Opinions

Waanzinnig maar erg grappig.

Plezierige visuele vondsten vullen deze kolderfilm, waarvan de eerste 20 minten, met o.m. de charmante introductie, een kortfilm op zich zelf had kunnen zijn.

Af en toe moest ik even denken aan de films van Jacques Tati, zeker in de bewegingen van de personages en de omstaanders, als figuurtjes uit een poppentheater. Ook hier zijn er weinig woorden, maar wel slapsticks en geslaagde !

Vond het heel goed. Zin in een ijsje ?

Gebaseerd op waar gebeurde feiten wordt het verhaal van huurmoordenaar Kuklinski hier in degelijke filmvorm gebracht.

Het intrige in de maffiawereld, het oog om oog systeem, de ganse opdrachtgeverij en de struggle tussen de verschillende misdaadbendes komen hier toch duidelijk aan bod.

Vond alleen dat het naar het einde toe wat verward overkwam en eigenlijk was een dikke anderhalfuur wel voldoende.

Michael Shannon en Ray Liotta zetten topprestaties neer.

Het is science fiction natuurlijk maar zo voelt het niet overwegend aan. Het is een charmante, wat gekke, romantische komedie die lekker wegkijkt en nog boeit op de koop toe.

Grappig om zien hoe het "fine tuning" tussen robot en menselijk individu "totaal" moet zijn.

Mooie beeldvorming en fotografie, gevatte dialogen en de Duitse regisseuse Maria Schrader die meer en meer de aandacht opeist.

Vierde film die ik zie van Lubitsch, maar wel de eerste "stille" en veruit de oudste en kleinste, maar daarom niet minder geslaagd.

Grappig vooral en ook een tikkeltje ondeugend voor zijn tijd. Zelfs de vele figuranten in de film leken ervan te genieten.

Merkwaardig toch hoe deze bijna honderdjarige is bewaard gebleven en zo nog in de smaak kan vallen, ook al is een plot als deze achteraf al duizenden keren opnieuw aangesneden.

Vraag me af de buitenopnamen werkelijk in open lucht werden verfilmd en hoe de binnenopnamen tot stand kwamen.

Even wennen aan de grillige opbouw die aanvankelijk een loopje neemt met de chronologie van het gebeuren maar meteen ook de opzet en de hardnekkigheid van het hoofdpersonage onderstreept en dit niet zonder een vleugje humor.

Te genieten valt er wel van de filmische vondsten van de cineast en, eigenaardig, soms deden mij sfeer en personages denken aan de films van Fassbinder en uiteindelijk is deze film meer dan gewoon meegevallen met goed acteerwerk van Brühl, Christensen en...Geraldine Chaplin.

Een pluim ook voor kleur en make-up.

Een nederlandstalige voetmat en dito TV-programma, alsook de kleine bijrol van Jan Decleir waren surprises.

Grillig in de opbouw en soms lijkt het wel aan improviseren toe, maar het is een geslaagd beeld van de verwarring, chaos en menselijke ontreddering in de laatste dagen van de oorlog.

Het levert enkele merkwaardige scènes op zoals naar het slot toe de overgave en nog die laatste gewapende confrontatie, de emoties in beide kampen, de kinderen die het meemaken en niet goed beseffen...

Al bij al een merkwaardig verhaal: een amper 19-jarige, geboren Duitser, wordt door het Russisch leger ingezet om Duitse soldaten tot overgave te dwingen en krijgt meteen een leidende functie. Het zoveelste aspect van WO II.

Uiterst sobere, zwart-wit film, met geslaagd camerawerk dat erin slaagt heel suggestief te zijn daar waar het hoofdpersonage in overweging is over haar eigen bestemming in het leven en terwijl ze ook het avontuurlijke van haar zoektocht met haar totaal verschillende tante meemaakt.

Erg pessimistisch ook, evenals het beeld dat opgehangen wodt van het intrieste Polen.

Mooie slotscènes;

Wat ik steeds bewonder in dergelijke Britse producties is de prachtige rolinvulling, de schitterende dialogen, de costumering, de decors en deze "An Ideal Husband" stelt daarin ook nu niet teleur.

