Opinions

Er wordt behoorlijk ongevoelig omgesprongen met gevoeligheden, als ik dat zo mag uitdrukken.

"Schaamte is niet sterk genoeg om u te weerhouden van om het even wat ge doet"...

Had het er wat moeilijk mee omdat niets verloopt zoals ge het zoudt verwachten, maar uiteindelijk, stapt ge daarover, dan huist er toch in deze "Elle" een film waar ge wel geboeid blijft naar kijken.

Veel is wel te danken aan een dubbel ijzesterke Isabelle Huppert en ook de rest van de cast drijft goed mee.

Grandioze films heeft Michel Audiard ons niet nagelaten en misschien is deze "Elle boit pas........mais elle cause" zelfs wel zijn beste.

Annie Girardot is beslist overtuigend in haar rol van kuisvrouw die er van droomt ooit als voorname dame aan de Franse Riviera te vertoeven en daartoe een pienter plan uitwerkt.

Zonder pretentie maar grappig in het intrige. Dat de onvermijdelijke Bernard Blier in dergelijke film een rol kreeg toebedeeld is als vanzelfsprekend en Mireille Darc is de even onvermijdelijke "poppemie".

Flauwe komedie. Wansmakelijke humor, als dit al humor is, want eigenlijk grappig is het nooit.

Naast Annie Girardot, een ganse rits Franse acteurs heel dikwijls in dergelijke komedies in een bijrol. Elk voert er zijn nummertje op maar deze keer is het weinig geslaagd. Ik citeer : Bernard Blier, Jean Carmet, Darry Cowl (van tijd onuitstaanbaar), de onlangs overleden Michel Galabru...

Overmatig typisch Frans, met de nodige lichtzinnigheden (voor 1973), karikaturen en veel bla-bla maar met toch een ondertoon van problematiek. Woon nooit in een "bidonville" op 2 uur pendelen van je werkkring.

Met Shirley MacLaine en Jack Lemmon, 40 Jaar geleden, of met Richard Gere en Julia Roberts 20 jaar geleden of nu met om het even wie in de Amerikaanse filmwereld, ware dit gegeven een veel bekeken en aanvaarde film.

Nu ben ik de eerste die er iets over zeg. Begrijp het wel. Is zoals de TV-kijkcijfers. De beste avonduren worden het gemiddeld best bekeken. In de film moet men de kans krijgen een ondertitelde versie te zien.

Maar goed, "Elle court..." is best een plezierige, charmante bedoening met een pak Franse acteurs, die, mogelijks op Marthe Keller na, soms een hoofdrol, maar meestal als bijrol acteren, gelukkig daarom niet minder waardevol.

Actrice Jeanne Henry werd voor haar debuut als regisseuse bedacht met een Césarnominatie en bracht ondertussen al het zeer degelijke "Pupille".

Nogal wat levenservaringen te halen uit deze "Elle, l'adore". Nochtans niet zwaarwichtig want ik heb eigenlijk enigszins geamuseerd toegekeken hoe er niet alleen op schandalige, puur egoïstische wijze wordt geprofiteerd van de onvoorwaardelijke trouw en bewondering van een fan, maar ook hoe de waarheid niet altijd wordt geloofd, hoe ge best niet te veel fantasierijke verhaaltjes opdist en hoe feiten, die zich buiten een politie-onderzoek voordoen, in dit laatste bepalend kunnen zijn.

Een goed script, een zekere suspens toch, vleugje humor, vaak pittige replieken, de onvermijdelijke veeg uit de pan voor de politie maar ook knap acteerwerk. Sandrine Kiberlain puik in haar rol van niet meer zo jonge aanbidster van een popster, tevens vrouw die als het moet haar mannetje kan staan en de lessen die ze kreeg goed wist te verwerken. Laurent Lafitte eveneens passend als knappe, succesrijke entertainer die zijn eigen persoontje ver boven alles stelt.

"Een vader is er om lief te hebben", en Laura wil dat uit de grond van haar hart maar, de man die daar nu in coma ligt en die medelijden zou moeten opwekken, heeft haar jeugd bezoedeld en haar achtergelaten met pijnlijke trauma's.

Ook haar onmiddellijke omgeving heeft steeds de rug gekeerd naar de harde werkelijkheid en haar van steun onthouden.

Het gebrek aan liefde is nu ondraaglijk gewordn en uit zich in haar eigen relaties.

