Opinions

Psychologische film m.i. totaal verschillend van wat we van Woody Allen gewoon zijn.

Het begin is wat moeilijk maar blijkt noodzakelijk om wat volgt duidelijk te maken, de gedragingen van de personages te begrijpen.

De film eindigt wel zeer dramatisch.

Knap werk.

Een potpourri, een allegaartje, een mengelmoes van eigenlijk betekenisloze figuurtjes, die lekker dooreen dwarrelen en in feite alleen maar gefocust zijn op wat hun onmiddellijk zelf aanbelangt.

Redelijk goor taalgebruik en brutale humor vullen deze film waar de Britten doorgaans meer echtheid en gevoel kunnen insteken.

Meerdere gekke toestanden waarin het acteertalent van een Cillian Murphy's en een Colin Farrell best tot uiting komen.

Het snelle tempo, dat weinig denkwerk vereist, maakt er meer komedie van dan drama, al zijn sommige gebeurtenissen toch eerder naar.

Cliché's zijn onvermijdelijk in dergelijk feelgood-filmpje waarin Robert De Niro wel een pluspunt is, al heeft hij het niet zo moeilijk : alleen maar glimlachend en begrijpend kijken en wat wijze raad toevoegen.

Na "What Women want", "Something's gotta give" en "The Holiday" voor mij de vierde film van Nancy Meyers en alle vier zowat op het zelfde peil en romantiek brengend.

Tom Tykwer leverde al enkele uitstekende films. Ook deze "The International" is best OK. Het is een pure actiefilm met sterk gefilmde scènes, een interessante plot waarin de onthutsende stelling dat ons rechtssysteem niet in staat is een eind te stellen aan grootschalige misdaad.

Al is de ontknoping eerder teleurstellend en "gemakshalve", de weinig gekende Britse regisseur Daniel Birt neemt u toch meer dan een uur mee in een boeiend en spannend intrige. Moest Hitchcock in de stoel gezeten hebben, de film zou, wellicht op enkele spitsvondigheden na, niet beter geweest zijn en veel meer bekijks gekregen hebben.

Goede opbouw, duidelijk dialogen en acteurs die hun beste beentje voorzetten.

De muziek is van Stanley Black, destijds een zeer gesmaakte dirigent.

Best geslaagde biografische film met bekende operafragmenten en ook enkele populaire oorlogsongs. Toch een heel pak verdienste in deze film.

Aannemelijk gebracht verhaal dwz geen holderdebolder liefdes of karikaturale figuren.

Eleanor Parker is best goed. Glenn Ford ook, al had ik soms wat last met zijn gelaatsuitdrukking.

Eerder ongeloofwaardig verhaal en ook al wordt naar het einde toe één en ander verduidelijkt en houdt de film enkele verrassingen in petto, het blijft toch allemaal behoorlijk onwaarschijnlijk.

Roschdy Zem akteerde het best.

Al zoveel over deze film geschreven dat ik er eigenlijk niets kan aan toevoegen.

Behalve dit dan misschien : film haalt zijn prijzen voor visuele effecten, muziek, geluid, enz, en terecht, maar eigenlijk vind ik de ontwikkeling van ideeën en de fantasie die in het verhaal zitten het bijzonderste. Het is nog positief ook, want ondanks de sombere vooruitblijk die in het begin van de film wordt opgehangen, wordt in het slot de overwinningskracht van de mens toch onderlijnd.

Soms wat lang maar ook vaak boeiend en spannend.

Anna Hathaway ken ik de meest expressieve vertolking toe.

Eigenlijk een film over de macht en de rivaliteit tussen straatbendes, alhoewel heel anders opgevat dan de films die we met dit thema doorgaans te zien krijgen.

Een gekidnapt 15-jarig meisje en een tegen zijn wil in aangeduide jeugdige bewaker. Beide jonge mensen in een ongemakkelijke positie, zich beiden angstig afvragend wat er te gebeuren staat en langzamerhand voor elkaar begrip opbrengend, hierbij geholpen door hun jeugdige dromerijen en fantasieën.

