Opinions

Overwegend actievolle film met de klassieke gevecht-en schietpartijen en de vele onwaarschijnlijkheden.

Even werd het wel boeiend met de spitsvondigheden in de ontsnappingsplannen maar heel veel had ik er toch niet aan.

Wie een ontsnappingsverhaal van A tot Z verwacht, zal de zaal verlaten hebben want de voordurende tijdssprongen maken het, hoe dan ook, moeilijk om goed te volgen, hoe ingenieus sommigen die techniek ook vinden.

Bovendien slaagt de film er nooit in emotie op te wekken, niettegenstaande de opzet van het gebeuren een gevoelige oorzaak heeft.

Karaktertekening is oppervlakkig, zoals in een gewone avonturenfilm.

"Verbeelding houdt ons levend" heb ik onthouden en is misschien een antwoord op de vragen die men kan stellen ivm de opbouw van deze film.

Film die zich afspeelt vanuit een politietruck volgestouwd met opgepakte al dan niet demonstranten en die toch wel overtuigend verduidelijkt hoe verschillende politieke opvattingen kunnen leiden naar extreem fanatisme en van daaruit naar waanzin waarbij de uiteindelijke drama's niet te overzien zijn.

Een krachttoer van de crew om dit te bolwerken en daarbij een sfeer- en emotievol beeld te brengen van hoe het er aan toe ging binnen en buiten de wagen en hoe steeds maar meer problemen en conflicten opduiken. Het is tenslotte ook erg menselijk, want de verhitte hoofden vinden ook de tijd om na te denken en het is een mooie signifikante scène wanneer, nadat er ééntje de grapjas uithing, ze tot het besef lijken te komen hoe dwaas ze eigenlijk waren en zijn. Helaas is het de hysterie van het geweld die de bovenhand haalt...

Mooie en bijzondere film, die terecht in aamerking kwam voor de Certain Regard Prijs in Cannes.

Charmant filmpje dat met twee kanjers als Dustin Hoffman en Judi Dench heerlijk tot zijn recht komt.

Een echt aangename verrassing met veel grappige momenten - doorgaans gesteund op de bedeesdheid en ook vindingrijkheid van onze Hoppy - in deze film die ook inzake decor, kleur en camerawerk aangenaam om volgen is.

Hartverwarmend.

Zoals een spionage-film hoort te zijn, met een geheimzinnig intrige, veel vragen en verrassende wendingen en af en toe valt er wel een aanslag of is het zo dat "ongewensten" uit de weg worden geruimd.

Toch is deze "Espion, lève-toi" geen hoogvlieger in zijn genre. Met de koude Oorlog op de achtergrond, de aanslagen ""in opdracht" en een hoofdpersonage dat van het ene mysterie in het andere verzeilt, slaagt de film er toch zelden in echt te boeien. De opnames zijn nochtans puik, de cast kent zijn vak en ook de muziek mag er zijn en de film laat toch enkele bedenkingen over het spion-zijn na.

En inderdaad. Yves Boisset komt weinig aan bod. Ikzelf zag hier pas mijn derde film van de man (een 4-tal blijven voorlopig op de wishlist). Wellicht ligt de reden in de sterk naar politieke narigheid neigende thema's.

Aan de hand van een verhaal dat naargelang het vordert, meer en meer ingewikkeld en onontwarbaar wordt, krijgen we een beeld van wat een spion eigenlijk voorstelt. Eén van de spelers (Cürd Jurgens) zegt het trouwens : het zijn mensen die ooit een opdrachtgever hebben gekend, maar nadien absoluut niet meer weten wie of wat aan hun zijde staat, zich dat ook niet meer afvragen maar wel beseffen dat er van ontkomen geen sprake meer is.

De scène met het groepje in het café is daarvoor kenschetsend.

Een erg duistere film dus die ondanks het complexe toch aangenaam en boeiend om volgen is. Knappe settings trouwens en heel keurig acteerwerk, Peter Ustinov bijvoorbeeld maar ook Gabrielle Dorziat, waarvan de castaankondiging maar al te graag vermeldt dat ze tot de "Comédie Française" behoort. En nog een bemerking ivm de cast : de kleine jongen, een paar keer even in beeld is Patrick Dewaere, toen 10 jaar oud en reeds meer dan eens in een film opgetreden.

