Opinions

Hoe ging dat liedje ook weer ? "If you wanna be happy for the rest of your life, never make a pretty woman your wife..."

Film over jaloersheid, een kolfje naar de hand van een Chabrol, die graag menselijke gevoelens als deze in de verf steekt en hierbij deze keer sterk geholpen wordt door het schitterend samenspel van François Cluzet en wondermooie Emmanuelle Béart.
Enkele erg sterke scènes maar een grootse Chabrol vind ik er in zijn geheel niet in terug.

Slot stelt teleur en vermeldt "sans fin". Doelend op het eeuwigdurende van dergelijke aspecten van menselijk gedrag ?

Een reünie tussen moeder en dochter na 35 jaar zoudt ge enigszins anders voorstellen, maar regisseur Ramón Salazar maakt er op dat vlak zo wat een thriller van. Hard en verrassend is het wel en eigenlijk is deze "La Enfermedad del Domingo" wel zo'n film die de kijker acheraf toch wel met wat vragen achterlaat.
Ondanks het ongewone en de mogelijkheid het ganse verhaal te betwisten en de wijze waarop het wordt voorgesteld, vond ik het een mooie film.
Enkele heel knappe shots, zoals deze van de winterglijbaan (het avontuurlijke nog bij de moeder, het lijden van de dochter), een paar geslaagde close-ups van beide vrouwen, de slotscènes, de fotografie in het algemeen.
Goede tot sterke vertolkingen, zoals deze van Susi Sánchez (reeds samen met Bábara Lennie in "La Piel que habito")

Het plot van deze luchtige Franse komedie zit vol verrassingen. En dat is maar best ook want zoniet was het een vlak gedoe geweest. Een vleugje ernst moet ge er niet in gaan zoeken, wel veel nonchalence. Michel Aumont, in de rol van de nog fitte opa, komt nogal karikaturaal over (de ander personages eigenlijk ook), maar wie van dergelijk oppervlakkige maar toch plezierige situaties houdt, zal er zich niet aan storen.

Eenvoudig en mooi om het "drama Doel" te brengen door in te schakelen in het leven van enkele voorlopig overgebleven bewoners, hun dagelijks gedoe, hun meningen, hun twijfels, hun optimisme en humor, hun pijn...

Stukken beter en veel echter en levendiger dan de documentaire vol te proppen met cijfermateriaal en stijve intervieuws.

Bovendien zijn de beelden van het dorp en het landschap triest en betekenisvol voor het droevige dat zich daar afspeelt.

Begrijp die 9 Oscars niet, want 'k vond er eigelijk weinig aan.

Een avonturenfilm op statiosromanniveau. Grillig en doorgaans ongeloofwaardig. Onwezenlijke personages waar ik geen diepgang in vind.

Beste van de film zijn de muzikale evergreens, die trouwens niet altijd gevat zijn ingelast.

Best wel geamuseerd met de grappig-hekelige replieken van Crisp op vragen allerlei. De man, homoseksueel, heeft andere tijden en maatschappelijke benadering van zijn geaardheid gekend dan wat hij nu in het moderne New-York ervaart. Het leidt naar goede inhoudelijke en filmische momenten waarbij John Hurt toch wel gegoten zit in dit merkwaardig personage.

Goede biografie met een uitstekende Helena Bonham Carter in de hoofdrol.

De moeder-dochter-relatie staat m.i. het sterkst in beeld in de film.

Een TV-film trouwens, waarin regisseur James Hawes wel zijn man kon staan en met deze "Enid" voor een TV-Bafta werd genomineerd.

De nasleep van de oorlog die in de negentigerjaren het voormalige Joegoslavië deed uiteenvallen, aangevoeld door jonge tieners.

Trieste toestanden waarbij, zelfs na akkoorden, onverenigbaarheden, wantrouwen en wraakgevoelens blijven doorleven. Af en toe beelden van verwoestingen (het kerkhof !) maar het accent ligt toch op de moeilijke menselijke samenleving.

