Opinions

Frisse en ideenrijke komedie, met licht ernstige ondertoon en ook oog voor wat symboliek (de appels).

De Franse titel van deze film is "Chacun sa chacune" en in de volksmond zegt men dat op ieder potje een dekseltje past, dus zal ook wel voor een een lelijk eendje of een loser, zoals Lily in de film zegt, tussen de slechte momenten in het leven er ook wel mooie zijn.

Eenmaal geswitcht naar de absurde wereld die in deze "Eagle vs Shark" voortdurend aanwezig is, geamuseerd en geboeid deze film uitgekeken.

Merkwaardige act van Loren Horsley.

Eerste kleurenfilm van Norman Wisdom, maar niet zijn beste. Veel te veel slapstick en minder verfijnde Britse humor. Zo is het begin van de film teleurstellend.
Het beste vond ik wanneer er allusie werd gemaakt naar personen en andere filmfragmenten : Charley Chaplin (het slot van "City Lights"), Stan Laurel (in het haar krabben), de twee gunfighters tegenover elkaar in vele westerns en Donald O'Connor ("Make 'em laugh") in een hilarische dansscène.
Had er meer van verwacht.

Knappe documentaite die ons, bevoorrechte wezens in het heelal, laat zien wat voor wonderen van de natuur zich binnen een bestek van 24 uur op deze planeet afspelen.

Meerdere verbluffende opnames.

Het woord "opwarming" valt niet in de film, maar bij het zien van al dat natuurlijk moois, is het als vanzelfsprekend dat we in geen geval dit kostbaar bezit mogen laten teleurgaan.

William Holden beeldt een stervende man uit. Hij zelf overleed amper een jaar na het maken van deze film.

"The Earthling" is over de toenadering tussen een oude man en een hulpeloze jongen midden de woeste natuur.

Helaas, kan het geheel niet echt overtuigen. Het ontbreekt wat aan evenwichtige voortgang in het verhaal en het lijkt allemaal wel nogal kunstmatig en zeker voorspelbaar.

De beelden van de Australische natuurlandschappen zijn wel heel knap en worden passend ingelast.

Ook hier in "East of Eden" is James Dean "rebels". Geen eenvoudige rol. Dean vervult dit nochtans zeer behoorlijk, al vind ik hem soms wel "overacting" in deze dramatisch Kazan-film, met toch veel passie, ook melo en vooral de link naar een bijbelverhaal en wat in ons allen schuilt : de drang om respect, waardering en genegenheid. Vorige week zag ik de franse film "Comme une Image". Daarin wordt precies hetzelfde thema behandeld.

Slechte belichting (veel te duistere beelden) en ook matige beeldvorming in zijn geheel in een komedie die grappig poogt te zijn over enkele onstabiele relaties maar dat nooit is.

Er is in het plot nogal wat te doen omtrent verhuizen of huis verkopen : vervelend.

Matig tot saai en niets bijzonders.

Weinig overtuigend. Valt het eerste gedeelte langdradig, op het vervelende na, uit, het slot brengt in feite niets. Was de inzet nu alleen maar liefde en romantiek ? Klassebakken als Barbara Stanwyck en James Mason kunnen het enigszins redden maar in zijn geheel blijft het matig.

Film gaat ervan uit dat de overheid de ogen sluit als multinationals, uit winst bejag, op grote schaal, de gezondheid van de bevolking in gevaar brengen.

Is het dan niet beter als protestbeweging de goedkeuring van de bevolking af te dwingen en openlijk te handelen ipv de stempel "anarchistisch" mee te krijgen ?

Maar goed, onafgezien daarvan is deze "The East" zeker geen hoogvlieger. Het begin is verwarrend en het blijft oppervlakkig, zonder enige diepgang in de karaktertekening, zelfs niet als er een plotse romance uit de lucht komt vallen en tenslotte vind ik geen enkele van de acteurs echt overtuigen.

Er is toch veel meer te doen met een thema als misdadige misbruiken die mens en milieu in gevaar brengen.

Inderdaad, heb tevergeefs gezocht naar een rechtuit-thema, tenzij wat kriskras dooreen waar jongeren van dromen en uitspoken.

Vond wel enkele situaties grappig, ook de dialogen en replieken (Kevin met een stevige westvlaamse tongval maakte het wat lokaler en volkser) en de figuurtjes vielen best mee.

Judy, Judy, Judy...I wish I would have been this fella with an umbrella...

Onschuldig misicalletje met enkele schitterende songs van Irving Berlin.

Voor de liefhebbers, luister naar het mooie "It only happens when I dance with you" en voor diezelfde liefhebbers zal ik niets spoilen als ik hun aanraad te kijken naar de weergaloze act "A couple of swells".

Doen. Het komt nooit meer terug.

Film die van in de beginne je aandacht opeist en boeit.

Lijkt de criminaliteit onder hangjongeren in het hedendaagse Parijs het thema te zullen worden (in dat gedeelte zit toch wel een verwonderlijke houding van de oudere man.), dan brengt de film al gauw het probleem van het illegaal verblijf meer en meer in het daglicht met daarin een onthutsende verklaring over anonieme huisvesting (door de overheid ?).

