Opinions

Naar een waar gebeuren, zo te zien na het lezen van de epiloog. Spijtig dat er niet meer uitleg was welke gegevens uit het dossier doorslaggevend waren bij de rechtspraak.
Een thema dat nogal in is de jongste tijden en zoals gebruikelijk ligt macht aan de basis van het onheil.
Tegen de borst stotend is zeker hoe dit machtsmisbruik gemakkelijk tot stand komt en hoe het later kan worden weggemoffeld.
Kijkers kunnen zich wellicht vragen stellen over de uitleg van het slachtoffer kort na de feiten en terecht vind ik.
Het toont echter alleen maar aan dat dergelijke nare ervaringen, zeer uiteenlopend kunnen beoordeeld worden door jongeren waarbij zelfs een zekere berusting niet onmogelijk is.
Op te merken dat ook de vader niet vrijuit gaat en merkwaardig is dat hij een straf krijgt voor smaad aan een minister en niet voor zijn onverantwoordelijke houding tov zijn dochter.
Goed acteerwerk.

"Het geluk komt in vlagen maar is best met twee af te dwingen maar dan alleen met de juiste twee", lijkt mij zowat de hoofdgedachte in deze fantasievolle, tedere (ondanks het lugubere van het messenwerpen), zwart-wit film die naast het puik niveau van het acteren, ook cinematografisch mag gezien worden.

De zeer mooie en gevarieerde muziek speelt zeker ook een hoofdrol in deze prent, en zo was het erg aangenaam nog eens Benny Goodman aan het werk te horen met het ingetogen "Goodbye" en het uitbundige "Sing, Sing, Sing", naast andere muziek en songs, keurig en passend ingelast.

Gevatte casting van Annette Bening voor deze rol, overigens uitstekend vertolkt naast een even overtuigende Jamie Bell.

Eigenlijk dragen beide acteurs deze film, een best originele story toch van de liefdesrelatie van een Britse toneelspeler en een wispelturige en verleidelijke filmdiva op haar retour.

De film schuift wel enkele weetjes naar voor van een Gloria Grahame, een wulpse en voor de sensatiepers uit de jaren 40/50 een dankbaar onderwerp. Het verhaal wordt opgediend met tijdsprongetjes - het verschil gaat over een paar jaar - wat de film uit het vlakke houdt.

Genietbare film, verrassend eigenlijk. Hij brengt mij de rollen die Gloria Grahame lang gelden vertolkte in herinnering en hoe ze er op stond er heel verleidelijk uit te zien, wat ze ook was.

Mooie muziek in de emotionele momenten. De locaties stralen Britse filmmakelij uit.

Vierde film die ik zie van de Franse regisseur Philippe Lioret en weer een heel degelijk werk.

Vrij naar een roman van Jean-Paul Dubois is "Le Fils de Jean" een sobere en tevens gevoelige film van een man die te weten wil komen wat voor persoon zijn vader was en daarbij voor enkele verrassingen komt te staan.

Rustig verhaald terwijl ge toch druppelsgewijs de spanning naar een ommekeer voelt toenemen.

Wars van sensatie en naar het slot toe toch niet zonder emotie.

Uitstekende vertolkingen. Te citeren zijn zeker Pierre Deladonchamps, Gabriel Arcand en Marie-Thérèse Fortin.

De openingsscène met de sadistische marteling zet in zekere zin de toon in van deze film die toch wel heel veel koele onverschilligheid onder de personages vertoont met zeer afstandelijke dialogen er bovenop.
Raar, maar ondanks de vaak trage ontwikkeling is het een film die je in de ban houdt.
"Ik hou van niemand", zegt Vincent, maar naar het einde toe is er een totale ommekeer. Vincent heeft ontdekt dat zijn vader een verwerpelijk personage is uit een bedorven milieu die voor niemand respect opbrengt, behalve voor zichzelf, en dat zorgt er voor dat hij kan vriendschap vinden en zelfs iemand kan gelukkig maken: zijn moeder.
Welke les uit deze film te trekken valt is me niet direct duidelijk tenzij misschien dat realiteit soms volstaat om vooroordelen en pessimistische levenswandel de rug toe te keren.