Een ernstig gegeven wordt heel grappig uitgewerkt wat niet belet dat het slot toch enige emotie losweekt.

Vooral die Michaël Youn (mij amper bekend - op "Comme un Chef" na) vult zijn rol heel komisch in.

De tegenstellingen tussen de twee broers brengen heel wat kleine menselijke karaktertrekjes op het voorplan waarop ge alleen maar geamuseerd toekijkt.

Goede, genietbare TV-komedie.

Een film moet niet altijd schokkende gebeurtenissen bevatten om mooi te zijn.

Bewijze hiervan deze "Estate di Giacomo" die ons een beeld ophangt van twee speelse jongeren, die op hun, zo goed als kinderlijke manier, van elkaar houden. Ook dat kan boeiend zijn. Prima camerawerk en een pluim voor de acteurs die, door hun natuurlijk, ongekunsteld optreden, amper met het woord "acteur" te vereenzelvigen zijn.

Lange tijd uitsluitend een sfeerbeeld van jongeren die leven naast het dramatisch gebeuren dat zich achter hen afspeelt en de romance tussen Jean-Louis Trintignant (wat is hij jong en eerder blonderig van haar) en Eleonora Rossi Drago (mij alleen bekend van uit "Le Amiche") terwijl pas in de slotfaze de film een grondgedachte toevoegt : het besef van de ernst van de oorlog.

Stijlvol, maar theatraal geënsceneerd en evenzo geacteerd.

Had er in zijn totaliteit toch wel iets meer van verwacht, zodat de film zeker niet zo lang zal blijven hangen, tenzij mogelijks (alhoewel) voor een paar anecdotische bemerkingen die me doen terugdenken aan de jaren 50 : de gigantische sporen van de pokkeninenting op de linkerarm van "Roberta" en het cinemazaaltje waar de film "brak". Het gebeurde wel meer.

Dit terloops natuurlijk.

Plezierig filmpje die veelvuldig in tijd scwitcht en pas op het einde, wat een zekere spanning er in houdt, duidelijk maakt waarom.

Zuiders amusemant met toch knappe dialogen, komische scènes, een beetje voorspelbaar, en goede acteurs.

Brigitte Bardot, 10 jaar vooruit op de seksuele revolutie van de jaren 60, is de spil van deze film die uiteindelijk inhoudelijk beter uitvalt dan gedacht, want naast de fysieke belangstelling voor "La Bardot" voert de film toch op een aanvaardbare wijze een personage ten tonele amper geschikt voor een stabiel, huiselijk leven met alle consekwenties op haar omgeving.

Uiteraard Brigitte, geknipt voor dergelijke rol, maar ook een nog jongensachtige Trintignant als een geschikt slachtoffer en klassebak Curd Jürgens als de zakelijke ervaring.

"Hoe kunnen we de conflicten vermijden die ons verplichten onze mannen te begraven". Dit lijkt zowat het thema van deze film die begint met een schitterende openingsscène, erg betekenisvol voor de film.

Zekerlijk goed bedoeld, met humor naast drama, maar in zijn geheel, toch zeker in het middenstuk toch wat te veel kabbelend, maar steeds de terugkerende tegenstelling tussen de houding van de vrouw en de man in het Midden-Oosten.

Is het waar dat de acteurs geen professionelen zijn, dan zeker een dikke pluim voor deze mensen.

Wie had ooit gedacht Jane Fonda en Pierre Richard, alsook Guy Bedos en Geraldine Chaplin verenigd te zien in een Franse komedie die best te genieten valt, origineel, wat absurd natuurlijk, maar dat mag, met meedere grappige spitsvondigheden en dito dialogen en toch als achtergrond de problemen van het ouder en zieker worden en de vrees om in de onpersoonlijkheid van een home te belanden, in zich houdt. Speels maar toch niet helemaal en met, hoe kan het anders, uitstekende acteerprestaties.

Wat grillig opgebouwd drama dat in feite gedragen wordt door het sterk acteren van Sally Hawkins en door de rake tekening van haar onverschillige omgeving: haar moeder, haar vader (de slappeling), haar minnaar...

