Opinions

De val van de Muur betekende de hereniging van twee Duitslanden en dat bracht veel hoera's mee, maar ook de noodzaak om maatschappelijke rechtzettingen en ingrepen te doen waarbij soms mensen tegenover elkaar kwamen te staan.

"Im Niemandsland" (niet zo slecht gekozen die titel) behandelt zo'n geval waarbij twee families opponenten worden en erger wordt het nog wanneer twee geliefden tot een verschillende kamp behoren.

Soms wordt het driftig, maar eigenlijk is het grappig wanneer de wederzijdse stijfhoofdigheid buiten de oevers treedt en potsierlijk wordt het wanneer er nog een pikant "detailtje" nog verdeeldheid in een kamp zaait. Wat kwam dat er eigenlijk bij doen ?

Aldus niet al te zwaar aan de hand. Film brengt een voorbeeld van een sociaal conflict en maakt het wat inhoudelijker door er een liefdesrelatie aan toe te voegen maar denderend is het allemaal niet

Een 3,5 is ruim bediend, maar ik moest er soms mee lachen als ik die kleine menskens bezig zag.

De horror van WO I en vanuit Duitse beleving.

Nimmer een oorlogsfilm gezien als deze die zo diep in uw ziel snijdt.

Er zijn niet alleen de gevechtsscenes die je in al hun onmenselijke brutaliteit verschrikken maar ook wat daarnaast wordt vertoond. De stille intermezzo's met de mijmering van de natuur - dat hoort hier niet - maar ook taferelen als deze waarbij twee jonge mensen, tegenstanders, elkaar aankijken met in hun blikken : moet dat nu werkelijk en waarom... misschien waren we zonder dit monster op onze rug, goede vrienden...

Een film wars van sensatie en heldendom.

Prachtig werk.

En spaar ons van die gekken die beweren dat oorlog er moet zijn...

Verwachtte een film over de allochtone-jongeren problematiek in Brussel en kreeg een verhaal over journalistiek.

Weinig overtuigend script, ongeloofwaardig slot en matige acteerprestaties. Dit laatste kon ook moeilijk anders vermits een goede karaktertekening er niet in zit.

Een bekentenis naar het einde van de film toe verklaart wel wat ivm de gedragingen van de familieleden Travis, maar eigenlijk heeft die verklaring geen echt verband met de dramatische gebeurtenis in het begin. Des te eigenaardig is het aldus dat na die verklaring er een totaal andere samenhorigheid ontstaat.

Film sprak mij niet aan en overtuigt niet en de acteerprestaties, op die van Emile Hirsch na, eigenlijk ook niet.

Begint erg vervelend en inhoudloos maar dan gaat het veel beter met humor en dramatiek netjes vermengd en dat het eindigt met een goed gevoel kon in dit genre van films zeker niet deren.

Passende vertolkingen van de hoofdrolspelers. Die Matthew Goode heeft sinds deze "Imagine Me & You" en Woody Allens "Match Point" zijn carrière al aardig uitgebouwd.

Een openbaring deze film over een zeer belangrijk personage uit WO II, die me totaal onbekend was.

Goede verfilming al kreeg ik af en toch de indruk dat de film te speels met een ernstig onderwerp uitpakte.

Goede vertolkingen en toch wel merkwaardig om te kunnen vaststellen dat homoseksualiteit tot in de jaren 80 in Engeland onduldbaar was.

Film had alles om zalen te doen vollopen : de nodige sentimentaliteit en melodrama, romantiek American style, de onverenigbaarheid tussen gezin en carrière, het rassenonderscheid en mooie Lana Turner.

Met stielkennis opgebouwd en verhaald en zeer knap geacteerd.

Film over mensen die de wereld wel wat willen uitdagen (het uitgelaten dansen, de scène met de autosleutels, de acties van mama en de kinderen op het tuinfeest...) wat in feite gewoon een uitlating is van het zoeken naar een ander leven.