Omwisseling van babys en de gevolgen daarvan zijn zondermeer dramatisch. Als dat dan gebeurt bij twee vijandige bevolkingsgroepen, is dat des te pijnlijk en eigenlijk zo extreem dat het bijna voer lijkt voor een komedie.

Lorraine Lévy evenwel maakt er een gevatte, gevoelige prent van, zonder hoogdraverij en die eigenlijk, doorheen de problematiek, een positieve boodschap inhoudt.

Goede sfeerschepping en zeer keurig acteerwerk van alle medespelers.

Geen denderende gebeurtenissen maar een klein stukje uit het leven van een zuidfranse familie.

Heel eenvoudig en met dat typisch frans gedoe : spontaan, erg competitief en scherp in bewoordingen en kritiek en soms verrassend licht geraakt. Denk dat die acteurs hier weinig moeite moeten doen en eigenlijk grotendeels zich zelf blijven. 'k Hou er wel van. Vond de landschapfotografie ook erg mooi.

Het eerste halfuur van de film volgt de camera bijna uitsluitend de bewegingen, vooral het hoofd dan, van Olivier en pas heel langzaam wordt er één en ander duidelijk.

Ben nooit echt "in" de film geraakt.

Heb van de gebroeders Dardenne, voor mij althans, beter werk gezien.

.

Prachtige portrettering van een groep gepensioneerde toneelspelers waarvan de meesten nog begaan zijn met hun vroegere job, de belangrijke rollen die ze ooit hadden willen vertolken maar het nooit zo ver brachten. Sommigen waren "comédien, mais sans public", zo zegt er ééntje.

Knappe enscenering van Duvivier - hoe meer ge van die man te zien krijgt, hoe meer waardering hij opbrengt - in een film die kan rekenen op het talent van een Michel Simon, Louis Jouvet en Victor Francen die dan ook alles geven om heel wat emoties - pessimisme, tederheid, gekheid, afgunst...- in hun rol te steken.

Is de film artistiek smaakvol, er zitten ook heel wat sociale aspecten in, zoals de home die met liefdadigheid in leven wordt gehouden of iemand die zegt "acteurs zijn lang geen gewone werknemers"...

Op ware feiten gebaseerd. OK, maar vond het gehele proces, de fratsen van Vin Diesel inbegrepen, toch maar een flauwe bedoening : matige pleidooien, geen harde bewijsvoering en de wijze dat wordt aangetoond dat het proces aanmoddert ("De tijdt vliedt" zegt Vin Diesel) en maanden in beslag neemt kwam verrassend over en wordt nagenoeg niet aangevoeld.

Johnny Depp in een voor hem ongewone maar wel uitstekende rol in een even uitstekende film.

Fantasie, geloof en emotie leiden naar een betere wereld, die ge normaal niet als vindbaar acht, is zowat het thema van deze film, waarin ook de youngsters overtuigend acteren en er ook veel verdienste is omwille van de decors, costumering en eenvoud in de dialogen.

Julie Christie, een dagje ouder, heeft nog altijd die magische uitstraling.

Genietbaar filmpje, grasduinend in heel wat duistere menselijke houdingen als daar zijn ongecontroleerbare woede, corruptie, wraakgewoelens, geweld, onverschilligheid, fanatieke opvattingen...

Goed acteerwerk.

Precies op lengte en meerdere keren verrassend uit de hoek komend.

Spectaculaire beelden en zeggen dat er nog wereldleiders zijn die de klimaatveranderingen en de toenemende natuurrampen minimaliseren.

Goede documentaire met een iets te lange epiloog.

