Opinions

Aardig begin met een...folks are throwing shoes and rice. Eindelijk dat gezegde in beeld.

Klassieker met als hoogtepunt in het amusante plot de belevenissen rond en in Busters huis, zoals verwoord, van het merry-go-round type.

Verbaas mij steeds over de kundigheid waarbij dergelijke filmpjes - 100 jaar oud, weet je wel - worden gerestaureerd en hoe ze genietbaar zijn.

Heel weinig te beleven in deze film die zonder twijfel iets inhoudelijks wil vertellen over een jongeman in zijn laatste levensdagen, maar er niet in slaagt echt door te dringen of dit onderwerp gevoelig te benaderen.

Marlon Brando in de hoofdrol en in de regiestoel in een western die aanvankelijk met elementen als roof, leugen, verraad en wraak wel wat beloften inhoudt maar deze toch niet volledig inlost.

Behoorlijk lang, met "stilstaande" passages en met een liefdesverhaal dat zich vaak als hoofdbrok opwerpt.

Fans van de echt gunfights zullen mogelijks wat ontgoocheld zijn terwijl anderzijds de zin naar karakterstudie toch wat inhoudt verleent aan deze prent waar ik een kleine 3,5 aan toevertrouw.

Omwille van de quick-talk en een uitvinding die boven mijn fantasie uitsteekt, het filmpje toch maar een tweede keer bekeken.

Een one-minute-time-machine ! Ge kunt het maar bedenken...

Al bij al wel grappig en zeker origineel én James mag gerust gecast worden voor om het even welke sterfscène.

Billy Wilder dierf het aan een komedie te maken rond de Koude Oorlog, nochtans een zeer ernstig gebeuren in die tijd.

De film steekt vol met gevatte, grappige, stekelige gezegden over politieke toestanden en personen en feiten uit die tijd, waarbij zowel het Westen als het Oosten het moet ontgelden.

James Cagney zet hier op hoog niveau, zoals meestal, als driftige doordrijver, een rol neer die hem het best ligt.

Naar het einde toe wordt het tempo nog opgedreven : het was wel maar langer hoefde niet.

Naar een waar gebeuren waarmee filmische toch wel iets meer had kunnen worden gedaan. Vooral de montage valt tegen wacht de hechtheid van het verhaal schaadt en eigenlijk scheert de regie ook geen hoge toppen.

Wat tenslotte eveneens ontbreekt zijn een paar sterkere acteurs dan wat nu wordt voorgeschoteld.

Teleurgesteld.

Toch wel van een filmische schoonheid dit bijzonder kijkstuk met zijn mooie beeldcomposities en zijn maatschappelijk bedenkingen over heden en verleden.

Film die wat blijft hangen en ook de bijna mytisch verschijning van een uitstekende Tilda Swinton is niet direct van het netvlies.

Eenvoudige en rake dialogen. Mooi idee dat de liefde het langs stand houdt.

Het laatste gedeelte van de film maakt veel goed, maar helaas niet alles. Daarvoor was het eerste uur te oppervlakkig en echt niets interessants verhullend en al te veel clichématige vriendschap, net als de dialogen. En het "3 jaar later"-slot was totaal overbodig en meteen de goede indruk van net daarvoor weer naar beneden halend.
Aangelokt door de goede cijfers, maar niet beantwoordend aan mijn verwachtingen.

Meer nog dan de fictiefilms over de oorlogen in het Midden-Oosten laat deze documentaire u onthutst achter en begrijpt u hoe de mens, in dergelijke omstandigheden, zichzelf niet herkent en hoe de trauma's achteraf dramatische proporties kunnen aannemen.

Oorlogscorrespondent Michael Mare bezorgde de filmmakers overtuigend materiaal die de oorlog in zijn onmenselijke facetten laat zien en u met de neus op de harde feiten drukt.

"Geen kinderen hebben is niet het ergste wat je kan overkomen..." maar voor Jake en Elena geldt dat niet en er volgt een breuk.

Maar de tijd heelt wonden en als de liefde sterk genoeg is, kan de toekomst je nog toelachen.

Geen weeergaloze liefdesrelatie film maar toch van degelijke makelij en die vooral gedragen wordt door beide hoofdrolvertolkers die volop hun veelzijdigheid in het acteren bewijzen. Josh O'Connor, die ik onlangs zag als de ongelukkige zoon in "Hope Gap" - O'Connor lijkt mij momenteel in - doet dat zeker maar wat dan gezegd van de verbluffend gevoelige act van Laia Costa.

