Opinions

De film begint met een gezegde: "Wie vecht kan het gevecht soms verliezen. Wie niet vecht is bij voorbaat verloren".

"En Guerre" schuift evenwel een andere en diepgaandere gedachte naar voren: Hoe dom en klein is de mens die zich gretig achter een voorvechter-in-aller-belang schaart om hem dan, wanneer het mis gaat, ongenadig af te maken. Dat deze man totaal onschuldig is aan de slechte afloop, speelt daarbij geen enkele rol.

Na "La Loi du Marché" schotelt Stéphane Brizé (die man heeft me met zijn films tot nu toe alleen maar gecharmeerd) weer een sociaal, politiek en vooral menselijke film voor die boeit en ontroert (de scène met de boorling is schitterend in beeld gebracht).

Hij kan hierbij rekenen op de grote klasse van een alweer verbluffende Vincent Lindon, acteur die ondertussen al zeker bij de top van de Franse filmwereld behoort.

Wo II...de Duise inval...de colonnes vluchtelingen...kinderen van ouders gescheiden...de ellende...
Zeker niet de allergrootste film met dit thema, deze "En Mai,..." (wat een zonderlinge titel), maar toch, bij meerdere scènes ruim ovetuigend om die verschrikking die "oorlog" heet naar de verdoemenis te verwensen.
Merkwaardig hoe ge telkens bij zo'n films toch iets sterk geaccentueerd ontdekt, zoals hier de harde, cynische opnames voor misleidende propagandafilmpjes.
Een merkwaardig verhaal, dat af en toe wat zwakjes wordt geleid, maar toch een behoorlijk niveau haalt.
Met het acteerwerk zit het goed.

Geen buitengewone maar toch een goede, intieme film (iets te langdradig) over hoe de relaties van meerdere personen door een ongeval kunnen worden verstoord.

Knap acteerwerk. Goed gevonden titel.

Als er ooit een film mag worden bestempeld als "roadmovie"...

Met de camera als het ware op de achterbank krijgen we een sterk staaltje echtelijk geruzie. Vloeken, tieren en elkaar verwensen zijn niet uit de lucht en eigenlijk valt dit krakeel nog best te genieten omdat het zo waanzinnig intens is. Jack Wouterse werd op het Nederlands Filmfestival bekroond maar dat mocht evengoed ook met Marieke Heebink.

Het verhaaltje is absoluut absurd, met enerzijds de dolgekke opdracht van Lou en anderzijds de verbaasheid, onbegrip en nervositeit bij Wiske en merkwaardig is wel dat de kijker daardoor nooit tilt aan enige ernst maar er te genieten valt van de manier waarop het koppel uit het dak gaat.

Bijzonder geslaagd en gebracht in één uur cinema, wat me een perfecte lengte leek.

Knap filmwerk van debuutregisseur Offenstein (Césarnominatie) over de stunt om "en solitaire" de wereld rond te varen.
De natuurbeelden zijn mooi, soms spectaculair, en de aanwezigheid van een verstekeling (eigenlijk ook een beetje zijn verhaal) en een avontuurlijke interventie (mocht iets meer van dat), voegen de nodige spanning, afwisseling en emotie toe.
François Cluzet is ook in deze rol prima.

Het slotchanson houdt de synthese in van de film : Alleen wanneer iemand naar je luistert en belang aan je hecht kan er van echte liefde en geluk sprake zijn.

Vond het behoorlijk "rustig boeiend" maar na verloop van enige tijd geraakt de film toch wel in een dipje en komen er een paar scènes zonder betekenins.

Het slot is wel degelijk uitgewerkt.

Terloops : Wat spreken die Canadezen erbarmelijk Frans.

"Van welke eigenschap houd je van bij de man ?

Verlegenheid.

Waarom ?

Dat soort mannen zijn het eerlijkst."

"Wie haat je het meest ?

Mensen die altijd goed gehumeurd zijn.

Waarom ?

Die liegen of zijn blind."

Dit en vele andere wijs- en onwijsheden, daar zit deze film mee volgestouwd en meestal komt het uit de mond van jongeren.

Daadwerkelijke actie is er niet, maar de dialogen tussen de (vele) personages kunnen wel boeien, al zijn die niet passievol en eerder koel.

Bedenkingen over romantiek en maatschappelijk orde.

Lola Créton lijkt mij een actrice die we in de toekomst nog dikwijls zullen tegenkomen.

"En ze leefden lang en gelukkig..." staat tegenover "boosheid" in al zijn facetten, in dit heerlijk, romantisch en muzikaal sprookje waarbij figuurtjes en toestanden uit andere, bekende sprookjes en andere Disney-producties voordurend om je heen dwarrelen. Een knappe mix van animatie en live-personages.

