Opinions

Zeer goede en zo te zien weinig gekende film over een siciliaans dorpsleven, getekend door een corrupte overheid, rijke machthebbers en een maffia die zich voorhoudt de beschermer te zijn van het volk en er eigen wetten op nahoudt, zeker inzake beoordeling en bestraffing. Dat deze niet mals zijn is genoegzaam gekend bij de bevolking die onder elke omstandigheid de lippen stijf op elkaar houdt.

Hiertegenover staat een een rechter die wet en rechtspraak willen laten zegevieren maar moet optornen tegen de heersende geplogenheden van de diverse groepen.

Vlot verhaald, degelijk uitgewerkt, rauw en sober, wars van sensatie en met overtuigende vertolkingen. Boeiend en knap sfeerbeeld.

Opmerkelijke rol van Charles Vanel als de maffiabaas.

Jeugdfilm waar het moeilijk aanvaarden van het heengaan van een naastbestaande (en deze nog altijd in het dagelijks gebeuren integreert) beslist zijn voet zet naast de voetbalmicrobe. Niet zonder ontroering.

Voetbalfanaten zullen er beslist een pak plezier meer aan hebben. Terecht, zekerlijk voor diegenen die de geciteerde gloriën hebben gekend.

Gelukkig kwam de b...

Film die het heeft over een verstoorde vader-zoonrelatie en die het moet hebben van de dialogen die één en ander moeten verduidelijken, maar die helaas in oppervlakkigheden en details verzinkt en dan ook weinig kan boeien.

Het acteerwerk is eerder matig, er zijn geen sprekende close-ups en de opeenvolging van scènes is niet altijd vloeiend.

Een kleine 3.

Het is duidelijk dat het beste gedeelte van de film moet gezocht worden in de vertolkingen van Tom Wilkinson en Sissy Spacek als door verdriet en onmacht overmande ouders. Het eerste gedeelte van de film vond ik zelfs behoorlijk mak, zonder opwinding. In het tweede gedeelte is dat dan wel beter, maar, zoals gezegd, de nadruk wordt uitvoerig gelegd op de emoties in de rollen van Wilkinson en Spacek die het er trouwens goed van afbrachten.

In zijn geheel zeker niet denderend.

Eigenaardige titel maar "in de bedroom" duidt op een plaats in het net van de kreeftenvangers, plaats waar er voor deze dieren geen uitweg meer is.

Aanklacht tegen het sputterend rechtssysteem in de States, in wezen de bestraffing van jongeren met de vraag of een gevangenisstraf wel garant staat voor enig inkeer of verbetering van de ingesteldheid van de betrokkene.

Heel wat in dat systeem is voorzien maar het ene heft het andere op.

Probleem dat zich heden ten dage nog altijd stelt. Hoe worden jeugdige misdadige jongeren best beoordeeld, gestraft en begeleid.

Martin Sheen schittert als de opvliegende vader en Emilio Estevez als de eveneens erg prikkelbare zoon.

De Franse titel van de film is "A la Française" en meer nog dan de Engelse laat de film toch een onbezorgd, luchtig filmpje verwachten.

Helemaal niet het geval, eerder met psychologische inslag, al schijnt de film de tegenstelling tussen een zeker puriteins Amerika tegenover een decadent sfeertje in de Franse hoofdstad te willen onderlijnen. (Ze hadden dan beter "In de Paris Style" als titel gegeven)

Eerste gedeelte van de film is lyrisch, romantisch, idyllish en naïef en staat in contrast met het volwassene dat volgt.

Het geheel is een heel behoorlijke film dat gebaseerd is op twee verhalen van Irwin Shaw, "A Year to Learn the language".

Flarden van de nouvelle vague stijl en een uitstekende Jean Seberg.

De sprankelende dialogen van "The Shop around the Corner" worden hier vervangen door muzikale acts waarin Judy Garland zeker te waarderen valt.

Het thema van de identiteitsverwarring en de misverstanden die er uit voortvloeien is niet nieuw zodat ook in deze "In the good old Summertime" verrassingen ver weg zijn.

Eigenlijk is het plot in beide gevallen dun en zuiver op ontspannend vermaak gericht en als zodanig best geslaagd.

