Opinions

Wie niet van veel woorden, dialogen en discussies in een film houdt, zal met deze "Indignation" maar matig gediend zijn.

Er zijn trouwens in deze film, die men mogelijks in het coming-on-age-genre zou kunnen onderbrengen, meerdere scènes waar er schitterend vertolkt dialoogwerk aan te pas komt, waarbij er toch ééntje (de discussie tussen de jonge Marcus en zijn decaan) een echt juweeltje is. Logan Lerman, in de rol van de naar eigen persoonlijkheid strevende, maar vaak terechtgewezen of betuttelde student, is hier echt subliem.

James Schamus, de regisseur, mij onbekend maar hier toch met een goede, vlotte, zonder veel schroom gebracht werk.

Het vervolg op "Der Tiger von Eschnapur" : avontuurlijker en actievoller (sommige gevechtsscènes ogen wat amateuristisch) en ook wat meer aandacht voor geloof en bijgeloof (al had de Maharadja voor dit laatste toch niet altijd begrip).

"Cherchez la femme", zal Fritz Lang gedacht hebben "en ik haal er een danseresje bij en ik heb stof voor twee films...".

Gelukkig maakte hij er iets filmisch aanvaardbaar van, vooral toch te danken aan "Der Tiger...".

"How dare he to make love to me and not be a married man..."

Ingrid Bergman was na enkele flops uit de Rossellini-periode nu niet meer bepaald top of the bill, maar met deze "Indiscreet" - een komedie, toch wat ongewoon voor de Zweedse - zette ze toch wel wat recht.

Duidelijk gebaseerd op een toneelstuk, deze romantische komedie die in het begin de wat saaie kant dreigt op te gaan maar daarna toch wel een grappig intrige ontwikkelt, waarbij het bijwijlen smullen is van de weliswaar eenvoudige dialogen, zeker als ze gepresenteerd worden door een op dreef zijnde Ingrid Bergman en een Gary Grant in een rol die hem wel goed ligt als piekfijn uitgedoste charmeur, welbespraakt, typisch grappig in zijn zelfverzekerd zijn of zijn verbaasd twijfelend gedoe... en voor één keer niet te zien in zijn ondergoed.

En nog even een randbemerking. De film heet "Indiscreet" maar men zal opnieuw opgemerkt hebben hoe discreet - de tijd getrouw - de romantiek wordt voorgesteld. Wanneer Ingrid Cary uitnodigt in haar appartement voor een laatste afzakkertje, richt de camera zich secondenlang op de langzaam dichtgaande deur wat doet veronderstellen dat ze de nacht samen doorbrengen, maar dat wordt dan weer ontkracht met de volgende scène waarbij ze beiden in een apart bed, op een andere locatie, ontwaken.

Allemaal voordat de nouvelle vague en de sexuele revolutie heel wat van de kaart veegde en meer realisme bracht, ook in de romantiek.

Dit terzijde natuurlijk. Van deze "Indiscreet" heb ik trouwens zeker genoten.

Film kon me amper boeien. De mooie fotografie en de prachtige costumering konden hieraan niet verhelpen en zelfs Catherine Deneuves optreden was niet van aard om de film op te krikken.

Merkwaardig toch, want op zich een interessant thema, maar zowel de romantiek als de politieke intrige bleven bij mij als in een waas steken.

Films waarbij iemand zich in een gezin inwerkt en zich daarna hatelijk opstelt zijn er wel meer en ook deze "Inexorable" volgt deze lijn.

Poelvoorde en Co zijn goed in hun rol en zoals te verwachten wordt de sfeer onbehaaglijker en gespannen en we bereiden ons voor op een climax.

Die komt er dan ook en, al gaat hij over verschillende fazes, persoonlijk viel het enigszins tegen.

Aan fantasie en het uitbeelden van sinistere toestanden, geen gebrek bij du Welz, maar deze keer leek het me toch te explosief en in bepaalde scènes naar het ongeloofwaardige toe.

Moet ge bij du Welz misschien er bij nemen, maar overigens een behoorlijke film.

Het blijft uitkijken naar de films van die man. Zag er nog maar 3, waarvan "Adoration" me de beste leek.

Verbluffend goede film, vooral het eerste gedeelte.

Merkwaardige, schitterende acteurs.

Zag eerder deze maand Christian Petzold's "Die Innere Sicherheit", ook al een film waarin een tiener lijdt onder een stricte naar buiten gerichte houding van de ouders.

