Opinions

Geamuseerd gekeken naar deze Ustinov-Poirot. Aan de gelijkenissen met de andere films en de onvermijdelijk opduikende clichés niet gestoord. Het is licht verteerbaar, het intrige best genietbaar en de vertolkingen zijn zeker niet mis : Diane Rigg, werelberoemd sinds de vroegere TV-reeks "The Avengers" als femme fatale, Jane Birkin, puik in haar gedaanteverwisseling, Maggie Smith en James Mason, pure klasse en Ustinov, zichtbaar genietend van zijn rol.

Een pluspunt, voor mij althans, zijn de heerlijke orchestrale bewerkingen van een pak Cole Porters evergreens : "I concentrate on You", "You're the Top", "Night and Day", "Anything goes", "In the Still of the Night", "You do something to me"....allen passend in het verhaal gelast.

Cinematografisch een heel puike film. De acteurs zijn innemend goed en het verhaal is best origineel en fantasierijk, maar na afloop bleef ik toch met vragen zitten omtrent de opzet van de film.

Ergens las ik dat het gaat om de vraag hoe ver we kunnen gaan met kunstmatige intelligentie.

Ok. Mij goed. Film lukte er toch in mij geboeid te laten blijven kijken.

Uit de pionierstijd van de cinema, dit grappig filmpje, met barokke decors en dito personages.

Is het eerste gedeelte best origineel en komisch, het tweede gedeelte, met spook- mysterie- en horrorallure deed me af en toe denken aan Buster (de duik door het venster, de regenput...). Hoeveel meer pech kun je hebben? L'argent ne fait pas toujours le bonheur.

Verdienstelijke en grotendeels geslaagde kijk op het jachtig, alles verslindende (zie openingsscene) leven van een minister, maar ook van zijn naaste medewerkers (kabinetschef, pr-vrouw, body guard, chauffeur...).

"Honderden namen op mijn GSM, en geen enkele vriend"...,het typeert de onverbiddelijke, verstikkende wereld waarin die mensen hun dagen doorbrengen.

Keihard, niets ontziend gekonkel met beslissingen die alleen naar een politiek evenwicht zoeken en met de mens, hoe verdienstelijk ook, geen rekening houden (zie de president-kabinetschef-beslissing naar het einde toe).

Goede film al vond ik de accidentele gebeurtenis er niet zo direct bijhorend.

Olivier Gourmet, Naamse acteur, maar in Franse cinema stevig ingeburgerd en ook wel klassebak Michel Blanc acteren subliem.

De ronduit vervelende achtergrondgeluiden dragen wel bij om de depressieve stemming van het hoofdpersonage dat werkelijk door zijn werkomgeving wordt "gecoldshouldered" en bespot, wat hem in een staat van totale ontreddering brengt.

Pessimistisch is de film wel want Xhafer lijkt een weerloos slachtoffer en verliest elke vorm van positiviteit.

Blijft evenwel niet oninteressant om volgen. Hoe ver kan een mens gaan die alle zelfvertrouwen verliest en ook familiaal incasseert.

Kon me niet over de ganse lijn bekoren.

Een erotisch sfeertje en een mooie kijk in de nachtclub met de ophitsende animator en opgehitste heren-klanten, maar het verhaal (of verhaaltjes) die er rond werd geweven kon me niet echt overtuigen evenmin als de geschetste personages.

"Zware film", over een ongelooflijk onderwerp. De film toont dat solidariteit en respect onder mensen al ras verdwijnt als het om geld en macht gaat. Eigenlijk op psychologisch vlak boeiend om volgen, maar spijtig dat de film moet eindigen met scènes van het avontuurlijke genre en onvermijdelijk doet denken aan de klassieke ontsnappingen uit gevangenissen, reeds ontelbare keren gezien. Ook de vrijscènes, die over de gehele film opduiken, hebben niet de minste zin. Het karakter van het lief van de hoofdpersoon wordt absoluut niet uitgewerkt.

Film over terrorisme maar wie of wat of hoe wordt niet echt duidelijk.

Eigenlijk zakt de film altijd maar dieper en dieper weg om te eindigen met een gewelddadige liquidatie van een pak personages, zodat er maar ééntje overblijft en het langverwachte "The End" op het scherm kan verschijnen.

Niet bepaald een drama, op de passages na die het hebben over het droevige lot van vluchtelingen zonder papieren. maar eerder een grappig verhaal over de avontuurlijke belevenissen van een jonge Indiër op zoek naar rijkdom en geluk.
Geen strikte constructie in deze film, die de romantische toer opgaat en besluiten maakt over innerlijk geluk, maar heel losjes en met een mooie soundtrack.
Sympathiek en charmant. Zeer degelijk acteerwerk.

