Opinions

Goed dat dergelijke films er zijn en deze is bovendien nog uitstekend en overzichtelijk uit de doeken gedaan.

Het leidt ons naar de politieke achter-de-schermen-wereld waarbij toch, zoals veelal, het humanitaire wordt genegeerd.

Ode aan de loyaliteit ook en met goede vertolkingen.

Het "na de gevangenis"-thema geldt zo goed als een cliché-thema in de filmwereld, maar deze "Offline" heeft wel de verdienste, inzake opbouw, de geheimen van het intrige beetje per beetje prijs te geven waardoor de film beslist blijft boeien.

Bovendien is het een sociaal drama, aannemelijk gebracht, met een groeiende emotionaliteit en dat kan bogen op goede vertolkingen.

Terwijl ik vond dat zowel Anemone Valcke en Patricia Goemaere soms eventjes naast hun rol vielen, was Wim Willaert, met zijn "verbeterd" westvlaamse tongval toch wel heel sterk. Spijtig dat Robrecht Vanden Thoren, heel expressief in "Hasta La Vista" maar een kleine rol kreeg toebedeeld.

Goede tot zeer goede film.

Film kon zekerlijk boeien en was genietbaar zolang hij beperkt bleef tot het uitwerken van een relatieconclict omwille van een origineel maar toch wel absurd idee.

Naar het einde toe gaat hij echter een tour op die ik, voor wat mij betreft, liefst voorbehoud aan de liefhebbers van het genre.

Had echt medelijden met dat jong meisje dat het stadion niet binnen mocht. De film toont het achterop huppelen van de vrouw in deze maatschappy ("Mijn vee is inschikkelijker dan jullie" zegt de soldaat tegen de meisjes) en doet dit op ee manier die de potsierlijkheid van het beleid, zekerlijk in westerse ogen, aan de kaak stelt.

Zou hoger kwoteren moest niet de film soms niet zijn blijven steken en toch een tikkeltje gebrek aan vondsten had, al zijn er mooie scènes die menselijke trekjes (de scène met de GSM, de angst bij de soldaten...) zeer goed tekenen.

Zelden was de benaming "drama-komedie" beter gekozen.

Roumania 's got talent.

Arme M. Solomon.

Uiterst grappig filmpje.

Film over een bont, rondreizend, theatergezelschap.
Een verhaal van A tot Z steekt er niet in, wel een pak aan afzonderlijke, soms elkaar rakende, menselijke belevenissen dat een even groot pak aan boeiende, doorgaans grappige, en ook niet betekenisloze scènes oplevert : de consultatie bij de gynaecoloog, het bekvechterij tussen François en Marion, de sodomie-scène en de gevolgen ervan, de "stokers"-attitude van Déloyal en de screwball-scène die er op volgt en niet te vergeten de "wie is de vader ?"-scène in de kliniek..
In het begin wat verwarrend (een haastige handcamera !) maar al vlug zijn de verhaallijntjes en de karakters gemakkelijk te volgen. Moeilijk doen ze trouwens niet. "Eigenlijk willen we niets", zingen ze in het slot en daar straalt uiteindelijk veel optimisme en onbezorgdheid uit en veegt alle drama's van tafel.
Kleurrijke personages, kleurrijk, genietbaar filmpje. Geen zuiver drama.

Film over een jonge man voor wie het tij is gekeerd. Zijn "easy life" lijkt voorbij en heeft plaats gemaakt voor realiteit en een omgeving die hem de rug toekeert en niet nodig blijkt te hebben.

Jan Ole Gerster zetten een sobere maar doordringende zwart-wit film neer, knap opgebouwd en bestaande uit meerdere eerder korte scènes, telkens met andere personages en waarbij telkens de ontoegankelijkheid die het hoofdpersonage ontmoet wordt onderlijnd.

Het geheel wordt begeleid door keurige, passende muziek (als het wat jazzy werd, dacht ik aan Woody Allen) en er zijn wel wat shots van nachtelijk stadszichten die precies de negatieve spiraal waarin onze vriend zich bevindt accentueren.

Ge kunt het moeilijk een coming-of-age-film noemen en toch stelt de film dat toch eens de ernst zal doordringen.

