Opinions

Prachtige Britse komedie met toch ook wat emotie en ondersteund door de twee hoofdacteurs, werkelijk verbluffend in hun act.

Spitse dialogen in deze charmante film die werkelijk geen seconde verveelt.

Carey Mulligan is fantastisch als jonge tiener die de saaiheid van haar studies en het gezin waarin ze is groot gebracht wil ruilen voor een levendiger, passioneler en avontuurlijker bestaan.

Het eerste gedeelte van de film is dan ook veruit het beste met de ontleding van de verschillende karakters.

Naar het einde toe, met de ontknoping, zeg maar, zakt de film m.i. wat in maar in zijn geheel is het een best aardige en goed bedoelde film.

Prettig om nog eens onverwacht Juliette Gréco te horen zingen en zag ik daar niet even "Happy-go-Lucky" Sally Hawkins, nu met een heel ernstig gezicht ?

Spencer Tracy in zijn rol van extreem, koppige slechterik doet denken aan James Cagney in deze erg dramatische film die af en toe in het verhaal wat moeilijk te aanvaarden overkomt maar meerdere lange dialoogscènes brengt ( de film is gesteund op een stageplay) die erg goed zijn.

De verteller in de figuur van het hoofdpersonage doet wat stijf en gewichtig aan en niet meer van onze tijd aan, maar dat zal toen het grote publiek wel hebben aangesproken. Het is echter een detail van een film die onderhoudend genoeg is om te bekijken.

Deborah Kerr toont haar veelzijdig acteertalent en werd er met een paar nominaties voor beloond.

Indrukmakende film over een onevenwichtige vrouw, moeder, zonder enige geloof in het leven, haatdragend en cynisch.

Film is gebaseerd op een toneelstuk van Purlitzer Prijswinner Paul Zindel en vertoont een schitterend vertolkte act van Joanne Woodward, even overtuigend bijgestaan door haar eigen dochtertje in de rol van het voornaamste slachtoffer van haar moeders gedrag.

Scherpe uitspraken, indringende scènes en ontroerende beelden van het weemoedig, jonge meisje.

Zo te zien weinig bekeken. Nochtans een zeer goede film.

Een verbluffende Charlotte Gainsbourg als dertienjarige meisje, onzeker en niet bepaald gelukkig met haar eigen leven en van daaruit bewonderend opkijkend naar een succesvolle leeftijdsgenote uit een beter milieu.

Misschien niet echt diepgaand maar herkenbaar, teder en niet zonder emotie.

Zelden of nooit een film gezien die op zo'n perfecte wijze tragiek en komedie inéén weeft. Werkelijk een doordachte afwisseling, met heel veel emotie en met klasse-acteurs : de betreurde Jacques Villeret en de nog zeer actieve André Dussolier.

Een bepaalde dramatische scène deed me denken aan het afmaken van het hoofdpersonage uit "La Vitta è bella", zo maar.

Toegegeven : een film die me geraakt heeft.

De huwelijksspeech van de bruid zet de poort open naar een boeiend verhaal, maar, eerlijk gezegd, als ik moet kiezen tussen dit verhaal en de acteurs die het allemaal geloofwaardig maken, dan kies ik resoluut voor deze laatste.

Perfectionist Fassbinder zette een erg verzorgde film neer, ongewoon en imponerend en met een Hanna Schygulla, werkelijk subliem.

Merkwaardig hoe Fassbinder het idee van "éénieder organiseert zijn eigen leven" tijdens de naweeën van WO II in Duitsland uitwerkt aan de hand van een melodramatische verhaal over een zoektocht naar liefde.

De romantiek eist toch wel een heel stuk van de film op, al komen de perikelen die ingenieur Eiffel niet weerhielden zijn meesterwerk af te werken ook wel deugdelijk aan bod.

Goede film met een uitmuntende Romain Duris.

Een puber - wat is die Elsie Fisher subliem in die rol - verkondigt bedenkingen, eigen aan zichzelf en aan haar leeftijd : ik moet mezelf zijn wil ik eerlijk zijn, hoe krijg ik vertrouwen, hoe ga ik om met het ouder worden... maar ervaart dat haar introvertie hunkering naar aanvaarding niet uitsluit en dat leugen kan opduiken om belangstelling te winnen.

