Opinions

Spannende actiethriller over wraakneming met terrorisme en politiek als decor.

Niet alleen Jackie Chan en Pierce Brosnan zijn elk in hun uiteenlopende rol op dreef, de ganse cast voldoet.

Duidelijk dat Martin Campbell een voorliefde heeft voor actie, want die flashback was totaal overbodig.

Is ook het enige minpuntje, lijkt me, in een behoorlijke movie in zijn genre.

De tijd dat rechercheurs, gendarmes en politiemensen koele personages waren, zonder menselijk gelaat en enige link naar een persoonlijk leven is al lang, lang voorbij.

Deze Franse serie "La Fôret" is een supervoorbeeld van hoe het er nu heel dikwijls aan toe gaat, hier met een onderzoekster wiens familiaal leven vervat zit in het intrige van een verhaal over misdaad, een verhaal dat zoals heel dikwijls nu, diep spit in het verleden, behoorlijk complex uitvalt en met veel personages die allen op één of andere wijze betrokken partij zijn. Het maakt het bijwijlen wel boeiend maar een topserie is deze "La Forêt" niet, want ondanks de goede opbouw en het vertoon van emoties, voelt ge u zelden volledig opgeslorpt en echt meelevend. Bovendien duurt het wel een tijd vooraleer enkele hoofdrolspelers echt gestalte geven aan hun personage en geeft de film, onvermijdelijk over die lengte, toch te veel cliché's ten beste en krijgen in het slot de naweeën van het drama, toch wel een te sentimenteel tintje.

Willen de serie zeker niet afbreken en een kleine 3,5 is er wel aan verdiend

Aanhef vermeldt : "Een eerbetoon aan Cecil B. De Mille's "The Cheat" van 1915 met Fannie Ward en Sessue Hayakawa" en deze Sessue Hayakawa (de man was 20 jaar later ook nog in "The Bridge on the River Kwai" te bewonderen) is eveneens van de partij in Marcel l'Herbiers film.

Een goed werk trouwens, met een koloniaal-aziatisch sfeertje, een goed opgezet en gevarieerd verhaal - er is avontuur, achterbaks gekonkel en er is rechtbank - en goed acteerwerk. Vooral Lise Delamare als de vrouw die ondoordacht problemen voor haar en anderen op de hals haalt en natuurlijk ook Louis Jouvet, zoals meestel in een sluwe rol met af en toe een droogkomische opmerking.

Zwakke romantiek en als komedie beslist niet origineel, eerder inhoudloos, bezaaid met oppervlakkige en meestal stupide conversaties en amper grappig.

Dit is voor mij toch weer een nieuw aspect van WO II.

Het houdt niet op allerlei gruwelpraktijken te vernemen. "Gewoon doodschieten" zegt een jong knaap met overtuiging in het klaslokaal...alsof het niets is.

Het kortfilmpje is goed en origineel bedacht opgebouwd en houdt inderdaad genoeg stof in voor een langspeler.

Kon mij evenwel ook zo overtuigen.

Vanuit de figuur van deze doodbrave, naïve, goedgelovige en gedisciplineerde Forrest Gump worden ons US-toestanden, materialistische menselijke gedragingen, kleinzierigheid , enz..geschetst.

Ook het geloof om het ten alle tijde goed te doen en een onvoorwaardelijke liefde domineren deze film.

Tenminste, zo zie ik het, en al is de film op het einde misschien al te sentimenteel, hij boeit en ontroert.

Geen meesterwerk, maar beslist sterk genietbaar.

Prettig weerzien met een western uit de oude doos.

Klassieke opbouw. Het eerste gedeelte : onschuldig, rustig inleidend, met komische scènes en ook romance. Het tweede gedeelte, het avontuurlijke waarop heel de cinemazaal destijds zat te hunkeren.

Ook prettig weerzien van de onvermijdelijke John Wayne : gedreven bestweter, koppigaard, veelal in conflict met zijn oversten maar uiteindelijk de rechte weg vindend.

Naast hem klassebak, Henry Fonda en sweetheart Shirly Temple.

Allen kwijten zich uitstekend van hun taak.

Ook een paar acteurs die in de totaliteit van hun carrière meestal hebben uitgeblonken in bijrollen : Victor Mc Laglen en Ward Bond.

Good old western, waarin de onbekwame leiding wordt gehekeld. Was dat in de wereldoorlogen die volgden anders ?

Eigenlijk een uitstekende familiefilm met tederheid en humor, maar ook met de ernst van de oorlog.

Bourvil is uitstekend in de rol van de brave, toegewijde en onbaatzuchtige man.

Plezierige komedie waarvan het klasse-duo Matthau-Lemmon een pattent heeft.

Eerder een rustig begin van de film waarbij de inzet van het koppel Emad-Rana voor het toneelstuk van Miller niet minder belangrijk lijkt dan het verplicht verhuizen, nadien, na het incident, krijgt de film zowat een thrillerallure maar uiteindelijk komt de film tot zijn essentie namelijk het overheersen van het persoonlijk eergevoel en vergeldingsdrang, zelfs als staat hierbij een relatie op het spel . Hierbij, knappe en sterk vertolkte scènes tussen beide hoofdrolspelers en de "dader".
Film waaruit het cultuurverschil tussen Middenoosten en het Westen toch weer opvalt.
Vijfde film die ik zie van Asghar Farhadi en ook deze zit boven de middenmoot.