Keurig filmpje waarin het acteren best meevalt.

Hopelijk valt er van deze, voor mij onbekende Ole Jan Gerster, nog meer uit de bus.

We waren heel zeker vrienden, maar dat werd ons dan plots verhinderd, zodat we vijanden werden en er op het laatst alleen maar verliezers waren...
Is dat verhaal niet al dikwijls als bloed door de geschiedenisboeken gevloeid ?
Nagels met koppen dit filmpje en zeggen dat schapen zo'n brave, zachte dieren zijn.

Satirisch, humoristisch, dramatisch.

Samengevat: wat is me dat ?

Heb toch van meerdere pertinente scènes genoten, me misschien wat gestoord aan de holderdebolder afwisseling, waardoor ge gedurende de ganse film tevergeefs een lijn zoekt, maar uiteindelijk maakt de muzikale saus waarmee het geheel overgoten wel één en ander goed.

Niet te veel denken maar wat ge denkt dat er in zit er uithalen.

Ge moet van dit genre houden om dit naar waarde te schatten.

Het zijn zonder twijfel de evergreens van het duo Richard Rogers en Oscar Hammerstein II die voor mij de film maken en een flinke portie amusementswaarde waarborgen.

Verbaasd Rod Steiger in een musical terug te vinden.

Een parel van een film. Misschien op het einde wat melo maar voor de rest niets den superlatieven. Heel mooie regie, opbouw, beelden, mooie muziek naast prachtige stille momenten, symboliek (de keien, de zalmen tegen de stroom in, de zwanen) en heel knap acteerwerk waarbij ik de palm geef aan Royko Hirosue, als echtgenote van het hoofdpersonage

Amerikanen kiezen voor een huwelijkspartner zoals ge kiest tussen een blauwe of een grijze trui en lang duurt het niet.

Flauwe romantiek die gered wordt door sommige sterke dialogen en natuurlijk de presence van een Bette Davis.

Blijft een zeer sterke persoonlijkheid waarvan ik overtuig ben dat ze op scene heel weinig aanwijzingen nodig had en in haar bewegingen uit zich zelf precies wist hoe het moest.

Waarom de film destijds zo'n succes was ? Bette Davis gedurende enkele seconden alleen met pyjamavest ? Wie weet ?

Ze laten hem niet los Billy the Kid en ook nu wordt hij in een niet zo ongunstig daglicht geplaatst, in deze stevige western, die eens te meer het weinig rooskleurige en de noodzaak bewust te zijn dat eender wat gevaar inhoudt, van de far west belicht.
Grauwe film, thrillerallure die boeit tot het meeslepende slot.

Opvallend aan deze animatiefilm is toch wel het olieverfschilderij-allure dat het meekrijgt.

Natuur en mens worden hierdoor wel sterk geaccentueerd in hun bewegingen en acties.

Er is natuurlijk ook, naast het filmisch effect, het mooie van het verhaal: de vriendschap tussen de oude man en het jongetje en het dorp, de wil van de oude om niet te versagen, zijn heroïsche strijd, het avontuur...

Zeer mooi werk. Zo zie je maar dat om Hemingway's novelle tot leven te brengen er meerdere paden zijn.

A good old Disney in the good old Disney-stijl, met de romantische muziek, de idyllische beelden, allemaal goed doordacht en grappig.

De bouwvallige oude molen als een ark van Noah, een dankbare shelter for the storm.

Soms grappig maar meestal boertig en flauw.

Typische Amerikaanse komedie die graag overbluft met gekke en extreme toestanden, karikaturale figuren en veel lawaai om niets.

Met studentikoze-plus omstandigheden met veel gefeest, gezuip, geflirt en af en toe wat romantisch- of huwelijksgekibbel heeft de film een perfect decor om gek te doen. Helaas is er niet veel echte humor aan besteed.

Merkwaardig om te zien hoe de tactloosheid en gebrek aan beheersing enerzijds bij meester Søren toeneemt en anderzijds de evolutie bij de leerlingen die de zwakst van hun chef perfect doorhebben gaat van desinteresse, plagerijen tot handtastelijke pesterijen.