"Infancia Clandestina" is, gesteund op ware gebeurtenissen, echter van veel aangrijpender aard dan Petzold's film, niet alleen omwille van het idealistisch strijden voor vrijheden in een tumultueus land, maar vooral om de ontroerende belevenis van een kind dat door omstandigheden brutaal wordt afgeremd in een periode dat voor hem het leven als jongere openbloeit.

Een knappe film, met keurig foto- en camerawerk, goed in scènes gezet, met soms levendige, soms trieste muziek en zang, overtuigend acteerwerk en af en toe charmante momenten, als de chocoladepinda-theorie, doorheen de ernst van het gebeuren.

Het cartoonwerk verraste aanvankelijk, maar eigenlijk "uit het leven van een kind", dus best verantwoord.

Even goed dan het verhaal over de jonge Giacomo Casanova, is er veel aandacht voor de zeden en gewoonten in Venetië in de eerste helft van de achttiende eeuw.

De jonge Casanova ontdekt dat achter de hypocriete facade van de wereld, ook de clericale, er nog veel ruimte is voor plezier en genot en dit zonder enige verantwoordelijkheid.

Behoorlijke film waarin de keuze van de "knaap" Giacomo (Claudio De Kunert) erg geslaagd is.

Drama-komedie want achter de fratsen van het hoofdpersonage steekt een menselijk verhaal.

Cineaste May Forbes (zag van haar nog geen enkele film) weet de film uit de cliché-zone te houden en maakt het ook niet te lang, wat zeker pluspunten zijn, want men zit vlug in zich herhalende toestanden waarbij men het ook na tijd voor bekeken houdt en ongeloofwaardigheid binnensluipt.

Nu, m.i. niets van dat maar wel naar het slot toe, aanvaardbare emotie.

Mooie buitenfotografie en een opvallende act ook van de jonge Imogene Wolodarsky als de oudste dochter.

En Mark Ruffalo ? Goed, vond ik, als bipolaire, gestoorde of hoe ge het ook noemt.

Gebaseerd op de Monkey Trial van 1925.

Niet de eerste keer dat Spencer Tracy furore maakt in een rechtbankzaak. Een paar jaar later, zal hij het opnieuw doen in "Judgement at Nuremberg", eveneens van Stanley Kramer.

Interessant natuurlijk -en de hoofdbrok- is de tweespalt godsdienst tegenover Darwin. Thema dat nog al dikwijls is voorgekomen en dat wellicht zal blijven doen.

Knappe film met een stevige script en goed tot zeer goed acteerwerk.

Darwin tegen de Bijbel. Het moest er van komen en de cineast doet beroep op twee oude Hollywood rakkers, Jack Lemmon en George C.Scott, om in een rechtsgeding de zaak uit te vechten. Mindere en prachtige pleidooien volgen elkaar op en ook een portie humor ("Where the hell this misses Kaïn came from ? ).

Voor niemand slecht om de argumenteringen mee te maken. Alleen spijtig van het wat flauw einde, dat een hogere waardering in de weg staat.

Groots opgezet met een voor zijn tijd geweldige enscenering - er zit zelfs een brok SF in - maar naar de inhoudelijkheid van het verhaal en het spel van de acteurs helemaal niets bijzonders.

Voor onze jonge vrienden een teleurstelling. Die volwassenen toch.
Fabrizio kan bedenken ze van het zelfde laken een broek te geven, maar ssst...of gaat hij zich troosten met de gedachte dat hij het liefdesleven van zijn ouders toch een boost gaf ?
Geslaagd, al bij al grappig kortfilmpje.

Een vijftienjarig meisje beleeft een erg nare jeugd en dit omwille van haar, zeg maar, criminele ouders.

Een zekerlijk onbehaaglijk onderwerp wordt door Petzgold wel degelijk uitgewerkt en Julia Hummer overtuigt, maar echt aanspreken doet de film niet.

De begeleidende muziek is wel passend en knap.

Is het beeld van de oude liefjes romantisch, liefdevol en vertederend, de tekening van de echtgenoot, john, is eveneens boeiend.
Hij de man die nooit had gedacht dat hij niet gaf wat zijn vrouw in haar binnenste verlangde - dit fenomeen duikt bijvoorbeeld ook op in "Marriage Story" (2019) - en zij die pas na de herkennismaking met Andreas, beseft dat haar huwelijk anders en beter had kunnen zijn. Ze had er zich eigenlijk ook nooit over beklaagd en John er om gevraagd. Sommige mensen moeten het nu eenmaal gezegd krijgen...
Mooie film, maar uiteindelijk moet het verhaal over een vrouw die hoe dan ook verscheurd zit met de gedachte dat ze alleen liefde wil brengen en geen pijn bezorgen aan de twee mannen die om haar strijden, een uitweg vinden.
De plotse dood van Claire reikt de scenarist en de cineast de eenvoudigste uitweg aan...
Het is ontroerend maar soms stoor ik er me lichtjes aan...maar het blijft wel een mooie film.

