Opinions

Merkwaardig en uiterst sobere film die soms als een documentaire overkomt en berust op ware gebeurtenissen.

Het is een schrijnend en eigenlijk onthutsend verhaal, gebracht in wit-zwart, niet zonder emotie te verwerken.

Ingetogen en knap acteerwerk.

Een groot deel van de film wordt gevuld met carnavalbeelden wat de film af en toe naar een documentaire doet overhellen. Toch is het de carnavalssfeer samen met het mooie liefdesverhaal die het voor zijn tijd knap verfilmd werk uitmaken.

Geen wonder dan ook dat de film destijds om zijn kwaliteiten werd gelauwerd.

Twee groten van het Franse doek uit het verleden, Michéle Morgan en de geliefde Gérard Philipe in een zwoel, passioneel drama dat zich afspeelt in een verzengend Mexicaans dorp.

Geslaagde sfeervolle evocatie van deze omgeving.

Enkele merkwaardige scènes, zelfs gewaagd voor die tijd, zoals de scène waarin Michèle Morgan een inspuiting te verwerken krijgt.

Een sterk script waarbij mogelijks de toenadering tussen de hoofdrolspelers naar het einde toe wat bruusk en verrassend overkomt en het slot aldus uiteindelijk een wat ontgoochelend sentimenteel tintje meekrijgt.

Yves Allégret kende ik alleen van naam. Deze "Les Orgueilleux" is best van een goed niveau.

Laure Calamy hanteert inderdaad een te lieve lach om met dergelijk personage te worden vereenzelvigd, maar ook dat hielp mee om de kijker op een verkeerd been te zetten, wat de regisseur toch wel graag deed.

Aldus toch wel geboeid gekeken ondanks de irritante, onhebbelijke uitstraling van de familie.

En wat is nu de oorsprong van het kwaad ? Wat hoogdravende titel voor een misdaadstory dat toch geen besluit inhoudt hoe het kwaad in de mens sluipt.

Dokter zegt "Hersenen bevelen de handen", maar dat valt enigszins anders uit, zodat we een verhaal te verwerken krijgen dat sterke gelijkenissen vindt in andere titels, hiervoren al geciteerd en vergeleken.

Niettemin boeiend gebracht, deze "stille", niet al te zwaar inzake sfeer, decors, belichting enz maar onvermijdelijk met de kenmerken van de tijd zoals zeer expressief acteren en daardoor een matige progressie. Blijft interessant om er af en toe zo ééntje mee te pikken. Werkt best verruimend.

Sfeerbeeld van de de wachthall van een drukke vlieghaven.

Het is allemaal wel zo, met gewone, eenvoudige gesprekken en gedragingen, maar om hieruit een film te putten die echt boeiend overkomt is er toch meer diepgang nodig.

Goed bedoeld, maar "net niet", en daar verandert de evacuatie in het slot niets aan.

Niet bepaald fan van de Funès : te veel lawaai en te veel muilentrekkery en te weinig fijne humor en dat moet dan van het script komen, maar ook in deze "Oscar" blijft het bij cliché's hoofdzakelijk bestaande uit klassieke misverstanden en tumult.

Begrijp wel dat het ganse gedoe wel op de lachspieren werkt maar anderhalf uur, ook al gaat de actie razendsnel, duurt toch lang.

Een film over doodgaan, zekerlijk van een kind, is een ernstig en doorgaans aandoenlijk gegeven.

De cineast slaagt er evenwel in door een luchtige, fantasierijke toon aan te slaan, het trieste van het gebeuren af te houden tot aan het slot. Misschien is het inlassen van sprookjesachtige scènes niet altijd zo evident in het verhaal, maar de opzet is origineel en werkt aanstekelijk en natuurlijk kan er ook gerekend worden op een uitstekende Michèle Laroque als de fee, maar ook als de naar echte liefde en zin van het leven snakkende vrouw, maar vooral ook op de intelligente, innemende act van de kleine Oscar.

Lovenswaardige film.