Film bestaat dus nagenoeg volledig uit in de grond onschuldige gesprekken van beide youngsters, niet van alles goed bewust maar naderhand toch beseffend dat hun vrijheid van handelen niet onvoorwaardelijk zal zijn.

Een ode aan een ongekunstelde vriendschap tussen 2 totaal verschillende werelden. Ontroerend en met superplezierige scènes en vooral met de verbluffende, explosieve act van Oma Sy en de innemende charme van een François Cluzet.

Aanbevolen aan éénieder die even riskeert te gaan verzuren en eigenlijk aan iedereen.

Sterke film van Lafosse.

Hoe een extreem depressieve man zich zelve ten gronde richt en ook zijn gezin schaadt.

Iedereen is slachtoffer in deze sombere film met evenwel stevig acteerwerk.

Erg intrigerend is het intrige van deze "Les Intrigantes" zeker niet.

Het is eerder een "simpele" moordzaak waarvan de uitkomst van ver te raden was en die het eigenlijk zou moeten hebben van de acteurs, maar vermits hun rol weinig voorstelt, is ook dat niet zo uitzonderlijk. Behalve dan misschien jeanne Moreau. Wat een stijlvolle femme fatale. En wie zeker uit de toon valt is Etchika Choureau, terwijl Louis de Funés, in een kleinere rol, lang niet aan zijn suksesvolle bekkentrekkerij-periode toe is, al pinkt hij nu al lekker, te pas en te onpas, met zijn ogen.

Henri Decoin is geen grootse regisseur en zijn beste werken situeren zich m.i. vóór de jaren 50.

Zoveelste film over de blank-zwart verhoudingen in de States. Deze keer wel behoorlijk extreem vermits het onderscheid door blank als vanzelfsprekend wordt voorgesteld al evolueet dat naar hoop op beter begrip.

Hoe dan ook, onafgezien van het thema, heeft de film zeker de tand des tijds niet overleefd. Meerdere scènes komen op het randje af belachelijk over, alhoewel ernstig bedoeld en bij momenten had ik het gevoel naar een soort avonturenfilmpje voor jongeren te zien.

Rassendiscrimatie in de States in de zestigerjaren is het thema van deze sobere wit-zwart Roger Corman-film.

Hoofdpersoange is een extreem anti-zwarte mooiprater die de blanke bevolking van een kleine stad ophitst om, tegen de wet in, hun zwarte medeburgers te onderdrukken en hiervoor heel wat ongeoorloofde middelen inzet en rekent op de gemakkelijk bespeelbare massa.

Film mist misschien wel één of twee steracteurs om nog overtuigender uit de verf te komen en last, spijtig genoeg, een paar te missen scènes in.

Toch is de film duidelijk in zijn schets van een discrimenerende toestand.

Het verhaal van een gedreven leidster van een kamp voor opvang van kinderen in een moeilijk gezinssituatie, verzeilt in een één tegen allen situatie wanneer ze haar principes van correctheid en gelijkheid voor éénieder staande houdt.
Knappe schets rond zo'n instelling met de medewerkers, de kinderen, de ouders en hun activiteiten en met maffia en politie op de achtergrond.
Er wordt gevoelig en overtuigend geacteerd met name door hoofdrolspeelster Raffaella Giordano maar ook door het meisje Rita (Martina Abbate) en het is een mooie scène in de film wanneer het tot het meisje doordringt dat het uiteindelijk allemaal om haar te doen is en haar doet besluiten.
Even mooi zijn de slotscènes met het lang verwachte feest met Giovanna, gelukkig omdat iedereen weer blij is, maar zich niet in de feestroes mengend en met een beetje wrang gevoel dat haar principe van "iedereen gelijk" het niet heeft gehaald.
Goede film.

Een dikke proficiat aan Clint Eastwood voor de prachtige beelden, levend natuurlijk van de sportwedstrijden.

Daarnaast is het historisch gebeuren toch goed verhaald met veel knappe dialogen en gezegden.