Heel grappig begin, gevolgd door het even plezierig "spionage"- werk (de opdracht die liefje Clémence in het café te beurt viel vooral draaide humoristisch uit). Daarna werd het minder en toch soms met een niet verwachte ernstiger toon. Het slot daarentegen is dan weer van het betere komediesoort. Ai, ai, ai opgepast als ge iemand veroordeelt omdat ze op gevangenen valt...

Niet zo'n beste film van Schlesinger. Aanvankelijk belooft hij een spannend, thrillerachtig verloop, maar algauw gaat hij over in een clichématig gedoe met meer romance dan wat men zou verwachten om tenslotte een heel zwak einde voor te schotelen.

Een portret van de Italiaanse aristocratie uit de 19de eeuw.
Een banaal en ook weerzinwekkend (de moord op de baby) verhaal.
Niet bepaald boeiend, met de vele dialogen, grillige opvattingen en houdingen ivm het huwelijk, liefde en trouw, maar de film blinkt vooral uit door het visuele. Weelderige decors en costumering, netjes verzorgde personages, romantische en idyllische plaatjes, beeldcomposities tot in de puntjes verzorgd, en algemeen de geslaagde weeergave van de praal van deze maatschappij.
Een onmiskenbare Visconti. Mooi maar niet de klasse van een "Rocco..." en vooral niet van "Morte a Venezia"

Het waargebeurd verhaal over een zustergemeenschap die in de nasleep van WO II een dramatische en traumatische belevenis meemaakt die bovendien hun strenge orderegels dooreen haalt.

Mooi vooral is de weergave van de Franse verpleegster die met verbijstering de op vele vlakken aangerichte schade vaststelt en even mooi is deze van de zusters die stap bij stap de hulp aanvaarden die hen wordt aangereikt en tot overwegingen allerhande worden gebracht. De rol vertolkt door Agata Buzek vooral is subliem.

Een mooie film, zeg maar, over een zoveelste naar aspect van een oorlog maar meteen toch ook een voorbeeld van menselijke samenhorigheid en hulpvaardigheid.

"Entre ses Mains" vond ik al een uitstekend werk van regisseuse Anne Fontaine (en ook wel "Coco avant Chanel"), maar deze "Les Innocentes" mag gerust in de rij plaats nemen. Een mooie titel trouwens.

Aangetrokken door de hoge scores maar onwetend over het horrorachtige van deze film.

Gelukkig haalden de speciale effecten, die met dergelijke films gepaard gaan, niet de bovenhand.

Genotswaarde bleef aldus, in mijn geval, beperkt tot de waardering van de acteurs, ook van de kinderen natuurlijk, het prachtig taalgebruik en uitspraak van Deborah inbegrepen.

Zeggen dat de film er niet in slaagt als een thriller de spanning op te drijven ware beslist onjuist.

Een dramatisch onderwerp als dusdanig gebracht maar met ook heel wat vrolijker momenten, al moet gezegd dat de humor ook dikwijls bitter is.

Het is evenwel de wil en de kracht van het hoofdpersonage om nog van het leven te genieten (ondanks "Duchenne", ziekte die zo goed als onherroepelijk fataal is, eventjes vermeld in de film) die de film des te aandoenlijker maakt.

James McAvoy en Steven Robertson spelen uitstekend en het is verwonderlijk dat zo weinigen deze film reeds zagen. Spijtig eigenlijk, want de film is goed gemaakt en zonder valse sentimenten of overdreven tranerigheid.

Ten uitzonderlijke titel mocht de camera binnen in de rechtzaal, zodat dit geen nagespeelde documentaire is maar in real time en met de voornaamste betrokkenen.

Ge vraagt u af hoe het mogelijk is dat de afwezigheid van Margaret Fleming niet eerder werd opgemerkt en dat er een toeval nodig was om de administratie te doen veronderstellen dat er al die tijd een uitbetaling werd gedaan aan een persoon die de sommen nooit inde en misschien niet meer leefde.

Interessant om volgen en inderdaad wat bedenkingen bij de beslissing van de jury.

Nogal rommelig in het begin, met door het beeld lopende en fluks pratende vrouwen (wie is wie ?) en het duurt wat voor we het gezicht van het hoofdpersonage te zien krijgen maar nadien komt er gelukkig wel duidelijkheid en worden de karakters beter toegelicht zonder dat het echt veel indruk maakt.

