Opinions

Ze veel jaren na "La Nuit Américaine" zit Jean-Pierre Léaud weer in de rats bij het maken van een film, maar echte blikvanger is hij niet, wel de mooie Maggie Cheung en dit in een film die mij in zijn geheel niet echt bekoorde.

Het Franse cinemamaken wordt hier niet echt geprezen "Fransen maken films voor zichzelf en niet voor het publiek. Alleen voor intellectuelen", hoor ik in de film zeggen en het chaotisch, eigenzinnig gedoe van de crew, tijdens hun remake van "Les Vampires", dat toch wel een flink stuk van de film inneemt, moet dat dan maar bewijzen....

Meryl Streep terecht gelauwerd met allerlei prijzen (Oscar, Golden Globe, Bafta...). Wie anders dan zij had dergelijke complexe rol op zich kunnen nemen ?

Film staat niet zo hoog gekwoteerd, al vond ik hem best origineel en gevarieerd opgebouwd. Niet het strict chronologisch verhaal van A tot Z, maar met sprongen in de tijd en de bijzonderste fases in het leven van deze markante vrouw - ook enkele minder bekende - best in de verf gezet, met steengoede dialogen, de nodige fantasie en met een vleug emotie.

Geen meesterwerk, maar toch een meer dan behoorlijke film.

Behoorlijke (historische) avonturenfilm waarvan de massale, gruwelijke en bloederige gevechtsscènes het meeste indruk maken. Erg rauw. Heroïsche taferelen en onmenselijke bestraffingen kruiden deze film en het intrige op zich houdt voldoende spanning in.

Alle acteurs zitten goed in hun stoere rol met vooral, m.i. een opvallende Paul Giamatti in de rol van de onbetrouwbare en wrede King John.

Opmerkelijk toch ook weer hoe een dokument als de Magna Carta, dat o.m. de rechten van het individu regelt, heel dikwijls werd genegeerd, hoe de Kerk een meer dan politieke rol vervulde en hoe het woord "God" werd gebruikt als schutsmantel voor niet altijd verantwoorde daden.

Onderhuids grappig, deze nieuwe Woody Allen. Eigenlijk heeft de man me nooit ontgoocheld. Dat noemt fan zijn.

Het is de grote Woody niet meer maar nu tovert hij toch weer een clichématig, banaal verhaal om naar iets waar ge toch anderhalfuur geamuseerd kunt naar kijken. De soundtrack is zoals gebruikelijk goed en ook de voice-over is er, zij het nu de gedachtengang van de hoofdpersonages.

Emma Stone doet het behoorlijk als de studente die liefde verwart met bewondering en Phoenix is wat uitgestreken, zoals het een professor filosofie hoort.

Van films over een duo rechercheurs die inzake karakter en werkmethodes sterk verschillen zijn er toch wel enkele, zekerlijk bij de Amerikaanse producties. Deze is evenwel van Spaanse makelij en het is toch even in de beginne wat wennen, in deze film met heel wat personages waarbij de kijker een hele tijd het raden heeft over wie nu belangrijk is voor het verder verloop. Blijft een zekere suspens wel aanhouden de thriller zit toch maar in het slot waarna de film de oplossing van de misdaad ondergeschikt maakt aan de relatie tussen beide rechercheurs.
Goede, zonder meer, film die zekerlijk slaagt in het sfeervol weergeven van een onder spanning levende landbouwgemeenschap, afgezonderd en aan de rand van een troosteloos moerasgebied, waarbij vooral de zeer goede, vindingrijke beeldopnames, hebben toe bijgedragen.
Het acteerwerk kon best overtuigen.

Erg gedateerd natuurlijk als ge de technologie uit de jaren 50 als achtergrond nu bekijkt, maar John Wayne zou John Wayne niet zijn als hij niet, als harde doorzetter, het eigenlijke thema van de film, namelijk de moed niet verliezen en het moreel hoog houden, niet knap op zich zou nemen. Natuurlijk is er, zoals gebruikelijk in dergelijke films, veel plaats voor heimwee en verlangen naar geliefden en vrolijker toestanden en ook wel eens voor wat onenigheid, maar al bij een nog "doenbare" film.

Dominique Deruddere als acteur in een film van Marc Didden die toch niet erg overtuigt.

