Opinions

Beslist onder de 40 en 50-er jaren thrillers van de meester, maar eigenlijk toch wel een goed plot maar zodra we aan een monsterachtige cliché van een autorit toe zijn krijgt de film zo een allure van een zaterdagavond TV-suspense aflevering, Hitchcock onwaardig.

Voorheen vond ik het wel genietbaar.

Een niet alledaags thema wordt zeer goed gebracht.

Misschien op het einde iets te melo, maar de toenadering tussen beide broers en familie wordt knap getekend.

De acteurs zijn prima, m.i. James Earl Jones op kop.

Genietbare film.

Dolle avonturenfilm met als thema "Faisons l'amour, pas la guerre".

De veel te vroeg overleden Gérard Philipe in één van die rollen die van hem Frankrijk's lieveling maakten.

Gina bewijst dat ze brood, liefde en jalousie waard is.

Nog best genietbaar, ondanks de....57 jaren die er zijn over gevaren. Nu zegt men "Make love, not war" en er is nooit iets veranderd, maar dat was voor Christian-Jaque geen boodschap : twee sterren bijeen brengen en er een lekker, commercieel succes van maken....

Het lijkt wel of Don Camillo en Peppone naar het lieflijke Giethoorn zijn afgezakt, evenwel zonder superieure raadgever en gelukkig maar zonder politieke bedoelingen, al is omkooppolitiek wel eens nuttig in deze geslaagde komedie van weleer die zeker nog bekijkbaar is en een brokje grappig amusement bezorgt.

Hans Kaart en Bernard Droog - beiden dat zelfde jaar nog te zien in Fons Rademakers "Dorp aan de Rivier" - zijn de koppige opponenten die hun rol vol vindingrijke pesterijen uitstekend vervullen, maar ook de rest van de cast valt ook best mee in hun pittoreske vertolkingen.

Plezierig, tot de muziek toe, al zit er soms een valse bij.

Documentaire, met enkele merkwaardige getuigenissen, over mensen die de gevangenis hebben verlaten met het beste voornemen een nieuw, correct leven aan te vangen.

Onthutsend is het wel te vernemen welk groot percentage opnieuw in zijn oude fouten vervalt en weer de gevangenis in moet en hoe hulporganisaties, die morele ondersteuning verlenen en hulp bieden o.m. bij het werkzoeken, dit percentage kunnen halveren.

Dooddoeners zijn de misdadige bendes die vaak hun zwakke slachtoffers sterk en gewelddadig onder druk zetten.

Interessante documentaire over een thema dat heel vaak in fictiefilms voorkomt.

Uitgaande van de zwakke sociale positie van de vrouw in die tijd is dit een drama dat evenwel opgevuld wordt met komische passages en dialogen waarin vooral acteur Raimu uitblinkt.

Heb van deze oude, zwart-film genoten waarbij het opviel dat noch op de affiche, noch bij de intro van de film veel belangstelling is voor de regisseur (Marc Allégret) maar wel voor Marcel Pagnol, schrijver van de trilogie waarvan deze "Fanny" het tweede luik is.

Het einde van de film is nogal theatraal, maar dat is ook het enige wat enigszins stoort.

Melodramatiek, maar net als in "Marius" zijn het de spetterende dialogen en de puike vertolkingen die de sterkte van deze film uitmaken.

De wendingen in de gedachtengangen en meningen van de personages zijn verrassend en puik om volgen en zeker niet inhoudsloos.

Naast Auteuil is ook Jean-Pierre Darroussin op zijn best in deze mooie, verdienstelijke remake.

Zelden zo'n kleurrijk werk met zoveel zorg voor details gezien. Ieder beeld is een pareltje.

In feite overstijgt het echt filmisch gedeelte het verhaal.

Bergman voegt daar, zekerlijk in het tweede gedeelte, heel wat filosofische en spirituele gedachten aan toe, zoals deze in de slotscène : "Alles staat open..."