Gesteund op een schalks stuk - met veel levenswaarheden notabene - van Oscar Wilde, munt de film uit door een verrassende en plezierige intrige, een rustige opbouw en een puike regie.

Ondergewaardeerd, als ge't mij vraagt.

James Mangold is beslist een veelzijdige cineast. "3:10 to Yuma", "Walk the Line", deze "Identity" verschillen in genre. Mangold weet evenwel telkens behoorlijk wat spanning in zijn films op te bouwen.

Het verhaal begint beslist pakkend en actievol en algauw krijgt de kijker de zorg zich vragen te stellen omtrent daders en het waarom van het intrige.

Wil niet beweren dat het hier om een grootse film gaat en dat de acteurs onverbeterlijk presteren maar het geheel garandeert toch een anderhalf uur thrillerwerk.

Films over politieke intrige zijn meestal - behalve voor wie zelf in de politiek staat - niet bepaald sappig en dikwijls langdradig en saai.

Deze "Ides of March" heeft nochtans geboeid en was wel interessant om de pokerspelletjes achter de schermen even te beleven. Kwaliteit van de film is natuurlijk ook voor een heel stuk te danken aan de schitterende acteurs die de cast uitmaken.

Wie behoefte heeft aan een feelgoodie, dan is deze "Iedereen Beroemd" zeker aanbevolen.

Eenvoudige, naïeve, bijna ontroerende houding van een vader voor zijn dochter in een film die zekerlijk ook origineel en grappig aandoet, als daar zijn de plezierige sterrenimitaties en vermommingen en de dilettante ontvoeringsacties. Het Michael Jackson-masker van de Josse is een hoogtepunt in een film die nooit stoort, vlot en eenvoudig wordt verhaald, met een rake karaktertekening.

Goed, maar toch verwonderlijk dat Deruddere in de grote States met deze eenvoudige maar eerlijke prent, met een Oscarnominatie ging lopen. Amerikanen houden van familiesentiment.

Aandoenlijk door zijn soberheid en uitdrukkinskracht.

De onbeschrijfelijke pijn bij het verlies van een kind, het harde besef, de herinneringen aan de vele heuglijke momenten, misschien toen zo gewoon, nu o zo belangrijk, de twijfels en de onmacht, de versmachtende laatste boodschap... Alles treffend in beeld gebracht in een prachtige animatiefilm.

Heel goed in deze film is de opbouw, die eventjes vraagtekens laat, dan verklarend uitpakt en zo het verhaal boeiend houdt.

Een verhaal waarin duidelijk het accent wordt gelegd op de discriminatie in de behandeling van de zwarte gemeenschap in de States, de vooroordelen, de minachting, enz...Het levert enkele signifikante toestanden en sterke scènes op (al vond ik de figuur van agent Bell toch al te karikaturaal boosaardig en dus belachelijk voorgesteld).

Mooie film, met toch wel wat veel romantische passages, braafjes uitgesmeerd, als sterk contrast met het harde onrecht dat werd aangedaan.

Pure fantasie en romantiek met naar het einde toe toch al te veel sentiment en tranen. Jennifer Love Hewitt heeft het perfecte smoeltje om super sympathiek te kijken en Paul Nicholls past daar volledig bij.

Al bij al een behoorlijk niveau.

Eigenlijk is de zedenles : Ge beseft pas goed wat ge hebt of zoudt kunnen hebben als ge het niet (meer) hebt...

Satire op het gevestigde establishment, macht en willekeur en de daaruit voortvloeiende revoltes.

De film is onderverdeeld in hoofdstukjes, sommigen erg absurd, maar de toon blijft gezet en de bedoeling is duidelijk.

Een jonge Malcolm McDowell leek me de basis te leggen voor zijn onvergetelijke rol in "A Clockwork Orange" in een al bij al interessante en bijwijlen erg merkwaardige film.

Franse, muzikale komedie met vaudeville-allure, en...met Fernandel in de hoofdrol.

Wel ja, met zijn paardengebit en aanstekelijke lach steelt de nog jonge artist ook hier de show.

Luchtig en nog altijd best genietbaar, maar moet ongetwijfeld destijds een kaskraker geweest zijn.

Uitermate knap gemaakte en boeiende documetaire, die een open en onverbloemde indruk nalaat.