Het is waar dat de requiem-muziek soms dreigt de film fun rond de verbluffende beelden te bedreigen, maar het is ook waar dat het spectaculaire van wat men te zien krijgt, toch weer de nietigheid van de mens tov dit natuurgeweld illustreert. Ongelooflijke kracht en ongelooflijke snelheden waarmee het gevaar zich verplaatst.

Geboeid gekeken naar wat dit bolleke waarop we leven in petto kan hebben.

De betere western uit die periode. Blijft misschien wat hangen in het middenstuk want het is niet de klassieke, actievolle western, met revolverhelden alom maar eerder één met gewoon een dramatisch, met menselijke gevoelens opgebouwde, intrige.

James Stewart zet een puike, overtuigende vertolking neer van de "sheraf" uit een onooglijk kleine, vreedzame gemeenschap die met ongekende, gewelddadige problemen wordt geconfronteerd.

Verdienste van de film is het crescendo in het gebeuren en uiteindelijk een slot dat iedere westernliefhebber moet bekoren.

Vader-zoon-relatie staat centraal in deze film die het gegeven uitspant over twee periodes in het leven van de familie.

Een klassieke en vaak geziene methode, die hier wel best meevalt.

Eigenlijk overheerst de psychologische inpact deze film, de onderlinge relaties en het verwerken van wat vroeger was en wat nu zou moeten of kunnen zijn. Daar gaat het om en daar moet de kijker het mee stellen. Zeggen dat de karaktertekening uitstekend is, durf ik nu beslist ook weer niet. Film kan evenwel bogen op een sterke cast.

Het personage die de Dafoe vertolkt lijkt me toch erg extreem.

Tegenvaller. Eigenlijk gered door het acteerwerk van enkele doorwinterde vakmensen.

Te lang, verwarrende drukdoenerij en uiteindelijk soms saai.

Aanvankelijk dacht ik : dit wordt een marteling en waar is die Chris Van Den Durpel die ons op TV zo dikwijls had doen genieten van plezierige typetjes !?

Gelukkig komt er gaandeweg meer vaart in , worden de situaties enigszins geloofwaardiger en de komische gezegden geslaagder.

Al blijft het karikaturen en op TV-feuilleton-niveau, al bij al toch geen zo'n slechte film.

Er is vooreerst het spectaculaire, acievolle en avontuurlijke achtervolgingsgedeelte, de onschuldige mens als een crimineel opgejaagd, dat volle aandacht verdient, spannend en boeiend is.
Maar er is vooral in het slot en dit is toch wel de essentie van de film : de gebroken man, opgezadeld met de verschrikkelijke herinneringen aan de horror van de Vietnamoorlog en die hier, op het homefront, noch aanvaarding, noch waardering ervaart
Inhoudelijker dan wat aan Rambo-films zal volgen en ook hier maakt Stallone indruk. Ook Brian Dennehy zet een goede vertolking neer.

David Wilkinson had er heel wat recherchewerk voor over om de figuur van Louis Le Prince naar voren te schuiven als de allereerste filmmaker.

Heel wat meningen van wetenschapppers passeren de revue en komen er ook geschriften en technische uitleg aan te pas.

Interessant blijft het evenwel toch en ook met een zekere sappigheid wat zich bijvoorbeeld uit in de komische noot over het mysterie van het einde van Le Prince in het slot van de film.

Goede documentaire, vond ik.

Best plezierige, schalkse film als zuivere ontspanning met alle acteurs knap in hun rol. Connery en Sutherland in hun zoveelste gedaante. Britse flair en humor.

Knappe film die je niet alleen meesleurt in een historisch wetenschappelijk en toch risicovol en avontuurlijk gebeuren, maar terzelfdertijd ook de mens op het voorplan brengt. Er wordt voldoende aandacht besteed aan de familiale impact van het project en de politieke en sociale reacties. Naast het visuele is het de goede dosering van die elementen die de film zo geslaagd en toegankelijk maakt.

Keurige opbouw dus en overtuigend acteerwerk.

