In den Gängen (2018)

Sterke schets van het leven laag op de ladder van de arbeidsmarkt, in het oosten van Duitsland, aan de hand van de lotgevallen van Christian, die zijn tot dan toe niet al te florissante leven weer op de rails probeert te krijgen middels een baantje in een supermarkt. De grote kracht van de film is niet alleen de setting – binnen en buiten ‘die Gängen’- die, in al zijn sjofelheid en desolaatheid, soms bijzonder fraai en sfeervol in beeld gebracht wordt: het parkeerterrein, de koffiehoek, het interieur van het huis van Bruno aan de snelweg, waar ‘s avonds om de paar seconden het schijnsel van de langsrazende auto’s door het raam naar binnen valt. Het is met name ook het rustige narratief, waarmee Stuber precies de juiste toon weet te treffen. Hij heeft duidelijk geen behoefte om het scenario te pimpen met allerlei spectaculaire, ‘originele’ verwikkelingen, en al te dramatisch wordt het ook niet. In ieder geval niet meer dan nodig is om te tonen dat het leven van zijn personages, ondanks alle onderlinge saamhorigheid en zelfs warmte, en de eer die ze leggen in het bescheiden werk dat ze doen, vaak een leven is op de rand van de wanhoop. De sfeer van de film wordt weerspiegeld in haar personages: ze hebben alleen het hoognodige te zeggen, en de acteurs hebben er geen enkele moeite mee om zonder overbodige fratsen hun karakters neer te zetten. En als in zo’n film dan ook nog de (prima) soundtrack gedoseerd en effectief wordt ingezet, blijft er wat mij betreft weinig te klagen over.

Matige film waarin een bouwvakker een nieuwe baan krijgt als vakkenvuller in een supermarkt. De dynamiek tussen de werknemers en de supermarkt zelf zijn allemaal geloofwaardig neergezet. Het trage tempo is niet het probleem, maar de film is aan de saaie kant. Voornamelijk omdat de personages me niet wisten te boeien.

Een film over verbondenheid, eenzaamheid en de dagelijkse last van het leven die moet gedragen worden. Inderdaad een zeer goede film met een heel menselijke insteek. Geen conflicten en bekvechterij, maar een bijna stilzwijgende solidariteit heerst tussen de werknemers. Bruno en de zwijgzame Christian zijn al vlug twee handen op een buik. Het aangename romantische niemendalletje met Marion mocht er ook wel wezen. Ze groeien stil maar zeker naar elkaar toe maar nooit is het romantiek in full force. Deze film deed me vooral denken aan Paterson (3,5*) die dezelfde structuur van dagelijkse routine gebruikte, wat me in voornoemde film ook al beviel. Hier spelen die routines zich af tussen de winkelrekken van een supermarkt. De hoofdacteur deed me onmiddellijk denken aan Joaquin Phoenix waarop hij als twee druppels water lijkt, en zijn personage is een wat vreemde figuur, vol tattoo's, introvert, beetje een meeloper, maar toch een goedaardige vent. Een tedere en warme film zoals ik ze graag zie. Ruime 3,5*