In het tweede deel van de film sluipt er toch emotie in en bepaalde scènes (de strandscènes bijvoorbeeld) kan je wel geslaagd noemen.

Het slot onderlijnt het best het trieste van het verhaal. Zeker niet de beste film over dit onderwerp, maar toch met een zekere originaliteit.

Een kleine 3,5.

Spannende thriller met enige wendingen en verrassingen in het verhaal.

Vond Williams knap acteren evenals Hilary Swank, terwij Pacino toch wel met een moeilijke, psychologische rol zit.

Licht boven de middelmaat.

De jaren 60... Voor iedere film van Delon werd er storm gelopen en er bleef alleen de vraag : Wie nr 1 was. Hij of Belmondo.
Ook in deze "L'Insoumis" is hij een aantrekkingskracht maar echt overtuigend vond ik het toch niet allemaal.
Wat aanvankelijk geldt als actievol met een politieke achtergrond gaat beetje per beetje verslappen, wordt erg onnatuurlijk en wat uiteindelijk gedurende meer dan de helft van de film zal primeren is het cliché van de gewonde man, wiens wonde een hinder vormt, maar niet altijd... om ten slotte toch, in volle bewustzijn, er aant te bezwijken. Komt daarbij dat de personages die Delon omringen toch niet echt te typeren zijn, zeker deze van de man van de advocate niet.
Toch een 3,5 dank zij het eerste gedeelte.

Ontgoocheld over deze Chabrol. Noch het intrige noch de acts kunnen overtuigen. Jean Poiret vooral kan zijn personage nooit echt gestalte geven. Wie Chabrol als de Franse Hitchcock aanziet, zal toch moeten toegeven dat op dat vlak deze "Inspecteur Lavardin" nooit aan de master of suspense doet denken.

Het gekende verhaal van de leerkracht die niet onverschillig lijkt voor een student.

Een kortfilm kan uiteraard niet overbrengen wat een langspeler kan met dit thema, maar Casucci heeft wel de verdienste er een zekere spanning in te houden.

Een topwerkje is het evenwel niet. Mist op de openingscène na wat kracht en het acteerwerk valt niet altijd echt doorleefd uit.

Kleine 3,5.

Op en top Amerikaanse komedie over een eerder ernstig onderwerp.

Kon niet echt bekoren. Naar een waargebeurd verhaal maar te opgefokt chaotisch om echt te zijn.

Zocht vergeefs naar wat fijnere humor maar moest het stellen met gekke oma Sandy of pechvogel Juan.

Nadien komen de echte problemen naar boven, wat de film goed doet, wordt het emotioneler en feel-good en eindigt het met een zekere ode aan die mensen die bereid zijn verlaten kinderen aan een beter leven te helpen.

Ziad Doueiri, ooit cameraman bij Quinten Tarantino, zet hier een mooie en sterke film neer.
Het is een film over Hoop. Hoop opdat verschillende cultuurgemeenschappen, naast elkaar levend, binnen de grenzen van eenzelfde land, zich in dat land thuis voelen en niet bedreigd, en dat de haat om wonden en littekens uit het verleden, de samenleving niet meer beheerst en het gedrag van het individu bepaalt in welke omstandigheid ooit.
Veelbetekend zijn de eindpleidooien op het proces, waarbij vooral deze van de advocaat van Toni indruk maakt. Schitterende vertolking van Camille Salameh.
Film die de volle aandacht vereist en ook verdient, want het probleem geldt niet alleen voor de hier geschetste toestanden.
Sterk opgebouwd en vertolkt, met zinderende emoties, maar toch even wat opgeschroefd daar waar een persoonlijk onderhoud bij de president er aan te pas komt en ook de scène met de autopech was toch wel even uit de contekst van het gebeuren gelicht.
Nietemin, aanrader.

Aangrijpend beeld van een van zijn vrijheden beroofde Syriaanse familie, midden het oorlogsgeweld.

Zelden werden het leed, de angsten, de twijfels expressiever vertoond. De close-up van de opa op het einde is een prachtig voorbeeld van het verdriet dat in een mens kan schuilen.

De wandaden van mensen (het zijn eerder beesten) die niets ontziend van de toestand profiteren om mensen nog meer pijn te doen - het komt helaas in elke oorlogstoestand voor - is schrijnend voorgesteld.

Tenslotte veel lof voor de manier waarop acteurs hun rol waarnemen, Hiam Abbass die het gewicht van het gebeuren draagt, Diamand Abou Abboud als de meest getroffen vrouw en ook Juliette Navis als de doodsbange hulp.