Opinions

Heerlijke komedie met een onweerstaanbare Spencer Tracy.

Plezierig verhaal met echt schitterende, menselijke en beslist herkenbare bedenkingen van een meesterlijke Spencer die in dergelijke uitbeeldingen en humor zijn gelijke niet heeft.

Genieten van A tot Z.

De zoveelste parel aan de kroon van die formidabele acteur die Anthony Hopkins is maar eveneens: wat een aangrijpende en gevoelige film over dementie in zijn verschillende stadia gaande van verwarring en vergeten tot het hoopje ellende dat uiteindelijk van een mens overblijft. Ook de impact op de omgeving en betrokken personen die eveneens een martelaarsgang van twijfels, ontreddering en pijn meemaken is overtuigend weergegeven.

Schitterende film, aanbevolen.

Film die in het laatste halfuur teleurstelt omdat het verband tussen de liefde die ze als kind van haar vader mocht ondervinden en de oorzaken van haar gedragingen van 25 jaar later niet echt konden overtuigen.

Raar dat wat er gebeurde tussen haar zesde en dertigste blanco bleef.

De tijdsvakken houden het wel levendig, hoofdrolspelers (zeker ook de kleine Katie) acteren op niveau, de liefde tussen vader en dochter is voorbeeldig, maar echt diepgaand raken deed het niet. Wat een potsierlijke scène als tante Elisabeth in de slotfaze plots verontschuldigende bekentenissen aflegt...

De generatiekloof binnen de immigrantenbevolking werd door Faucon reeds in zijn "Dans la Vie" uit 2007 aangekaart.

"Fatima" is een kleine, eenvoudige film waarin goed wordt geacteerd.

Het probleem van Fatima heb ik niet zo duidelijk aangevoeld. 'k Vond ze toch een behoorlijk mondje Frans spreken en haar dochters waren toch niet Arabisch-onkundig. Dat ze het moeilijk had met hun westerse inleving was wel begrijpelijk en ook door haar omgeving genegeerd worden moet pijnlijk geweest zijn.

Film houdt dus zeker een menselijk en gevoelig aspect in, maar eigenlijk geraakt heeft hij mij niet.

Net als in "Les Choristes" zet Barratier muziek en ...Gérard Jugnot "en vedette".

En ook nu zijn emoties, sentimentaliteit en nostalgie dik aanwezig evenals de moeilijke sociale periode als achtergrond van het gebeuren.

Bereikt niet het niveau van "Les Choristes" maar is best genietbaar vooral in het tweede gedeelte waar het music-hall-gehalte het hoogst is.

Pierre Richard als orkestmeester is amper te herkennen en de jonge Nora Arnezeder werd in Frankrijk best gelauwerd.

Gérard Jugnot is als altijd geknipt voor een rol als brave borst.

Niet echt overtuigende en ook eerder ongeloofwaardige misdaad-thriller.

Fassbinder chokeert graag, in thema en beeld, zoals ook in deze film met een eigenlijk eenvoudigl verhaal dat evenwel een sterke kritische blik op de maatschappij met zijn diverse standen inhoudt.
Een door het geluk in het spel gediende man wordt door lepe bedriegers weer arm op de straat gezet.
Enkele heel suggestieve beelden typeren Fassbinder.

Met haar sproetjes, vlotte verschijning en haar legendarisch stotteren als ze een huilbui ten beste gaf was Marlène Jobert destijds razend populair (stak zelfs Mireille Darc naar de kroon) en vooral "sympa".

Zo ook in deze eenvoudige maar actievolle komedie waarin ze wordt bijgestaan door de charismatische Françoise Rosay.

Filmpje zonder pretentie maar amusant om volgen en, zoals gezegd, Marlène was "in" en kon in de ogen van het cinemapubliek weinig misdoen.

Julie Gavras in de voetsporen van papa, namelijk een film met politieke inslag.