Een mooie, eerlijk film met veel meer diepte dan men zou vermoeden en die naast de onderlinge relatie tussen jongeren - wat is de drang om "cool" te zijn groot - toch ook de belangrijke relatie ouder/kind opneemt. 'k Vraag me alleen af of het bewust om een éénoudergezin ging.

'k Vermoed ook een "herkenbare film" met een interessant en raak beeld van jongeren, waarvoor regisseur Bo Burnham dient gefeliciteerd, al was het maar om niet onder te gaan in de sensatie die vele andere, Amerikaanse coming-on-age-films, zo graag demonstreren.

Het begin is veelbelovend met een paar mooie close-ups van Caroline Vlerick en een goed acterende Chris Lomme, maar algauw is het duidelijk dat de film wat tempo en kracht mist.

Is ook zeker een coming on age-film (In 1980 was die term nog niet in ons taalgebruik opgenomen !?) maar de hoofdbrok ligt toch bij de moeder die meerdere teleurstellingen moet verwerken.

Komt nu natuurlijk wat gedateerd over, zekerlijk met een paar mislukte scènes (het lege "staketsel" in Oostende, het naar elkaar snellen, in centrum stad en in nachtkledij en het clichématig in slowmotion brengen van die scène, de lege café...).

Verdienstelijk maar zeker niet groots.

Andy Serkis en vooral David Tennant m.i. leveren beiden een sterke acteerprestatie in een film die ons wat dichter brengt bij het werk van Einstein en ook van de "onbekende" Eddington, maar ook aandacht heeft voor hun privéleven en vooral de relatie wetenschap - oorlog onderstreeft.

Goede film.

"Wat zal er van onze democratie gebeuren als ze nu al beginnen geld aan de armen te geven...?" Het is één van die zinnen die past in wat deze kleine, eenvoudige film ons voorschotelt : voorbeelden van extreme armoede en onwetendheid bij de minstbedeelden, onvoorstelbare corruptie, omkoop en bedrog, oneerlijke praktijken, machtsmisbruik...

Het begin van deze film spreekt niet zoveel aan, maar dan komt hij snel in een stroomversnelling en mede met het mensonterende dat de hoofdpersonages ervaren, gaat de kijker meer meeleven, komt er meer emotie los en verneemt hij toch wel heel wat over wansmakelijke en discriminerende toetsanden.

De lokale muziek vond ik wel knap en ook de kleuren in de film zijn goed.

Usha Naik, als de oudere vrouw, en Sandeep Pathak als de jongere buurman zetten goede vertolkingen neer.

Sfeervol, met sterk oplaaiende emoties, een goed getekende obsessieve hoofdrol en we hebben een goede Buñuel aan het werk die hier een vooral psychisch geladen familiedrama uittekent.

Buñuel's filmen lonen altijd de moeite, ook wanneer ze ontdaan zijn van een vleugje verrassende fantasie tot surrealistische trekjes.

Het slot van de film is knap, realistisch en zeker beter dan wat met dergelijke verhalen kan worden verwacht.

Sobere maar indrukmakende film over de woestijnoorlog, een aspect van WO II, die minder belicht wordt dat wat zich in West-Europa afspeelde. De film legt niet de nadruk op heldendom maar op de onmenselijke omstandigheden waarin deze oorlog werd gestreden, de vele ontberingen en de gedachte dat het allemaal tot niets diende. Het slotbeeld met het monument met de vele namen van de gesneuvelden maar ook de vele naamlozen is sprekend voor de opzet van de film, gedraaid in vaal-bruine kleur.

Alle acteurs zijn uitstekend. Emilio Solfrizzi, als de luitenant, liet op mij de grootste indruk.

Goed gemaakte western. Te nemen met de nodige vecht - en pafpartijen, een vleugje romance en humor, een korreltje zout en de onvermijdelijke John Wayne, in één van zijn glansrollen.

Op meerdere festivals terecht gelauwerde Ijslandse prent met een massa lange shots en uitstekend oog voor detail.

Eenvoudig en toch indringend.

In "Ultranova" en "Les Géants" voerde Bouli Lanners misnoegde jongeren ten tonele, maar nu zijn het twee marginalen die een boulversant avontuur beleven in surrealistische omgevingen (Wallonië lijkt wel de States) met surrealistische personages onderwege.