De film gaat naar het einde toe de actie-avontuur-toer op maar eindigt toch met een rustig beeld dat toelaat over dit stukske van het maatschappelijk gebeuren na te denken : het is wat we zijn, het is wat we doen...

Overtuigend acteerwerk en waardering voor de vaak real-time camera.

Viggo Mortenson en ook Vincent Cassel acteren schitterend in de deze maffia-film die de kijker nog een verrassend slot voorbehoudt. Intelligent opgebouwd en een koele, meedogenloze sfeer scheppend. Het betere werk in het genre.

Alles is zo extreem dat dit alleen een satirisch bedoelde komedie kan zijn op de Amerikaanse levensstijl : de hypokriete kortzichtigheid, het belang belangrijk te zijn, de gretigheid naar roddel, de vooringenomenheid, de oppervlakigheid en met zich zelf bezig zijn van de ouders en het overdonderend belang van seksueel succes.....

Veel gepraat natuurlijk, ook de "usual intelligent, american way" wat soms nogal saai en vaak niet te volgen overkomt.

Drukke rol voor Emma Stone en denderend geslaagd is de film in zijn geheel nu ook weer niet.

Ze hebben met tientallen achter hem aan gezeten en nu is hij er zelf ééntje. Stel je voor Charly politie-agent...en het levert natuurlijk grappige scenes op, zoals die met de gaslantaarn maar het zal ook leiden naar hoe hoop en liefde het kwaad verjaagt en vreugde brengt, of wat dacht je.

Uiteraard zijn er tussendoor de Charly-getrouwe sociale, menselijke aspecten of hoe het volk als van zelfsprekerd partij kiest voor de sterkste en hoe hulpvaardigheid niet altijd naar waarde wordt beloond.

Chaplin ten voeten uit en nog steeds filmfun verzekerd.

Wel een plezante komedie, stekelig in de dialogen en goed geacteerd. Jessica Biel in de hoofdrol maar mijns inziens is het Kristin Scott Thomas die als de cynische, allesoverheersende moeder de show steelt.

Er is niet alleen de sexy en uidagende (anno '59) Bernadette Lafont en de verrassende op vrijersvoeten lopende Michel Galubru, dikke, trouwe compagnon van Louis de Funès in diens succesfilmpjes, maar heel het intrige baadt in een zwoele sfeer.

Weinig overtuigend en heel oppervlakkig, kent de film nogal wat saaie momenten.

De muziek (en ook het zingen) is van Serge Gainsbourg en dat is een pluspunt in deze film, waarvan één ding vast staat : het water is me nooit in de mond gekomen.

Michel Deville zette hier toch een wat absurde film neer, niet dat de plot niet goed is uitgewerkt, maar de houding van het mannelijk hoofdpersonage is toch wel wat vreemd. het flirten van zijn vrouw openlijk en zo goed als goedkeurend, zelfs aanmoedigend, toelaten (en er toch ook geen persoonlijk profijt te willen uithalen) om achteraf 2 moorden te begaan lijkt mij toch meer dan vreemd
Het slot van het verhaal lijkt bovendien al te "gemakkelijk".
In een wat zwoel, sensueel sfeertje, zetten Huppert en Trintignant, zoals verwacht, goede vertolkingen neer. Het helpt de film aan een goede score.
Een zonnetje in de film is de kleine Sandrine Kljajic.

De dramatiek is langs de flauwe kant en ook het grappige is maar lauwtjes.

Zeker geen film die je meesleept, laat staan dat hij je echt overtuigt, emotioneert of wat dan ook.

Vond er ook geen rechte lijn insteken met die verschillende fazes.

Naar een waar gebeuren en daar steekt ge altijd wat van op, maar dat was het dan.

Jeroen Spitzenberger zal wel naar best vermogen het hoofdpersonage hebben vertolkt en Lize Feryn is wel heel mooi.

Op zich stelt het verhaaltje infeite niet zo veel voor en toch boeit hij van begin tot einde. De wisselwerking tussen romantiek en het mysterieuze van wat zich in het duisterend brein van het hoofdpersonage afspeelt wellicht, maar de verdienste van een overtuigend acterende Ciarán Hinds die werkelijk aan zijn personage van goedschikse maar weifelende weduwnaar, een sterk cachet meegeeft, dient niet onderschat.

Erg passend pianogetokkel als begeleidende muziek.

Zelden lopen sportfilms slecht af en ook deze "Eddie, the Eagle" geldt uiteindelijk als een feel-goodie, spontaan en vlot gebracht en met een onweerstaanbare Taron Egerton, grimasjes inbegrepen. Hilarische triomfscènes en ook het begin die ons een jonge, maar superambitieuze Eddie brengt, is heel grappig.

Puik camerawerk bij het schansspringerij.

Erg sympathiek filmpje, eigenlijk verrassend aangenaam, met slechts tegen het einde wat nare complicaties waarbij ge niet erg weet waar het verhaal eigenlijk naar toe moest, al wordt uiteindelijk de emotionele kaart getrokken.