Amy Adams met haar grote onschuldige ogen en liefdevolle, naïeve lach schittert als het prinsesje (Deed me af en toe aan Audrey Hepburn in "Roman Holiday" denken) en is werkelijk geknipt voor dergelijke rol en Patrick Dempsey is bijna even idyllisch. Susan Sarandon kan ook met dergelijke "kwade rol" overweg en Timothy Spall is en blijft een klassebak.

Prettig amusement.

Somerset Maugham zelf doet de introductie van zijn "Encore" bestaande uit drie korte verhalen waarvan de eerste twee bepaald grappig zijn, het derde heel wat minder.

De Britse stijl - zeker daar waar de humor voorop staat - van de drie makers ligt er vingerdik op, de opbouw is telkens vlot en gedoseerd, de dialogen eenvoudig en genietbaar, maar vooral het acteerwerk valt over de ganse lijn te waarderen.

Zo zijn Kay Walsh als de babbelzieke, maar ook pientere, passagierster en Nigel Patrick als de "grasshopper" bepaald plezierig om volgen, maar eigenlijk zijn ze allemaal goed tot de mooie Glynis Johns toe.

Bedroevend maar soms ook (ongewild ?) grappig, dit verhaal met een vader-zoon-relatie als centraal gegeven.

John Hawkes is perfect gecast voor de rol van de zwakke, ietwat laffe figuur die, zoals zijn zoon het uitdrukt, zich in zijn leven steeds heeft laten leiden en overheersen, terwijl Logan Lerman ook goed uit de verf komt als de heel wat minder "brave" zoon.

Goede opbouw en geslaagde karaktertekening in deze al bij al genietbare film.

Indien het boek van Graham Greene dezelfde constructie had als de film dan werd ze toch wel als onfilmbaar geacht.

Toch slaagt Neil Jordan er in er een onderhoudend kijkstuk van te maken, ondanks de bizarre figuur van het hoofdpersonage ("Het zijn niet de echtgenoten die jaloers zijn, het zijn de minnaars"), de kleine tijdsprongetjes en het belichten van het verhaal vanuit meer dan één gezichtsveld.

Ook de figuur van Parkis is merkwaardig en wordt knap vertolkt door Ian hart in deze film die onderhuids meer met God te maken heeft dan met de romantiek.

Moet het gezegd dat ook Fiennes en Julianne Moore uitstekend acteren en er terecht werden voor gelauwerd.

Volle aandacht nodig voor deze 100% dialoogfilm en misschien steek je er hier en daar wat van op zoals het " maybe, you end up being yourself".

Vond in ieder geval Jesse Eisenberg heel sterk als de "uitdager" die toch een en ander lospeutert bij het monument David Foster Wallace en ook die rol wordt overtuigend vertolkt door jason Segel.

In de eerste plaats, voor de liefhebbers van het genre, maar in zijn geheel toch wel onderhoudend.

Zeker geen "Mar Adentro" maar toch een bezienswaardige film met levensbeschouwingen en naar het einde toch wel emoties. Bruno Ganz is een klassebak en Elio Germano is beslist goed als aandachtig luisterende en zijn vader ontdekkende zoon.

Heel mooie fotografie.

Alweer een film op ware feiten berustend. Spectaculaire gevechtsscènes maar de precisie rond de slag om Stalingrad ontbreekt toch wat.

Goede acts.

High-Tech actiethriller die in het eerste gedeelte zijn beste momenten kent en daarna een al te grote korrel zout nodig heeft om het aanvaardbaar te houden.

Zeker één van de oudste films van Stellan Skarsgård - zag hem nog nooit zo jong - maar toch weer een sublieme act als de jongen, niet bepaald zwakzinnig, maar naïef, ter goeder trouw, een aanblik die niet in zijn voordeel spreekt, maw een gewillig slachtoffer van spot, plagerijen en onderdrukking.
Stevig en aangrijpend - heb het vermoeden naar een waar gebeuren - boeit de film over de ganse lengte. Alleen even verbaasd toen het meisje Anna uit het niets plots Sven hard verwijt de schuld te zijn van alle huiselijke ellende.. Wellicht is dat en de gebeurtenissen rond zijn enig bezit de aanzet naar het dramatische einde.

Scherp en nuchter relaas over de gebeurtenissen rond een probleemkind wiens leven bij tijdelijke pleegouders en instellingen verloopt.

Het is inderdaad een documentaire benaderende film die in het wedervaren van de jongen en getuigenissen en bevindingen vanuit zijn omgeving ook heel wat emotie inhoudt.

Onvermijdelijk doet de film denken aan "Les quatre cents coups" alhoewel Truffaut's werk een duidelijke aanklacht inhield wat hier eigenlijk moeilijk kan gezegd. Het is een vaststelling van toestanden en methodes waarbij een besluitvorming eigenlijk ontbreekt.

