Opinions

Indrukwekkende film voor die periode.

Geen happy-end maar een aanklacht tegen de rechtspraak, het gevangeniswezen, de chain gangs in het bijzonder.

Sterke prestaties van de acteurs..

Verzorgde kortfilm die er in slaagde de Palme d'Or in Cannes te winnen.

Achtergrondgeluiden lijken mij belangrijk in deze film. Ze helpen mede de echtheid en de juiste sfeer weer te geven. De chaotische stemmen bij de ingang van het rouwhuis, de klagende vrouwen, de blaffende honden...De belevenis van Adam lijkt echter intenser en dichter bij het gebeurde.

Wat hij ondernam was ook niet wars van nare gevolgen.

Knappe opbouw.

Onthutsend te zien hoe weinig gevolg er gegeven werd - en nog steeds wordt - aan klachten van slachtoffers van aanranding.

Aan de hand van een aantal getuigenissen wordt alles verduidelijkt. Het spijtige in deze documentaire is wel dat de getuigenissen dezelfde gegevens en besluiten aanvoeren en het geheel eigenlijk verzuipt in het vele cijferwerk, zodat de film eigenlijk reeds al na minder dan een halfuur al bekeken is en de boodschap overgebracht.

Genietbaar, feel-good familiefilmpje, nu eens uit een wereld met flagrante klassenonderscheid maar waar wel hier voorbeeldig de spons wordt over gehaald.

Film die je aanvankelijk om vele aspecten een beetje ontreddert, niet wetend wat het is en waar het eigenlijk naar toe gaat, groeit uiteindelijk uit tot een gevoelvol kijkstuk, kritisch en satirisch, of... hoe gemakkelijk het is iemand een etiket op de rug te plakken in een lade te stoppen en deze dan open te trekken om verantwoordelijkheden af te wentelen (de rechtspraak) of politieke spelletjes te spelen voor eigen macht en glorie.

Raak weergegeven zijn de potsierlijkheid van agente Josephine, de onbekwaamheid van de letterlijk kruiperige regeringsbeambte, de broze getuigenis van de dronken man, de eigenzinnige koningin in competitie met haar regering.

Knap camerawerk, perfect gemonteerd om het mistroostige, niet begrijpend meisje Shula en haar, eveneens van vrijheid beroofde oudere lotgenoten, heel suggestief in beeld te brengen. Enkele filmisch heel mooie shots, zeker het afsluitend beeld.

Een buitenbeentje, waar wel wat kan over nagedacht.

Toch een snijdende documentaire over de rassendiscrimatie in de States, hoe de zwarte bevolking zich tot op heden nog steeds ondergeschikt voelt en niet vrij zoals het hoort.

Film vertoont heel wat filmfragmenten met voorbeelden van hoe blanke sterren zich mooi, vrolijk, heldhaftig en rechtschapen toonden, iets waar zwarten nooit de kans toe kregen.

In het slot nogal wat uitspraken die de bitterheid van de zwarte bevolking onderlijnen, een bitterheid waarvoor blanken blind zijn en er voor geen reden vinden.

Film toont de ontroerende liefde van een vader voor zijn dochtertje en die liefde werkt zelfs aanstekelijk.

Mooi, maar dit is zowat het enige dat ik van deze film wens te onthouden, want eigenlijk kan ik mij enkele geschetste toestanden moeilijk effectief voorstellen.

"Love is like that"...

Een zin uit de film die wel wat verklaart waarom niet alles loopt zoals door iemand gewenst.

Een romantisch drama is deze "I capture the Castle" dat nu niet bepaald hoge toppen scheert maar zekerlijk tederheid inhoudt en personages ten tonele voert die elk voor zich het net niet halen.

Romola Garai, en ook Rose Byrne, overtuigen in hun rol en Billy Nighy staat in voor een moeilijke act van een met zich zelf worstelend personage.

Film die indruk maakte en het nog steeds doet.
Schitterend intrige in een steengoede Hitchcock met deze keer niet het nagelbijtend slot zoals de meester het kon opdienen maar visueel uitermate knap.
Montgommery Clift is de perfecte acteur die men kon kiezen voor de rol van priester met een romantisch verleden en trouw aan het biechtgeheim.
Alleszins ondergewaardeerd wat de scores betreft. Misschien waren de verwachtingen met Hitchcock in de regie anders georiënteerd en kwam er een ander publiek over de cinemavloer.

