Opinions

Toch wel iets onder de eerste film, maar de makers beschikten over voldoende fantazie om de conflicten tussen mijnheer pastoor en mijheer de burgemeester meestal de nodige originaliteit maar altijd de nodige charme, menselijkheid en goedlachsheid mee te geven.

Van een zeldzame, mooie intensiteit deze op ware gebeurtenissen gesteunde film die ons een heel verzorgd beeld ophangt van het boeren- en dorpsleven zo'n 500 jaar geleden en natuurlijk een inzicht geeft over de waarde van de rechtspraak ("Beter een schuldige vrijspreken, dan een onschuldige veroordelen" of "Er zijn er meer die op hem stemmen dan anderen, dus is hij vrij...") .
Voor decors en costumering is geen kosten of moeite gespaard en wat dan gezegd van een schitterende Gérard Depardieu, op het toppunt van zijn kunnen en m.i. in één van zijn meest overtuigende rollen.
Een zeer aangename verrassing, geen seconde verveeld en wat raar dat het 7 jaar geleden is dat hier nog iemand een woord heeft over geschreven. Film is natuurlijk al 36 jaar oud, maar van die veroudering is niets te merken.

Zag beide "Grand blond"'s naeen. Deze hier is soms wel grappig maar het verrassingselement is weg, de link naar de "James Bond"-films is een flop en het geheel is saaier en boeit amper.

Een "Retour" is meestal moeilijk.

Pierre Richard blijft echter wel een merkwaardige komiek die zekerlijk zijn plaats heeft in de Franse filmwereld.

In "The Artist" moest het stil blijven maar in deze "Le Retour de Héros" haalt een spetterende Jean Dujardin zijn schade in en bewijst meteen ook zijn aanleg voor komische rollen. Samen met een heerlijke Mélanie Laurent vormt hij een spitsvondig en erg aangenaam duo om naar te kijken en te luisteren.

Hij als kapitein Neuville is de smaakmaker, mooiprater, don Juan, bedrieger en vooral plantrekker die de hoofden van een pak rijke en nietsvermoedende burgers op hol brengt, op ééntje na.....

Zeer genietbaar (misschien ben ik één van die francofielen), aannemelijk, fantasievol scenario, goede opbouw, mooie beeldcomposities, camerawerk. en goed acteerwerk over de ganse lijn. Noémie Merlant mag niet vergeten worden.

Een komedie waaraan je plezier hebt beleefd mag ook eens een goed cijfer krijgen.

Wanneer inspecteur Clouseau zijn werkterrein naar het luxueus ski-oord Gstaad verplaatst laat de steeds wanhopige Dreyfus zich ontvallen: "Gstaad is prachtig. Straks een woestenij."

Gelijk had hij want Clouseau is clumsy als nooit te voren.

Toch iets te veel smijt-en gooiwerk in deze "Return" daar waar de betere momenten toch waren daar waar onze vriend zijn methodes uiteenzet of in scènes als deze met de valies aan de draaideur van het hôtel.

Gelachen heb ik wel.

Sta nogal sceptisch tegenover de opportuniteit van dergelijk plot. Dit is dan ook niet van aard om een hoge score toe te kennen en bovendien stelt de film verder ook teleur. "Tracht" wel boeiend te zijn en "probeert" ook wel er wat psychologie in te steken maar eigenlijk raakt hij nooit. Alleen de sneer naar de op sensatie beluste journalistiek zal ik onthouden.

Ode aan het Frans verzet tijdens de eerste twee jaar van WO II in een niet zo indrukmakende film.

Alleen het feit dat deze film volledig in het Engels wordt gevoerd en dat er geen enkele allusie wordt gemaakt op vermoedens en moeilijkheden die kunnen ontstaan wanneer een Amerikaan Duits of Frans spreekt.

Daarnaast is het allemaal nogal oppervlakkig, uiteraard bedeeld met Amerikaanse quick-romance en ook wel voorspelbaar.

Bijwijlen potsierlijk daar waar enige gemeende ernst op zijn plaats zou zijn.

John Wayne is beter met een cowboyhoed, maar dat is niet het ergste....

Film begint met een sterke gevechtsscène en wat daarna volgt is zowat het beste wat ik ooit in een avonturenfilm zag.