Lang duurt het allemaal niet maar de film heeft me wel verbaasd omwille van de gevatheid van de (eenvoudige) dialogen, de close-ups die de karakters uitstekend tekenen, de kracht van enkele scènes (het bezoek aan de ouders) en uiteindelijk hoe Lanners er inslaagt het gevoelig en boeiend te houden. Ook meerdere grappige momenten (de inleiding, Alain Delon en vele replieken) in een film die eens te meer een triest beeld van een stukje maatschappij ophangt.

Acteerniveau op peil, ook van Philippe Nahon.

Die Bouli Lanners is beslist geen gewone.

Grappig, genietbaar en voor een komedie erg inhoudelijk.

Menselijke trekjes, gehekeld of geloofd, nemen een heel belangrijke plaats in.

Uit de tijd dat er nog geen naam op de diploma's stond...

Maar goed, ...het levert ons een typisch Keaton slapstickfilmpje op met grappige "elektrische vondsten", een resem gags en de meester himself, kundig in de stunts en met zijn onvermijdelijk ernstig tot droevig gezicht als visitekaartje.

Hoofdthema in deze film is het epilepsieleed van een jonge vrouw, ook in haar jeugd reeds ongelukkig, wat zich filmisch vertaalt in de vele (het begint er mee, en het eindigt ook zo) visionaire, hallucinante beelden tijdens de ziekte-aanvallen.
Het verhaal van de zoektocht vond ik daarentegen niet zo overtuigend gebracht, met wat haperingen in het script. Wat kwam die Al in het stuk doen en ook de houding van Mickey leek niet duidelijk verklaard ?
Een 3,5 lijkt mij een goed toebedeelde score.

De vele, lange close-ups laten de kijker toe zich in te denken in de verschrikkelijke, mensonterende positie van de tienermeisjes, in de handen van een bende nietsontziende schurken waar iedereen bang van is en die bovendien kan rekenen op de steun van de politie.

"Las Elegidas" is een kundig opgebouwde film, discreet, weert sensatie en brengt een hard, realistisch beeld van de beklagenswaardige wereld van de meisjes die in de prostitutie werden gelokt.

Nancy Talamantes is heel overtuigend in de rol van een slachtoffer en de eindscène van de film waarbij ze wanhopig toch gaat beseffen dat ze op niemand meer kan steunen, ook niet op diegene waar ze ooit verliefd op was, is schitterend en veelbetekend.

Een waarschuwende vinger, deze film.

Zag van Isabel Coixet reeds het knappe "My Life without Me" (2003) waarin noodlot en treurnis evenzeer domineren als in deze "Elegy".

Alleen vond ik "My Life without You" van een hoger niveau : echter en aanvaardbaarder, nietegenstaande hier mooie Penélope en klassebak Kingsley de film best ondersteunen.

Titel goed gekozen, al worden ten alle tijde, bij ons allen, waardevolle herinneringen gedwarsboomd door het besef dat ze er niet meer zijn. Gelukkig niet zo dramatisch als in de film hier.

Problematiek van het gehuwd paar met beiden kinderen uit een vorig huwelijk, maar dan behoorlijk extreem voorgesteld, zodanig zelfs dat ge, halverwege het verhaal, kunt spreken van een verrassende wending.

Opvallend in de opbouw zijn de soms zeer lange scènes die enerzijds passend als sfeerscheppend overkomen maar anderzijds van die aard dat ge u afvraagt in hoeverre ze eigenlijk van enige betekenis of nut zijn.

Hoe dan ook m.i. een sterke film, heel knap geacteerd en met af en toe smaakvolle, dramatische muziek.

The Elephant Man is zekerlijk een film die blijft hangen. De kortzichtigheid en de geilheid van de massa wordt hier door Lynch overduidelijk aan de kaak gesteld en dit op een zeer knappe manier. Het is een thema van alle tijden origineel en sfeervol verwerkt. Alleen kan ik me niet van de indruk ontdoen dat er een zekere melodramatiek over de film hangt. Rekening houdend echter met de waarde van het geheel wil ik dit gerust door de vingers zien. 4

Bewondering voor de mooie natuurbeelden en bewondering voor de liefde die twee mensen voor de jonge dieren over hebben. Gelukkig zijn ze als ze er vriendschap en dankbaarheid van de olifantjes aan overhouden.