Degelijk gemaakte, vlot verhaald biopic met geslaagde, geloofwaardige acts, zonder sentimentele overdrijving en om te eindigen nog een spectaculaire hommage aan de Spitfire.

Gemaakt in 1942, in volle oorlog, geeft de film ook wel de juiste sfeer aan van de periode die WO II voorafging : de gedecideerdheid en geloof in eigen macht bij de Duitsers, de twijfels en de late reactie bij de Britten.

Sterke en mooie film waarvan hierboven al veel waarheden zijn verteld.

Het meest merkwaardige komt evenwel steeds terug namelijk dat Toller, na zijn kennismaking met de milieu-activist, meer en meer de mening aanhoudt dat de Kerk niet echt in de realiteit van de wereldproblematiek zit. De discussies met zijn oversten maken dit duidelijk en de vele beelden van misdaden tegen de natuur wijzen toch op het drama van de teleurgang van ons leefmilieu.

Een enig mooi beeld is waneer Toller en Mary even gaan zweven en zich kort van alle problemen afwenden.

Sterke vertolkingen over de ganse lijn met toch een speciale vermelding voor Ethan Hawke.

Filmisch ook best genietbaar met knappe beeldcomposities en de dreigende soundtrack naar het slot toe.

Wervelende boevenkomedie met een top-cast.

High-Quality, by all means.

Jammer dat het naar het einde toe, naar mijn gevoelen toe, toch iets te burlesk is, maar dat was "The Lady Killers" (1953) ook, maar dan toch subtieler.

Weer zo'n goed, maatschappelijk geladen Brits filmpje (had van Ken Loach kunnen zijn) met deze keer een asociaal en vereenzaamde tiener in de hoofdrol, trouwens goed vertolkt door Katie Jarvis. Ook Michael Fassbender acteert goed.

Depressieve toon, alhoewel ook uitzicht op beterschap.

Een thema dat leeft.

Geen echt "drunken sailors" maar een groep vissers die over voldoende zangtalent en "sound" beschikten om de toplists te halen. Niet zonder de steun van een sympathieke man uit de platenbusiness, charmant vertolkt door Daniel Mays.

Naar een waar gebeuren, aangenaam filmpje. De onvermijdelijke romantiek en een vleugje karikatuur nemen we er graag bij.

Het is des te ontroerender wanneer een dodelijke ziekte jongeren treft die geen kans krijgen en de pijn moeten verwerken van het besef wat het leven hun had kunnen bieden maar aan hun voorbij gaat.

De makers zijn er alleszins in geslaagd emoties uit te lokken, maar naar het einde toe lijken er toch meer en meer sentimentele scènes binnen te sluipen die minder echt overkomen dan deze waarin bijvoorbeeld een uitstekende Haley Lu Richardson de dapperheid van het hoofdpersonage onderstreept met haar enthousiaste videoboodschappen.

Niet de enige keer dan Mervyn LeRoy de duivelse kant van de journalistiek hekelt, maar hier toch zeer expliciet. Natuurlijk is er altijd ééntje die spijt krijgt maar daarvoor zijn we ook in Amerika..
Het valt toch een beetje op dat heel wat acteurs in de film uit het stille-film-tijdperk stammen, want er zit wel een vleugje overacting in, zeker in het verwarrend begin op de redactie en later ook wel in Nancy's omgeving, doet het het melodramatische tintje van de film enigszins toenemen.
Het laatste gedeelte van de film is veruit het beste, dit nadat het drama zich begint af te tekenen.
Opvallende verschijning in de film is deze van Boris Karloff, een acteur die wereldberoemd werd voor één bepaalde soort van rollen en eigenlijk is hij ook hier niet zo'n brave.
Goede film, zonder meer, die inhoudelijk zeker iets te vertellen heeft en in het slot aan kracht wint, wat hem aan een goed cijfer helpt.

Goede film, boeiend, vooral om de conversaties en bedenkingen, maar wel wat langdradig en overladen.

Hoofdacteurs zijn zeer goed.