Behoorlijke film die ons terug doet denken aan de ethnische zuiveringen die toen plaats vonden met onnoemlijk leed tot gevolg.

Zeer sterke oorlogsfilm waarin de nadruk niet ligt op heldendom maar wel op de gruwel waarin de mens onherroepelijk wordt meegesleurd.

Zoals in andere gelijkaardige films met hetzelfde thema wordt niet nagelaten de Franse interventie in Algerije te hekelen.

Heel mooie beelden van de woeste natuur. Knap gefilmde oorlogssituaties.

Het verhaal van de brave burger die door een toeval in het gangstermilieu terecht komt.

Verneuil laat niet na om de Amerikaanse maatschappij, afgestemd op productie en consumptie, op de korrel te nemen maar ook het politie-apparaat, het gevangeniswezen, de pollutie en het steeds aanwezige geweld, wordt gepariodeerd.

En Fernandel ? Wel, die moet natuurlijk het filmpje voort trekken, doet dat natuurlijk met zijn gekend komisch talent, maar het script is toch wel wat mager en kent te veel banale momenten.

Tornatore heeft niets aan het toeval overgelaten om over Ennio Morricone een prachtige documentaire af te leveren die de maestro verdient.

Zelf aan het woord, overvloedige getuigenissen en vele, vele composities en fragmenten uit films.

Genieten van muziek en ook wel van de precisie en gevoel die de meester typeerde.

Mooi.

Blablabla en nog eens blablabla, maar....

Met hun misplaatste moppen en hun ongelukkige uitlatingen zijn de personages niet van het handige type of erg sympathiek en daarin vind ik de act van vooral Julia Louis-Dreyfus erg goed geslaagd.

Knap om vast te stellen dat de film ook leeft met enerzijds de dramatische gevolgen van een scheiding, anderzijds het potsierlijke ervan en dit allemaal inzonderheid tov van hun teenage-kinderen.

Een kleine 3,5 hoor.

Dit is toch dik ondergewaardeerd op IMDB.

Toegegeven dat het verhaal dunnetjes is, soms voorspelbaar, soms verrassend, maar de film in zijn geheel is zeer aangenaam om volgen en echt, zoals de fransen zeggen "sympa" en ook ontroerend. De acteurs vind ik subliem. Audrey is een lust voor het oog, heeft klasse op overschot en de twee mannelijke hoofdrolspelers hebben wellicht nog een grote carrière voor de boeg. Paulette tenslotte wordt ondersteund door het schitterend chanson van Yves Montand "A Bicyclette".

Is de film niet echt diepgaand, de titel ligt zeer dicht bij de waarheid....

Hiervoor moet ge toch vertrouwd zijn met de Britse variété van destijds met zijn insiderjokes, zijn flukse toespelingen op locale toestanden en zijn overwegend dialectisch taalgebruik.

Aldus is de film niet echt om van te smullen tenzij ge tot die insiders behoort.

Niettemin toch wel enigszins geboeid gekeken naar de markante personage die Laurence Oliver neerzet en naar het beeld van de Britse arbeidersklasse, à la Tony Richardson ("A Taste of Honey", "The loneliness of the Long Distance Runner",...)

Ondergewaardeerd deze schijfkesfilm waarin de relatieproblemen, overspel en de broosheid van het samenzijn de rode draad vormen.

Goed in de film is de discrete, niet op sensatiebeluste voorstelling - wat de affiche zou kunnen laten vermoeden - en de tijd die de kijker gelaten wordt om over ieder probleemgeval even na te denken.

Ook goed acteerwerk.

De Brit Chris Lang zorgde voor het script voor deze TV-film, eigenlijk een remake van Lang's miniserie "Torn".

Het resulteerde in een mooie, bij momenten toch wel aangrijpende film over de moeilijkheden van een familiehereniging.

Goed en spannend opgebouwd, gaat de film naar het einde toe toch wat dobberen en komt uiteindelijk tot een idealistisch besluit.

Voer voor wat gedachtenwisselingen over dit thema.