Van de regen in drop maar wie zou hetzelfde niet hebben gedaan met die invasie van Amerikaanse fastfoodburgers ?
En waarom zo'n matige cijfers voor dit filmpje? Vond het behoorlijk grappig met gekende menselijke trekjes.

Schitterende enscenering en als historisch gegeven interessant.

Over Hendrik VIII en wat er rond draaide en er op volgde geraakt men werkelijk niet uitgepraat en voor uiteraard Britse filmmakers een bodemloze bron aan gegevens en inspiratie.

In ieder geval, deze "Elizabeth" is indrukwekkender dan wat dezelfde cineast jaren later met "Elizabeth : the Golden Age" neerzette.

Zoals gezegd, schitterende decors en costumering, wonderbaarlijk geslaagde sfeerschepping (de openingsscène zet reeds de trend), prachtige fotografie en verbluffend goede vertolkingen.

Historiek dat tot leven komt.

Glenda jackson! Hoe lang is dat geleden dat ik nog een film van haar zag. De laatste was er ééntje uit 1989, "The Rainbow", geloof ik.

In ieder geval, ze houdt er aan deze "Elizabeth is Missing" een TV-Bafta aan over voor haar rol als sterk dementerende oude vrouw die via het zoeken naar een vriendin intensief terugkeert naar de verdwijning van haar zus, vele jaren geleden, en waar ze in feite al heel haar leven mee beziig is.

Een dementerende die realiteit en herinnering gaat mengen, het doorloopt de ganse film die uiteindelijk het slot enigszins geforceerd doordrukt.

Eerder een kleine 3,5.

Een documentaire over "The First Lady of Swing" kon ik toch moeilijk laten liggen...

Een zeer goede documentaire trouwens met getuigenissen, vele fragmenten van optredens en het verhaal van haar carriere.

Een klassiek begin met de ontdekking van haar girlish voice in het Apollo Theatre in Harlem en haar inlijving in de band van Chick Webb (De orkestjes en vooral de big bands zwaaiden in die tijd de plak in America. De zanger of zangeres die er deel van uitmaakte was maar een onderdeel en het was de orkestleider die in grote letters op de affiche stond).

De tournées door de States (in een bescheiden busje) volgden en haar stem klonk ook op de radio. "Mr Paganini" en vooral "A Tisket a Tasket" bereikten al gauw de hitlijsten en Ella werd de zangeres nr 1. en toen Chick Webb overleed, nam zij de leiding van de band over: "Ella Fitzgerald and her Famous Orchestra", klonk het.

Wanneer de US evenwel in WO II verwikkeld geraakte, ging het met Ella even bergaf. Het land in oorlog keerde zich weg van de swing en richtte zich naar de sound van de band van Glenn Miller en naar de romantische ballades van "The Voice" Frank Sinatra.

Lang zou dit echter niet duren want vanaf 1944 stak de bepop de kop op en Ella klom met haar bob opniew naar de top. Ze improviseerde volop in haar live optredens en laste het ene fragment van een populaire song na het andere tussendoor in. Nog nooit gezien en gehoord en onvergetelijke optredens met o.m. Dizzy Gillespie.

En toen kwam producer Norman Granz, die overtuigde haar "the American Songbook" aan te pakken. Wereldberoemde evergreens van Irvin Berlin, Cole Porter, Rodgers and Hart, Jerome Kern... kregen een nieuwe sound en sloegen in als een bom. Ella werd "The First lady of Song" en meteen wereldberoemd.

Ze hield dit met veel overgave vol, met vele concerten over de ganse wereld, tot haar fysiek het liet afweten.

Alhoewel ze zich nooit in de politiek mengde, heeft ze zich toch wel eens beklaagd over het heersende racisme tov de zwarte bevolking, inzonderheid in de zuidelijke staten.

Ze werd ooit eens opgepakt omdat ze als kleurlinge optrad waar dat volgens blanken niet mocht en naar het politiebureau gebracht waar de agenten haar om een handtekening verzochten...