Helaas ook wel enige minder belangrijke passages.

Een heel mooi pluspunt aan deze film zijn de prachtige beeldcomposities. Een collectie van idyllische plaatjes, naast intrieste overlijdensscènes en treurnis. Ook de pianomuziek is te waarderen.

Amper actie en er is een voice-over waardoor zelfs een stuk dialoogwerk niet aan bod komt.

Erg trage progressie, verhoogd door het inlassen van terugblikken.

Toch niet wat kon verwacht worden en aldus wel heel bijzonder.

Tautou, Bejo, Laurent, Renier,...ze lenen zich allen knap tot het mooie camerawerk.

Lief, klein animatiefilmpje. Het leven van een koppel vanaf de kennismaking tot de dood, als een vanzelfsprekend verhaal, met onbetwistbaar door velen herkenbare toestanden.
Uitstekende karakterschets Het manneke is ambitieus en ondernemend, nieuwsgierig en geïnteresseerd en mee met de tijd. Het vrouwtje is conservatief, zich vasthoudend aan de waarden die ze van thuis meekreeg, weinig geïnteresseerd in nieuwsberichten en alzo onwennig met de moderne maatschappelijke ontwikkelingen.
Het wordt allemaal op vlotte en charmante manier geserveerd. Gevoelig en soms grappig. Een perfect evenwicht, eigenlijk.
Deugddoende ontspanning. Verdient bijna een 4, maar het tweede gedeelte vond ik gepassioneerder dan het eerste stuk. 3,7

Een jonge studente komt, zoals de vertaling vermeldt, "als een zoete regen op een dor land" tussen twee mannen te staan, een 70-jarige letterkundige en een veel jongere leerling.

Het lijkt allemaal wat slapjes en braaf, zonder echt krachtige scènes, totdat een resem, zeg maar, ruw-rauwe gebeurtenissen een ander licht gaan werpen op de film en het voor de kijker niet eenvoudig wordt een duidelijk besluit over deze film te vormen.

Een drama over jalouzie, over eenzaamheid...!?

Zeker is dat het camerawerk en de beeldvorming goed zijn, dat Go-eun Kim als het jong meisje erg lief kan zijn en gevat acteert en dat Hae-il Park perfect overkomt als de peinzende poëet en ...opa.

Zinloze absurditeit die zijn hoogtepunt bereikt vindt in een onvoorstelbaar even zinloos loopje met de rechtspraak.

Bepaald niet om enthousiast over te worden, dit lang uitgesponnen, melodramatisch werk van Rossellini. Zag al veel beters van de man.

Sociale aspecten, zoals de standenonderscheid (waarbij zelfs binnen de elitegroepen in geen geval gezichtsverlies mag worden geleden) en de achtergesteldheid van de lagere klassen, worden wel stevig benadrukt en Ingrid Bergman is wel goed maar de film kon, op het eerste halfuur na, amper boeien.

In het genre van films over de jodenvervolging tijdens WO II, toch wel een heel bijzondere.

Het avontuur van een joodse jonge Duitser die een gok waagt om aan de Nazi-waanzin te ontkomen en eigenlijk geluk heeft, ondanks vele ontberingen en doodsangsten, vooral deze om op fysisch gebied herkend te worden (het zal hem trouwens in de ontwikkeling van zijn jeugdjaren heel wat frustraties opleveren) en het besef dat hij aan het ergste is ontsnapt zal pas later, bij het zien van de getto's tot hem doordringen.

Film onderlijnt toch wel het fanatisme waarmee een Duitse jeugd werd opgeleid ter verheerlijking van Duitsland en zijn führer en hoe de jodenhaat onvoorwaardelijk en als vanzelfsprekend moest zijn, maar ook dat enkelen er toch even anders over dachten.

Sterke film waarbij ik toch af en toe last had met het acteerwerk van het hoofdpersonage, alsof hij niet goed de situatie waarin hij zich bevond kon inschatten.

Licht en luchtige komedie met jongeren aan de bak.

Zorgeloos ondergaan.

Moest af en toe denken aan Mark Twain's "Innocents Abroad"

Klassevertolkster Jeanne Moreau is onverbeterlijk als femme fatale in een film die me persoonlijk niet zo erg kon bekoren.