Morgan Freeman is perfect als Nelson Mandela en ook Matt Damon als de leider van het rugbyteam.

Knappe film

Als de chef van de gesloten instelling aan Marc zegt dat hij hem nog oneindig lang kan houden begaat hij een flater, want dat is voor dergelijke jongeren een uitdaging en aanleiding tot verkeerd gedrag.
Een goede kortfilm die ons aspecten van het gebeuren rond probleemjongeren voorschotelt.
Erg actueel en realistisch. Werk aan de winkel voor betrokken overheden.

Eindelijk hebben de Fransen een filmpje over hun Petanque gemaakt, of heb ik er eentje van Fernandel of zo over het hoofd gezien !?

"Les Invincibles" loopt zijn pretentie van zorgeloos, grappig vertier niet voorbij al zitten er wel wat maatschappelijk aspecten in zoals racisme, de gretigheid waarmee sterren worden "geëxploiteerd" en zelfs wat cynisme over integratie.

Het lost zich evenwel allemaal op en daar zorgt dan een toen 91-jarige Michel Galabru voor. Waarom niet, ook miljardair Depardieu wil zich nog eens "lenen" en mooie Virginie Efira (onlangs nog gezien in "Un Homme à la hauteur") past in het plaatje;

Zoals gezegd pretentieloze ontspanning.

Wat een wonderbaarlijke film uit 1933!

Knap uitgevoerde trucage die beslist het cinemapubliek uit die tijd met open mond naar het doek heeft doen staren.

Bovendien mooi opgebouwd verhaal met een pak scènes vol verrassingen in een film die je tot het einde in de ban houdt.

Het slot biedt trouwens een spitsvondige uitkomst.

Er wordt bovendien goed geacteerd en merkwaardig is toch de rol van Claude Rains die toch de aanzet was voor deze man voor een prachtige carrière die hem vier Oscarnominaties zou bezorgen (helaas geen verzilvering) en merkwaardig genoeg telkens in een bijrol.

En de gedachte achter de film ? Macht bezitten leidt niet altijd naar het goede. Het kan de mens onherkenbaar maken en naar niets ontziende misbruik leiden.

In het eerste gedeelte was ik wel onder de indruk van de schets van het doen en laten van die vrouwen, daklozen, in dat dagopvangcentrum, maar nadien, na het lovend initiatief van het personeel, gedreven vrijwilligers, gaat de film wel vervlakken in wat geforceerde humor en gaan de personages over in karakaturen.

Film heeft niettemin de verdienste om de inkijk in een nijpend maatschappelijk aspect en poogt dit zo toegankelijk mogelijk te maken.

Prachtige karakterschets over een aantal mensen, samengebracht buiten de omgeving en de omstandigheden waarin ze dagelijks met elkaar omgaan.

Zowat alle trekjes van de kleinmenselijkheid komen aan bod en eigenlijk een dikke pluim voor de casting want iedere acteur past perfect in zijn rol.

Zo is Michel Robin schitterend als de bedeesde, goedmenende en naar genegenheid snakkende man, munt Jean-Luc Bideau uit als de onbeschofte feestvierder, is Jacques Rispal ook heel bijzonder en gaan, zoals gezegd, alle anderen uitstekend op in de grappige-dramatische intrige.

Wat naïef, zoals het echtpaar Gérard-Colette, maar toch grappig in de conversaties, al valt het wat kort uit en kon er best op het einde nog een komische kronkel bij. Het trio Auteuil-Lhermitte en Valérie Lemercier zijn echter doorwinterde acteurs die ook in een toneelachtige komedie sterk voor de dag kunnen komen en eigenlijk het gehele filmpje redden.

Vlotte drama-komedie met een stel zeer goede Franse acteurs. Het verhaal wordt vlot gebracht, verbaast meer dan eens maar blijft binnen de perken en vervalt, ondanks het ongewonee van de toestand, niet in al te dwaze absurditeit. Ook wat drama omwille van het probleem van de illegaliteit dat toch ook wel in de verf komt.