Vond het plot rond die ontvoering nogal onprecies (Arlon, Laroche, Seraing, Luxemburg....en dan die vrouw die plots als lumineus idee van "Willy" de fout van "John" moet rechtzetten, de houding van de vader...allemaal erg wazig)

Middelmatig.

Charmante romantische komedie met een opperbest acterende, en bijzonder knappe, Clara Bow als absolute aantrekkingspool.

Lijkt mij een bijzonder veelzijdige actrice die in een mum van tijd haar gezichtsmimiek van geluk naar diep verdriet, al over een schalkse blik, een verleidelijk glimlach of een pruilmondje, omtovert.

Eerlijk gezegd, mij voorheen onbekend, maar dit moet toch in de twenties een toppertje zijn geweest.

Zo zie ja maar dat een "stillertje" meepikken, geen verloren tijd is.

Deze viel enigszins tegen.

Zwak en onwaarschijnlijk plot wat weegt op Lou's gags die minder spontaan en aanvaardbaar zijn. Sommige zijn zelfs compleet in andere films van het komisch paar terug te vinden.

Muziek en dans in het begin en op het einde fleuren de zaak wat op.

Film over een jong meisje dat er veel over heeft sexueel "in" te zijn.

Veel duistere beelden en vaak al te vlottende camera.

Soort meer realistischer en ernstiger "American Pie"-gedoe maar eigenlijk saai en emotieloos.

Het verhaaltje is voor de rand, maar van te genieten is de jonge Sinatra, op het toppunt van zijn vocaal kunnen en van nachtegaal Kathryn Grayson en ook van Jimmy Durante (Zijn "Make someone happy" nog recentelijk in een spot op TV). Sammy Cahn en Jule Styne zijn als songwriters dik van de partij in de mooie evergreens en Peter Lawford, later nuttig voor de Rat Pack, zit er braafjes bij.

"We order our meals à la carte - That's expensive..." Heerlijk, eigenlijk

Romantische komedie met het charmant en sterk acterende duo Clark Gable en Claudette Colbert.

Stoor me niet aan het voorspelbaar slot en nog minder aan gekende situaties zoals "rijke vrouw met werkende man" want doorheen de film zitten teveel prettige elementen en knappe scènes ("The Man in the flying Trapeze", het afschrikken van de premiejager...).

Grappig dat Claudette mogelijks van een huwelijk met een playboy kan worden gered door ....Clark Gable, zelf de playboy en vrouwencharmeur bij uitstek op het scherm in de jaren 30 en ook daarna.

In fantasiefilms waarbij aan het hoofdpersonage bijzondere gaven zijn toebedeeld of die in ver van reële toestanden is verzeild (onzichtbaar zijn, tijdreizen, de toekomst kunnen voorspellen....) en die natuurlijk als komedie zijn bedoeld, is de plezierwaarde zo goed als verzekerd.

In ieder geval is het zo met deze vlotte "It happened Tomorrow" die bovendien nog de verdienste heeft naarmate hij opschuift, de humor intenser wordt en voor de absurditeiten nog verrassende en plausibele verklaringen worden gevonden, dit in tegenstelling met andere films die naar het einde toe dikwijls soms wat aan bloedarmoede gaan lijden.

Dick Powell, de man waar het allemaal om draait, zit uitstekend in die rol (toch merkwaardig dat een mens steeds een toestand extreem tracht uit te buiten in zijn voordeel en daar eerst en vooral aan denkt), maar te vermelden ook de vertolking van Jack Oakie, de magicien, die het eigenlijk ook allemaal zou moeten weten, wat wel in het verhaaltje past.

Het leek wel een beetje op het "making of a movie". Losjes aaneen geplakt maar toch met een zekere, doorgaans, grappige amusementswaarde.

Wetten, orde en zeden verschillen over de grenzen heen maar gelijkenissen kunt ge niet uitsluiten. Het leven is overal én mooi én lelijk.

De figuur van de observerende en nadenkende Suleiman vond ik wel origineel en charmant.

narva77 Ik zag de film op de Franse TV-zender FR 3. Het was Armeens gesproken maar met de Franse ondertiteling lukte het wel.

Als gebruikelijk, Ken Loach de sociale tour op.