In de film is alleen "Meet me Tonight in Dreamland" een populaire song en wordt door Judy keurig gezongen.

Boeiend avontuur dat, naast de markante belevenissen van de walvisvaarders, met zijn verteltrant levendig wordt voorgeschoteld.

Meerdere adembenemende scènes toch, bijzondere effecten en goede vertolkingen, vooral van hoofdrolspeler Chris Hemsworth.

Nog nooit ontgoocheld in de films van Ron Howard.

Sidney Poitier in één van zijn typische karakterrollen, optornend tegen onverdraagzaamheid, kleinzierigheid, onbekwaamheid en nog veel erger.

Ook Rod Steiger is goed in deze volgens mij middelmatige film.

Actie-thriller met een interessant, redelijk origineel gegeven, met helaas al te veel cliché's eigen aan dit soort films.

Clint Eastwood vind ik goed acteren en Malkovich is geknipt voor zo'n rol.

Keiharde film.

De handcamera volgt voornamelijk een fysisch en psychisch geteisterde, ontslagen Irak-strijder die één en ander uit het verleden wil rechtzetten.

Dat dit uitsluitend met geweld gebeurt is nagenoeg als vanzelfsprekend want in zijn thuisdorp - kan dit symbool staan voor een ganse natie? - is geweld als vanzelfsprekend, is het overheidsapparaat onmachtig en leeft iedereen zowat met angst, frustaties, wraakgevoelens, doorgaans in armoede en zonder veel hoop op een betere toekomst.

De mij onbekende acteurs brengen het er goed van af en vooral hoofdrolspeler Eric Hunter maakt indruk.

Film die mij in principe niet kan bekoren maar de achtergrond van het gewelddadig gebeuren heeft mi mogelijks toch een dieper maatschappelijke betekenis.

Indrukwekkend thema, of wat is onschuldige veroordeling anders !?

Gaandeweg worden er in de film meer en meer aspecten aangesneden waardoor de film soms wat onproportioneel aandoet.

Blijft wel spannend en aangrijpend en zekerlijk emotioneel.

Knap werk.

Neem aan op ware feiten berustend. Film die ons nogmaals moet doen beseffen hoe goed we het hebben in een land met een democratisch regime.

Misschien niet altijd erg precies in de uitwerking van het plot, maar al bij al een behoorlijke film, soms wat amateurachtig camerawerk maar de prent kan bogen op goed en geloofwaardig acteren.

'k Vond de film moeilijk opstarten, maar naarmate toestanden en personnages uitgediept worden, gaat men toch geboeid het verhaal volgen om toch te beseffen dat de film louter kritiek is op de oorlog in Irak en en de gevolgen ervan, zekerlijk op het menselijk vlak .

Goede film, in het begin zoekend naar een zeker evenwicht. Geldt ook voor de acteurs.

Romantiek en familiedrama's, maar ook toch wel de USA-rassenproblematiek, zijn de ingrediënten van deze film waarin Bette Davis toch weer boven alles uit schittert.

Sterke, knap verhaalde en boeiende film met toch wel even een voorspelbaar slot.

Een verklaring van de grote waarderingsverschillen voor deze film is ongetwijfeld dat hij de tand des tands niet heeft overleefd.

Niet verwonderlijk. Een film uit 1942, een oorlogsfilm dan nog, had niet de ruimte inzake locaties, was dus veelal studiogebonden en uiteraard waren de technische mogelijkheden nog heel wat minder tov wat nu kan, zodat natuur, oorlogsmaterieel en gevechtsituaties nu een weinig natuurlijk, eerder een kunstmatig beeld brengen. Alles hangt dus af van in hoeverre ge dit aanvaardt en toch waardeert.

Ik heb het spijtig genoeg niet gekund. Vond ook de personages wat onecht en inderdaad, ondertussen al heel wat facetten van dergelijk gebeuren gezien.

Filmpjes die het hebben over jongeren die er op uit zijn nu eens goed van het leven, lees "opposite sex" te genieten, wat tegen de lamp aanlopen, elkaar aanporren, verliefd worden enz...zijn legio.