Adoratie van een super-intelligente (de US promoot dit graag) en erg "levendige" jongen, voor zijn in 9/11 omgekomen vader wordt gebracht doorheen een avontuurlijk en fantasierijk verhaal.

In de aanvang wat moeilijk met dat zoekwerkgedoe, maar eens daar doorheen, toch een filmisch genietbaar werk, goed geacteerd vind ik en met naar het einde toch iets te veel opgelegde sentimentaliteit.

Gruwelbeelden blijven beperkt in deze film die zich vooral toespitst op de rechtzaak rond deze destijds wereldpers halende seriemoorden.

Geen verhaal dus met een enquête naar dader dat naar een climax leidt, maar niettemin inzake opzet en opbouw best geslaagd met heel wat materiaal uit het dossier.

Zac Efron is geknipt voor het charmeur-personage, spelenderwijs in staat vertrouwen en liefde van mensen, vrouwen dan, te winnen, zonder enig vermoeden van kwaadaardigheid op te wekken.

Hartverscheurend.

De keihardste beslissing die mogelijks ooit in een mensenleven moet genomen worden

Te onthouden zijn vooral de sterke vertolkingen van Farrah Fawcett en James Russo in deze film over aanranding en wraak die verloopt als een ongemeen spannende, gewelddadige en psychologische thriller.

De betreurde Fawcett, die ik me van jaren daarvoor vooral herinner als één van die charmante "Charlie's Angels", werd voor haar rol genoemd voor een Golden Globe maar dit werd helaas niet verzilverd.

Film over terreurbestrijding met moderne hoogtechnologische middelen.

Het thema van de film is echter in het algemeen "de onvermijdelijke, vreselijke tol van de oorlog".

Film die ook tot nadenken stemt over wat ons nog allemaal letterlijk en figuurlijk boven het hoofd hangt.

Uiterst spannend om volgen, deze film van Gavin Hood (kon mij reeds overtuigen met "Tsotsi" en "Rendition"), die kan rekenen op goede vertolkingen.

Eigenlijk meer een jeugdfilm.

Weinig diepgang en matig in de dialogen.

Had iets echter en hechter verwacht ipv toch wel wat onwaarschijnlijkheden, een resem pathetische knuffels en niet bepaald geslaagd acteerwerk.

Film begint als een spannende, harde spionagefilm maar maakt een duik bij de vliegensvlugge romance, die mij toch vanuit het standpunt van de vrouw, eerder onwaarschijnlijk overkomt.

Daarna is de film een avontuurlijke thriller, met steengoede acteurs, maar net iets te clichématig.

Als een cynische play rond de nalatenschap van een rijke, doodzieke en dementerende oude dame.

Knap en spitant dialoogwerk, maar vooral magistrale vertolkingen - wat de film van de eentonigheid weghoudt - van Charlotte Rampling, Geoffrey Rush en vooral Judy Davis, zonder Alexandra Schepisi, dochter van de regisseur, te vergeten.

Het gebeuren wordt af en toe kort onderbroken door flashbacks die de verhouding tussen de ondertussen van hun moeder totaal vervreemde kinderen en de gedragingen van de moeder zelf verduidelijken.

Een goede film, die toch wat aandacht vergt en in zijn geheel heel wat menselijke zwakheden en kleinzierigheden in het daglicht stelt.

Dit lijkt mij een aflevering van een reeks met een blinde amateurdetectieve en zijn wonderbaarlijk pientere hond in de vaste hoofdrollen.

Hoe dan ook, een vlot misdaadfilmpje dat boeit door zijn eenvoud, al is suspense niet zo uitgesproken, omdat de kijker eigenlijk quasi onmiddellijk op de hoogte is van hoe de vork in de steel zit.

Fred Zinneman raakt hier toch ook weer het oorlogsgebeuren aan zoals in veel van zijn films uit de jaren 40 en 50 ("The Sevent Coss", "The Search", "From Here to Eternity",...)

Enkele spectaculaire scènes met de hond "Friday" als showsteler.

Zelden een trager film dan deze, volgestopt met erotische gebruiken en fantasieën en als het besluit dan is "let's fuck" dan begrijp je wel dat het niveau niet hoger is dan de prestaties van de twee hoofdvertolkers. Aan het personage van Cruise kan ik geen touw aan vast knopen en hij zo te zien ook niet terwijl ik zelden een belachelijker act dan die van Kidman heb gezien.