Enkele heel mooie scènes en behoorlijk origineel, zoals de staande "ovatie", de scène met de hond, meerdere bereidingen in de keuken en ook het slotgebeuren.

Beide hoofdacteurs spelen m.i. uitstekend.

Sterk slot van deze film, terwijl daar vóór ik me van de indruk niet kon ontdoen dat het allemaal beter had gekund : de omschrijving van de dagelijkse levenswijze van de ontvoerde meisjes, hun ondelinge betrokkenheid, het voorbereiden op hun trieste taak leken me niet zo diepgaand uitgewerkt, zodat, niettegenstaande een paar harde scenes, de film een zekere gevoeligheid miste.

Soms verloopt de verhaallijn met horten en stoten en zijn bepaalde overgangen niet zo evident.

Niet echt proportioneel (De club duurt te lang) maar doorheen het avontuurlijke, soms grappige van bepaalde situaties, toch het dramatische van illegale immigratie met de complexiteit van de grootstad, haar doorgaans onverschilligheid, haar uitbuiting, haar uitzichtloosheid.

Eigenlijk niet slecht om deze problematiek redelijk gezapig voor te stellen. Het maakt de film toegankelijker, zonder de ernst van het onderwerp te negeren.

Akelig en noodlottig avontuur in een meeslepende thriller.

Ongekende brutaliteiten van jongeren in gewelddadige en aangrijpende, sterk opeenvolgende scènes.

Te onthouden hoe steeds maar grenzen verleggende misdadigheid andere jongeren kan meeslepen, tegen hun wil en eigenheid in.

Stevige acts over de ganse lijn.

Amerikanen zijn meesters in casting en dat uit zich hier zeker voor hoofdrolspeelster Hailee Steinfeld, als gegoten in haar rol die ze op heel mooie manier gestalte geeft.

"The Edge of Seventeen" is een knappe coming on age film, met best herkenbare toestanden en karakters, zonder dwaasdoenerij, oversentimentaliteit of karikatuur maar fijne tekening van het jonge meisje, zonder vertrouwen, introvert, kritisch voor zichzelf en anderen en zonder geloof in wat echt goed is.

Gelukkig blijft het allemaal luchtig, wetende dat de hemel voor onze 17-jarige toch eens zal opklaren en dat hierbij de film feelgoodtrekjes krijgt stoort langs geen kanten, integendeel.

Naast Hailee Steinfeld mogen gerust Woody Harrelson, Kyra Sedgwich en vooral Haley Lu Richardson op een goede act terugblikken.

Film staat zeker een volle trap hoger dan de meeste yougsterfilms.

Levendig montagewerk. Afwisselend mens en natuur in deze film met een degelijk script en een sfeervol beeld van het noeste - en ook op traditie gestoeid - leven van een groep eilandbewoners met weinig of geen communicatie met het vasteland.

Kon het verhaal wel boeien, de cinematografische waarde, in al zijn eenvoud, is toch ook meer dan degelijk.

Een klein 4 is er wel aan besteed, zeker ook omwille van het goed acteerwerk, bij het uitbeelden van de typerende personages.

Enkele spannende scènes maar in zijn geheel eerder oppervlakkige, zeker naar de personages en de dialogen toe, avonturenfilm.

Toch wel wat hartverwarmend filmpje over een kranige oude dame en de vriendschap met een jonge man. Vooral de vriendschap van de jonge man, tegen de stroom van zijn entourage in, is mooi en ook nuttig als hij de raad om van zijn leven iets te maken meekrijgt.
Evenwel toch een bedenking hierbij. Wanneer Edie in het slot, in de euforie van haar verwezelijking verklaart dat haar leven is voorbijgegaan en dat ze al die tijd niets heeft gedaan, maar dan ook niets, dan bedoelt ze hopelijk wel dat ze niets voor haar zelf heeft gedaan, want ze heeft 30 jaar voor haar zieke man gezorgd en dat is nog steeds waardevoller dan een berg beklimmen.
Shella Hancock speelt goed in een film die net niet te sentimenteel wordt, laat zien dat onbaatzuchtige vriendschap doorgaans door de mensen niet wordt begrepen, ons enkele mooie beelden van de ruwe Highlands serveert en ook zorgt voor een passende soundtrack.

Scenarist Alexis Michalik brengt voor zijn eerste regie, de geboorte van één van de beroemdste Franse toneelwerken, "Cyrano de Bergerac", onder in een luchtige film.

Heel bijzonder element in de film zijn natuurlijk de poëtische teksten die het werk uitmaken. Moeilijk, tenzij ge de taal van Molière goed beheerst en dan nog...

Moeten we daar toch wat aan voorbij stappen, er zit toch heel wat plezier te beleven in de schalkse, kritische kijk op het blazé gedoe in de kunstenaarskringen en de "hobby's" die ze er op nahouden, ook op de amusante toestanden, de misverstanden, de romantiek, dialoog en het keurig acteerwerk.

Het valt me voor de zoveelste keer op: Olivier Gourmet is niet zo maar een naam in de Franse cinemawereld geworden. De man kan met gelijk welke rol de voeten uit en ook nu blinkt hij uit als de toneelacteur Coquelin.