Romano had mogelijks zijn uiterlijk maar beslist zijn niet voorbeeldig verleden als argument tegen toen hij werd veroordeeld tot een lange gevangenisstraf. De verbetenheid waarmee hij een openstaande schuld aanvecht spreekt wel in zijn voordeel. Die verbetenheid leidt naar de strafste momenten in de reportage, zeker wanneer hij op de rooster wordt gelegd wegens onvolledigheid in zijn verhaal.

Merkwaardig, hoe een toch zware jongen van zoveel sympathie, genegenheid en vriendschap in zijn omgeving mocht genieten.

Steekt bol van overbodige scènes. Jammer.

De tijdssprongen trachten het wat levendiger te houden en dat lukt wel.

De twee verhaallijnen horen wel in elkaar geweven te zijn maar dat is minder geslaagd.

Van de acteurs geen kwaad woord, zeker niet van Tijn Docter en Catherine ten Bruggencate in de enige scene die echt aangrijpt.

Toch geen film om te onthouden.

Gisteren zag ik ze nog als arme, maar trotse moeder in "The Boy who harnessed the Wind", vandaag is Aïssa Maïga de even trotse moeder van haar adoptiebaby, alhoewel deze de huidskleur van haar en haar man niet deelt. Het verwekt nogal wat opschudding in haar omgeving en oma Mamita is bepaald kwaad als ze verklaart dat ze die avond beter "blanquette" had klaargemaakt, wanneer ze het kindje voor het eerst te zien krijgt.

Zo dendert deze komedie verder met grappige gezegden, replieken en woordspelingen in de dialoog en is papa Paul wat gek, zijn vriend Manu (opvallende vertolking door Vincent Elbaz) is het zeker niet minder.

Naar het einde toe wordt het wat avontuurlijker en holderdebolder, maar ge zag zo het "einde goed, al goed" aankomen.

Film kent ook een moment van bezinning als een personage het heeft over migratie en hoe de "orde van gebruiken en gewoontes" kan veranderen.

Vlotte, kleurrijke en genietbare Franse komedie.

Geen top-komedie maar toch genoten van de grappige en zekerlijk geslaagde scenes waarin de tegenstellingen tussen het Frans van de franstalige Belgen en de Fransen zelf in de verf wordt gezet.

Ook de totale onwetendheid van Fransen over hun buurlanden (en eigenlijk van de gehele wereld) wordt plezierig aan de kaak gesteld.

Genietbaar, maar ik begrijp dat voor wie die toestanden onbekend zijn, de film minder zal aanspreken.

Wie vertrouwd is met de Griekse mythologie is beslist beter geplaatst om deze film te beoordelen.

Persoonlijk verheugt het mij via de filmwereld enigszins kennis te hebben kunnen maken met deze materie en eigenlijk moet ik toegeven dat deze "Electra" me best geboeid heeft. In ieder geval valt dit me beter mee dan één of ander Amerikaanse, groots opgezette sandalenproductie met vertoon van veel macht en geweld. Neen, hier wordt een echte sfeer van tragedie opgewekt, soberheid troef, met kunstige settings, sterke dialogen en goede acts.

De problematiek van de zelfverdediging en de bescherming van eigen goederen.
Zeker niet diepgaand uitgewerkt - onderzoek- en rechtbankpassages zijn eerder flauw - maar het verhaal voegt een ongelukkige samenloop van omstandigheden toe die toch de spanning en de emotionaliteit van het gebeuren intens verhogen.
Merkwaardig en eigenlijk onverwacht hoe de film in het slot het accent gaat leggen op jeugdcriminalteit als oorzaak van het kwaad.
Een stel eerder jonge acteurs en actrices met reeds een stevige voet in de Franse Film- en TV-wereld, zorgen voor goede vertolkingen, op een uitschuivertje van Sophie Quinton na.
Al bij al geboeid naar deze TV-film gekeken.

Een film die de spanning er in houdt en ook een zeer verrassend einde kent.

Vanuit een andere invalshoek is dit eigenlijk een bruikbaar thema voor een aflevering van Inspector Barneby in zijn "MidsummerMurders".

en achteraf beschouwd is de illusionist niet de meest boeiende figuur in de film maar wel Paul Giamatti als het politiehoofd.