Eén van de bijzonderste taken in onze samenleving komt niet tot zijn recht...

Inhoudelijk sterk en zonder twijfel voer voor wat napraten na deze Zweedse film die kan bogen op stevig en natuurlijk acteerwerk en siert door zijn eenvoud.

Meer nog dan een achtergrond, is de Oekraïense volksopstand in 2013 tegen het Russisch gezin beleid, ook een belangrijk gegeven in het leven van Olga, gebrand op een goed resultaat in een Europese turncompetitie maar evenzeer betrokken met de doodernstige bedreigingen rond haar moeder en vriendin.

Fraaie sportbeelden afgewisseld met fragmenten van oorlogsgeweld.

Heel overtuigende acteerprestaties.

Het heeft me altijd wat verwonderd dat Roman Polanski zich aan deze verfilming waagde nadat vele regisseurs, TV makers hem succescol waren voorafgegaan. Het siert hem en deze "Oliver Twist" is best een zeer degelijke film. Heel goede enscenering en sfeerschepping en met uitstekende acteurs. Ben Kingsley is merkwaardig in de figuur van de oude Fagin.

Film van Jacqueline Audry uit begin jaren 50 die op verschillende punten toch wel merkwaardig is, niet dat hij zo genietbaar is.

Er komen alleen maar vrouwen in voor en het is ook een film die heel discreet - en bij de kijkers hieraangaande veel twijfels achterlatend - die het lesbisch zijn aanraakt.

Mooie Edwige Feuillère is de zelfzekere directrice die bij een aantal leerlingen liefde, of is het niet eerder bewondering, uitlokt, maar innerlijk zelf onzeker is omtrent haar gevoelens. Zij is ook erg bekwaam in het citeren van welluidende en significante teksten van Franse topauteurs en bij deze passages horen zeker wel kennis over de materie, de allusies die daarbij horen inbegrepen.

Aldus, al bij al, een niet zo'n genietbare film. Audry staat echter bekend om een vaak niet begrepen regisseuse...

Buñuel is er in ieder geval in geslaagd met deze "Los Olvidados" een schrijnend aspect van de grootstad op de hangen : de diepe armoede die leidt naar ellendige huisvesting, verwaarlozing, ongeletterdheid en straatcriminaliteit waarin de jeugd de trieste hoofdrol speelt. Iemand zegt in de film "Men zou beter de ellende opsluiten dan de jongeren."...
Een resem van schokkende scènes vult deze film die slechts één keer even optimistisch en hoopvol klinkt (de aanpak door de directeur van het gesticht) maar daarnaast ook duidelijk pedofilie en prostitutie als verdere uitlaat suggereert en verder met de prachtige scène met de nachtmerrie van een in het nauw gedreven en radeloze Pedro een inhoudelijk en filmisch hoogtepunt bereikt.
Van de jaren 50-periode, beste Buñuel die ik zag.

Met vaste camera, een beetje longshotcinema, brengt Roy Andersson een série minikorte sketches over mensen, toestanden en gevoelns die we best herkennen. Doodeenvoudige handelingen, vaak grappige wisselen af met bloedernstige. Het maakt allemaal deel uit van het leven.

De locaties zijn over het algemeen passend voor het onderwerp en af en toe is er iets op de achtergrond dat nog wat bijdraagt aan het gebeuren.

Eigenlijk had ik toch een tikkeltje meer inventiviteit en humor verwacht. Top is het dus niet. Het duurde ook niet zo lang en al bij al toch genoten van enkele geslaagde passages.

Pakkende film.

De nabestaanden van de slachtoffers van een terroristische aanslag informeren naar de uitslag van het onderzoek naar de daders en hoe meer ze hierop aandringen hoe dieper ze ontgoocheld worden en hoe vaster het besef tot hun doordringt dat er vreselijk werd geklungeld en nonchalant opgetreden om niet te zeggen om welke duistere reden dan ook gelogen en de zaak de doofpot ingestopt.

Film laat niet na de weerslag op familiaal vlak van de frustraties en het verschil in verwerking van het verdriet sterk te onderlijnen.