Misschien kunt u de kans op overleven bij enkele acties wel in twijfel trekken maar anderzijds schat ik de authenciteit van het gebeuren rond zo'n pelsenjacht redelijk goed in, de figuren van Fitzgerald, de kapitein e.a. en natuurlijk niet te versmaden zijn de prachtige natuurbeelden.

Clumsy-Clouseau doet het weer.

Naast een paar grappige toestanden en vooral gezegden, veel smijt- en gooiwerk. Dat is nu éénmaal de Pink-Panther-trend die reeds lang voor deze "Revenge" was gezet.

Zorgeloze ontspanning met toch een onnavolgbare Peter Sellers.

Dat dergelijke dramatische ervaring je leven voor de rest zal oriënteren, kan ik best aannemen.

Film bewijst dit in meerdere aspecten, met vooraan de noodzaak meer te willen weten vanaf het ogenblik dat in je hoofd het licht uitging.

Goede film, misschien teveel gefocust op de speurtocht op zich en gelukkig amper één clichématig nevenscène.

Virginie Efira is vooral opvallend in de stille momenten - de psychologische ervaringen - van haar personage.

In de rand : de goedkope, illegale tewerkstellingen in Parijs.

Als geheel had ik er een tikkeltje meer van verwacht.

Naar een waar gebeuren dat niet zonder gevolgen is gebleven vermits na het schandalig gebeuren wetten werden gestemd die de controle op de werking van instituten voor verzorging en opvoeding stevig opdreef.

Goed in deze film, die nu filmisch precies geen hoge toppen scheert, is de schets die wordt opgehangen van een ziekelijke hogere burgerij die onder één hoedje speelt en nu niet bepaald eerlijke methodes hanteert.

Opvallende actrice in deze film is Julie Ferrier die perfect de hardvochtige directrice, zowel gedreven door winstbejag als cynische wellust , incarneert.

Goede film over ambities, frustaties, misverstanden, zwakheden, en tenslotte drama's binnen een jonge gezin.

Erg realistisch en uitstekend getypeerd.

Het verhaal krijgt beslist een boost door het uitstekend spel van DiCaprio en Winslett.

Enkele sprekende scènes. Alleen de figuur van de zwakzinnige vriend lijkt mij wel toch sterk overdreven.

Middelmatige actiefilm, weliswaar met een zekere spankracht, maar zo bijzonder is het allemaal niet en meerdere handelingen en wendingen in het plot zijn voorspelbaar.

Nogal ruw en gewelddadig.

Behoorlijke acts;

Een beetje mini-"Before Sunrise", dit hartverwarmend filmpje over vriendschap tussen twee totaal verschillende jongeren.

Beide hoofdacteurs prima in hun sympathieke rollen.

Met veel genoegen bekeken.

Niet de absolute top, maar toch weer een mooie Aziatische film.

Een gezinsdrama waarin vooral de zorg van de moeder voor haar opgroeiende zoon vooraan staat, mooi ondersteund door o.a.het verhaal van de laatste tocht naar de berg.

Naast de realiteit van de moeilijke migratie dat met verschillende aspecten wordt onderstreept, zit de film voorzien van mooie natuurbeelden en minzame, tedere muziek.

Dit is zo'n film waarbij ge een beetje medelijden krijgt met de acteurs, gewoon omdat ze in zo'n onmogelijk plot zitten.

Het zijn trouwens alleen de acteurs die deze film op een aannemelijk peil brengen, want het statiosromanneke is oppervlakkig, onecht en zo te voorspellen.

Misschien allemaal wel goed bedoeld met als conclusie dat het begrip "gezin" is geëvolueerd, maar het is al te papperig gebracht.

Best origineel om dit Shakespeare-stuk over te brengen naar de jaren 30, trouwens perfect dit tijdsbeeld opgeroepen;

Bovendien valt er erg veel te genieten van de act van Ian McKellen als duiverlse dictator en ook van de decors en costumering in deze film die toch wel kon pronken met een stel goede en overbekende Britse acteurs. Sommigen zitten zelfs in een erg kleine rol volgens de bekendheid die ze ondertussen hebben opgebouwd (Kristin Scott Thomes)

Film rond het plan om, ten tijde van Louis XIII, sterke man Richelieu, kardinaal, minister en oorlogsstrateeg, te vermoorden.

