Opinions

Geen meesterwerk deze film die echter, naast de klassieke battles en gruwels van de oorlog ook het accent legt op de trauma's die blijven hangen, het relatief begrip "held" en vooral de hypocrisie in het Amerikaans thuisfront waar alles in commerciële banen wordt geleid en het echte medeleven moet wijken voor show.

Duurt ook wat lang en is niet altijd heel duidelijk met de vele tijdssprongen (Tijdens, onmiddellijk na en veel later na de oorlog) en de vele acteurs.

Liefde, edelmoedigeid en eerlijkheid halen het op politiek machtsmisbruik en corruptie.

Dergelijke films rolden destijds aan de lopende band uit de Hollywoodstudios.

Enige zorg voor de regisseur was er uit te geraken met een voor het publiek aanvaardbaar en geloofwaardig verhaal en dit is hier opperbest gelukt. Op de "quick romance-marriage-divorce" na, zit alles best in elkaar en Joan Crawford was een actrice die de film altijd nog wat hoger op tilde.

Met "Flanders" wordt wel Noord-Frankijk bedoeld waar de film zich gedeeltelijk afspeelt.

Harde en realistische film, met weinig woorden maar des te expressieve beelden.

De hoofdactrice speelt de rol van een wankel jong meisje, dat leeft in twijfels en niet bepaald karaktersterk is wat het begrijpen van haar houding niet eenvoudig maakt. In feite geen groots verhaal, maar het volstaat om de horror en de gevolgen van de oorlog in beeld te brengen. Bepaalde scènes zijn inderdaad zeer wreedaardig.

Het blijkt dat het hier om niet-professionele acteurs gaat.

Doordeweeks misdaadfilmpje met de oerklassieke ingrediënten, voorspelbaar en met een Raquel Welch die perfect gichelt maar slecht acteert.

Knappe en boeiende verfilming van dit waar gebeuren, met uiterst overtuigende vertolkingen, inzonderheid van Greg Kinnear. Ook Lauren Graham en good old Alan Alda konden bekoren, deze laatste in een eerder kleine maar mooi gebrachte rol.

Van Marc Abraham zag ik nog geen film, maar hier heeft hij toch flink werk geleverd.

Een minpuntje ? Wellicht zal het origineel proces toch wel technischer geweest zijn dan zoals nu, eerder los en af en toe grappig, maar geen bezwaar.

Het duo Nikolaj Lie Kaas-Fares Fares is ons ondertussen al wel bekend en met hun optreden, menselijke trekjes inbegrepen, zijn we al wat vertrouwd. Betekent evenwel niet dat ze gaan vervelen. Integendeel, ook in deze "Flaskepost fra P", zitten ze in een sfeervol en spannend intrige verwikkeld.
Godsienst en geloof, kidnapping, psychisch gestoord zijn en de wetenschap dat in het slot er toch iets positiefs overblijft zitten in deze "afdeling Q-film verwerkt. Het leidt tot een goede thriller met keurige vertolkingen.

Vond beide hoofdacteurs, Michael Caine en Demi Moore, de sterkste punten van de film.

Het verhaaltje ? Och God, ja....Niet meer dan doorsnee zaterdagavond filmvertier. Een zekere spanning, dat wel, maar toch te nemen met een dikke korrel zout.

Toch maar best dat de acteerprestaties op peil zijn (Vooral Dennis Quaid typeert zijn personage zeer goed), want de film op zich is in het middenstuk maar al te slap en lijkt dan meer op een pretentieloos romantisch gevalletje. De beginscènes houden wel drama en spanning in, maar het waarom van de ontknoping in het verhaal lijkt mij niet duidelijk.

Merkwaardig toch dat ge zo'n oldie in één adem uitkijkt. Het is heerlijk filmmateriaal ook.

Greta Garbo is de femme fatale in een sterk dramatisch werk. Dat sommige scènes lang uitvallen is gewoonweg normaal en dat men het gevoel krijgt dat er flink aan overacting wordt gedaan vloeit van zelfs voort uit het feit dat bij gebrek aan gesproken woord, acteurs gevoelens heel duidelijk moesten overbrengen.

Beslist één van de betere stille films die ik zag.