Laura schreeuwt nu haar frustaties uit....

De vertolking van Reike Sainte-hield er een Magritte aan over-mag gezien zijn, zeker wanneer de camera haar in close-up neemt en de kijker de kans krijgt zich in haar gevoelens in te leven.

Kleinere film die misschien toch wel enkele krachtiger momenten ontbeert om het trieste onderwerp nog sterker te belichten.

"She was princess by birth...". Dit gezegde, bij haar overlijden, tekent de waarde, het talent en de charme die uitging van deze topactrice.

Helaas, deze documentaire bracht niet wat ik er van had verwacht. Ondanks enkele inside getuigenissen en paleisweetjes mist de film in de eerste plaats "minuten" en ook een veel diepere ingang over alles wat deze vrouw in het leven aanging, ook voor het huwelijk.

Grace had beter verdiend.

Zoveelste familiaal oorlogsdrama, dit keer toch wel uit een originele situatie belicht.

De film is zeer goed opgebouwd, met passende tijdssprongen, boeit, laat u emotioneel niet los en bevat deportatiescènes die aan "Schindler's List" doen denken.

Alle acteurs leveren prima werk, ook de kleine Sarah.

Minpuntje, naar mijn gevoelen, is dat het voor de cineast even zoeken was naar een passend slot en wellicht daardoor de film even flirt met wat oversentiment op het einde.

Maar dit niet kwalijk genomen, want het is een goede film, die, terloops gezegd, niet nalaat een paar keer de minder fraaie rol die de Franse Overheid bij de Duitse jodenvervolging speelde, extra te belichten.

Op ware feiten gebaseerde TV-film. De opstand tegen het hoofd van deze "Foyer voor zwangere meisjes" leidde tot een versoepeling van de wetten die hun van normaal onderwijs onttrokken en hun ook ambtshalve de reputatie van "onwaardige vrouw" bezorgden.

De film haalt een behoorlijk niveau en alhoewel er naast Sandrine Bonnaire geen bekende namen in de cast voorkomen, wordt er toch goed geacteerd, o.m. door de jonge Noémie Merlant en Roxane Bret.

Doorheen deze film uit de middenmoot, ontdekte ik toch wel meerdere mooie momenten.

Interessant toch om kennis te kunnen maken met een toch weinig bekend, maar op een haar na het uitzicht van de wereld veranderend gebeuren, aan de hand van een degelijk opgebouwde film die ook op een knappe manier het tijdsbeeld weergeeft.

Het begint met de aanslag en daarna zijn er afwisselend flashbacks waarbij we Elser beter leter kennen, zijn privéleven en vooral zijn houding tegenover het reeds sterk ingewortelde nazisme en de figuur van Hitler.

Christian Friedel en Katharina Schüttler zetten goede acts neer, maar ik vond vooral Burghart Klaussner, als één van de ondervragers, perfect menselijke gevoelens weergeven.

Ik meen dat de film sinds 1 maart op Netflix te zien is.

Het thema is best mooi. Twee jongeren die uit een soort isolement worden gehaald en er toe komen dat hun leven niet meer "geleid" wordt. Dat zulks gebeurt via een fantasierijke gebeurtenis tot daar dan toe (een plus voor de creativiteit), maar eigenlijk wordt daarnaast de film niet echt overtuigend ingevuld. Gedragingen en dialogen lijken weinig waarschijnlijk en eigenijk kunnen de acts ook weinig overtuigen, niettegenstaande heel wat namen in de cast.

Het verhaal situeert zich in klein stadje ergens in Estland, waar er niets te beleven valt en men zich ofwel schikt in zijn eentonig bestaan ofwel ambities koestert om elders een nieuw en levendiger toekomst op te bouwen.

Wanneer een man in de coma geraakt door een schotwonde, komt er toch één en ander aan het licht, heel langzaam, beetje per beetje en nog vele poorten openlatend. Het bezorgt de film toch een zekere spanning. Vreemd genoeg wordt plots en totaal verrassend de hele oplossing prijs gegeven, maar is het wel zo ?

Al bij al toch van degelijke makelij dit klein filmpje, waarin de personages perfect de tristesse van hun bestaan reflecteren, en die ik zag op Sundance Channel.

