Opinions

Na enige jaren zullen de Fransen gedacht hebben dat er ook wel eens in een film de draak kon gestoken worden met WO II.

"La Grande Vadrouille" was daar een schitterend voorbeeld en ook deze "On a retrouvé..." is een komedie die heel veel plezierige momenten kent, zonder dat iemand er zich zou kunnen aan storen.

Jean Lefèbvre (m.i. een onweerstaanbare komiek), Pierre Mondy en Henri Guybet zijn de lolbroeken van dienst in een film die wel niet het niveau haalt van "La Grande Vadrouille" maar toch als zeer geslaagd grappig kan doorgaan.

Een beetje al te gekke Franse komedie met de klassieke avontuurlijke clichés uit dergelijke filmpjes.

Nochtans een stevige cast, maar die kunnen natuurlijk het oppervlakkige van het plot niet omzeilen. Ge vraagt je soms wat sommigen - Philippe Noiret bijvoorbeeld - in dit gebeuren komen doen.

Pierre Richard, goed omringd, in deze ondeugende, wat pikante (nochtans zijn de films met Richard doorgaans voor alle leeftijden, alhoewel deze "On aura tout vu" nu zeker niet choquerend is) komedie.

Het is grappig en pretentieloos en zakt helaas naar het einde toe wat in.

Pierre Richard pakt uit met zijn bekende bewegingen en grimassen (de openingsscène was alleen maar daarom bedoeld en had niets met het verhaal te maken), Miou-Miou is lief en charmant, Jean-Pierre Marielle zet zoals dikwijls een zelfverzekerde, welbespraakte man neer en die Henri Guybet, goed voorzien van reukorgaan en vastgeroest in bijrollen, is nog steeds actief, voornamelijk in TV-films (Ca va passer mais quand...?)

Spannend maar toch wel een heel eenvoudige thriller over de keiharde politieman (à la Sean Penn in "Colors", dacht ik) die door omstandigheden tot een zekere inkeer komt, de liefde vindt en een hart in zijn leven steekt.

Spijtig dat de film het niveau van het begin niet aanhoudt.

Goed acteerwerk.

Dat zo'n musicalletje sentimenteel, romantisch, oppervlakkig en eenvoudig is, kan ik best inkomen, maar hier wordt er op muzikaal vlak weinig gebracht, op de titelsong na. De rest is allemaal al teveel als "reeds gehoord en gezien".

Miss Doris Day en Gordon MacRae, reeds de partner van Doris in "Tew for Two", doen wel hun uiterste best.

Wellicht niet de beste Franse, luchtige komedie, maar als zorgeloze ontspanning kan het er door.

Een jonge, charmante Sabine Azéma is het vlotte meisje waar het allemaal om draait en waar onze 3 helden van dienst op verlekkerd zijn.

Dat uiteindelijk de oplossing in het buitenland ligt doet de al magere plot goed.

De Franse uitdrukking "On n'est pas sorti de l'Auberge" betekent zoveel als "We hebben ons niet uit de moeilijke positie waarin we verkeerden kunnen trekken" en in een moeilijke positie bevinden er zich heel wat in deze op en top typische Franse Vaudeville met een onweerstaanbare Jean Lefebvre als leidend, maar vooral lijdend voorwerp, tussen de vele amusante verwikkelingen die zich voordoen.

Ondeugende, schalkse humor, nooit goor of brutaal en als ontspanning best te genieten.

Teleurstelling.

Als drama niet "au sérieux" te nemen.

Als komedie - en daar lijkt het eerder op gelet op het absurde, ongeloofwaardige en de flauwe houding van de wetsdienaars en ... het scenario - valt het eerder als meelijkwekkend dan komisch uit.

Charlotte Rampling is als vamp best "en forme". Haar anderzijds koele - of is het zwoele - blik is legendarisch. Lauren Bacall kon ook zo de wereld inkijken.

Jean-Pierre Darroussin die pas de laatste jaren in de Franse filmwereld erg gevraagd is, zit hier nog in een bijrol en ziet er erg jong uit en amper te herkennen.

Het helpt echter allemaal niet aan het niveau van Jacques Deray zoveelste série noire-filmpje.

Naar een toneelstuk en draait ook uit als een toneelstuk.

Pippi, kaka, cocu... da's het onderwerp.

Grappig in bewoordingen maar madame (vooral) en mijnheer maken het erg schreeuwerig. Om de humor kracht bij te zetten waarschijnlijk. Toch geen teken van finesse.

Verrassende kleine rol voor Fernandel. Naast Michel Simon. Wellicht de bijzonderste merkwaardigheid in dit filmpje.

De stempel Pecas : ondeugend, maar nooit chokerend of vulgair.

Frans vakantie-optimisme met de nodige vaudeville-situaties.

Vlotte, onbezorgde ontspanning met heel wat charme.

In de tijde van de Koude Oorlog leefde de schrik voor een atoomboom en een nucleaire oorlog zo fel dat het idee voor een film over dergelijke wereldramp in de zeer nabije toekomst niet zo verwonderlijk was.