Soms wat theatraal en onecht en met een soundtrack die, op Billie Holiday's "Willow weep for me" na, natuurlijk, vaak hard en vol suspense en dreiging zat en niet in overeenstemming met wat zich afspeelde.

Originele en eerder schalkse versie van het Assepoester-sprookje, verplaatst naar het Franse Hof, het kasteel van Amboise waar ook Leonardo Da Vinci verbleef.

Kan me niet ontdoen van het idee dat het eigenlijke sprookje wat spottend benaderd wordt, met de nodige clichés in acts en bewoordingen. Niet dat zulks zo erg is want uiteindelijk leefden ze lang en gelukkig, zoals het sprokkje voorschrijft, for ever after.

Wel imposante beelden van de woeste, ijskoude natuur en de inzet om deze film te maken zal niet niets geweest zijn, maar naar gelang het verhaal vorderde en de film toch wel iets te veel de sentimentele toer opging, vroeg ik mij af of een degelijke documentaire niet beter had gekund op deze op ware feiten berustend gebeuren.

Maar goed, een slechte film is het zeker niet en de acteurs brengen het er best van af, al zijn ze op het einde niet uit elkaar te houden. Emily Watson is geschikt als bezorgde telefoonoperatrice, terwijl John Hawkes m.i. de beste indruk naliet.

Ondermaats. Zeker het eerste gedeelte was het verveeld toekijken. Het spel met de "ego's" lukte langs geen kanten.

De feelgood-allure van het slot maakt wel iets goed en ook Peter van den Begin steekt er een beetje bovenuit, maar het blijft een teleurstellende Nic Balthasar. Een andere en betere, aub.

Zeer goede familiale film met humor, ironie en droefenis en met een knappe opbouw.

De flashbacks vond ik erg passend. Meerdere charmante scènes (de verstelbare valies, het tijdsverschil, het golfspel, de treinscène....) met daarbij het stelselmatig uitdiepen van het karakter van het hoofdpersonage.

Dit personage wordt dan briljant vertolkt door Robert De Niro, als de goede huisvader die iets te dicht bij zijn werk stond en iets te ver van vrouw en kinderen.

Die het niet zozeer voor Woody Allen heeft zal zeggen "Wat een snertfilm".

Wie wel van hem houdt zal zeggen "Goed, maar toch Woody's beste niet"

En wie echt van deze heel bijzondere cineast is doordrongen zal zeggen "Weer een pareltje van onze Woody, want de unieke gezegden ("Het enige dat ik afweet van de schilderkunst is Kirk Douglas..."), de Marx-Brothers-party, de dansscène langs de boorden van de Seine, de grappige, opgewonden manier van vertellen (bijna zo goed als in "Radio Days"), de komisch-nietige verschijning van de man zelf, het schalks indringen in de karakters van de personages en de evergreenmuziek, enz... hebben het weer eens gedaan".

Knappe ontspanning.

"Waarom doet ge dat ?"

"Omdat ik het niet zou vergeten"

Dergelijke gekke dialogen komen wel meer voor in deze film die toch ernstige gebeurens uit WO II bergt.

Maar het is nu éénmaal een film die ge kunt verguizen of ophemelen.

Bijzonder is hij wel, eigenzinnig uitgewerkt met meerdere originele cameravondsten.

Erg mooie zichten.

Film die je in de ban houdt van begin tot het einde.

Een vader-zoonrelatie met als achtergrond het conflict tussen Rusland en Oekraïne, de historische geschiedenis en godsdientstbeleving

Meerdere heel sterke scenes, zoals deze met de vrouw van de gesneuvelde Nazim en zijn vader, de belofte die Mustafa losweekt bij een vrouw die hij in het verleden niet correct behandelde, de slotscène (wat jammer dat wat Alim uitroept niet werd ondertiteld).

Verbluffend goed camerawerk.

Lage scores verwonderen mij want, op het stroperig einde na, niets verkeerd aan deze film die me toch wel heeft geboeid en aangegrepen. Trouwens de film verduidelijkt scherp het monsterachtige van media en op sensatiebelust publiek, alsook de onpersoonlijkheid van de rechtspraak.