Veel muziek en dans, een gesmaakte afwisseling, in een film die geen behoefte heeft aan een verhaal van A tot Z, maar toch wel wat te vertellen heeft.

Penélope Cruz is natuurlijk een pluspunt, maar die Adri/Andrea valt wel het meest op, terwijl stoorzender Felice ook flink mee doet.

Doorheen de vele, en meerdere echt grappige en steeds verrassende gags, laat Chaplin niet na even de nadruk te leggen op de armtierige, vaak ondervoede en ziekelijke toestand, waarin de immigranten die de oversteek waagden, verkeerden, evenals de vaak onheuse manier waarop ze werden ontvangen en aan hun lot overgelaten. Ook de tegenstellingen tussen rijk en arm konden niet uitblijven, hier verduidelijkt in de scene waarin Charlie zijn rekening betaalt met het drinkgeld van een ander of maw met de kruimels van tafel...
De scenes in het "restaurant" kunnen alleen maar het werk zijn van een grootse filmmaker, die Charlie was.
Opmerkelijk is de rol van het meisje, gespeeld door de mooie Edna Purviance die vele jaren lang in de films van Chaplin zou aantreden.

Het begin sluit aan bij de internationale actualiteit en laat niet onberoerd.

Daarna gaat de film nogal kabbelen maar laat toch overduidelijk uitschijnen hoe immigranten konden worden uitgebuit door handige oplichters maar ook hoe de politie, corrupt, daaraan graag meehielp.

Marion Cotillard heeft al beter geacteerd al moet toch gezegd dat het personnage die ze moest uitbeelden niet altijd als aanvaardbaar overkwam.

Een absoluut minpunt is het slot waar de kijker op zijn honger gelaten wordt voor een verdere afloop van het verhaal.

De films van James Gray zijn niet slecht maar missen m.i.toch telkens iets.

Eerste film die ik zag van Alain Robbe-Grillet en toch eerlijk bekennen dat het toch even wennen is, al was het maar om de heel ongewone montage.

Eigenaardig genoeg, vanaf het overlijden van L, komt deze grilligheid bijna als vanzelfsprekend over en als het ware onontbeerlijk ter verduidelijking van de gevoelens van N.

Hoe dan ook, geboeid (en nieuwsgierig) gekeken naar ondermeer de vele scènes met de personages die uit het niets opduiken en amper een woord spreken of nauwelijks bewegen. Merkwaardig allemaal.

Vond het dialoogwerk tussen beide hoofdpersonages heel goed.

Misschien probeer ik eens "L'Homme qui ment" van deze cineast.

Enkele onduidelijkheden en slordigheden in het plot en ook lijken meerdere scènes nergens op aan te sluiten en zelfs dikwijls niet op de voorgaande. In het gehele verhaal trouwens kan ik geen essentieel thema ontdekken tenzij men enkele warrige relaties als rode draad aanziet, maar dat is dan zwakjes uitgewerkt met onduidelijke karaktertekening.

Téchiné heeft bij mijn weten nooit iets groots afgeleverd maar hier heeft hij toch iets onverfilmbaars gebracht, waarin, spijtig genoeg, een goede acteur als André Dussolier is verzeild.

Lijkt op een op het randje gemiste kennismaking, zonder erg. Wat schort er aan ?
De huidskleur ? Neen toch.
De laatste shot verduidelijkt. Ook dat nog.
In een paar minuten het maatschappelijk drama van onverdraagzaamheid bloot gelegd.

Tourneur creëert in deze "Impasse des deux Anges" - zijn laatste film trouwens - een bijzondere sfeer en donker decor die aan films uit een heel wat vroegere periode doen denken.

De personages zijn eerder emotieloos - ook in de liefde - wat meehelpt aan het onecht overkomen van het verhaal, dat trouwens weinig spanning oplevert.

Paul Meurisse, met zijn stoïcins, uitgestreken gezicht, is wel de geknipte acteur voor dergelijke rol en op te merken valt de kleine maar overtuigende bijrol van nog een jonge Daniele Delorme.