Prachtige documentaire die boeit van begin tot het einde.
Getuigenissen en archiefbeelden worden erg levendig gebracht alsof het nu te beleven valt.
De documentaire heeft beslist de verdienste de gebeurtenissen eenvoudig uit de doeken te doen, soms op belangrijke punten terug te komen en in geen geval op sensatie belust te zijn. Bovendien is het menselijk aspect bovenal aanwezig en de ontroering en emoties natuurlijk en oprecht.
Wat de misdaad op zich betreft, blijkt, zoals nog gebeurt, dat het gedane onderzoek, ruim 40 jaar voordien, niet altijd voldeed aan wat kon verwacht, dat mogelijks belangrijke punten over het hoofd werden gezien en dat tot in het slot van de film er geweigerd wordt bepaalde nieuwe onderzoeken, ondersteund door hedendaagse moderne technieken uit te voeren en zelfs mogelijks bewijsmateriaal gaat vernietigen, zodat ergens twijfels over enige onwil de kop opsteken
Er wordt ook nog iets gezegd over "de verjaring" van een misdaaddossier, namelijk dat dit begrip eerder in het voordeel is van de daders dan van diegenen die onrecht werden aangedaan. Kan ik inkomen.

Hier heb ik geen plezier aan beleefd.

Film bestaat nagenoeg uitsluitend in dialogen van het hoofdpersonage met anderen die zomaar, zonder voorkennis, in de film worden gedropt en die het hebben over wat voorbij is (hebben we ook het gissen naar) of hetgeen nog moet komen.

Psychologische studie ? Vond het saai.

Alleen het einde was aangekondigd en aldus voorspelbaar.

Avontuurlijk komedie met een duidelijke link naar de Bond-films en dergelijke uit de jaren 60.

Dezelfde flegme, gevechtssituaties, romantiek, codetaalgesprekken enz maar dan uiteraard met meerdere, doorgaans geslaagde, gags.

Jean Dujardin is uitstekend als een lachende Sean Connery.

Visconti in zijn neo-realistische periode.
Een melodrama met het accent op het gekend thema van de teleurgang, hier van een al te ambitieus koppel.
Het begin van de film is sterk, daarna komen er wat zwakkere momenten (na het "ongeval") en al kwamen de overgangen tussen opeenvolgende scènes niet altijd vlotjes uit de verf, Visconti toont zich toch een meester daar waar hij heel mooie beelden brengt die weinig of niets met het verhaal te maken hebben, maar gevat meedragen aan de sfeerschepping.
Een film met de zucht naar vrijheid en onafhankelijkheid als rode draad. Binding kan maar dan niet ten koste van alles. Die gedachte is duidelijk bij de karakterontleding van de twee hoofdrolspelers maar duikt ook op bij die andere kermisartiest, lo spagnolo.
Na "The Postman always rings twice" met Jack Nicholson, zeker van deze veel oudere Visconti-versie genoten.

Een van die Tsjechoslovaakse films uit die periode die kon bekoren om zijn typische humor, maar niet zelden een dreiging of een maatschappelijke wantoestand of drama in zich hield. Deze Jiri Menzel-film is een treffend voorbeeld daarvan met deze keer de oorlog als nare achtergrond.

Grappig om zien, onze Milos als fiere en ernstige, maar naar liefde snakkende, stationsbeambte, zijn collega "ancien" en flierefluiter, zijn stationschef potsierlijk, onderkruiper, onbekwaam en achterbaks, de "gewillige" typiste...dit alles in een stationneke van niemendal (er is nog een oudere werkman en nog een helper....) met een geldverspillende luxe aan personeel.

Evenwel is er de dreiging van de bezetter of is het eerder de met de bezetter meeheulende overheid en het feit dat zelfs het arme stationneke onder druk komt te staan en het de goedgelovige en gehoorzame naïeviteit Milos duur komt te staan. Een onrechtvaardige toets als slot aan een filmpje dat toch doorgaanse de plezierige noot hanteerde en kon bekoren. Gevat acteren deden ze ook allemaal, vond ik.

Film over schuld, boete en geloof...

Een Russisch werk dat boeit naar het verhaal toe, cinematografisch sterk overkomt maar, naar ik begrijp, vooral wil stellen dat een geloofsbelijdenis een strict persoonlijke beleving uitmaakt.

De openingsscènes zijn knap verfilmd en nadien is er de heel speciale sfeerschepping van een nagenoeg ascetische wereldje.

Ook mooie, ingetogen muziek.

Film over etnische/godsdienstige tegenstellingen die familiale verplichtingen, uitmondend in vergelding en wraak uitlokt.

Was een tijd wat onduidelijk omwille van tijdsprongen maar ook omwille van het uiterlijk van de personages, nogal gelijkend naar mijn gevoelen.