Niet bepaald imponerende muzikale film met een ook al niet zo'n aanvaardbaar verhaal en Judy die bepaald op haar retour is.

De songs die ze zingt zijn wellicht voor de film geschreven. Een paar evergreens had het plezier om de muziek in deze film wellicht verhoogd.

Anderzijds speelt klasse-acteur Dirk Bogarde zijn rol zeer naar behoren.

Wat moet ge daar nu van denken ?

Erger nog dan dat dingen haar werden ontstolen, vindt Ruth, het idee dat een vreemde zich toegang tot haar woning heeft verschaft en in haar privézaken heeft zitten snuffelen verschrikkelijk, en vermits ze geen hulp krijgt van de overheid gaat onze naïeve, maar kordate verpleegster zelf op stap, desnoods om de dieven de les te spellen en om hun te zeggen dat wat ze doen niet goed is.

Het is veruit het beste gedeelt van de film, waarmee ook af en toe fijntjes kan worden gelachen, inzonderheid wanneer het idealisme stoot tegen de realiteit van het leven.

Nadien slaat de film om en gaat volledig contrasteren met wat vooraf ging. Het wordt heftig, heftiger...maar ook smaakloos. Een mossel-noch-vis-gedoe dat het niveau van de film helaas omlaag haalt.

Hollywood omarmt de pers. Talloos zijn de films waarin een journalist de held van het verhaal is, maar soms laat Hollywood ook de nefaste kant van de schrijvende pers zien, zoals in deze "I Found Stella Parish".
Hou van die filmpjes van destijds die zeden en moraal verspreiden waarvan heden ten dage amper iets overeind blijft maar deze heeft me toch teleurgesteld.
Een moeder die haar liefhebbend dochtertje zo maar verlaat omdat ze zich onwaardig voelt om van sympathie en roem te genieten, wegens feiten uit het verleden. lijkt me toch amper te vatten. Trouwens de film ademt op vele momenten een zekere onwaarschijnlijkheid en onechtheid uit en wanneer ik naar het einde toe volgende conversatie opvang:
Keith: I love you, Stella
Stella: How dare you to say such a thing
Stephan (aanbidder van Stella): It is true, he loves you more than I do.
dan kan ik alleen maar glimlachen en besluiten dat de film realistische pit mist.
Een bescheiden 3.

Zwakke romance waarbij alleen de levenswijze en taal van de mensen uit die ruige Schotse eilanden mogelijks enige interesse kan opwekken en er is ook nog een sterke, onvermijdelijk voor zijn tijd gedeeltelijk getrukeerde, zee-scène.

Is het leven in een fantasiewereld, een ondoordachte drang om uit de anonimiteit te stappen en toch eens belangrijk te zijn, een stroeve relatie met ouders, het in depressiviteit verzeilen...? Dit en nog vele andere omstandigheden worden door aanklager en verdediging aangehaald om een uitleg te vinden voor deze onthutsende, verontwaardigende en betreurenswaardige gebeurtenissen.

Boeiend om volgen net als de subtiele bewoordingen waarbij de rechter de schuldbepaling uit de doeken doet en de strafmaat bepaalt.

Niets om vrolijk van te worden deze film die doet nadenken over hoe gevaarlijk broos de gedachtenwereld van jongeren, die ergens iets missen, wel kan zijn.

Moest af en toe denken aan Darwin, die ook kampte met wetenschap tegenover geloof en wat er aan kan vasthangen.

Gelukkig is deze "I origins" heel wat minder ernstig en droog en steunt m.i. eigenlijk op fantasie, behoudt heel wat ruimte voor romantiek en serveert ook nog een boeiend slot.

Heel erg kon Michael Pitt mij niet overtuigen als geleerde, terwijl Brit Marling de beste indruk naliet.

James Stewart had gelijk : "Hollywood was a place where family pride was proudly extolled" en deze zeemzoete film is daar een schitterend voorbeeld van.