Deze keer over het uitbuiten van immigranten, met als wat ook wel meer gebeurt bij Loach, met relatief onbekende acteurs die niettemin indruk maken en het nijpend probleem van het omgaan met immigratie mede sterk onderlijnen.

Onderwerp dat blijvend actueel is en wie anders dan Ken Loach kan dit als filmmaker scherp aan het publiek overbrengen.

Voortgaande op de hoge IMDB-score had ik een fijnere komedie verwacht.

Is het begin wel boeiend en belovend, in feite is de film niets anders dan een lijvige opsomming van alle situaties die zich in zo'n dolvisueel product kunnen voordoen en dit met een behoorlijke onmogelijkheidsgraad.

Er zijn minstens 10 "mad" 's tekort in de titel.

Ook een jonge Peter Falk is in de film te zien.

Amusante komedie, origineel met plezante situaties (het telefoongesprek met James en Donna), rake gesprekken ("Youth is wasted on the wrong people") en vooral een erg knappe James Stewart, één van de top tien Hollywood-iconen.

Misschien iets te langdradig en overdreven good feeling op het einde.

Ook in de film ene Ward Bond, in zijn loopbaan, enorm veel in de rol van politieagent.

Fijne komedie die m.i. toch te lang duurt en uiteindelijk konden mij de vele Shakespeare-teksten weinig boeien.

Alle acteurs doen het zeer goed, de butler (Eric Blore) iets te karikatuurachtig. Moet een inspiratiebron voor Louis de Funès geweest zijn.

Sterke film die baadt in het cynisme want is het idee op zich, om in dergelijke omstandigheden nog een uitbundig feest te organiseren niet op zijn minst bizar en zijn de dialogen en gezegden niet heel dikwijls scherp en normaal gezien erg pijnlijk !?

Mede daardoor evenwel schittert de film ook in de ontleding van de vaak sterk uiteenlopende attitudes van de vele personages. Dit laatste wordt in feite de hoofdbrok van deze film, die net als andere werken, die dit thema behandelen, geen mens kan onberoerd laten.

Eric Roberts is verbluffend in zijn rol maar ook meerdere andere acteurs presteren prima.

Ondergewaardeerd. Voor velen misschien iets te schokkend.

Knappe kortfilm die aansluit bij wat zich in de States regelmatig afspeelt.

Verklaringen lopen sterk uiteen van het sentimentele, bijna nostalgische tot wat ik eerder als ondraaglijk cynisch bestempel.

Plezierige film rond vrije vertaling en drastische ingreep in de kerkelijke principes wat het nog plezieriger maakt.
Mooi beeld van het kleine Italiaanse dorp, met la mama, het straatje met de trappen, de typische dorpspastoor en de ouderwetse veeg rond de oren.
Leuke cast.

De film neemt rustig de tijd om de rauwe, realistische wereld in een tehuis voor verlaten kinderen - en daarbuiten - te tonen, een wereld waarin niets gratis is en alles, ook genegenheid, om compensatie vraagt.

Het is een mooie ontroerende film, waarin de acteurprestatie van het jongetje, Vanya (Kolya Spiridonov), gewoon verbluffend is.

Zeker een aanrader.

Duidelijk een Lelouch.

Niet zijn beste, maar zeker genietbaar met het speels, avontuurlijk karakter, de aandacht voor het muzikale (Francis Lai - geen verrassing - en de stemmen van Nicolle Croisille en (à) Jacques Brel).

Soms wat verwarrend - waarom niet - maar het is vooral een komedie met een korreltje zout te nemen, bijwijlen aandoenlijk en zeker ook stoeiend op het talent van Jean-Paul Belmondo. Hilarische de scène waarin hij aan Richard Anconina (ook zeer degelijk) uiteenzet hoe hij het woord "bonjour" moet uitspreken en hoe hij in geen geval verbaasd mag doen.

Het mag je niet verwonderen dat Lelouch alles in het slot in een goede plooi laat vallen.

Bons baisers à tous.

Klasseer dit zowat in de lijn van "Battleship Potemkin" en "Stachka" maar deze komt hier zowat 20 jaar later en eigenlijk zoudt ge hem van een oudere datum verdenken.

Eisenstein's kenmerken zijn wel gebleven : veel licht en wonderbaarlijke schaduwen. Soms zijt ge geneigd vooral naar de schaduwen te kijken en vaak komen ze ook wel eerst. Visueel dus zeker bijzonder.