Film die een zeer hoge inzet van de acteurs moet hebben gevergd, maar het resultaat is er dan ook naar.

Prachtige film, zonder meer.

Het evolueert langzamerhand van nostalgische romantiek naar een mysterie, een thriller, waarbij zelfs een misdadig zijverhaaltje opduikt en waarbij een climax-slot mag worden verwacht.

Het valt evenwel totaal anders uit en blijft de kijker met meerdere opties naar de juiste toedracht achter.

Misschien is Romy Schneider in verpleegstersuniform in de slotscène de juiste weg.

In ieder geval, Dino Rossi zorgt wel voor wat teleurstelling.

Fantasierijke Franse misdaad-komedie die een opening liet naar vervolgen en die er ook kwamen.

Naast de klassieke cliché's die in dergelijke filmpjes thuis horen, toch een zekere frisse charme. De gedaanteverwisselingen waren wel prettig en de ruime achtervolgingsscènes best genietbaar. Blijft natuurlijk louter ontspanning. Toch een goede score.

Wie zich verzoende met Jean Marais als de onnavolgbare Fantômas moet toch wel rekening houden met dit prachtig gerestaureerd werkje (en er zijn er nog enkele) uit 1913.

Absoluut genietbaar en onderhoudend op de koop toe en ondanks de beperkte technische middelen toch een paar verrassend originele filmische vondsten.

De meest plezierige en ook een zeer inhoudelijke "Fantômas uit de oude doos" die ik tot nu toe zag.

Tekenend is wel dat ook toen het politie-apparaat als onbekwaam en zelfs als potsierlijk in zijn daden werd gekwoteerd en vooral nog - en dat blijkt uit duizenden voorbeelden die in de filmgeschiedenis zouden volgen - dat iemand uit de journalistieke wereld heel wat dichter bij het oplossen van de misdaad kwam dan de overheidsambtenaren.

Zeer geslaagd met markante en zelfs voor onze tijd knap ontworpen scènes.

Toch een stukje minder dan de eerste film. Zo is er driemaal naeen een gelijkaardige scène met Louis de Funès op het kasteel wat wijst op wat bloedarmoede al zijn er over de gehele film genoeg grappige situaties (maar ook geforceerde) en dialogen, vooral tussen Louis en zijn adjunct.

Het eerste uurtje is beslist genietbaar met het grappig intrige (de decoratie met de anticlimax, de persoonsverwisselingen...) en de Funès in goede doen maar daarna kunt ge het voor bekeken houden : herhalingen en al te clichématig (Bondsituaties) en gek-absurd.

Epische avonturenfilm met sluimerende en tenslotte de te verwachten openbloeiende romantiek die, ondanks wat eigenaardige wendingen in de plot toch een goed kijkstuk is. Bovendien wel historisch interessant daar waar de jacht op een stukje grond en de hardnekkige droom om in Amerika een nieuw en beter leven te beginnen, als achtergrond dient.

Ook cinematografisch stelt "Far and Away" niet teleur, alleen het amateuristisch acteren van Cruise, in het begin, nog in zijn thuisland, viel tegen. Nadien werd het stukken beter en ook Nicole Kidman vond zich wel goed in haar rol.

Het voelt wat vreemd aan James Stewart niet te zien als edelmoedig en/of onschuldig, maar maak u geen zorgen...
Klassieke western uit de vijftigerjaren met de klassieke ingrediënten : de gunfights, de "afrekeningen" aan de bar, de wankele rechtspraak, het machtsmisbruik, de één-tegen-allen situaties, de onvermijdelijke romantiek...Spijtig dat het lawine-ongeluk niet beter en concreter was uitgewerkt.
Niet groots maar ruim voldoende om de liefhebbers van het genre anderhalf uur in de ban te houden.
En James Stewart ? wel, die was altijd goed.

Erg melodramatisch en met een dubbele problematiek in de story : homosexualiteit en rassendiscriminatie.

Buitengewone diepgang zit er niet in maar het spel van Julianne Moore vergoedt veel en bovendien is de film visueel best geslaagd en ook de muziek mag er zijn.