Om dat nu te doen met een negenjarig meisje, in de rol van een intelligent dwarsliggertje, is wel even gewaagd maar Nina Kervel-Bey is zo verbluffend dat ge er niet op uit gekeken geraakt. Toch heb ik bedenkingen om een een kind in een zo een hoofdrol te duwen. Uiteindelijk hoort een negenjarig kind te doen, zoals in de eindscène van de film wordt aangetoond : spelen.

Maar goed, uiteindelijk draait de film om Anna. Een andere boodschap vind ik er niet in.

Toch niet te diepgaande drama-komedie met Cécile de France als middenpunt, zo met een gevoel van het zal wel gaan, alles komt goed, met wat charme en lef gaan alle deuren open enz... en ook met de liefde geraakt alles opgelost...

Film mist zekerlijk spankracht.

Opgedragen aan Suzanne Flon (onvergetelijk als het dove, maar pientere vrouwtje uit "L'Eté Meurtrier") die vermoedelijk kort na het draaien van de film overleed.

De geslagenheid, de sprakeloosheid en de wezenloosheid op het gezicht van de ene jongen wanneer de omvang van het drama bij hem doordringt bij dat moment dat hem aan zijn vriend herinnert, is een heel sterk, diepgaand moment in deze kortfilm dat met een Oscarnominatie ging lopen en verder nog terecht met vele prijzen werd gewaardeerd.

Filmpje brengt in enkele minuten het pijnlijk contrast tussen het speelse "nothing can happen" van twee youngsters en de realiteit van een verschrikkelijk drama.

Ook deze laatste "Fantômas" is genietbaar. Misschien wat minder geloofwaardig, maar het blijft natuurlijk een fantasieverhaal rond deze meesterboef, met de nodig humor en vindingrijke fratsen.

Inderdaad 100 jaar oude opnames van Leuven (het centrum, de gavangenies, een vleugel van het station.)

Tevreden met deze Fantômas-filmpjes. Ze bewijzen dat er niet alleen Charly Chaplin en de USA was in die pioniersperiode.

Filmisch is dit alvast een kunstwerk ( de spitsvondige, verruimende camera, de decors, de kleurenpracht, de ganse montage...), maar komt daarbij dat ge na een tijdje meegesleurd wordt in het verhaal, of moet ik zeggen in het spel van de drie dames aan het hof, hun ambitie, hun finesses, hun venijn.

Colman ging lopen met een Oscar maar Rachel Weisz en zeker Emma Stone verdienden dat evenzeer.

Spitse dialogen en een satirische, spottende kijk op gebruiken en gewoontes uit die tijd, in meerdere lagen van het volk (de chickenrun als hoogtepunt van spot met hooggeplaatste functies).

Yorgos Lanthimos weet wat cinema is en gaat realiteit én fantasie niet uit de weg.

Matig en niet zo best uitgewerkt. Slechts naar het einde toe enige duidelijkheid naar de ware toedracht over de houding van het hoofdpersonage.

Voorheen, echt niet boeiend en zwakke dialogen. Heb zeker tientallen keren "Oké" gehoord, ipv een goede repliek die het wat inhoudelijker had gemaakt.

Denderend is het acteerwerk ook al niet.

Een paar honderd honden die wild door de straten rennen. Het zijn heel merkwaardige beelden, die kunnen gelden als metafoor voor de revolte van een groep minderheden, minstbedeelden, kansarmen of welke volksgroep ook die pas tot bedaren komen als ze op een redelijke en minder harde, onwezenlijke manier worden benaderd dan voorheen. De schitterende slotscene is daar wel een sluitend bewijs van.
Aldus zeker een inhoudelijke film, veel meer dan gewoon het verhaal van een meisje dat lijdt onder het verlies van haar hond.
Meerdere sterke, dikwijls ruwe scenes. (De gedragsverandering van de hond na de afschuwelijke training is er ééntje van.
Knappe cinema.

Men spot niet met de liefde......

Zo wat het besluit na het zien van dit, uiteraard, liefdesdrama dat het opgewekt begin langzamerhand inboet voor zware bedruktheid.