Een lichte SF-film, dus, die helaas toch al te veel verwatert in sentimentaliteit en romantiek en op meerdere punten absurd overkomt. Where was the panic, dear mister Stanley Kramer ?

Als waarschuwer op het gevaar voor dergelijke nucleaire ramp, wel verdienstelijk.

Film met erg sterke scènes, vind ik. Behoorlijk goor maar niet leeghoofdig, want gedachten en beelden van onverantwoordelijkheid, zoeken naar een vaste waarde in het leven en betekenis ervan, extreem egoïsme, snakken naar belangrijkheid en aandacht, weinig echte vriendschap enz... komen in de film aan bod. Iets te veel uitgesponnen misschien.

Alle acteurs, en er zijn er heel wat, acteren overtuigend in hun rol.

Prettige verstrooiing. Niet nadenken en geamuseerd kijken heb ik gedaan en .... Sinatra, toch iets anders die de gedoodverfde oude crooner.

Film die er na 65 jaar nog steeds staat (Zag hem ondertussen al 3 à 4 keer).

Indrukwekkend sociaal drama met schreinende toestanden waarbij instanties die voor de belangen van de arbeiders moeten instaan, deze uitbuiten, onder druk zetten en hun eigen macht tot in het misdadige toe misbruiken.

Een aaneenschakeling van sterke scènes, sommige soms vertederend binnen het ruwe van de film en waarbij ik zeker de eenvoudige dialogen tussen Brando en de debuterende Eva Marie Saint onthou en bovenal de onthutsende scène in de taxi met de twee broers.

Een sterk verhaal binnen een cinematografisch knap geheel.

Er wordt door de ganse cast echt overtuigend geacteerd maar van Marlon Brando kunnen wel stellen dat, ondanks dat de man vele schitterende vertolkingen bracht, deze "On the Waterfront zeker op zijn visitekaartje mocht.

Gaat het tweede deel van de film een beetje verwateren, het geheel vond ik best geslaagd.

De hoofdpersonages vond ik zeer keurig neergezet, zekerlijk in de beginne van de film en het verhaaltje zelf leek mij best sympathiek.

Aan de muziek, nochtans geen fan van het genre, heb ik mij geenszins gestoord, integendeel.

Charmante film.

Het verliep niet zoals ik had verwacht, maar ontgoocheling is er toch niet bij want dit ding is even wonderbaarlijk als grillig.

Het wordt wel aangeraden om met de trein van de vele links naar dat sakkerse Hollywood anno '69 mee te zijn en je te kunnen verkneukelen in de speels-satirische-humoristische voorzetten die Tarantino kwistig uitdeelt en je te settelen in de langere scènes met zijn vaak exuberante personages die met hun twijfels en kinderlijke zelfgenoegzaamheid, hun snobische, hun commerciële, publicitaire aanpak, hun hardheid en hun oppervlakkige naïeviteit een totaalbeeld brengen van dit milieu en tijdperk.

Filmisch zit het zeker snor in een perfecte setting en niet te vergeten de verbluffende acteerprestaties van Pitt en DiCaprio.

En het slot ? Grof en brutaal, maar ook verrassend en suspensvol en eigenlijk..."och, kom". Het auteurschap moest toch ergens bovendrijven.

Why try to change him now ?

Hoeveel geheimen zal WO II nog prijsgeven ?

Dit is in ieder geval een goede opgebouwde documentaire, origineel en merkwaardig van uit twee beoordelingshoeken, wat de zoektocht naar wat er exact is gebeurd erg levendig maakt.

Voor éénmaal behoort hij zo te zien niet tot de werkende - soms werkloze - klasse. Dus mag hij wel in stijl stomdronken zijn en laat ons die welstellende burger eens stevig uitlachen, in deze one-man show, met massa's grappigheden. Misschien wat langdradig op bepaalde delen : de tafel, de trap, het bed, maar toch weer een meesterlijke Charlie.

Een prachtige restauratie, toch.

Wat een sympathieke, charmante verrassing is dat!

David Frankel (tot nu toe kon hij mij weinig bekoren) heeft er alleszins een erg genietbare film van gemaakt, die ongetwijfeld bij operaliefhebbers nog wat extra emotie zal losmaken.

Het is een Brits verhaal en het is typisch Brits voorgesteld, zonder veel franje met levensechte personages (knappe vertolkingen over de ganse lijn), pittoresque dialogen, verveelt geen seconde en spijt dat het gedaan was.

Ondergewaardeerd, by all means.

Goede romantische film. Niet alle "jaargangen" waren even genietbaar, maar het geheel is wel origineel en best sympathiek. Het is grasduimen in de wereld van liefde en relaties maar toch als besluit dat éénieder doet wat hem op dat ogenblik het best uitkomt en dat er achteraf spijt mee gemoeid gaat is onvermijdelijk en moet mee worden geleefd. That's Life.