Heden ten dag brengt hij het niet verder dan een oversentimentele tiener- of familiefilm, maar destijds, in de schaduw van WO II, was de film zekerlijk een publiekstrekker. De hoge IMDB-score en de recente TV-heruitzending op BBC zijn daar wellicht niet vreemd aan.

Daarom niet al te streng zijn, de klok even terugdraaien, en deze film toch beoordelen als een verdienstelijk werk.

Frisse, romantische en tedere benadering van een geval van autisme.

Rake dialogen en uitspraken niet in het minst uit de mond van de arme Simon.

Erg genietbaar en meer dan gewoon maar een tienerfilmpje.

Lange tijd een behoorlijk ernstige spionagethriller - met vele Hitchcock-alike scènes - tot de toon naar het einde toe de luchtiger kant opgaat wat de film m.i. in niveau niet opkrikt.

Vooraf was het weliswaar ook al niet ontdaan van charme en een zekere naïeviteit met het bovenal Iersgezind meisje dat ongewild in het spionage-intrige terechtkomt al vond ik dat toen al het toeval in het verhaal een te grote rol speelde.

Maar goed, al bij al genietbaar, met een Deborah Kerr, in haar eerste filmjaren (een oudere film met haar zag ik niet) en reeds vertrouwd met het filmwerk en opvallend om haar zuivere uitspraak (Haar "Mr Allison, mr Allison" uit "Heaven knows..." klinkt me nog in de oren")

Een relatieconflict en jeugdproblematiek vormen het thema van deze film.

De manier van het verhaal te brengen is echter niet grandioos. Wat onevenwichtig, traag en inzake dialogen zeker niet echt inslaand.

Naarmate de film evenwel vordert en meerdere aspecten worden verduidelijkt, wint de film ook aan niveau.

Misschien kan de muziek voor sommigen meer appreciatie uitlokken.

Niet de allerbeste film noir maar toch voldoende spanning rond het whodonnit, wat flauw rond rechercheur Cornell (Ed Cregar als detective in love..)..
Betty Grable en Victore Mature doen het prima samen en ook charmante Carole Landis overtuigt als letterlijk femme fatale.
Prettig om af en toe zo'n oldie mee te pikken.

Susan Hayword zet een sterke prestatie neer al doet ze ook wel meermaals aan overacting. Toch draagt ze deze film, van een behoorlijk niveau maar geen top onder die fiilms die het hebben over rechtspraak en doodstraf.

Vond de begeleidende en lawaaierige muziek heel dikwijls storend.

Knappe WO II-film, naar een waar gebeuren, en met de merkwaardigheid dat de man die destijds als de nep-Montgommery fungeerde, die functie opnieuw als hoofdrolspeler in de film waarneemt.

Uitstekende rolbezetting in een film die zekerlijk mag gezien zijn, boeit van in het begin maar wint vooral in het laatste halfuur aan intensiteit.

Ik kom tot het besluit dat er in WO II nogal wat afleidingsmanoeuvres op touw werden gezet om de Duitsers te misleiden, inzonderheid over waar de landing zou plaats vinden, want dit hier is zeker niet de enige film die ik zie met zulk gegeven, maar het is wel een goede.

John Mills, toch een topper uit die tijd, is weer uitstekend en het geheel van de film is zo Brits als maar zijn kan.

Alleen Ken Loach zet een dergelijke film neer. De kleine man die opbokst tegen een overheid die hem alleen als een nummer aanziet en hem vastzet in een "catch 22"-reglementering.
De opening, met de vragenlijst naast de kwestie (Barbertje zal hoe dan ook hangen) is al indrukmakend en daarna volgen nog heel wat betekenisvolle scènes waarbij de voedselbankscene met de even getergde Katie toch wel ontroert.
Inzake sociaal-maatschappelijke kritiek is Loach niet klein te krijgen en knap is toch steeds dat hij geen nood heeft aan sterrenacteurs.

Behoorlijk realistische, concrete biopic met een knappe, originele opbouw.

Er gebeurt nogal wat in de sportcarrière van Tonya Harding, waarbij het uitkijken blijft naar de volgende wending, waarbij het crimineel gebeuren het verhaal wel nog een boost geeft.

Margot Robbie steelt wel de show maar Allison Janney zet toch in de personage van de moeder ook wel een merkwaardige act neer, maar eigenlijk, over de ganse lijn, goede karaktertekening.