Micheline Presle is jong en knap en aan het begin van een gevulde carrière evenals Louis Jourdan, later overgestapt naar Amerikaanse producties, zij het vaak op Franse locaties ("Gigi", "Can-Can"...) en toch geef ik hier de pluim voor de beste act aan Claude Dauphin.

Keurige dialogen - in de toneelwereld moet dat wel - en costumering.

Van Marc Allégret zag ik maar een drietal films, telkens van goede makelij : "Fanny" (de beste), "Entrée des Artistes" en het wat latere "Julietta". "Felicie Nauteuil" hoort m.i. kwalitatief in die rij thuis.

Niet denderend scenario - soort huit-clos film - maar met een verrassende ontknoping. Mooi camerawerk maar met Delon en Fonda m.i. niet in hun beste doen.

Gevoelige film over een bizarre relatie tussen twee op zich eenzame mensen.

Verwacht geen heftige, hoogoplaaiende scenes of enige vorm van sensatie maar een eenvoudig relaas.

Typerend in die zin is de ontmoeting tussen Félix en de echtgenoot van Meira. Een sprekende scene.

Film brengt ook goede beeldcomposities en lang aangehouden close-ups die de gevoelens van de personages helpen verduidelijken.

Mag best gezien worden. Met een duidelijk en scherp beeld van de wereld van een Joodse gemeenschap.

Heb het geprobeerd, maar eigenlijk heb ik er weinig aan gehad.

Fellini voert bizarre figuren in een eigenaardig verhaal ten tonele, op de wijze zoals hij het graag doet en dit is op zijn minst gezegd schokerend.

Ik onthou een film die het heeft over een decadent Rome (of omgeving) waarbij allerlei menselijke praktijken en "ondeugden" worden geschetst.

Ik onthou ook dat ik van een paar andere films van Fellini een betere indruk heb overgehouden.

De film toont de vele wanpraktijken, zowel van de gedetineerden als van de directie, in een Amerikaanse gevangenis en dat onder die omstandigheden de kans op rehabilitatie nagenoeg onbestaande is.
Ondanks het feit dat dit gebeurt aan de hand van identieke zich repeterende voorvallen blijft de film boeien al kon het slot me niet echt bekoren : plots komt alles in een stroomversnelling en lijkt het allemaal eenvoudig en zekerlijk clichématig (de "slechten" gestraft, de "goede" beloond ). Het haalt de film m.i. naar een lager niveau.

TV-film zoals de Franse zenders er 13 per dozijn uitzenden en die het heel veel hebben over het opklaren van een misdaad uit het verleden met, naast een complexe intrige, een vleugje romantiek, wat simpele humor en een schuchtere poging om er echte emotie in te steken.

Als men er dan in slaagt om er wat spanning in te brengen, wat hier wel het geval is, dan krijgt men al bij een bekijkbaar filmpje. Meer niet.

Laëtitia Milot kon als meest betrokkene in het verhaal nu niet bepaald overtuigen.

Matige suspens-Tvfilm. Wat onwaarschijnlijk intrige en een niet echt overtuigend slot.

Ook een paar minder geslaagde scènes (het aan tafel in slaap vallen...).

Gelukkig kunt ge genieten van het rustig spel van ouwe rakker Victor Lanoux

Saaie film die zelfs een Depardieu niet op niveau kan tillen.

Die Frédérique Fonteyne kan in de weinige films die hij maakt toch bogen op heel wat Frans talent. In "Une Liaison pornografique" waren het Nathalie Baye en Serge Lopez die sterk voor de dag kwamen terwijl het nu Emmanuelle Devos is die, in een film met beperkte dialogen, met haar expressieve gelaatsuitdrukkingen in feite het ganse verhaal vertelt.

Geslaagd, iets langdradig misschien, knap camerawerk en enkele mooie natuurbeelden.

Film begint met het mooie en zeer toepasselijk Frans chanson "Mon Homme" overuigend gezongen door Mistinguett.

Zo gaat dat, man. Een keer dat ge er begint aan te hechten, of dat je hart de bovenhand haalt op je verstand, is er kans dat er pijn komt.

