigenlijk was het meeste plezier nog te beleven met de Amerikaans-Franse tegenstellingen en misverstanden.

Redelijk origineel scenario, aanvankelijk nogal traag en wat onduidelijk maar gaandeweg boeiender.

De combinatie Pinter/Irons haalt niet het niveau van in "Betrayal".

Een beetje ontgoocheld over deze film die ik pas nu voor het eerst zie.

Ze bestaan echt die oude, stijfplechtige café's met de zowat even oude obers waar dergelijke klanten te vinden zijn.

Grappig filmpje die toch wel enkele treffende onhebbelijke menselijke trekjes aanvoert, maar gelukkig toch ook één goeie.

Pittig met die spiegel. Wat ge ziet als achter "Monsieur Finance" speelt zich af voor hem.

Harde Politiefilm. Overduidelijk wordt gemaakt dat de klus voor een integere, gedreven onderzoeksrechter om de drugsmaffia met bewijskracht op te pakken veel complexer is dan aanvankelijk gedacht. Tegenkantingen allerlei, omkooppraktijken, gevaar voor eigen leven en aantasting van het familiaal leven zijn zijn deel. Een portret dus van dergelijk politieman waarop ook een menselijk gelaat wordt gekleefd.

Sterke vertolkingen van Lellouche en Dujardin (beiden hebben qua voorkomen wel iets met elkaar) waarbij deze laatste, als de drugsbons, op menselijk vlak niet volledig wordt afgebroken. Het gebeurt wel meer in film dat "slechteriken" een goedaardig toetsje meekrijgen.

Spannende thriller met nogal wat bloot voor een Hitchcocker en met een flinke portie humor en ironie (tov politie bijvoorbeeld).

Zoals nogal dikwijls bij Hitchcock is de ware dader reeds vroeg in de film gekend maar Hitch slaagt er toch in het boeiend te houden. Hoe zal het recht zegevieren blijft dan de vraag en het antwoord op die vraag houdt steeds enkele verrassingen in waarbij het toeval meestal een belangrijke rol speelt. Goede Hitchcock-film.

Even in het verleden kijken en één en ander aanpassen. Tof zeg, maar niet zonder gevaar...

Pure fantasie, natuurlijk, maar het verhaal steekt goed ineen en uiteindelijk zit ge toch maar nieuwsgierig te kijken met de vraag hoe het allemaal zal aflopen waarbij de dubbele struggle, gelijktijdig... maar met 30 jaar verschil, toch wel het hoogtepunt vormt.

Te gek, maar als ontspanning best OK.

Knappe film over het recht op meningsvrijheid en persoonlijkheid, in een politiek, revolutionair Cuba.

Boeiend om volgen al gaat naar het einde toe het viveau wat naar beneden. Sterkte van de film zit vooral in de knappe acteerprestaties, vooral van de twee hoofdrolspelers, Perugorria en Cruz.

Gebaseerd op een toneelstuk, vandaar de wat lange scènes met veel aandacht voor de dialogen.

Een komedie die wordt recht gehouden door het veelzijdig acteertalent van een Fernandel, vooral. Ook Michel Simon doet goed mee, maar Arletty is te schreeuwerig karikaturaal.

Film die ongetwijfeld het jaar van productie draagt, vandaag niet meer zo accepteerbaar, maar destijds een geslaagd volks vermaak.

Los en vlot avonturenfilmpje zonder pretentie.

Judi Dench waagt zich aan internet-dating en strubbelt wat met tekst en geplogendheden. Grappig.
Ook Penny Ryder deelt in de humor van het filmpje, maar als ze even weg is, gebeurt toch iets essentieels, want... Heerlijk om zo'n klein notaboekje, vol met namen en nummers, op te diepen en dan even gewoon te telefoneren. Het zorgt voor een happy end, echt waar.

Ik zag de film destijds bij zijn verschijning, toen Pat Boone's "Friendly Persuasion"-plaat op alle juke-boxen te vinden was en al vond ik toen reeds deze familale, sentimentele film iets te "softy", hij had iets filmisch en inhoudelijk charmant.

Dergelijke film maakt heden ten dage geen schijn van kans in onze zalen. Een beetje spijtig.

Gary Cooper is een klassebak uit de Hollywood-periode van de jaren 50 en bemerk ook de jonge Anthony Perkins. Je weet wel, "Psycho" van enkele jaren later.

Het begin is best grappig, mede door de pittoreske dialogen tussen onze twee helden, en het intrige open voor een spannend en ontspannend vervolg maar de film gaat gaandeweg verflauwen en valt in herhalingen zonder uitzicht (politiebezoek, bezoekjes van Jolien...).

Aan Peter Van de Begin kan de film zich nog wat optrekken, vind ik , maar in zijn geheel een eerder matige komedie.

Toch meerdere keren moeten lachen om de volgehouden simpele humor, soms op het dwaze af.

Traag en zonder veel pretentie al begin ik meer en meer een acteur als Peter van Den Begin te waarderen maar wat iemand als Frank Aendenboom in dergelijke zwakke rol komt doen is me een raadsel.

Soms gevatte dialogen maar toch hoop ik dat noch de Vlaamse, noch de Waalse gemeenschap veel subsides in dergelijke producten stoppen.

Sfeervolle, recente zwart-wit film met de charismatische Heino Ferch in de rol van Fritz Lang, Duitse regisseur die zowel in de periode van de stille film als achteraf opmerkelijke films maakte.

Geen klassiek opgebouwde biografie maar een mengeling van Lang op zoek naar elementen voor zijn eerste gesproken film, een dramatisch gebeuren uit het leven van de filmmaker, meerdere korte fragmenten uit Lang's films , waarbij het begrip "geweld" nooit ver weg is.

Interessant en eigenlijk een must voor iedere Lang-fan, vertrouwd met zijn werk en zijn persoon.