Ik zag de jongste tijden enkele Italiaanse films met kinderen centraal en telkens wordt de tegenstelling tussen de wereld van het kind in schril contrast gesteld met de hardheid van wat volwassen doen.

"Io non ho paura" begint heel langzaam, poëtisch, maar gaandeweg wordt één en ander duidelijk en gaat de spanning stijgen en is men echt geboeid door de verdere ontwikkeling van het verhaal.

Mooie film.

Knappe constructie. Genietbaar camerawerk met verrassende, mooie shots uit verrassende hoeken.

Afwisselend spelen met muziek en geluidloze scènes.

Dat er gebrek aan tempo is kan niet ontkend en het plot niet bol staat van actie evenmin, maar de beschrijving van hoe, ook in stijve, deftige, aristocratisch families, het masker en de facade kan wegvallen, wanneer het om (sensuele) verborgen verlangens gaat, is best geslaagd. Getuige de figuur van "moeder" Tilda Swinton.

Groots is het wel niet maar zekerlijk genietbaar.

De korte scène met de fotos tussen moeder en dochter (een uitstekende Alba Rohrbacher) is knap vertolkt.

Tedere film over de vriendschap tussen een jonge Chinese immigrante en een oude Italiaanse visser.

Naast de tederheid en de poëzie tussen beide hoofdpersonages is er ook aandacht voor het lot van dergelijke immigranten, in de greep van een op geld beluste organisatie en absoluut niet vrij van handelen en denken.

Keurige setting met mooie beelden van de zee en de vissersgemeenschap, puike sfeerweergave van de "gemoedelijke" kroeg aan de haven al is de kleinzierigheid van de plaatselijke bevolking tov immigranten dik in het verhaal verweven.

Beide hoofdrolspelers zitten uitstekend in hun rol

Goede film, terecht op meerdere festivals gelauwerd.

irène is gedecideerd maar wat onhandig ("je suis conne"' zegt en schrijft ze), heeft het moeilijk in de omgang met mensen, zeker wanneer de kans op een hechtere relatie zou kunnen in de maak zijn.

Het eerste gedeelte van de film is best grappig (de fles), wat karikatuur maar toch met een zekere subtiliteit in de humor.

Nadien zwakt het af, komen wat absurde situaties en bloedt het verhaaltje weg.

Niet totaal oppervlakkig, maar toch zonder veel diepgang. Maar hoeft dat voor zo'n filmpje met enkel romantische verwikkelingen ?

Cécile de France is goed gecast voor haar rol.

Tedere en terzelfdertijd realistische film over jong zijn, oud zijn, ziek worden en wat daar doorheen kan gebeuren.

De film wisselt voortdurend in tijd en eigenlijk stoort dat niet. Integendeel, vermits in het verhaal geen climax zit blijft de aandacht van de kijker gaande.

Alleszins sterke acteurs.

Er zitten beslist wel wat gaatjes in de logica van de plot, maar als ge daar overstapt dan moet ge toch vaststellen dat het gehele gedoe wel spannend wordt opgevoerd met plotse, verrassende wendingen, tot zelfs de slotscène voegt er een andere uitleg aan toe.

Eerste film waarin ik Romain Duris niet zelfs even heb zien glimlachen maar dat verandert natuurlijk niets aan de waardering voor de acteur, beslist niet in deze rol.

Film wordt nooit saai en verdient wel een kleine 3,5.

Het zijn de prachtige vertolkingen van het toptrio, druipend van klasse en ervaring, die me vooral in deze film zullen bijblijven.

Onderhoudend genoeg en in pure Scorcese-stijl met heel wat knappe filmische zetten, maar niet de "Grande Finale" van de meester-maffia-kenner bij uitstek.

Trouwens wat mij inzake vertolkingen trof was het jonge tienermeisje Peggy (Lucy Gallina) die perfect die blik in haar ogen had die duidelijk maakte dat ze perfect doorhad dat wat haar vader deed meer dan ernst was. Mooie casting.

Zoals gebruikelijk veel zorg voor weergave van tijd- en sfeerbeeld.