Aanvaardbaar verhaal. In een film over liefde primeren gevoelens en die zijn persoonlijk. Logika of onlogika komen hierbij niet aan te pas.

In het wereldje van armoede enerzijds en dat van politieke complotjes en corruptie anderzijds is het vooral kijken naar Anna Magnani, als voorvechtster op de barricades om menselijke rechten af te dwingen maar te gezinsgebonden om dat leven in te ruilen om mee te stappen in het welstand verlenend politiek gekonkel.

Magnani kan ook nu bekoren in deze realistische drama-komedie dat nu precies geen meesterwerk is maar toch interessant is om volgen omwille van de schets van lage sociale klasse, het gedoe van diegenen die alles naar eigen profijt regelen en het wisselend gedrag van de massa.

Toch moeilijk, zo iets. Hoofdpersonages zijn amper of niet te zien en de straatacties kunnen amper boeien, net als het gesprek zelf en tussen beide zag ik geen verband.

Jeugdfilm maar met de ellende van de oorlog, de verschrikking van de jodenvervolging en de verdeeldheid onder de bevolking als achtergrond.

Beslist een goed initiatief om de jeugd dit voor te schotelen en het verhaal van de bewustwording van de ernst van de oorlog bij kinderen en de dreiging van vrienden en vriendschap te zien verloren gaan is goed in beeld gebracht. De jongeren spelen trouwens heel voortreffelijk.

Mooi en ook spannend (nogal wat avontuurlijke actie-scènes) oorlogsdrama. Goede fotografie in de besneeuwde straten en bossen en uitstekende acteurs. Knap en gelovenswaardig verhaal gesteund op een roman van Jan Terlouw. Heel wat menselijke gevoelens en gedragingen worden keurig uitgespit.

Mooie film, cinematografisch volop geslaagd en met uitstekend dialoogwerk tussen de twee hoofdrolspelers waarbij inzake acteren mijn voorkeur gaat naar "boss" Robert Duvall.

Niet bepaald een western naar klassieke normen met veel gedraaf en geblaf, maar het slot is op zijn minst "hevig", terwijl hierbij de romantiek zielig uit de toon valt.

Oerdomme dialogen maar prachtige onderwaterbeelden en ook de beangstiging zich hulpeloos alleen in de oceaan te bevinden is goed aangebracht. Alleen duurt het allemaal iets te lang.

Verbluffende mise-en-scène.

Het begin is, Cassavetes getrouw, wat doorbijten, maar wat volgt is toch sterk.

Kijker wordt doorheen wat zich op het toneel en ook daarnaast, familiaal, professioneel afspeelt, in een resem, bijwijlen als het ware giïnproviseerde scènes, meegenomen.

Hoofdbrok is natuurlijk de psychische ontleding van de gevoelens van een toneelvedette en de weerslag ervan op de personages die haar omringen en dat Gene Rowlands hierbij een topprestatie weggeeft hoeft geen betoog. Een prestatie die deze van "A Woman under Influence" zeker evenaart.

Maar ook daarnaast (Ben Gazzarra!) is het acteren "af".

Buitenbeentje, die een tweede kijkbeurt verdient en misschien wel nodig heeft.

Oorlogsfilm gebaseerd op een historisch gebeuren en dat is zowat het enige dat de aandacht kan gaande houden.

Heel overtuigend is het allemaal niet. Het eerste gedeelte is traag en absoluut niet boeiend en later in de film wordt het dan avontuurlijk (inderdaad à la Bond).

De acteurs valt weinig te verwijten, zelfs Sofia Loren niet al verdient zij absoluut geen eerste plaats op de affiche. Daarvoor is haar rol te klein en eigenlijk van weinig tel. Maar goed, het is een knappe vrouw en de makers zullen wel gedacht hebben laat ons aan deze aantrekkingspool niet voorbij gaan. Het bewijst een beetje het matige van de film...

Degelijke film, naar waar gebeuren, over de jacht op massamoordenaar Adolf Eichmann.

Merkwaardig toch te vernemen hoe omzichtig werd tewerk gegaan, hoe niets als vanzelve gaat en hoe de groep moet zien te kunnen omgaan met twijfels en vrees.

Enkele knappe ondervragings- en overtuigingsscènes met Ben Kingsley en Oscar Isaac.

Opvallend is ook te zien hoe talrijk, sterk en zelfbewust de nazzi's zich daar in Argintinië hadden gevestigd.