De sfeer van deze film is typisch Chabrol : suspense, zwoel, broeierig en tegenstellingen tussen liefde en sympathie enerzijds en arrogantie en haat anderzijds.

Een beetje vergezocht en de actiekijker op zijn honger latend. Het slot is de synthese : onverschilligheid en egoïsme zijn noch in de families noch in de maatschappij weg te denken.

Onthou vooral de karakeristieke act van Suzanne Flon, die ik pas leerde kennen in "L'Eté Meurtrier" (1983) en pas later in haar vroegere rollen als jong meisje.

Jacques Deray - die bij mij mijn weten nooit een uitschieter bracht - zit in de jaren 70 volop in zijn Alain Delon periode.

"Flic Story" is daar een voorbeeld van en meteen wel één van zijn betere werken.

Eigenaardig dat de titel wordt doorgeschoven naar de rol die Delon speelt, niettegenstaande hier toch het verhaal wordt gebracht van een Franse topgangster die werkelijk heeft bestaan en die in 1956 werd onthoofd.

Maar goed, de eerste helft van de film wekt het scenario voldoende aandacht en wordt alles vlot verwerkt, maar nadien stuikt de film wat in, met cliché's als commissarissen die zich opwinden, rechercheurs die van hun taak ontzet worden enz...

Het slot houdt dan wel nog enkele geslaagde scènes in.

Delon en ook een aantal Franse halfgoden in de film zijn goed. Meer dan verrassend goed is Trintignant als de koele, bijna psychopatische killer.

Een stuk rampscenario en een flinke portie teleurgang van een alcohol- en drugverslaafde.

Meerdere sterke en geslaagde scènes maar natuurlijk, naar het einde toe, toch weer een stuk overbodige sentimentaliteit.

Denzel Washington hoeft geen krans en overtuigt des te meer.

Goede film, soms wat langdradig overkomend, maar in zijn geheel toch voldoende boeiend.

Het eerste uur is van uitstekende makelij waarbij de kijker beslist geboeid en nieuwsgierig naar de afloop toekijkt.

Nadien komt er heel wat actie, eigenlijk onverwacht van die aard, in een slot dat eigenlijk ontgoochelt en eerder onwaarschijnlijk overkomt.

Het acteerwerk is goed met een erg overtuigende Jodie Foster.

Het nieuwtje is er al lang vanaf, natuurlijk, maar toch nog eens de Flodderfamilie aan het werk gezien en met plezier naar de onhebbelijke gekkernij gekeken.

De vuurhaard-scène duurt wel iets te lang, maar dat maakt niets uit. "Laag" tegen "Hoog" en "Laag" haalt het. Zo verkneukelt de kijker zich het best.

Aangenaam verrast. Meryl Streep bijna als een soort violon d'Ingres. Raar, maar af en toe moest ik denken aan Hyacinth Bouquet als ik haar bezig zag. Ze kan werkelijk alles en wie er ook goed was, waren Hugh Grant, als de bemoederende echtgenoot en ook Simon Helberg, als de pianist die zijn ogen en vooral zijn oren niet kan geloven.
Naar verluidt gesteund op ware gebeurtenissen. Straf. Hoe ijdel en zelftevreden kan een mens zijn en hoe gemakkelijk is de massa te manipuleren !
Goed camerawerk, decors en opbouw van de film. Veel grappige situaties en wat medelijden en tederheid als Florence de kritiek van de pers verneemt al stapt ze daar toch energiek overheen, want Zij heeft in Carnegie Hall gezongen.
Omdat ik er toch wel plezier aan beleefde, een kleine 4.

Braziliaans film over de Amerikaanse dichteres Elizabeth Bishop over haar langdurig verblijf in Brazilië en haar lesbische relatie aldaar.

Leek mij in het begin van de film wat aarzelend, de juiste toon zoekend en niet zo echt overtuigend inzake acteerwerk, maar gaandeweg verbetert dit allemaal, gaat de film meer boeien, zit in het intrige voldoende kracht en gevoel en is het zeker een pluspunt dat de relatie toch discreet wordt voorgesteld.

Ook mooie fotografie, keurige, aanvaardbare dialogen en ook zachte, doorgaans romantische muziek, met eventjes een fragment van Ella Fitzgerald's schitterende "Reaching for the Moon".