Te weinig spankracht.

Legio zijn de films die het hebben over een gevangene die het moeilijk heeft na zijn vrijlating om niet opnieuw in misdadigheid te vervallen.

Ook deze "Imperial Dreams". Niet groots maar toch uitstekend vertolkt en door de cineast duidelijk gemaakt dat de wetten het de individu niet altijd gemakkelijk maken om in een eerlijk leven te stappen. Alzo is het toch absurd en pijnlijk vast te stellen dat de overheid bezorgd is om het kind maar de ouder weinig kansen biedt om voor dat kind te zorgen.

Film over een multiculturele samenleving die leeft met de schrik ooit te zullen worden opgepakt onder verdenking van terroristische ideeën of praktijken en waarbij ook de bezorgdheid om het onrustig thuisland leeft.

Nogal rommelig en weinig overtuigend gebracht. Flarden romantiek en beroepsactiviteiten zijn nooit vloeiend en aanvaardbaar in deze toch themafilm ingepast.

Drie verhaallijntjes, één familie.

Een beetje plezier maar ook weer dat nare racisme; ook warme voldoening maar vooral de hechting aan de heimat.

Grappig ook, dit filmpje dat alleen wat grillig is in de opbouw, maar daarom niet minder echt of levendig.

Sprankelende, spirituele en literair hoogstaande komedie naar het stuk van 0scar Wilde. Het is een aaneenschakeling van grappige dialogen, woordspelingen, oneliners en verrassende situaties.

Het gesproken woord domineert en een stel schitterende acteurs zorgt er voor dat het een waar genot wordt het uiterst grappig en spitsvondig intrige te volgen.

Aangrijpend én vakkundig én emotioneel in beeld gebracht, dit op ware, en nog vers in het geheugen gegrifte, gebeurtenissen gebaseerde film.

Meerdere pluspunten, zoals de weergave van de tsunami, de montage, de fotografie en effecten in het algemeen en natuurlijk de pakkende zoektocht.

Keurig acteerwerk in een film die je toch wel meesleurt en een tijd blijft hangen.

Op een waargebeurd verhaal gebaseerde documentaire, aanvankelijk zowat in reportagestijl maar als het ware uitgroeiend tot een spannende misdaadfilm en waarbij getuigen, the imposter himself inbegrepen, en acteurs dooreen aan bod komen.

Boeiend gegeven. Knappe, originele opzet.

Geen komedie voor de uitbundige lach maar toch best origineel om eens schalks de spot te drijven met de kleine en grote romances van enige wereldberoemde kunstenaars uit het verleden.

Hugh Grant is best goed als dromerige componist.

Familiefilm over leven, dood en vriendschap.

Toch wat te sentimenteel, tranerig en vaak melig.

De kinderen spelen wel zeer goed in hun ontroerende rol.

De reden van de impact van haar geslaagde hulp bij een bevalling en meteen haar wil zich te ontfermen over een 15-jarige die zich toch onmiddellijk manifesteert als een (soms bedreigend) boefje, wordt pas later in de film duidelijk, maar dat doet niets af om "In Blue" als een boeiende film te ervaren.

Integendeel, de vragen rond de eigenlijke toedracht van deze vreemde relatie, zorgen voor spankracht.

Beide hoofdrolspelers zetten een goede vertolking neer en eigenlijk is die Bogdan Iancu toch wel treffend als de jongere die reeds te veel door zijn verlopen bestaan is getekend om de genegenheid die Lin hem wil schenken passend te beantwoorden.

Goede film, met toch ook een treffende schets van het afschuwelijk leven van een onvermijdelijk naar criminaliteit neigende jeugd in de onverschillige grootstad.

Uitstekende misdaadfilm. Vakkundig opgebouwd en aanvaardbaar met goed getypeerde personages.

Realistisch over gans de lijn waarbij in het slot het begrip "doodstraf" stevig gaat doorwegen op wat de film aan overwegingen achterlaat.