Verduidelijkt evenwel naarmate film vordert om in het slot een duidelijke - en laat ons maar zeggen : stichtende - afsluitende bedenking te formuleren. Zeker een beter moment van de film.

3 à 3,5.

Het heet dat er nogal een loopje genomen wordt met de historische feiten, maar laat het gehele verhaal dan nog hier en daar wat verzonnen zijn, wat is er dan met dit filmwerk verkeerd ?

Een indringende story, klederdracht en decors zijn uitstekend weergegeven, knappe dialogen en camerawerk, de nodige emotie en een pak zeer goede acteurs.

Ana Torrant, het jonge meisje uit "Cria Cuervos" uit 1976, is te zien als Catharina di Aragon, echtgenote van Harry VIII.

Eigenlijk een goed idee om een film te brengen over de mensen begaan met de laatste levensmaanden van een stervende moeder.

Aldus komt een gans gezin en ook anderen ruim in beeld.

Het begin van de film verloopt een beetje verwarrend en ook zijn er bepaalde scènes die ge niet zo eenvoudig kunt assimileren met de dramatische toestand, al is het wel goed aan te tonen dat het leven van alle betrokkenen, ondanks hun meeleven met de stervende, ook verder moet, met belangrijke en minder belangrijke zaken.

Een verdienstelijke film, aldus, die in het laatste halfuur wel het meest aanspreekt.

Zo te zien is dit de enige langspeelfilm van Chris Kelly, eerder bekend voor TV-series en shorts.

Leek me lange tijd een heel eenvoudig jeugdfilmpje over de hechte vriendschap tussen een kleine jongen en zijn grootvader.

Het langzame tempo, de rustige muziek en het oog voor bewondering van de natuur konden dit alleen maar bevestigen, tot de film in het slot een wereldprobleem aansnijdt. Liet het begin van de film wel iets minder onschuldig vermoeden, de boodschap die de film wil meegeven komt toch verrassend over en zit eigenlijk al te kort bij het einde.

Het duo Felix van Groeningen-Charlotte Vandermeersch bewandelt het pad van genegenheid en vriendschap en ook de ongerustheid, spijt en pijn als het niet lukte.

De vriendschap tussen twee jonge mensen, nochtans totaal verschillend van milieu en ambitie, hier gesymboliseerd door de tegenstelling tussen de 8 bergen - de projecten en verlangens van Pietro - en die ene grote berg in het midden - de verankering van Bruno aan zijn berglandschap en afkomst.

Beide vrienden hebben geen behoefte aan vele ontmoetingen en woorden om hun vriendschap te onderhouden en te bewijzen. Het zit bij beiden als vanzelfsprekend diep ingeworteld.

Dit alles bezorgt ons een mooie en integere film met naast de overtuigende acts, oog voor de natuur, nochtans niet in het gebruikelijk panoramisch beeldformaat.. Een dikke pluim trouwens voor de opname-equipe die dit allemaal voor mekaar bracht. Ook een sociaal aspect, zoals de degradatie van de boerenstiel, komt in de verf en over de gehele lengte kon me de soundtrack, naast de vele stille momenten, én met de korte songs van singer-songwriter Daniel Norgren, bekoren.

Bekroond met de Jury Prijs vorig jaar in Cannes, waarbij de uitreiking van de prijs me zal geheugen al was het maar voor de gemeende en onstuimige omhelzing en kus tussen beide regisseurs.

De zaal vond het goed.

Yolande Moreau geeft aan iedere film waarin ze meespeelt een bijzonder cachet mee en hier is dat niet anders. Gelukkig maar, want zo overtuigend is het script nu ook weer niet. Zo is de houding van de hospita absoluut onverklaarbaar en ook het doen en laten van de zoon, Thomas, is wat vaag.

Aldus een middenmoot sociaal drama met een Yolande Moreau uitstekend als de moegetergde, hulpeloze en radeloze vrouw en ook die Laurent Capelluto laat een overtuigende indruk.

Martin Provost haalt het niveau niet van zijn "Séraphine", maar levert hier toch aanvaardbaar werk en ook het recente "Violette" zou van goede makelij zijn.

Tijdsdruk, onzekerheden en matig loon maken het leven uit van een groep poetsvrouwen die doorgaans om de brode en vaak wegens bittere noodzaak die ondankbare job uitvoeren en wonderbaarlijk genoeg gebeurt dat doorheen het sarcasme en gelatenheid omtrent de vaak onsmakelijke omstandigheden met een portie schalksheid en optimisme.