Goed acteerwerk met voldoende overtuiging.

Heel goede psycho-thriller en alhoewel er nog wel films in dit genre zijn met een zowat gelijkaardige afloop, overstijgt m.i. deze "Entre ses Mains" deze heel duidelijk. De opbouw is immers zeer knap, met klare en gepaste dialogen en scènes en bovenop zijn er de twee steegoede vertolkers Isabelle Carré en de verbluffende Benoît Poelvoorde, zeer overtuigend in zijn ernstige rol.

Film die tot de Franse klassiekers behoort.

Liefdesdrama onder de studenten van het Parijse Conservatorium voor Toneelkunst, waarin Louis Jouvet, als professor, een centrale rol opeist.

Merkwaardig is dat in de film Jouvet toneelinstructies geeft aan een aantal jonge acteurs die de volgende decennia de Franse films rijkelijk zullen bevolken : Claude Dauphin, Odette Joyeux, Janine Darcey, Noël Roquevert, Bernard Blier...

Zoals gebruikelijk heeft Louis Jouvet het laatste en besluitende woord in deze film die, naast het liefdesverhaal, eigenlijk ook een ode is aan het toneel.

Film over immigratie en illegaliteit die toch wel even afwijkt van het klassieke patroon.

Amadou is een kloeke, knappe, charismatische inwijkelijng die deze pluspunten aanwendt om uit het illegaal circuit te geraken.

Even lijkt het of de romantiek de bovenhand haalt, maar gauw slaat de rauwe werkelijkheid, nog heftiger dan voorheen toe.

Sterke, best origineel opgebouwde film met een imponerende Isaka Sawadogo en met meerdere heel knap gefilmde scènes.

Erich von Stroheim (toch een steeds opgemerkt optreden) met deze "L'Envers du Paradis" aan één van zijn latere films.

De film is van Edmond T. Granville, een mij eigenlijk onbekende regisseur. Onbekend is echter niet altijd onbemind want dit is hier een behoorlijk werk waarvan als thema "liefde is tot veel bereid" kan gelden. Groots niet, maar toch een goed uitgewerkt intrige dat start met een goede sfeerschepping van het Franse kleine-dorpsleven en een paar verrassende wendingen in petto heeft.

Hoofdspeelster Etchika Choureau is erg lief met een snoet tussen dat van Amy Adams en Carey Mulligan, en naast de kleurige, charismatische von Stroheim is Jacques Castelot even opvallend. Een man die in die tijd vaak de rol waarnam van een onbetrouwbaar, in loense zaken gewikkeld individu, met een zwak voor vrouwelijk schoon.

Af en toe een slordigheidje, zoals die scène waarin langs één venster de zon binnenschijnt en het aan het andere pikdonker is.

Soms hartverwarmend, behoorlijk sentimenteel maar toch ook aardig opgevuld met cliché's waarop het alleen maar wachten is tot dat ze komen.

Gelukkig is Thomas grappig en is de film een voorbeeld voor al wie denkt dat het leven alleen maar plezier maken is.

Papa maakt echter een eind aan het fils-à-papa zijn van zijn zoon. Dat hij zich achteraf beklaagt soms Thomas niet de nodige aandacht te hebben gegeven, is weer iets dat ik al zo dikwijls hebben gezien en dat de film geen stap vooruit helpt.

Al te gekke kijk op de ernst van de Franse journalistiek maar het leidt tot heel wat echt plezierige momenten in deze film waarin het samenspel Lanvin-Jugnot verbluffend goed geslaagd is. Vooral de veelzijdige Jugnot is heel goed in zijn sas.

Zeer goed in de film is zeker de scherpe kijk op hoe de bevolking opgaat in gebeurtenissen als gijzelingen maar hoe anderzijds de hypocrisie kan domineren bij verantwoordelijken en hoe veelal de commercialiteit niet te bannen valt. (De minister, de redactiechef, de zanger....de media).

Niet onbenullig dit filmpje en zeker grappig.