Goede film, met oog voor het detail. Zag ook graag die vaal-bruine kleuren in veel straatopnames, typerend voor zichtkaarten en foto's uit de periode waarin het gebeuren zich afspeelt.

Geen gedonder maar een rustig, maar tevens scherp relaas van hoe de gevolgen van de economische crisis de gedragingen van een familie gaan beheersen. Twijfelgevoelens en opgekropte onmacht leiden naar een asociaal optreden, naar het grijpen naar een illusionair reddingsmiddel, tevens één van de dodelijk gevaren van de consumtiemaatschappij of naar het opdrijven van een pestgedrag.

Tekenend vooral is de positie van het aupair-meisje dat reeds weet wat er dient opgeofferd om rond te komen en daarbij het dansen naar andermans pijpen lijdzaam ondergaat.

Knappe vertolkingen van de vier hoofdpersonages.

Meer van dit mag.

Licht en luchtig met een rits Franse acteurs die in die tijd uit dergelijke komedies niet weg te denken waren.

Grappige situaties maar ook een goede portie maatschappelijke kritiek op de gedragingen van een groot bedrijf met betrekking tot haar omgang met haar werknemers en de koele manier van reclamevoering.

Het wordt allemaal rustig verteld, in korte scènes, waarbij er geen echte hoofdpersonages zijn maar veeleer een groep mensen elk met zijn eigen illusies en ontgoochelingen, en waarbij niet nagelaten wordt kleine menselijke trekjes in de verf te zetten.

Tempo moet ge aldus niet verwachten maar in zijn geheel best aangenaam om er, vaak geamuseerd, naar te kijken.

"Hoop is het ergste van alle kwaden. Zij verlengt de kwellingen van de mens"

Een hopeloos intrieste, maar mooie film.

Realistische schets van een jongen, levend in een harde, corrupte, laffe en troosteloze omgeving, in een onwaardig gezin dat hem geen enkele steun of hoop verleent en bovendien uiteindelijk zijn enige illusie om te ontkomen aan dit alles in rook ziet opgaan.

Zeer sterke vertolkingen en krachtige scènes in deze film die de naweeën van de oorlog doorheen dit verhaal over uitzichtloosheid en ontgoocheling weeft.

Heel wat anders dan "Gegen die Wand" of "Auf der Anderen Seite", deze romantische komedie van Fatih Akin. Speels en jeugdig, zich niet storend om het toeval in het verhaal welig te laten tieren, met eigenlijk alleen wat ernst als er tussendoor overheids- en andere gedragingen licht worden gehekeld en met een stel acteurs die hun rol perfect weten te brengen.

Uiterst boeiende film over schuld in de nazzipraktijken tijdens WO II en de vraag hoever die schuld draagt en hoe er achteraf door betrokkenen en nakomelingen wordt mee omgegaan.

Titel is zeer goed gekozen want uit het verhaal blijkt de neteligheid van de kwestie en hoe dun de scheiding tussen wel en niet betrokken zijn blijkt.

Keurige opbouw en gelukkig verdrinkt de film niet in te veel details of ondergeschikte verhaallijnen.

Het is een feitenfilm, waarbij filmische hoogstandjes niet te verwachten zijn, wel enkele inslaande getuigenissen en een bijzondere scène nabij de plaats van het vroegere kamp.

Acteurs kwijten zich goed van hun rol. Gert Voss valt het meest op terwijl Alexander Fehling toch eerder zachtmoedig overkomt dan van het doordrijvende type te zijn.

Als de term "roadmovie" ooit toepasselijk was, dan....en dan nog langs de Oost-West Duitse grens, maar dan zeker langs de westerzijde (Texaco, Coca-cola, Amerikaanse popmuziek...).

Ongewoon verhaaltje, met ongewone personages en scènes met ongewone inkijk in intimiteiten... maar toch ook iets over "cinema", want de intro over de opkomst van de geluidsfilm en het slot over de kapitalistische inpak op de cinema zijn er toch zo maar niet bijgesleurd of wilde Wenders zomaar in alles en nog wat grasduimen.

Film om over na te denken...."Er is niets buiten het leven. De dood bestaat niet", "Cinema is kijken"....