Sterk portret van uit zich levenslustige kinderen in een kleurrijke omgeving, op een boogscheut van de luxe, maar totaal niet beseffend in welk troosteloos, grauw tot miezerig bestaan ze worden groot gebracht, zonder enige hoop op een beter leven.

Moonee heeft dan nog de pech van een moeder te hebben die geen ernstige verantwoordelijkheid op zich neemt, die in oneerlijkheid en brutaliteit leeft en dat ook aan haar dochtertje overbrengt. Respect is ver te zoeken.

Een gedurfde film die het leven in dergelijke blokken met mensen zonder een vaste beet in het leven, scherp belicht en daarmee meteen de kansarme toekomst van de kinderen naar voren schuift.

Wonderbaarlijke shots van de kleintjes en daarnaast ook doorleefde vertolkingen van Willem Dafoe en Bria Vinaite.

Wijlen Jean Rochefort, lievelingsacteur, in zijn laatste film, een komedie, maar zeker ook een drama, want naast het grappige van bepaalde toestanden, is er zonder twijfel de ernst van het oud zijn dat gepaard gaat met geheugenverlies en verwarring.

Rochefort en Sandrine Kiberlain zijn op hun best in deze film waar de relatie vader-dochter toch ook scherp en soms emotioneel getekend is en die vooral opvalt door zijn bijzondere verhaalstijl waarbij realiteit wordt afgewisseld met wat zich afspeelt in het hoofd van onze Claude.

De kijker heeft het wellicht niet onmiddellijk door, maar éénmaal zover, lijkt dit toch een meerwaarde voor de film te zijn

Lachbuien zijn er amper aan besteed, maar de film koppelt realiteit aan charme en weet toch ook wel wat te ontroeren.

Jean Rochefort in dergelijke toestand. Het stemde me meewarig denkend aan de vele mooie filmervaringen die de man ons bezorgde.

Ooit was er "Waltz with Bashir". Nu is er "Flugt" dat de volle aandacht verdient.

Een merkwaardige documentaire-animatieproductie dat best uitblinkt door zijn originaliteit. Bevat gefilmde archiefbeelden, de scenes waarbij Amin tot zijn verhaal komt en vooral dat in fraai animatiewerk opgemaakte verhaal zelf, met minstens één adembenemende scène: de boottocht.

Zoveelste film over hoe een groeiend deel van de mensheid op de vlucht is...Deze keer in een origineel kleed gestoken, maar niet minder indruk makend.

Toch één van de betere "Dikke en den Dunne".

Natuurlijk met het overklassiek gedoe van de twee : Oliver die, naïef en zelfverzekerd, even de klus gaat klaren maar uiteindelijk het slechtoffer wordt van de onhandigheden van vriend Stan.

Sommige van hun films zijn heel matig maar deze keer toch enkele grappige scènes zoals deze aan de boorden van de Seine, hun onwetend optreden tov de militaire overheid, de ontsnapping ("Where are we going ?" - "We're making our escape" - "Is it allowed ?"), de zeker geslaagde vliegscène met uiteindelijk nog een origineel slot. Dat ge daarnaast de zich herhalende toestandjes van het hoofdstoten, struikelen en met water gieten, moet doorstaan, is niet zo erg. Uiteindelijk moet ge er toch mee lachen. Het hoort er nu éénmaal bij.

Zakenleven op de proef gesteld en wie het haalt, bezitterigheid en geld tov hart en emotie , wordt in deze "Flying Home" rustig, en al bij al genietbaar, uit de doeken gedaan.

Ontbreekt het wat aan dynamiek, De Ruddere laat niet na het Vlaamse volksleven aan bod te laten komen, over de vroege pint, de frietjes met mayonaise, de tapbiljart, de duivensport, de kerkhoven van WO I tot de kusjesdans toe.

Het slot is voorspelbaar, maar schaden doet het niet.

Een documentaire, hier dan nog met een belangrijke wereldpoliticus als centraal punt, is steeds interessant om gebeurtenissen die de ganse wereld aanbelangden vanuit een bepaalde invalshoek te zien uiteenzetten.