Nogal languitvallende romantische film met een pak uitstekende vertolkers en vooral een adorable Julie.

Het eerste gedeelte is wel het betere werk want hoe meer naar het einde toe wordt het toch wel erg melodramatisch. Jammer.

Niet te vergeten dat Schlesinger ook veel oog heeft voor het beeld, de kleuren, de kostuums, de natuur, de dieren....

Tom Hardy's novelle was goed genoeg voor een filmremake van deze "Far from the madding Crowd", ruim een halve eeuw nadat Julie Christie iedereen overtuigde van haar talent. Niet dat "lieve snoet" Carey Mulligan (tovert in een fractie van een seconde een trieste blik om in een ontwapenende glimlach), het niet goed doet, integendeel. En ook Martin Sheen en Matthias Schoenaerts (weer sterk in een eerder zwijzame rol) vertolken goed, maar deze remake haalt net niet het niveau van zijn voorganger. Vond het script met de overgangen tussen de verschillende scènes niet vloeiend genoeg waardoor het geheel precies minder gebonden en minder krachtig is. Ook kon de muziek niet altijd bepaalde scènes, of gevoelens, voldoende doen uitkomen..

Je ervaringen uit je jeugd meedragen, ze herinneren én als je dan zelf aan de beurt bent, het beter doen, tactvoller..liefdevoller.
Aangenaam, genietbaar filmpje met een les.

Romantiek aan het front.

Hier zal de filmfan van vandaag niet mee aan zijn trekken komen. Nochtans werd de film indertijd bedacht met Oscars en dito nominaties.

Eigenlijk zou men zich moeten kunnen plaatsen in de huid en het brein van die gelukkige cinemabezoeker uit die crisisjaren, waar de herinnering aan WO I nog erg levendig was en er midden al die ellende er toch plaats was voor een mooi en voor die tijd zeker aandoenlijk liefdesverhaal.

Ik weet niet of de film Hemingway's roman perfect volgt maar de wens "Nooit meer oorlog" is wel heel duidelijk.

Heb er toch uiteindelijk een 3,5 voor over.

Voor wie houdt van romantiek, met een lach en een traan, komt goed terecht in deze verfilming van Hemingway's roman en ook de wreedheid van WO I, spreekt aan.

Rock Hudson en Jennifer Jones zijn de geknipte acteurs voor dergelijke rollen en dat de film bij het uitbrengen een sukses was, kan ik me best voorstellen. Dat nu één en ander achterhaald is spreekt vanzelf maar toch even dit : De film suggereert meerdere keren en duidelijk dat er in deze jonge romance meer aan de hand is dan een brave kus. Voor een Amerikaanse film uit 1957 toch iets meer dan gebruikelijk.

Ze houden zielsveel van hun zus, hun moeder, hun nai nai vooral. Wat zouden ze dan haar het droeve nieuws brengen ?
En wellicht hadden ze gelijk want als oma zelf de diagnose leest, zegt ze "Zie je wel dat er met mij niets aan de hand is"".
Film over familieliefde die leeft in een doordeweekse Chinese familie, wat uiteen levend, maar (bijna) eendrachtig als het om oma gaat.
In het middenstuk misschien wat dobberend overkomend, maar het is precies dan dat de cultuur-en karakterverschilletjes aan bod komen wat uitmondt in enkele knappe scènes.
Het slot is niet zonder emotie en welke oma wil niet van zo veel liefde genieten ?

Ruim genoten van deze film omwille van de aangehouden spanning in de story maar vooral voor de luchtige tot grappig-satirische sfeer die hij uitstraalt, daar waar er toch aardig wat doden vallen.

Gekke personages zoals William H. Macy als Jerry de "bedenker" maar ook pechvogel tot zelfs Frances McDormand als inspecteur Marge, die er eerder als een truttig, oppervlakkig vrouwke uitziet. Ook haar manlief, John Carroll Lynch als Norm past uitstekend in het plaatje. En wat dan gezegd van onze twee boeven, tegenpolen en elk onhandig en driftig op zijn manier, Steve Buscemi en Peter Stormare die ver van de gebruikelijk, ernstige, echt zware jongens staan ?