Film over vriendschap maar helaas ook over zich ongelukkig voelen.

Een doodgewoon verhaal in de handen van een sterke regie wat zich uit in de overtuiging waarmee de acteurs zich in hun rol vastbijten, en ook in de mooie beeldvorming, de suggestieve link tussen muziek en gebeuren, en enkele merkwaardig gevatte scènes.

Je voelt wel dat er iets naars was in het leven van Christian en ook Bruno doet vaak verbitterd en wanneer beiden elkaar iets toevertrouwen gebeurt dit in de mooie scène, ten huize van Bruno, waarbij hun overpeinzingen letterlijk belicht worden door de phares van de voorbijrijdende vrachtwagens.

En toch is de film niet bepaald naargeestig, realistisch wel en zelfs soms vermengd met een plezierig gevoel van hoe grappig een mens kan zijn in zijn onbekwaamheden.

De vleug romantiek is integer en houdt in het slot een hoopvol idee in van hoger te kunnen reiken en geluk te vinden.

Tenslotte laat Thomas Stuber niet na een paar sociale aspecten in te lassen, zoals de hemeltergende verspilling van voedsel of het gebruik van goedkope, buitenlandse werkkrachten, zeer vermoedelijk illegaal tewerk gesteld en in erbarmelijke toestanden gehuisvest.

Niet "Heaven can wait", maar "Hell can wait"...

Een lekkere short movie van Jason Reitman, waarvan ik reeds enkele langspelers zag en waarbij toch telkens de humorkaart werd getrokken, net als in deze easy wegkijkende, amusante en niet in dwaasheid vervallende komedie.

Lichtgewicht met toch vaak grappig-gevatte dialogen, overbekende toestanden en de link naar het harde zakenleven met de onverbiddelijke maatschappelijk gevolgen voor de werknemer.

Dennis Quaid is knap in zijn rol van de man die op korte tijd toch wel één en ander te verwerken krijgt en Scarlett Johansson is heel charmant.

Sentimentele feel-good-movie met goede acteerprestaties - op het einde wel overacting- en graag Shirley weer gezien, als oma, zeg.

De verhouding tussen de twee zussen is puik weergegeven

Cary Grant wendt in een wat lullig begin al zijn overredingskracht en gedistingeerde charme aan om in de gunst van de mooie Carole Lombard te vallen en zo huppelt de film een tijdje voort in romantische oppervlakkigheid, zonder enige realistische houvast.
Wanneer er dan toch een ommekeer is ( de strakke uitleg van Kay Francis tegenover de twee verliefden over wat er te gebeuren staat, is de beste scene van de film.), en de film wat inhoudelijker lijkt te worden, zijn er toch te veel minpunten : Wie baseert zich nu in godsnaam op het adres op een postkaart om een verwante van een bewusteloze man op te sporen ? De manier waarop Grant een doodzieke speelt is ondermaats en wat heeft hij eigenlijk. De onwaarschijnlijkheid waarbij de dokter vooropstelt dat de aanwezigheid van één belangrijk persoon de zieke kan genezen. De manier waarop Lombard de therapeute speelt en de manier waarop ze met een " We droomden, maar nu is het echt" (en er is niets opgelost) John Cromwell toeliet, wellicht opgelucht, er een einde aan te maken.
Spijtig want ik hou van films uit de jaren 30,40,50 en zeker van Cary Grant, maar dit vond ik heel matig.

Heel mooi Italiaans filmwerk dat een episode uit de geschiedenis brengt waarin het einde van de pauselijke macht, buiten het kerkelijke, zijn einde nadert.

Schitterene settings, tragisch-komisch maar treffende dialogen, meerdere markante scenes mede door het goed cameramerk, maar bovenal een indrukmakende Nino Manfredi, voor mij onvergetelijk sinds ik hem bezig zag in "Britti, sporchi e cattivi" en ook weer nu imponerend.