Er wordt goed, energiek en geloofwaardig geacteerd maar toch vooral bewondering voor hoofdrolspeler Gerard McSorley. Er dient hier aan toegevoegd dat de camera heel kundig zorgt voor uitstekende takes op de verdrietverwerkende en intrieste momenten.

Ook de chaos na de aanslag is, wars van al te schokkende beelden, tactvol en treffend weergegeven.

Film brengt het verhaal van hoe vriendschappen en liefde worden gesmoord door de druk die betrokkenen beleven onder het Palestijns-Israëlisch conflict. Deze pijnlijke teleurgang is dan ook het hoofdthema van de film, weliswaar met de oorlogstoestanden op de oorzakelijke achtergrond.

Sober, intelligent en duidelijk opgebouwde film die bovendien goed vertolkt is.

Heel dikwijls maken tijdssprongen een film boeiender en pittiger. Dit is hier helaas niet het geval, integendeel, het verhaal wordt eerder verward gebracht. Enkele aandoenlijke scènes komen de film ten goede maar over zijn geheel kan hij niet overtuigen, ook al omdat het gebeuren bijna niet aan te nemen is. Net alsof er een belangrijke schakel ontbreekt, want hoe is anders de houding van het Franse gerecht te verklaren ?

Harde en tevens emotionele film over mensen enigszins aan de rand van de maatschappij die in de gevangenis belanden.

Pessimistisch en realistisch verhaal die concreet de verhoudingen tussen het individu en de sociale, maatschappelijke instanties aanraakt en de vraag doet rijzen in hoeverre een gevangenisstraf de gevangene beter maakt.

Geslaagd in deze film zijn zekere de tedere beelden tussen moeder en kind.

Mélanie Thierry zet hier een verbluffende act neer.

Een film die je niet onbewogen laat.

De dood van een commissaris laat zijn equipe niet los en daar wordt de opvolger, zelf strubbelend met familiale problemen, het slachtoffer van.

Het is de rode draad in deze Télé-film die verder aangevuld wordt met actiescènes, waarbij harde politiemethodes, verraad en corruptie er traditiegetrouw bijhoren.

Dat de film wat doet aan karakterontleding is best ok maar het helpt hem echter lang niet boven een gemiddelde misdaadfilm uit te stijgen.

Aurélien Recoing is veruit de meest bekende in de cast en meteen ook de opvallendste.

Hoe ver reikt het verdriet om het verlies van een kind ?
Wat thrillerachtige tv-film met horror-muziek, nachtmerries en een verhaal dat we al eerder hadden ontmoet en met wat nog komt voorspelbaar.
Niettemin geen flop. Degelijke opbouw en uiteindelijk niet zo'n oninteressant gegeven.
Het acteren mag gezien.

Subtiele schets van de door overspel veroorzaakte wanorde in de relatie en het wederzijds vertrouwen van een koppel.
Pierre tilt veel zwaarder aan het overspel van zijn partner dan aan zijn eigen vreemd gaan. "Zoals de meeste mannen", bedenkt hij wel zelf maar gaat toch door met alle schuld door te schuiven en het leven van Manon, die sereniteit vooropstelt, onmogelijk te maken.
Een banaal thema toch levendig en boeiend gebracht door Philippe Garrel. De stem-over is van zoon, acteur Louis.
Overtuigend acteren. In de eerste plaats, vind ik, van Clotilde Courau.

Geen fan van horrorfilms maar de aanwezigheid van Gregory Peck, één van die Hollywood-iconen uit vervlogen tijden, maakte mij wel nieuwsgierig. Komt daarbij dat de film meer dan 40 jaar oud is en ik aldus hoopte op een zekere matiging van de horroreffecten.

Kwam wel uit zoals verwacht : Peck komt ook in dergelijke rol tot zijn recht, de plot is in de eerste plaats mysterieus en eigenlijk, wat mij betreft voor geen enkele vorm van realiteit vatbaar, de geweld- horrorscènes vallen nog mee en de film haalt zijn verdienste uit het stelselmatig opdrijven van de spanning, te eindigen met enkele climaxen en uiteindelijk het mysterie open te laten.