Heel wat scènes om zich aan te verkneukelen: het eerste onderzoek van Margie met haar collega Lou, de ontsnapping in de sneeuw... en wat wordt er af en toe zo'n lekker taaltje op na gehouden, Yeah...

Aldus, genietbare prent, precies op lengte, goed gemonteerd en filmisch ook best in orde.

Zou gebaseerd zijn op de belevenissen van ene Beto Bubas, deze wonderbaarlijke, ook romantische geschiedenis over autisme en een mens-dierrelatie.

Opgenomen in Argentinië, maar ook op de Canarische eilanden, schittert deze film door zijn prachtige natuuropnames en mise-en-scene.

Joaquin Furriel is echt overtuigend als de eenzame Orca-observator, die in de komst van een vrouw met een autistisch zoontje plots de kans ziet om aan zijn gekoesterde levensverwachtingen te kunnen voldoen.

Maribel Verdú is een heel expressievolle actrice ("Y tu Mamá también", om er maar ééntje te noemen) maar vind haar hier, in de rol van bezorgde moeder, niet altijd de juist noot aanslaan.

Filmisch zeer goed, een origineel gebeuren en in zijn geheel zeker genietbaar.

Goede film met weliswaar wat traag verloop en wat amateurisme in het montagewerk.

Prettig om Sotigui Kouyaté (schitterend in "London River") nog eens aan het werk te zien.

Knappe documentaire over de spectaculaire reis van de Voyager I en II die aan de wetenschap informatie doorstuurde van Jupiter, Saturnus, Uranus en Neptunes en zich ondertussen reeds ver buiten ons eigen zonnestelsel bevindt.
Is de aanwezigheid aan boord van een plaat met beelden en gesproken taal, dienende om ons aan eventuele andere ruimtebewoners kenbaar te maken, iets vindingrijk en sensationeel, het ganse project is enig en onuitwisbaar.
Naast allerlei beelden uit de ruimte wordt de documentaire keurig opgesmukt met archiefbeelden en vooral emotionele getuigenissen van wetenschappers die hun levenswerk verwezenlijkt zagen.
Ruimtevaart is iets dat de mens boeit en bezighoudt, getuige hiervan o.m. de vele succesvolle SF-films die over die materie werden gemaakt en zullen blijven gemaakt worden.

Carl Mørck, de politieman, wiens werk zijn hobby is en die nooit lacht, weer in de clinch met misdaad uit het verleden.

Alle ingrediënten van de krimi zijn aanwezig. Het lijkt wel bandwerk maar het wordt goed en onderhoudend gebracht en de kijker wordt als vanzelf meegesleurd in het spannend intrige dat de verdienste heeft de suspens tot het einde aan te houden.

Redelijk ruw en met het gebruikelijk actievol slot.

Goed acteerwerk.

Verhaal : ondenkbaar dat een vrouw gaat aanpappen met een milieu waarmee haar overleden echtgenoot haar heeft bedrogen, tegenover haar leugenachtige, walgelijke comedie heeft gespeeld en besluitend haar onterend in het gelaat heeft gestampt.

Film : Eenmaal aanvaard dat, in de gegeven omstandigheden, curiositeit overgaat in interesse en tenslotte in genegenheid, is dit een mooi in beeld gebrachte film. De acteurs hebben het niet moeilijk. Ze moeten alleen maar dwarrelen en peinzend voor zich uit staren.

Ontroering en bewondering bij het zien van deze prachtfilm.

Bewondering om zoveel trouwe liefde en voor de schitterende manier waarop jaargetijden, jaren, evoluties bij mens, maatschappij en natuur worden weergegeven.

Weemoedig, sober met het wit-zwart en schaduwen en met "The Danube Waves" als optimistische muzikale begeleiding.