Het zijn groots opgenomen scènes met veel close-ups van expressieve koppen.

Al leert de film ons toch wel één en ander van deze Ivan en mede hierdoor en de visuele bijzonderheden is de film best aantrekkelijk en genietbaar, maar 3 uur aan één stuk zou me toch te veel zijn.

Toch wel interessant, bijna nostalgisch, om zo'n Amerikaans avonturen- en spektakelfilm uit de jaren 50 te zien, met "gedempte" gevechtsscenes zonder afgehakte lichaamsdelen en rondspattende bloederige brokken.

En eigenlijk zijn die massascenes, voor die tijd, best behoorlijk gemaakt, zijn de decors en de costumering prima, is het script genietbaar (charmante openingsscene) en is er ook Elisabeth Taylor, actrice die de aandacht verdiende om haar uiterlijk maar zekerlijk ook om haar steeds keurig acteren en taalgebruik (heel wat anders dan die Amerikaanse vrouwelijke kraakstemmen waarmee we het vaak moeten doen).

Goede en populaire avonturenfilm.

Had het al wat moeilijk met "Zerkalo" en zeker met "Nostalgia" en ook deze "Ivanovo Detstvo" draagt de grillige stempel van Tarkovsky.
Vond hem echter toch wel toegankelijker en, voorbereid op het ontbreken van een klare opbouw, moet toch het knappe, sfeervolle camerawerk worden toegegeven en de mooie beelden van de dromerijen over gelukkige maar ondertussen onbereikbare tijden bij de jonge Ivan.
Oorlogsfilm zonder echte gevechtsscenes, maar toch voortdurend met de dreiging en de gruwel van de oorlog.
Merkwaardig ook dat de film zich rond een heel beperkt aantal personen afspeelt. Van echte troepenbewegingen is er geen sprake.

Laatste film van Claude Chabrol, meen ik. Altijd verrassend in het intrige en de manier van filmen en ook deze keer, een thema, op een bijzondere manier gebracht.

Wat opvalt is dat we zelden een daadwerkelijk onderzoek te zien krijgen maar eerder besluitende gesprekken tussen de onderzoeksrechter (een uitstekende Isabelle Huppert) en de betichten van geldzwendel en onrechtmatig toeëigenen van overheidsfondsen. Het maakt de film misschien wel wat eenzijdig en ook zijn de scènes uit het privéleven niet bepaald sterk gebracht.

Toch een interessante film over praktijken die helaas bestaan en die bovendien af en toe worden toegedekt. Het slot van de film is hierover duidelijk.

Onvoorstelbare armoede en hulploosheid in deze bijzondere film die aan één van die reportages doet denken over ongeletterde, achtergestelde bevolkingsgroepen in een land waarin op weinig steun kan worden gerekend.
Kenschetsend is de scène waarbij bij de aangifte van de verdwijning van het kindje de ambtenaar onmiddellijk wijst in de richting van het verkopen ervan.
Onthutsend relaas met af en toe toch sterke uitbeeldingen en emoties.

Intriest, en tevens wellicht weinig gekend, aspect van het oorlogvoeren.

De feiten spelen zich af tijdens het uiteenvallen van het voormalige Joegoslavië in de jaren 90 van de vorige eeuw.

Gevoelige en emotionele prent die u alleen maar meer doet walgen van alle mogelijke ellende en leed die oorlogsconflicten met zich meebrengen.

Film komt gepast binnen op het ogenblik dat alhier veel te doen is om "mensen zonder papieren" en/of illegalen, maar hier krijgen deze begrippen toch nog een andere dimensie.

Doordringende rol van de hoofdrolspeelster en de muziek is niet onbelangrijk qua gevoelswaarde van deze film.

Deprimerend en hard beeld van Sofia en enkele van haar bewoners die een troosteloze gelatenheid uitstralen of zich gewillig laten overhalen tot racisme en geweld.

De film vermeldt op het einde het "in memorium" van de hoofdacteur. Wordt het accent hierdoor meer naar de figuur van Christo Christov verschoven, het droevig beeld dat van de Bulgaarse hoofdstad wordt opgehangen, kon mij meest overtuigen.