Cinematografisch wel zeer zeker in orde en op het einde is er nog plots de morele les van de vernietiging van een groene long op ons aardbolleke, maar wat het verhaal betreft toch wel flauwekul, zeker.

Spontaan, fris en open en met een ontwapenende blik in de ogen vertelt het meisje over de dingen die haar raken, haar verlangens en dromerijen, van wat ze houdt of verwerpt in de mensen, haar vrienden, haar notities, haar manietjes...

Na afloop van de auditie weten we niet of de regisseur onder de indruk was.

Enkele ogenblikken later wel.

Knap stukje film met een clou die kan tellen en één en ander op zijn kop zet.

Het verwoeste liefdesleven van Emily Brontë, dat voedsel biedt voor "Wuthering Hights", haar succesroman, meer dan eens verfilmd.

Geen topfilm, maar we komen toch wel één en ander te weten over de zusjes Brontë, al is het romantiek die de film overheerst.

Behoorlijk acteerwerk. Emma Mackey vooral valt op door haar uitbeelding van heel wat "anders dan anderen"-jong meisje, dat doorheen alle situaties hunkert om te beminnen en bemind te worden.

Om enige waardering voor deze film te kunnen opbrengen moet ge er in slagen u in gedachten te verplaatsen naar het Engeland van een paar honderd jaar terug waarin stand, rang en afkomst een alles overheersende rol speelden, inzonderheid bij de gegoede burgerij die niets aan het toeval overliet om in hun "sociale" kringen dit te onderlijnen en iedere gebeurtenis, hoe pietluttig ook en heel dikwijls van romantische aard, uit te vergroten.

De film heeft niet de dynamiek van een "Pride and Prejudice" e.a. dergelijke Britse werken en zal daarom ook minder boeien ondanks de vele frivole dialogen, de mooie muziek, de knappe costumering en de lieve act van Gwyneth Paltrow.

Het proces tegen Gustav Flaubert waarbij het verhaal van Emma Bovary wordt verteld.

Helemaal niet slecht en met goede vertolkingen van het hoofdpersonage Camille Metayer maar niet minder van Thierry Godard als mijnheer Bovary.

Dergelijke roman, aangeklaagd voor zijn obsceniteiten, zou heden ten dage zeker geen opschudding meer veroorzaken, al laat de film in het slot wel zien dat het vrouwelijk gedeelte van het publiek in de zaal en ook daar buiten, toen al graag liet blijken dat het leven meer mocht zijn dan het slaafs gehoorzamen aan man lief, al valt het gedrag van Emma nu ook niet volledig goed te keuren.

Het is een mooie film. Het personage dat een schitterende Jordis Triebel uitbeeldt komt in de beginne op zijn minst gezegd ongewoon over, maar algauw gaan tederheid en gevoeligheid overheersen. Meerdere markante scènes waarvan er één op het einde wel een onbehaaglijk gevoel verwekt maar zulks doet niets af van het feit, integendeel, dat "Emmas Glück" een markante film is.

Ook Jürgen Vogel, die ik reeds zag schitteren in "Der Freie Wille" en in "Die Welle" zet ook hier weer een sterke act neer en ook de muziek van de film is knap.

Geweldig geslaagde Franse komedie, een paar slapstickscènes ten spijt, maar stoeiend op het talent van Brel en vooral Lino Ventura.

Leek mij achteraf meer een wat langdradige avonturenfilm dan een naar het hart grijpend oorlogsdrama.

Ben dan nooit echt IN de film geraakt en al is de figuur van "Jim" merkwaardig en de rol ook schitterend vertolkt en zijn er bovendien meerdere mooie opnames., deze film kan ik echt niet bij de grote Spielbergs onderbrengen.

Ik wist dat 1917 voor hen het einde betekende en ik had ook wel Josef von Sternberg's "The Scarlett Empress" (1934) gezien met Marlène Dietrich (!) in de rol van Catharina de Grote, maar daarnaast bleef het wel vaag over de Romanovs, zodat deze documentaire welkom was.

Vond het trouwens een aangenaam en leerrijk kijkstuk. Akkoord dat het op maatschappelijk, economisch, politiek, financieel...vlak wat meer had gemogen, maar het allemaal in een 180 minuten durende miniserie pompen, grenst aan het onmogelijk.

Kon er echter wel genoegen mee nemen hoe Lucy Worsley, als een volleerde gids, graag bij het annecdotische aanleunend, me wegwijs maakte in de opeenvolging van heersers elk met zijn eigen kwaliteiten en gebreken.