Van Danis Tanovic zag ik reeds twee uitstekende films, "Cirkus Columbia" en "No Man's Land" en ook deze "An Episode in the Life of an Iron Picker" is van goede makelij.

Een portret van schrijnende armoede maar ook van ontroerende opoffering en moed.

Scènes in real time verhogen de intensiteit van het harde, dagelijks bestaan.

Duurt niet te lang maar laat een stevige, bijna emotionele indruk na.

Denzel Washington in twee gedaanten - en hij kan het - in deze actiefilm die als dusdanig stevig uitvalt.

Knok- en schietpartijen zijn de klassieke ingrediënten en natuurlijk wat voorspelbaarheid en naar het einde toe enige ongeloofwaardigheden.

Maar goed, Denzel is de Robin Hood die het opneemt voor de zwakken die worden uitgebuit en die er voor zorgt dat de maffia met de grond wordt gelijkgemaakt. Vandaar de titel, denk ik.

Haalbare actieprent die toch veel te danken heeft aan de persoonlijkheid van het hoofdpersonage;

Moeilijk, dermate dat een tweede visie een betere appreciatie zou kunnen losweken.

Meerdere toch wel rauwe of schokkende scènes maar ook enkele heel rake zoals wanneer de psychiater zichzelf gaat afwegen tov zijn patiënt.

Burton is de geschikte persoon voor zulke rol waarbij hij de gebeurtenissen tussendoor met een onnavolgbare taalvaardigheid naar psychologische en fylosofische ontledingen leidt.

Ook die Peter Firth is merkwaardig in een film waarbij mensen met toneelervaring er beslist meer aan zullen hebben gehad dan de doorsnee, weze het nog gemotiveerde, filmkijker.

Beetje zwaar aan de hand deze film, evenwel goed in scène gezet, die vooral verdienstelijk uitvalt en boeit door het verbluffend acteerwerk van Dominique Sanda.

Het verhaal speelt zich af in 1880. De kleding van de dame op de poster lijkt mij toch van een ander tijdperk...

Hoe de industrie om de poen een loopje neemt met de volksgezondheid en hoe de gedupeerde mens zich achteraf eveneens met poen gelukkig voelt.

Julia Roberts acteert heel "vlot" in dit naar zeggen waar gebeurd verhaal (De geschiedenis zal zich nog dikwijls herhalen), maar de beste prestatie ligt m.i. ongetwijfeld bij Albert Finney.

Een film met de overbekende Duitse acteur Heinz Rühmann en de minstens even bekende Franse ster Michel Simon kunt ge moeilijk negeren, maar de twee staan niet over de ganse lengte van de film tegenover of naast elkaar.
Het is gentleman-acteur Rühmann die het intrige grotendeels voor zijn rekening neemt en al is hij gedreven en naast politieman ook zoals heel dikwijls nogal vaderlijk, deze keer zit hij met een kind als lokaas te gebruiken, niet in zo'n ridderlijke rol..
Maar daar zullen zich wellicht weinigen aan storen want "Es geschah am Hellichten Tag" (toch geen zo'n mooie titel) is een goed opgebouwde film met zeker de nodig spanningen ook al laat het slot zich redelijk raden.
Goede sfeervorming en omschrijving van het personage van de dader. Trouwens uitstekend vertolkt door Gert Fröbe.

Met een filmstijl die wat aan Godard doet denken, met personages waar ge nu precies niet doorheen kijkt, wordt dit Simenon-verhaal uit de doeken gedaan.

Laurent Gerra is perfect gecast voor zijn rol van doodbrave echtgenoot, terwijl Annelise Hesme's, al te kunstmatige glimlach, wat geheimen camoufleert, maar eigenlijk kunnen we de acteurs niet bepaald als uitblinkers in deze matige TV-film citeren.

Nogal wat studiodecors...zoals in 1963.

Een goede film met een zeer spannend einde maar om hem in een toprangschikking onder te brengen .... ?

Soms kreeg ik de indruk dat Alcatraz grotendeels bevolkt wordt door in feite goede mensen die alleen even pech hadden gehad.