Een stukje karakterstudie wel deze film waarbij meerdere uiteenlopende menselijke gedragingen aan bod komen, waaronder toch een merkwaardige, namelijk dat mensen diep ontgoocheld en zelfs woedend zijn wanneer ze menen te ontdekken dat een ontstane vriendschap gestoeid is op een professioneel aspect en niet op echte wederzijdse gevoelens en ook al is dat niet zo, het kan een diepe en definitieve kloof in de relatie veroorzaken.

Misschien is vriendschap ook waardevoller dan het zakelijke...

Binoche is weer sterk in haar vak, ook dat van poetsvrouw.

Redelijk lang en natuurlijk emotioneel, balancerend tussen het drama van het levenseinde van een moeder en de onverdroten inzet van een vriend.
Had niets tegen de opbouw met verwijzingen naar vroegere periodes maar vond het niet bepaald gepast dat de film onmiddellijk na het emotioneel overlijden uitpakte met een situatie van overspel.
Behoorlijke acteerprestaties, maar zelfs dat belette niet dat ik er iets meer van had verwacht.

Filmisch een allerbeste Buster Keaton-movie met Buster, zoals doorgaans erg vredelievend, maar deze keer toch op bedreigend terrein.
Meerdere geslaagde, avontuurlijke tot grappige scènes zoals de treinrit uit 1830 met de verplaatsbare sporen en vooral de ontsnapping met veel stunts, kundig tot meesterlijk in beeld gebracht.
En als de vete het moet opnemen tegen de liefde, dan zit er in het slot nog meer dan één verrassing.

Heimwee naar het thuisland en cultuurverschillen met "a kind of love" tot gevolg.

Mooi, inhoudelijk filmpje.

Stekelig als er sprake is van de Afghaanse huisdieren.

Helaas niet alleen daar.

Houdt ge dergelijk verhaal niet voor mogelijk, het is knap in film gebracht en, hield Dirk Bogarde er bijna een Bafta aan over, een dikke pluim ook voor de acts van de kinderen.

Onder regisseur James Parrott waren ze enkele jaren voordien reeds begonnen met langspeelfilms en deze "Our Relations" mag beslist tot één van de betere "Dikke en de Dunnen"-films gerekend worden.

Het is natuurlijk een slapstickklucht met persoonsverwisselingen, misverstanden en de klassieke gags waarvoor ze reeds in hun kortfilms bekend waren.

Het blijft een paar apart, waarbij ze nog eens aan het werk te zien, toch altijd een grappige verpozing is.

Uiteindelijk is het allemaal onschuldig, geen kwaad, geen geweld en voor iedereen toegankelijk.

Zeemzoeterig familiefilmpje van het genre dat Hollywood in die tijd graag afleverde en waarvan kindsterretje Margaret O'Brien een lukratieve exponent was.

Een pak edelmoedige houdingen worden in deze film op je afgevuurd en, zoals gekend, is Uncle Sam daarin onklopbaar.

Met een ambtenaar die zo "raar" uit zijn ogen ziet, was het slot gemakkelijk te voorspellen, maar voordien waren er al heel wat grappige scenes de revue gepasserd om te spreken van een toch weer amusante "Dikke en de Dunnen".

Ben Turpin, die hier de rol van de ambtenaar speelt, was een acteur die al jaren in het vak zat, in meer dan 200 kortfilpjes te zien was en merkwaardig genoeg zijn succes voor een groot deel te danken had aan die bijziendheid.

Seksuele geaardheid en politiek-godsdienstige redenen zijn de obstakels die geluk in de weg staan.

Het is het thema van deze film die hiermede niets openbaart maar toch via het verhaal van Nimr en Roy de nadruk legt op wat je, op zijn minst uitgedrukt, fanatieke vooringenomenheid zoudt kunnen noemen. Aan beide jongeren wordt geen schijn van een kans gegund en dat is het intrieste van het verhaal.

"Out in the Dark" is een stevige film, keurig en duidelijk opgebouwd, zonder zucht naar sensatie en die boeit.

Is het einde misschien verrassend en onbevredigend, het suggereert wellicht de uitzichtloosheid op beterschap in de problematiek.

Een bewonderenswaardige Meryl Streep als de romantische, karaktersterke Karen Blixen in deze poëtische film met mooie afrikaanse zichten en gevatte dialogen.

Het einde is iets te lang uitgesponnen en mocht iets minder sentimenteel.