Aanvankelijk keek ik wel verbaasd om deze gids-verteller over het scherm te zien huppelen en op een schalkse manier haar uiteenzetting te zien doen. Soms leek ze wel de hoofdrol op te eisen. Uiteindelijk viel alles wel best mee in tegenstelling met het regelmatig inlassen van beelden van het hedendaagse Rusland, waar ik de zin niet van begrijp.

Wie dacht dat we in een extreme mannenwereld waren terecht gekomen, zal bij het slot van de film wel zijn mening moeten herzien, al waren er wel meerdere voortekens met o.m. het grappigste moment van het filmpje: de lift.

Op meerdere festivals gewaardeerde animatie. Terecht.

Moeilijk maar interessant gegeven, boeiend en zeer filmisch gebracht : mooi camerawerk, mooie muziek, goede acteurs.

Zeer genietbaar.

Natuurlijk brengt het einde van de film geen duidelijkheid en natuurlijk zijn er zekere zwakke en langdradige passages en natuurlijk, alhoewel op ware feiten berustend, wordt het naarmate het vordert ongeloofwaardiger, maar toch is dit een zeer goede film, waarvan het eerste gedeelte waarin de spanning knap wordt opgedreven, veruit het beste is en die vooral steunt op de uitstekende acteerprestaties van Catherine Frot en Sandrine Bonnaire. Denk dat de film, die nu al m.i. ondergewaardeerd is, zonder het talent van die twee nog dieper had weggezakt.

Zag onlangs nog een gelijkaardige film, ook vanuit Frankrijk en eveneens naar een waar gebeuren.

Partner- en familiegeweld vallen helaas niet weg te cijferen en die cijfers bewijzen het veelvuldige van dergelijke toestanden.

Hoe blind kan liefde zijn en hoeveel kan het slachtoffer verdragen vooraleer definitieve besluiten te nemen ?

Toch wel onthutsend wat zich in dat gezin afspeelde en film is zeker niet zonder emotie, zeker niet naar het einde toe.

Verrassende besluitvorming van het openbaar ministerie.

Goede vertolkingen.

Sterke acteerprestatie van Jean Gabin en vooral Brigitte Bardot, als naief en dartel jong meisje, in deze knappe Simenon-verfilming.

Van Claude Autant-Lara zag ik uit die periode reeds "l'Auberge rouge" en "La Traversée de Paris" maar deze "En Cas de malheur", alhoewel het plot niet erg origneel overkomt (de welstellende oudere heer die een verhouding aangaat met een jonge vrouw van eenvoudige afkomst en er de rekening voor krijgt gepresenteerd), moet er kwalitatief niet voor onderdoen.

Het hoofdthema, wat beide hoofdrolspeelsters bindt, is best begrijpelijk maar de gebeurtenissen in het slot van de film komen wel verrassend over maar druisen toch tegen enige logica in.

Een bravo voor Line Renaud, als zangeres in de jaren 50 enorm populair in Frankrijk en nu als 82-jarige nog flink in haar rol van advokate en vooral als moeder die iets goed te maken heeft.

Eén van de vele Simenon-verfilmingen.

Fris en aangenaam verrassend met zeer mooie dansscènes - de verdienste van Klapisch dat deze ook niet-insiders bleven bekoren en eigenlijk het visueel beste van de film uitmaken - doorheen een verhaal van herbronnen en romances, voldoende inhoudelijk gebracht om ook op dit vlak voldoening te schenken.

Goede vertolking van hoofdrolspeelster Marion Barbeau, al valt de rest van de cast zeker niet uit de toon.

Mooi. Cédric Klapisch weet altijd te boeien.

Naast cineast Marc Allégret staan nog opbloeiend sekssymbooltje Brigitte Bardot, alsook Daniel Gélin en scenarist Roger Vadim, beiden niet ongevoelig voor vrouwelijk schoon zo het heet, in voor deze romantische komedie die in het begin heel wat levendiger en frisser overkomt, dan wat het tweede gedeelte voorstelt.

Het verhaaltje is dun natuurlijk, daardoor gaat de film ook afzwakken, maar er is BB en daar was het toch om te doen, al was het maar om aan te tonen dat Franse Brigitte zeker opwoog tegen die Amerikaanse Marilyn.