Deze documentaire is wel het volgen waard maar, zoals steeds, blijven de echt pertinente vragen onbeantwoord en in de plaats komen er zo van die algemene wijsheden als "De mensheid zal nooit veranderen" en "Geen vergissingen maken is uitgesloten" enz.

Bovendien vond ik hier nogal veel details, anecdotes eigenlijk, aan bod komen : kennismaking met zijn vrouw, de keuze van de plaats waar Kennedy begraven werd, een afscheidsceremonie....Had niets met de documentaire te maken...

Gebaseerd op een theaterstuk van Victor Hugo, deze plezante, burlesque, vaudeville-komedie en voor de liefhebbers van de Funès-drukte zeker een topper en eigenlijk ook nog zo slecht niet.

Yves Montand gaat vlot in het gedoe mee.

De matrozenpakjes openden de weg naar romance en muziek. Hollywood smeet in de jaren 30 Fred Astaire in de ring om zich van sukses te verzekeren en deed dat ook in de 40-er jaren met Sinatra en Gene Kelly ("Anchors Aweigh" en "On the Town").

Het plot speelde amper een rol, wel to face the music and dance.

Originele voorstelling van de emotionele werking van het hart.

En dat dat orgaan even op de dool gaat behoort tot het leven.

"Volg uw hart en alles komt goed", een cliché dat we al vele malen als raad heb moeten aanhoren in films of wat dan ook.

Best prettig was dat gefloten melodietje wanneer er weer plaats was voor hoop, beterschap en misschien een nieuwe...

Zeer matig avonturenfilmpje met vooral een ellendige montage.

Pitloos erg ingewikkelde historie die amper kan boeien.

Actiescenes tot daar dan toe en de acteurs zitten wel goed in hun rolletje, maar ook dat kan de film niet tot op een behoorlijk niveau tillen.

Komedie waarbij er weinig moet worden gelachen over een loser die zich een macho-cultuur aanmeet.

Matig.

Stewart Granger en Jean Simmons staan garant voor een degelijke rolinvulling van een spannende en onderhoudende thriller. Een intrige dat zeker kan boeien, een strategisch spel, wisselend meesterschap van één van beide hoofdpersonages en vaak met ironische knipoogjes.

Een onafwendbaar drama in het slot, dat best verrassend uitvalt.

Zeer degelijke en klare opbouw;

Klassenonderscheid in de roaring twenties met de man uit de uptown die zich een nieuwe wagen aanschaft omdat de kleur zou passen met deze van zijn nieuwe broek en de man uit de downtown die verklaart dat het lang geleden is dat hij nog eens een pak had zonder strepen.

Humor is nooit uit de lucht, al is deze van het begin van de film vooral fijner dan het burlesque-fysieke dat daarna volgt. Dat er cliché's onder de gags zitten is onvermijdelijk: Charlie en Buster, alhoewel verschillend, kruisten onvermijdelijk het pad van deze "acrobaat" Harold Lloyd en men kon het gewoon niet laten, wetend dat het toch op de lachspieren zou werken.

Kan niet aan "Safety last" tippen maar bezorgde toch een portie filmplezier.

En het klassenonderscheid ? Zou de liefde dat overstijgen ?

Muzikale film met heel wat songs uit WO I. Een doorsnee product met een jonge Judy Garland en een als steeds overzelfbewuste Gene Kelly die beiden doen waarvoor het publiek toen in dichte drommen naar de cinema kwam : zingen en dansen. Voor de rest is de film, zoals de meeste van dergelijke producties, eerder aan de lichte kant.

Merkwaardig is dat in alle muzikale films (en ook andere) uit die periode, de hoofdrolspelers, ook al zijn ze in het verhaal van gewone komaf, heel chic zijn uitgedost : smoking, hoge hoeden, weelderige toiletten voor de dames en ook champagne, kaviaar, taxi's en fooien ten alle tijde. Het kon niet anders dan dat het amerikaans publiek, dat toch uit die moeilijke jaren 30 kwam en nu ook nog WO II beleefde, erg gesteld was op deze voor haar ongrijpbare glamour en glitter. America, a land of dreams and a dreamland....Dit terzijde.

For Me and My Gal : onschuldige verstrooiing, met populaire liedjes en Judy en de stem van Martha Eggerth.

3*