Komedie, met een dramatisch tintje, maar het is allemaal zo erg niet. Scherp en genietbaar dialoogwerk.

Jean-Pierre is geschikt voor dergelijke rol en speelse, clevere Emilie Duquenne is dat ook. (Ze komt uit Beloeil en ze heeft sinds deze "Femme de Ménage" al meerdere rollen knap ingevuld).

Marcel Pagnol aan het woord en hij laat ons meteen kennismaken met een pak figuren uit een zuidtrans dorpje: de onderwijzer, de pastoor, de bakker en zijn verleidelijke vrouw, de markies, de kwezel en een pak kleurrijke dorpelingen, de meesten in oorlog met elkaar. Waarom weten ze niet maar bij hun verre voorouders was het ook al zo...

Heel grappig de ontsponnen dialogen wat uiteindelijk het beste van de film zal blijken, want al is het verhaaltje ook wel plezierig en schalks, en al is de pastoor diep christelijker dan ooit en de bakker de goedzak-naïeveling van de beste soort, het niveau van de film daalt naargelang hij vordert.

Raimu is zoals steeds behoorlijk in zijn sas, al is hij nu wel de antiheld, in deze al bij al genietbare oldie, volledig opgenomen in de filmstudio's van Marseille, al hebt ge soms wel de indruk, zoals reeds hierboven opgemerkt, dat het zich in de natuur afspeelt.

Een Chabrol pur sang. Het typisch sfeertje met iets onguurs, zo niet misdadigs in de lucht, de soundtrack, op het randje van het irritante, het heel langzaam optrekken van de suspense, banalitieten mengen met sterke scènes, de toeschouwer bespelen en hem maar al te graag in het ongewisse laten en niet vergeten een mooie Française als Stéphane Audran steevast in de cast te steken.
Kon me bekoren en als ik spreek van banaliteiten dan bedoel ik bijvoorbeeld het bloed van de vloer dweilen en dan pas het lijk inpakken en het vervolgens bij klaarlichte dag gaan verslepen en dumpen en als ik spreek van sterke scènes dan is het gesprek tussen de bedrogen echtgenoot en de minnaar toch wel erg cynisch...en grappig.
Chabrol maakt van een niet erg origineel gegeven een toch interessante film, moet het gezegd, stevig ondersteund door een inderdaad wat te veel liefdevol naar zijn eega blikkende Michel Bouquet en een in haar rol heel overtuigende Stéphan Audran (Hoe meer films ik van haar zie, hoe meer ik haar bedenk als een beetje voorloopster van Kristin Scott Thomes.)

Behoorlijke TV-film die helaas nog al wat dode momenten kent en een potsierlijk personage toekent aan de Duitse officier die een belangrijke rol in de film vertolkt.

Film heeft de verdienste het delicaat onderwerp van de collaboratie aan te raken. Was éénieder die na de oorlog de frustaties en de wraak van de burger over zich kreeg wel een echte collaborant ?

Line Renaud en Pierre Mondy, twee anciens, zitten goed in hun rol.

Meer avontuur dan oorlogsdrama want al laat de film in de beginne een min of meer historische achtergrond vermoeden, al vlug vervalt hij in een Charlie's Angels-gedoe, zonder enige uitdieping van de karakters en met soms huppelende vampen ipv verzetstrijders, om pas op het einde zich te willen herpakken. Kon iets goeds geweest zijn, maar helaas..

Charmante Franse komedie of moet ik zeggen Spaanse, want het aandeel van de señoras op de zesde verdieping is niet gering in de genotswaarde van deze film.

Fabrice Luchini is een schitterende acteur en geknipt voor dergelijke rollen in lichtvoetige komedies en Sandrine Kiberlain is perfect als eerder saaie wat snobiste "madame".

In het tweede gedeelte van de film is er wat tekort aan nieuwe impulsen maar wat vooraf ging was verrassend en fris genoeg om dit te vergeven en tenslotte is het einde perfect om aan dit werkje een prettig gevoel over te houden.