Interessant dit te allemaal te vernemen over ontstaaan en uitbreiding van Mac Donald's, temeer dat alles wordt voorgeschoteld in een duidelijk opgebouwde film met overtuigend acteerwerk. Even dreigt de film wel even aan spankracht te verliezen maar met nieuwe elementen , zoals de aankoop van de gronden, de lef en de "kronkel" een contract te omzeilen... schiet de film weer de hoogte in.
Knappe film eigenlijk en beslist beter dan wat ik me had voorgesteld.

Het eerste half uur van de film "gaat verloren" in saaie discussies over vernieuwende of traditioneel gekende bouwstijlen, daarna volgen een veel te theatrale (Patricia Neal !) romance, een wat ingewikkeld intrige om te eindigen met een rechtbankpleidooi waar ge dezelfde gedachten telkens met andere woorden uitgedrukt, meermaals te verwerken krijgt.

Kon me niet bekoren.

Gary Cooper lijkt mij inderdaad wat oud voor deze rol, maar met Patricia Neal, met wie hij in het echte leven een relatie had, leek alvast het romantisch gedeelte als van zelfs.

Goede samenvatting hier boven.

De wereld van een gepest kind met de wanhoop dat daarbij ontstaat en dat samenloopt met de depressiviteit en eveneens wanhoop bij zijn moeder en waarbij deze laatste in het slot een drastische beslissing neemt. Verrassend en ongewoon, maar zo onopvoedkundig ook weer niet.

De romantische en andere belevenissen van 4 jeugdvrienden tijdens hun studententijd en de eerste jaren die er opvolgden in beeld gebracht door Arthur Penn die al betere werken dan deze heeft voortgebracht.

Een beetje karikaturistische persoonsbeschrijving met niettemin toch enkele gevatte scènes en een Craig Wasson die als jonge acteur werd gelauwerd en die ik eigenlijk nooit beter zag acteren.

Aanvankelijk niet zo overtuigend maar langzamerhand komt het trieste drama van de drugsverslaving tot volle ontplooiing, vertaald in ruwe, rauwe scènes en vaak schreeuwerige dialogen tussen een wanhopige dochter die door de hel gaat en een evenzeer uit haar evenwicht geslagen moeder.

Beide hoofdrolspeelster verdienen een dikke pluim maar toch gaat mijn meeste bewondering naar een weer indrukwekkende, sublieme Glenn Close, zeer attent gecast voor deze rol.

Het slot lijkt iets positiefs te brengen. Het kan toch...

En dan waren ze officieel met vier...

Vlotte avonturenfilm met zowat dezelfde spetterende sterrencast als de even daarvoor uitgebrachte "The Three Musketeers" en even knap wat costumering, camerawerk en opbouw betreft.

Actie met veel gevechtscènes, met heel dikwijls een grappig allure, wat best kon. Merkwaardig geslaagd spectaculair duel in het slot.

Alleen de cast is de moeite om de film nog eens te zien.

Hugh Grant in zijn beste doen in wat hij goed voor is: romantiek.

Lichtvoetige ontspanning, waarbij ik het als Britse film iets fijnzinniger humoristisch had verwacht.

Niets dan droefgeestige personages in deze "Les Fourmis rouges", psychologisch drama en eerste langspeelfilm van Stéphan Carpiaux.

Déborah François, ondertussen geen onbekende meer op het Franse doek, vertolkt subliem het jonge meisje, te jong in de zelfstandigheid en verantwoordelijkheid gedrukt, strubbelend met haar gevoelens tov haar vader en de buitenwereld en ook, in moeilijke omstandigheden, zich zelf zoekend.

Ontbreekt wat aan echte vaart, significante en overweldigende scènes en toch wat meer gevoel.

Lief en teder filmpje.

Goodbye, my friend, it's time for me to go.

Langzaam uitgebouwde biopic die, op het einde na, amper elementen heeft om het echt boeiend te houden.

Steve Carrell is wel goed als de verwaande miljardair, maar voor de rest is er weinig geslaagde karaktertekening.

Ook amper wat muziek en dat ware misschien wel nuttig geweest om het naar de kijker toe gevoeliger te maken.

Eigenlijk een teleurstelling.

Nogal wat symboliek, die zoals steeds in dergelijke films, dreigt onopgemerkt of onbegrepen te passeren...
Rode draad in deze film lijkt mij toch de hekeling (soms meer bespotting) van oorlog en leger dat zich in het eerste luik uit in een miskleun van jewelste ( ze hadden zich van dode vergist ) en de manier waarop het leger het afscheid wil organiseren, in het tweede luik door de illustratie van de "leegheid" van de wachtpost en het letterlijk "toedekken" van een falen en in het derde luik, dat heel wat opheldert aangaande het karakter, frustaties , woede en gebeurtenissen uit het verleden van de vader, liggen oorzaken ook bij oorlog en leger te zoeken.
Moeilijke film van een bekwame cineast. Er zit heel wat in. Kunst is het er uit te halen.