Doorgaans is het niveau van dergelijke films heel matig. Het zijn allemaal geen "Hasta la vista"'s en deze "Inbetweeners movie" staat mijlen onder deze laatste en wordt opgeslorpt in de anonieme massa van "om rap te vergeten"

Zag er weinig echte humor in, maar wel pakken clichés.

We mogen niet te streng oordelen bij het zien of herzien van een film als deze.

Het ding is bijna 50 jaar oud en in die tijd zijn er heel wat cineasten geweest die dergelijke onderwerpen hebben uitgespit en is er qua opnametechniek een wereld aan mogelijkheden bijgekomen.

Rijk de Gooyer is goed op dreef als de held van het verhaal... inbreker, beschuldigde, dectective.....en draagt als het ware het filmpje dat toch ook de ernst brengt van de misdaad die steeds ergens achter schuilt en anderzijds niet bepaald zwaarwichtig doet, het prostitutiemilieu, onschuldig en grappig (rechtbank) voorstelt. Anny de Lange en Sylvie de Leur komen er ook goed uit en Willeke van Ammelrooy bleef helaas niet lang.

Blijft een genietbare film. Zeker in de lijn en niet onderdoend voor vele films die ons destijds uit kapitaalkrachtiger landen bereikten.

Sterke film die conflicten en oorlog hekelt en ook aandacht besteedt aan de menselijke wonden, ook als de strijd is geluwd.

Lijkt mij in het laatste gedeelte wat avontuurlijk en minder echt realistisch over te komen, maar dat blijft een impressie terwijl het dramatische in deze film toch overheerst en aangrijpt.

Te waarderen zijn zeker ook de fotografie en het acteerwerk.

Passie en nog veel meer aan het front.

Toch wel al te veel volgestouwd met wisselende verhoudingen tussen de personages en met het oorlogsgeweld enkel op de achtergrond, tenzij in de aftiteling, waar (ter compensatie) wat archief oorlogsellende wordt vertoond.

Toch enkele sterkere scènes die op zich goed vertolkt zijn en waarin vooral Núria Prims uitblinkt en de film wat hoger optrekt.

"Vrienden doen elkaar het meest pijn. Omdat ze het goed bedoelen.

Ze doen je pijn als ze op de wonde drukken om ze af te dekken.

Ze doen je geen pijn uit haat"

Het is één van de vele bedenkingen uit deze eerder mistroostige maar toch tedere film over een man die zich over het leed om het verlies van zijn vrouw niet kan heen zetten en een uitgestoken, hand zelfs niet ziet.

Alzo is deze "Incir Reçeli 2" een film over eenzaamheid en verdriet maar ook over vriendschap en liefde.

Mooie muziek. Spijtig dat de liedjes niet ondertiteld waren. Goed geacteerd en ook het camerawerk in het algemeen is naar behoren.

Het was duidelijk dat de film iets meer moest inhouden dan scènes met spelende, twistende en niet bepaald altijd lieve jongetjes en een vader die door beroepsbezigheden zijn zoontjes niet zo direct van nabij opvolgt.
De diepere gedachte in deze film is de verdrietverwerking van een kind bij het verlies van de moeder en zijn gevoeligheid die door de vader niet werd opgemerkt. Dat de film al te melodramtisch eindigt, is zekerlijk een minpunt.
Anthony Quale is in zijn rol best aanvaardbaar en die 2 jonge snaken vallen best mee, maar wat in de film zeer goed is zijn de fotografie en de beeldcomposities. Mooie kleuren en ook muziek en eigenlijk oogt de film jonger dan hij is.

Geen muziek, alleen het geluid van het water, de wind, het ruisen van de struiken. Het schept een zekere sfeer die een suspens inhoudt en die suspens wordt nog verhoogd door die herhaalde bewegingen (parkeren, naar het strand gaan, zwemmen), zodat ge weet dat er toch nog iets belangrijker en wellicht schokkender zal volgen.

Tot daar geslaagd, maar daar buiten, kon de film niet de belofte inlossen waarop ik in de aanvang had gehoopt.

Eigenlijk inhoudelijk niet bepaald boeiend met een slot dat me toch ontgoochelde.