Hier geen bekende acteurs en er wordt ook een goed tijdsbeeld gebracht (de protestbetogingen, het huwelijksfeest binnen de eigen woonst, net als de lijkbegroeting, de bescheiden levenswijze van de arbeidersklasse...).

Prachtige film.

Misschien iets langdradig maar die zaak Finaly was dan ook niet eenvoudig en vol met nieuwe wendingen.

Boeiend om volgen wat de verdienste van de verfilming van deze historie, zowel sociaal, politiek als godsdienstig getint, ten goede komt.

Goed gekozen titel want, ondanks alle getouwtrek om de kinderen, laat de film niet na de klemtoon te leggen op het feit dat zij uiteindelijk de grootste slachtoffers zijn en zij werkelijk hun jeugd werden ontstolen.

Meerdere uitstekende acteurs als Charlotte de Turckheim en zekerlijk Pierre Cassignard.

"Wat is jouw droom, Jimmy ?"

"Ik droom nooit"

Een dialoog die staat voor de ongelukkige, uitzichtloze jeugdjaren van een prille tiener die door een onwaardige opvoeding niet alleen een pak verantwoordelijkheden op zich moet nemen, maar zonder hulp onvermijdelijk zal afglijden in de maatschappij.

De houding van de "stiefvader" is erg bepalend in de conflictsituaties die ontstaan en daarbij horen ook de felste scènes, maar de sterkste momenten in de film zijn deze waarin goed wordt onderlijnd hoe de jongen gebrek aan liefde ervaart, zich eenzaam en uitgesloten gaat voelen en uiteindelijk ook minderwaardig.

Regisseur Philippe Claudel heeft al wat gepresteerd ("Il y a longtemps que je t'aime", "Tous les Soleils", "Avant l'Hiver"...) en zet hier toch weer met deze "Une Enfance" een heel goede film neer.

Alexi Mathieu vertolkt heel goed de stugge rol van de jongen, terwijl Angelica Sarre toch ook overtuigt als de zwakke, willoze, erg laag gevallen moeder.

In de scène waarin ze haar nood uitschreeuwt, dacht ik even, de film is ook wel wat het verhaal van de moeder.

De metafoor op het einde van de film toont het thema van deze film knap aan : twee sterk familiaal verbonden mensen die elkaar niet raken.

"L'Enfant d'en haut" brengt een niet voor mogelijk geacht verhaal, maar boeit over gans de lijn en dit omwille van de goede opbouw, enkele markante, zelfs schokkende scènes en niet in het minst omwille van het vlot acteren van de enkele personages die de film uitmaken. In dit verband blinkt vooral de kleine Simon uit.

Goede shots van het landschap en van de ski-sfeer.

De film is één vraag : Wat speelt zich af in het hoofd van de jonge Paul, die bij zijn ouders geen liefde vindt en in die 7 jaren van zijn zevende tot zijn veertiende, veel meer levenservaring opdoet dan dat ge van zo'n adolescent moogt verwachten !?
Hij is ongedisciplineerd maar beleefd, handig en hulpvaardig en deze laatste hoedanigheid levert in deze sobere film twee heel mooie scenes op, namelijk kort na de bevrijding, wanneer hij onmachtig maar niet onverschillig moet toezien op een zwaar geblesseerde Duitse officier en ook op een jonge, naakte vrouw, die om haar sympathie met de bezetter, door de massa wordt beschimpt.
Alhoewel het scenario er zich toeleent, is de film uiterst diskreet met beelden. Geen shokerende scènes dus en dat komt deze knappe film ten goede. (Zag van dezelfde regisseur onlangs "Les Amis" uit 1971 en daar werd een homoseksuele relatie ook zeer diskreet voorgesteld)
Verrassend goed, zou ik zeggen, zeer degelijke opbouw, veel suggestieve close-ups van het hoofdpersonage en terzelfdertijd ook een treffend maatschappelijk sfeerbeeld van de jaren vlak vóór WO II tot kort erna.
Degelijke vertolkingen.

Laatste jaren nogal wat Franse films die de overheid hekelen inzake opvang, gezondheidszorg...

Onlangs zag ik nog "Sages-Femmes" en vergeten we o.a. het prachtige "Hors Normes" niet.

Geen topper in dat opzicht deze "L' Enfant de Personne" maar toch weer duidelijk makend dat met een gebrek aan attente begeleiding, de weg naar geweld en criminaliteit wijd open ligt.

De film brengt ons het beeld van enkele noordafrikaanse families waarvan de mannen naar Spanje trekken met de hoop een beter leven te kunnen uitbouwen voor hun familie (De film raakt terloops het probleem aan van de discriminatie die ze in dit andere land ondervinden), terwijl de vrouwen arm en eenzaam achterblijven in hun zeer primitief bestaan gekneld in godsdienstige en sociale zeden en gewoontes, zonder enig recht op wat dan ook.