Misdaadfilmpje zonder veel pretentie, dat gemakkelijk wegkijkt en met Pam Grier, als hoofdrolspeelster, lekker in beeld. Trouwens de gehele film lijkt mij opgezet in functie van Pam, een attractie op zich, en gelukkig maar want veel stelt het eigenlijk allemaal niet voor.

Sterk maar ook erg deprimerend werk.

Een harde blik op het plattelandsleven in Denemarken half negentiende eeuw: de rangorde onder de bevolking tot in de kerk toe, wat echte armoede en honger betekent en hoe slecht kunnen huisvesting en levensgewoonten zijn.

Overtuigende vertolkingen.

Niet zo erg geloofwaardig en zwakker wordend naarmate hij vordert al volgt er op het einde een toch min of meer aanvaardbare uitleg en is er de klasse van een Anthony Hopkins die de film ook even optilt.

Nogal rommelig.

Valeria Bruni Tedeschi is nochtans erg op dreef.

Bijblijven zal alleen de onmogelijke tot onmenselijke taken die hulpverleners vaak wachten, niet in het minst in zo'n "hôpital public".

Geen heldendom, maar doodsangst komt in deze film aan bod en ook de lichaamlijke en psychische letsels na de gruwel van de loopgraven, de executies, de man tot man gevechten.

Uitstekende en harde film die als vanzelf, zowat 100 jaar na het begin van WO I, waarschuwt voor de afschuw van nutteloos oorlogsgeweld.

Goede acteerprestaties.

Spannende en genietbare film noir. Aanvaardbaar verhaal met een paar geslaagde wendingen.

Goede vertolkingen, in de eerste plaats van Janis Carter, als femme fatale, met de sleutel van de ganse plot.

Zag voorheen geen enkele film van Richard Wallace, cineast die vooral in de jaren 20 en 30 actief was. Deze "Framed" is trouwens één van zijn allerlaatste werken, een lowbudget movie met een beperkt aantal acteurs.

Kan op geen enkel ogenblik echte beleving opwekken.

Zwakke film.

Acteerwerk ook al niet zo goed en dat geldt ook voor Philippe Léotard.

We moeten het dan maar stellen met de natuur.

Uitstekende biografische documentaire over één van de grootste Franse acteurs van de twintigste eeuw.

Over de man die in zijn jeugd opteerde voor een beroep van boer of van ...treinbestuurder en geenszins dat van acteur. Evenwel, meegesleurd in het zog van zijn vader, een tweede rangsacteur, waagde hij zich als...zanger en danser in de music hallwereld en vandaar was het maar een stap naar "Chacun sa Chance" (1931), een verfilmde operette. Enkele jaren later groeie hij uit tot Frankrijks meest geliefde ster, zeker van de arbeidersklasse die in zijn rollen steeds dàt zagen wat hun werkmansbestaan uitmaakte.

Nadat hij in 1941 de oorlog was ontvlucht en naar de States trok - waar zijn carrière zich niet verder in positieve zin uitbouwde - keerde hij naar zijn Frankrijk terug, maar zijn relatie met de Duitse actrice Marlène Dietrich, was in de ogen van de Fransen niet bevorderlijk om hem opnieuw aan de top te helpen. Niettemin zou Gabin, ondanks dat en het stilaan zieltogen van de cinéma à papa, de komst van de nouvelle vague en later de omwentelingen van 1968 blijven zijn eigen waarde en kunnen doorheen de jaren perfect inschatten, zelf zijn rollen kiezen en tot meerdere prachtige vertolkingen komen, en met Belmondo, Delon, De Funès, Depardieu... Behoren veel van zijn vooroorlogse films tot het klassieke Franse cinemapatrimonium, ook zijn latere mogen best gezien worden. "Le Chat" om er maar ééntje te noemen.

"Ik heb geluk gehad", zei hij " te hebben kunnen samenwerken met mensen als Duvivier, Audiard, Carné, Grangier..." als men hem vroeg over zijn sukses in zijn carriere.

Film is doorspect met tientallen filmfragmenten telkens als voorbeeld voor een periode in zijn acteursleven.

Weinig of geen getuigenissen. De verteller haalt wel enkele citaten aan, zoals "Hij was zo verschillend en toch telkens dezelfde" verwijzend naar zijn echt Fransman zijn (geslaagde titel van de film trouwens) en de documentaire eindigt met een zingende Gabin uit zijn beginperiode en verwijst naar een liedje dat hij in zijn laatste jaren nog bracht "On sait jamais".

Mooi document.

Het is wel mooi en, af en toe (zoals op het einde), een beetje ontroerend om de vriendschap tussen beide vrouwen gade te slaan, maar eigenlijk ontbreekt er wel een sterk, overtuigend verhaal.

Het speelse, nonchalante karakter van Frances wordt toch wel passend weergegeven door Greta Gerwig en ook tegenspeelster Mickey Summer overtuigt in haar rol.