Uitstekende film naar een roman van Georges Simenon en gedraaid tijdens de oorlogsjaren (1942), goed opgebouwd, spannend en met een verrassend en gevat eindplooi in de rechtzaal door hoofdacteur Raimu en waarbij de bourgeoisie het hard te verduren krijgt.

Absoluut interessante film die trouwens 2 remakes kreeg : "Stranger in the House" uit 1967 met James Mason in the hoofdrol en "L'Inconnu dans la Maison" uit 1992 met Jean-Paul Belmondo.

Ietwat achterhaald, na x jaar, niettegenstaande delaatste jarenr niets dan bevestigingen brachten van het pleidooi van Al Gore. Kan me toch niet van de indruk ontdoen dat we hier een teleurgestelde presidentskandidaat aan het woord horen die bovendien te veel vergelijkingen maakt naar zijn eigen leven, hetgeen wat propagandistisch overkomt.

Flamboyante Belmondo trekt alle aandacht naar zich toe in één van die avontuurlijke komedies waarin hij wonderwel past ("L'Homme de Rio", "Les Trubulations d'un Chinois en Chine", "Le Magnifique") telkens met Philippe de Broca aan de regie.

Ontspanning en verstrooiing zonder pretentie

Wie zou dat geloven, maar het staat er wel degelijk in Hauterives, le Palais Idéal de Cheval ofte het meest naïeve stuk architectuur.

Mooie film naar dit waar gebeuren en wat houdt die zwijgzame doorzetter je toch in de ban.

Men kon met Jacques Gamblin werkelijk niet beter kiezen voor deze merkwaardige rol.

Ook Laetitia Casta vertolkt uitstekend haar rol van eenvoudige huiselijke vrouw, bezorgd om man en kind.

Ongeloof en lichte spot waren Cheval's deel, maar hij zette toch mooi het dorp op de kaart.

In het slot vooral emotie, maar terecht en goed gedoseerd.

Van Elio Petri zag ik alleen maar "La Decima Vittima", eerder een komedie, maar dit hier is Petri's meesterwerk waarmee hij terecht een Oscar als beste niet-Engelstalige film won.

De film kadert in die reeks Italiaanse politieke films die politie, overheidsinstanties, polititiek, Kerk....op de korrel nemen en het moet gezegd : hij druipt van cynisme.

Een origineel intrige dat moet aantonen hoe fanatiek de rangen van overheidsinstanties zich kunnen sluiten tegen elke vorm van evidentie.

Keurig cameramerk, waarbij een magistrale, Gian Maria Volonte, als in die rol gegoten, een dankbaar onderwerp is.

Dramatische en soms schalks overkomende muziek als om de daden van het personage te verdoezelen en luchtig op te nemen.

Flashbacks zijn keurig en verklarend ingelast en de metafoor met de zonneblinden is spitsvondig en veelbetekenend als slotscene.

Na al wat hier al werd geschreven over deze film, valt er nog weinig aan toe te voegen.

Misschien toch dit.

Acte en Avontuur, maar ook heel veel humor, wat toelaat dat ook diegenen die niet bepaald voor dit genre gewonnen zijn, beseffen dat het louter om puur amusement gaat en geboeid blijven kijken.

Nog eens te onderstrepen de grandiose enscenering en de puike cast natuurlijk.

Zeer knappe oorlogsfilm, waarin het menselijke primeert en ontroert, ook al zijn er meerdere, uitstekend gefilmde gevechtsscènes en er is ook aandacht voor discriminatie en rassenonderscheid. Bovendien is het toch interessant om weten over die inlijving van soldaten uit coloniale gebieden (hier Noord-Afrika), Indigènes genoemd-in het Franse leger. Zoals steeds (Bush, Hitler, Napoleon, Julius Caesar en duizenden anderen) werden er gevechtskrachten geronseld uit arme lagen van de bevolking. Mensen die hun leven zouden wagen om het toch beter te kunnen hebben dan voorheen. Al die gegevens worden keurig en netjes opgebouwd in een film met uitstekende acteurs, film die mij uitermate heeft geboeid. Ook de slotscène is ontroerend.