De trage progressie van de film, de stille beelden en de soms weemoedige, klagende muziek legt perfect de nadruk op het droevige van hun bestaan. In dit verband is de film best geslaagd en krijgt hij de allure van een documentaire.

Truffaut gaat hier beslist de moeilijke toer om over dit gebeuren een film te maken.

Wellicht zal menig filmliefhebber zich meer aan een fictie story verwacht hebben, met climaxen en een einde dat triest of vrolijk is.

Truffaut doet dat niet. Hij brengt op een eenvoudige manier een relaas over de wederopvoeding van een wild opgegroeide jongen en tekent de positieve evolutie daarin.

De film heeft me geboeid, als een documentaire met hart.

Een proficiat aan de gebroeders Dardenne.

Ik vind de film heel goed.

Er is geen muziek en dat stoort mij absoluut niet. Integendeel. De acteurs worden lang in close-up genomen. Een kans voor de kijker om na te denken..!?

Kan me best gelijkaardige toestanden voorstellen.

Gisteren zag ik "Colors", vandaag dit.

Mensenlief, wat roert in onze maatschappij ?

Scherp en wellicht behoorlijk realistisch beeld van jonge kinderen van gescheiden ouders.

Niet zonder emotionaliteit gebracht, ook in het laatste gedeelte dat in reportagestijl verloopt.

Het achtjarig meisje Winnie is een sprekend en overtuigend voorbeeld van een troosteloos kind dat de warme van een echt gezin mist.

Verdienstelijk werk van Geoffrey Enthoven.

Innemende film.

Rachel is een vrouw die in haar leven niet bekwam wat ze wou.

Waardering schenkt haar wat tevredenheid.

Doorheen zingt Doris Day over "it only happens once in a life time" en Georges Moustaki heeft haar over "promesse de vie"... Mooi en toepasselijk ingelast.

Virginie Efira is niet alleen mooi. Ze kan ook een stukje acteren.

Frisse en levendige documentaire over een zesdejaars-klas van het lager onderwijs.

Het schooltje is gelegen in Cheratte, een kleine gemeente in het Luikse industriebekken en de kinderen zijn de nakomelingen van gastarbeiders, doorgaans van Turkse maar ook Italiaanse origine, die destijds werden aangetrokken om in de koolmijnen te werken.

Naast de kinderen is er ook de juf, een oudere vrouw, doorwinterd in haar vak en in de omgang met kinderen. Zij is van het moederlijke type die op een sociaal gedreven en joviaal, gemoedelijke en persoonlijke manier de interesse en motivatie van de kinderen poogt gaande te houden en hun allerlei nuttigs bij te brengen. Ook in haar omgang met de ouders legt ze dezelfde inzet aan de dag.

De natuurlijkheid waarmee ge de interactie tussen lerares en kinderen ervaart is verbluffend.

Merkwaardig is - en niet als een minpuntje te aanzien - dat ge bijwijlen meer aan de lippen hangt van juf Brigitte dan aan die van die jonge snaken al hebben die wel heel wat te vertellen. Zo is het interessant tot ontroerend toe van hen te vernemen hoe ze staan tegenover de godsdienstige en maatschappelijke voorschriften en tradities die het land van hun voorouders oplegt.

Een erg "naturelle" docu, niet zwaarwichtig, integendeel vaak grappig en hartverwarmend en toch een mooie schets van een stukje van onze hedendaagse samenleving.

Rust, vrijheid en vriendschap zijn het thema in deze mooie, nostalgische franse kroniek.

Naast klassebakken Villeret (weer outstanding) en Dussollier, zien we ook Michel Serrault (niet direct herkenbaar) en ex-voetballer, Eric Cantona, evenals twee herinneringen uit "L'Eté meurtrier" : Jenny Clève en Suzanne Flon.

Wees er van overtuigd dat in zo'n Frans misdaadfilmpje er een vonk ontstaat tussen de rechercheur(se) en een betrokkene uit het gebeuren en wees er dan ook maar van overtuigd dat heel wat persoonlijke zaken in hun leven een rol gaan spelen.

"Les Enfants du Secret" (uiteindelijk is deze titel best te verantwoorden) is daar een spetterend voorbeeld van.

Het begint al erg ongeloofwaardig en ge moet al geweldig veel fantasie hebben om in de kronkels in het intrige op te gaan, maar hoe absurd en hoezeer ge wellicht de schouders ophaalt om het "toevallige", de cineast zorgt voor een zekere spanning waardoor ge zijn oeuvre toch ook weer niet direct naar de prullenmand moet verwijzen. Bekende schrijvers van misdaadverhalen disten ook wel eens aan het onmogelijke grenzende verhalen op, maar het werd hen vergeven.

Ontspanning in het genre.