Anne Hathaway overtuigt het meest en Patricia Clarkson, deze maal in een bijrol, heeft klasse te over.

Plezierige komedie met het accent op taalverwarring en plaatselijke ingesteldheden, mogelijks iets te karikaturaal, maar het raakt toch de realiteit. Dat de vier verhalen gespreid zijn over een volledige Europese voetbalfinale, verlengingen en zo inbegrepen, maakt de film nog prettiger om volgen.

"One flew over the cuckoo's nest" IS Jack Nicholson.

Sorry, maar ik meen dat zonder deze topacteur, deze film toch wel enkele stapjes terugzet.

Of is het niet zo dat de scènes die werkelijk aangrijpen door Nicholson worden gedragen ?

Als de film dan toch tot doel heeft de onbekwaamheid van het establishment bij de heropvoeding van maatschappelijke randgevallen of sukkelaars, aan te klagen dan is ze best geslaagd.

Onlangs zag ik "Blackboard Jungle" en "A Clockwork Orange" en daar zit een gelijkaardige boodschap in en wat me dan opvalt is dat er geen respect is voorbehouden voor de mensen die in dat systeem worden gedropt en die een job uitvoeren die geen plezierig kanten heeft.

Maar goed, dat heeft niets met film te maken en van film gesproken, dit Foreman product is goed tot zeer goed.

Het eerste deel vind ik magistraal, het tweede een beetje te veel "zoekend naar iets nieuw", zoals bijvoorbeeld die vispartij.

Mysterieuze, fantasierijke en zeker originele versie van een relatietherapie.
Het kan natuurlijk niet maar m.i. staat het voor het vinden in een dubbelganger van de partner wat precies ontbreekt om de eigen relatie liefdevoller te maken.
Het duurt misschien wat lang maar er blijven genoeg vragen om de spanning er in te houden en bovendien ontbreekt het niet aan wat humor en komen wel wat typisch menselijke trekjes aan de oppervlakte.
Het slot is, voor mij althans, verrassend en had ik beter verwacht, maar de film blijft nu éénmaal verbazen.
Zeer knappe acts van Mark Duplass en Elisabeth Moss alsook een lekkere, schalkse muziekbegeleiding.

Wondermooi en natuurlijk wetenswaardig.

In leven blijven en zorgen voor de voortzetting van het ras is de rode draad doorheen de film die ons meeneemt naar de wonderlijke en spectaculaire wereld van het dier. Knap.

Naarmate de film vordert hoe aangrijpender hij wordt om tenslotte heel emotioneel te eindigen.

Goed gemaakt en toch weer - of wat dacht je - een sterke, overtuigende Hopkins die toch wel voor een heel stuk de film draagt.

De historische achtergrond is zeker al iets dat interesse opwekt en mij boeit : de massale sterfte in Ierland, halverwege de 19de eeuw, en de daarop volgende immigratie naar de States, diet niet voor iedereen op een sukses uitdraaide met voor velen een (opgedrongen) aanwerving in het Amerikaans leger, in oorlog met Mexico.

Van daaruit wordt een stevige film opgebouwd, die dus meer inhoudt dan een gewone avonturenfilm en bovendien ook filmisch mag gezien worden, met vele gevechtsscènes, onvermijdelijk wat clichés, o.m. wanneer de romantiek binnensluipt, maar die toch in zijn geheel garant staat voor een paar uur filmvertier.

Tegenvallend vanaf de start waren de acteurs die amper konden overtuigen en waarvan de twee hoofdrolspelers precies in een naïef, kinderlijk gedoe leken te vervallen.

Gelukkig komt er nadien enige emotie en wordt het drama van de rassendiscriminatie aan gesneden. Hard, zoals altijd en het is zelfs schokkend een rechter, zelfs met tegenzin, te zien plooien voor de heersende bekrompen openbare opinie.

Inhoudelijk goed maar het filmpje mist minstens één krachtig karakterspeler om een afdeling hoger te kunnen postvatten.

Charmant filmpje over dromen over wat als in een droom lijkt te zullen worden als het ooit uitkomt.

Vooraf verliest Luna door haar passie wat respect voor wie heel veel om haar geeft. Het zorgt achteraf voor een emotioneel toetje aan het verhaal... en het heelal verbergt zoveel verrassends.

Aan lef en ook aan moed kwam oberleutnant Von Werra niet tekort en dat wordt door Hardy Krüger heel goed weergegeven, in deze vlotte film over een waar gebeurd ontsnappingsverhaal uit WO II.
Bijna grappig om te zien hoe de Britten keer op keer door Von Werra in de luren werden gelegd.
De voorbereiding tot de ondergrondse ontsnapping was plots ver gevorderd. Kwam wat verrassend over.

Een uitstekende Renée Zellweger (naast Meryl Streep, natuurlijk) in deze melodramatisch film met opvattingen over liefde, geluk en familie.

Kan men het einde mogelijks voorspelbaar noemen, de film heeft spankracht genoeg om aandachtig te volgen.