Carry Grant en Tony Curtis als tegenpolen in een Blake Edwards komedie, zonder pretentie en met al te verwachten situaties en gags.

Somber naar tekening en naar inhoud.

De bestendig aanwezige dreiging van een menselijke fout met niet te overziene dramatische gevolgen.

Alleen het niet bestaan van dergelijke wapens maakt het veiliger.

50 jaar oud, maar actueler dan ooit.

Naar verluidt zou de Duitse overheid niet bepaald opgezet geweest zijn met de film : "Overspel terwijl Duitse soldaten aan het front van hun geliefden gescheiden zijn" maar uiteindelijk kwam deze mooie kleurenfilm (!), waarin romantiek en melodrama hoogtij vieren, er toch.

Heel mooie opnames (de scènes met de paarden, het gemaskerd bal, de dromerijen...) en vooral de schitterende acts. Zowal Kristina Söderbaum als Irene von Meijendorff zijn betoverend knap en Carl Raddatz zit ook heel goed in zijn rol.

Een pluim ook voor decors en vooral costumering.

De verfilming van het boek van Lisa M. Klein brengt het verhaal van Ophelia, personage uit Shakespeare's bekende "Hamlet".

Insiders gaan mogelijks de wenkbrauwen fronsen omdat het verhaal niet altijd de beroemde play precies volgt, maar los daarvan is dit toch wel een degelijke film met veel emoties en spanningen en, om de actie te volgen, met wisselende kansen op een goed of slecht vervolg voor beide geliefden.

Enkele, knappe, sfeervolle scènes en behoorlijke vertolkingen.

Enkele prachtige passages zoals de kernproef en het besef achteraf welk monster men heeft gecreëerd , waarbij de act van Cillian Murphy werkelijk verbluffend is.

Ook het cynische van de president en het slot van de film maken wel indruk en laten als besluit voor de toekomst geen twijfels bestaan, maar daarnaast is de film toch wel erg lang en flirt bij momenten met saaiheid.

Heeft ongetwijfeld veel inzet en geld gekost, als topfilm zal ik "Oppenheimer" echter niet blijven herinneren.

Dramatische en intrigerende film die in beeld is gebracht met een doorgaans stabiele camera, hetgeen, m.i., en in dit geval, de spankracht verhoogt. De kijker denkt mee met het gebeuren en het personage. Altijd mooi in film.

Minder stemmen op Moviemeter dan prijzen op het filmfestival in Cannes !?

Een sterke Emily Watson vertolkt de rol van Margaret Humphreys.

De film legt vooral de nadruk op het menselijke leed en de emoties rond deze tragische gebeurtenissen.

Jim Loach volgt perfect de voetsporen van vader Ken met onderwerpen waarin sociale achterstand en onrechtvaardigheden het hoofdthema zijn.

Drama-komedie met de kleine Mimou eigenlijk als centrale figuur, nog veel meer dan zijn vader die hij pienter observeert naast zijn familie en omgeving en ook niet ongevoelig is voor wat aan schoonheid het leven kan bieden.

Merkwaardig dat de film een politiek getinte achtergrond heeft waar ook Mimou op gewezen wordt, zij het in een zeer ruime betekenis.

Erg menselijke benadering, dit filmpje dat zeker inhoudelijk genoeg is en de nodige humor herbergt om rustig van te genieten.

Goede vertolkingen waarin vooral de kleine EL Jihani Ilyas in de smaak viel.

Stijlvolle Deense film uit de jaren 50 met prachtige, sobere, vaak doordringende beeldcomposities waar ge toch bewonderend naar kijkt ondanks de traag bewegende camera.

Tegenstellingen binnen het geloof en ook de tegenstelling geloof/wetenschap vormen het thema van deze film waarbij de eenvoudigste scènes uitgroeien tot schitterende cinema (het zoeken en roepen naar Johannes, de conversatie tussen het kleine dochterje en oom Johannes, het door vader en zoon gewoon door het raam naar buiten kijken...)

Een heel aparte, logisch en intelligent opgebouwde film.

Psychologisch portret van de oorlog in zijn anonieme gruwel.

Merkwaardige benadering aan de hand van lange, stille scenes die de ondraaglijke spanning en de bedrukkende sfeer sterk accentueren

Psychologisch portret van de oorlog in zijn anonieme gruwel.

Merkwaardige benadering aan de hand van lange, stille scenes die de ondraaglijke spanning en de bedrukkende sfeer sterk accentueren.