Zonder twijfel één van de allerbeste films van Verneuil, zeker in dit genre.

Een film die zoals zovele een onderzoek inhoudt naar aanleiding van een moord of aanslag, maar hierin absoluut uitblinkt omwille van de preciese toelichting van de vele aspecten die hiermee gepaard kunnen gaan. Er is niet alleen de eerder technische benadering (de kogelhulzen, de fotos, de ondervragingen...) maar ook de psychologische benadering van het fenomeen "dader" die zeer keurig, interessant en boeiend is uitgewerkt en al komen er heel wat personages in voor, het intrige blijft klaar en duidelijk.

Yves Montand, een betreurde (van 1991 al) Franse topacteur die heel dikwijls te vinden was in films waar corruptie, politiek, staats- en andere machtsbelangen en repressie terug te vinden waren, is uitmuntend in zijn rol maar dat was al bij voorbaat verzekerd.

De eerste minuten dacht ik: dit kan niet, dit is niet natuurlijk. Het is "gemaakt" en onecht, maar het duurt niet lang voor ge in de ban geraakt van de verbluffende wijze waarop de figuur van Ischa wordt neergezet en van de uitbundige liefde tussen twee complexe mensen.

Meer is het eigenlijk niet en toch zit de film vol met heerlijke scènes, opgesmukt met een gevarieerd assortiment van gekende popsongs, waarbij het Franse chansons wel een goede plaats inneemt.

Als ga na iedere aflevering verlangt naar de volgende, én de volgende wordt het bewijs geleverd dat de film u heeft ingepalmd en een stuk boven de middelmaat uitsteekt, dacht ik.

Puike tot spetterende vertolkingen, waarbij een Gouden Kalf voor Ramsey Nasr zeker op zijn plaats is.

Het is romantiek en met de onvermijdelijke sentimentaliteit, maar toch raakt deze degelijke Dieterle-film ook bijvoorbeeld reeds het probleem van de na-oorlogse psychische trauma's aan wat hem meteen wat meer inhoud geeft.

Een vlot en eenvoudig script met overvloedige, sympathieke familiale scenes en natuurlijk heel degelijk acteerwerk.

Joseph Cotton die o.m. reeds schitterde in "Citizin Kane" en een paar jaar later dat ook zou doen in "The Third Man" zit goed in zijn rol, terwijl kindsterretje Shirley Temple ondertussen een vlotacterende tiener is geworden. En Ginger Rogers ? Veel te mooi om in de gevangenis te belanden...

Kan niet nalaten iets over de song "I'll be seeing you" te zeggen. Komt niet oorspronkelijk uit deze film maar wel uit een musical enkele jaren vroeger. Was razend populaur en werd destijds door heel wat artisten op de plaat gezet (Sinatra wel tot 3 keer toe) en dankte dit succes vooral aan de mooie tekst die niet alleen geldt voor een romantische liefdesrelatie maar ook bij bijvoorbeeld het verlies van een geliefde als een ouder, kind, vriend...

" A British comedy-classic" en terzelfdertijd een spetterende en speelse satire op het geldzieke management, een al te kortzichtige en in zijn opdracht verankerde vakbond en op weinig echt gemotiveerde arbeiders .

Wanneer er plots ééntje, boordevol idealen en onbewust, tegen de gebruikelijke stromingen in gaat, gaan de poppen aan het dansen en staan er heel wat, in volle kleinzierigheid, in hun hemd.

Ook de media krijgen een veeg uit de pan in deze film die, als het in 1959 de realiteit omschreef, die realiteit ook daarvoor gold en wellicht nog altijd.

Peter Sellers is weergaloos in het uitbeelden van de afgevaardigde van de vakbond.

Britse zelfkritiek op zijn best.

Alleen al het idee van robots naast mensen in één samenleving is knap.

Het voorbeeld van liefde des te merkwaardig.

Mooi.

Animatie die aan spankracht wint naarmate het verhaal vordert.

Het kan voor éénieder wat te veel worden zodat loslaten onvermijdelijk wordt.

Natuurlijk..."Pick yourself up...and start alle over again"

Betere dosering lijkt mij ook niet slecht.

Nuttig filmpje, maar aanvankelijk wat langdradig.