Interessant vind ik en bovendien, behoorlijk boeiend opgebouwd, knappe enscenering, dialogen, schets van hoe een kerkleider de macht (en de koning) bezat en hoe spionage en verraad onder verschillende machtsgroepen steeds aanwezig was.

De mantelcostumering, degens, de naam Richelieu - zelfs de naam d'Aragnan valt even - deden vaak terugdenken aan "De Drie Musketiers".

Francis Perrin is uitstekend als de beroemde staatsman, terwijl Pierre Boulanger iets te onschuldig lijkt als samenzweerder met moordplannen

Netjes geconstrueerde western, eenvoudig en duidelijk, met toch meerdere sterren die hun strepen in dit genre verdienden.

Muziek bij nakende onheil al te overstemmend.

Zeker niet de gewelddadige western met er zinloos op losknallende boys maar eerder inhoudelijker. Natuurlijk is een ultieme gunfight onvermijdelijk meer er steekt meer grondreden achter dan in de doorsnee westerns en het klassieke ingrediënt "romantiek" lijkt mij ook best aanvaardbaar. Alle rollen worden goed vertolkt.

Observatiecinema. Verwacht geen verhaaltje van A tot Z met climaxen maar het volgen van een jongeman wiens ambitie en "reason to live" door pech aan diggelen is geslagen. Sentimentaliteit hoort er niet bij maar en wordt verwacht dat de kijker zich in het hoofdpersonage inleeft en als dat lukt dan is deze "The Rider" een heel mooie film.

Interessant is ook de kijk op de rodeo-wereld dat nog steeds leeft in de States en te waarderen is zeker de fotografie van landschappen, mens en dier.

Sfeervolle schets van het leven aan en rond het hof van Lodewijk XVI, waar vriendjespolitiek en corruptie, onderkruiperij en frivoliteiten het dagelijks leven vormden en waar alleen het woord "esprit" telde en de waarde van de edele afging van zijn bekwaamheid om rijmpjes en woordspelingen te vormen. Aldus is de film een geslaagde aanklacht op de houding van deze machtshebbers, hun desinteresse voor de menselijke problemen, hun effenaf ridikuul bestaan en het bewijs dat de Revolutie onvermijdelijk was.

Knappe film.

Dany Boon, acteur, regisseur, conferencier..., heeft precies een voorliefde voor komedies over 2 bevolkingsgroepen, die elkaar wel niet haten, maar toch wel graag spottend op de korrel nemen.

Ging "Bienvenue chez les Ch'tis" over de tegenstellingen tussen Fransen uit het warme Zuiden en deze uit het kille Noorden, dan krijgen Fransen en Belgen (eigenlijk Walen) nu een beurt.

Helaas haalt deze "Rien à déclarer niet het niveau van de Ch'tis.

In de beginne is het best gevat en grappig, maar na een tijdje gaat de film de holder-de-bolder-toer op met overdreven, onmogelijke en niet altijd in de sfeer van een komedie passende scènes.

Dany Boon heeft nochtans heel wat talent en Benoît Poelvoorde is beslist een joviale en onstuimige komiek.

Misdaadkomedie of liever oplichterskomedie met het duo Huppert-Serrault in een glansrol.

Toch heeft Chabrols film niet erg veel om het lijf en heel veel spitsvondige kronkels zitten er niet in het intrige, behalve dan dat je mening over de exacte verhouding tussen onze twee boefjes dikwijls kan wisselen.

Bijwijlen wat eentonig, behalve dan alleszins in die scène waar onder de snoeiharde muziek van Puccini's "Tosca", het duo een pittige ondervraging van een gangstersbaas ondergaat.

Claude in de regiestoel, Thomas in een bijrol en Matthieu voor de muziek...Het moest maar een Chabrol zijn.

Als ge een misdaad uit het verleden, waaraan ge verdacht werd, wilt oplossen, dan gaat ge toch niet in het huis van de moord wonen om alzo de aandacht te trekken van alle inwoners van het dorp en herkend te worden.

Leek me absurd maar, in het onderzoek naar de waarheid kon de film wel boeien. Evenwel tot dat er een al te verrassend, zeg maar gek, slot aan het verhaal werd gebreid, waardoor het ganse gedoe nog ongeloofwaardiger werd dan het al was.

Matig.

Matig geslaagde Franse komedie over de werknemers van een groot warenhuis, die in de eerste plaats werknemer om den brode zijn, hoezeer hun oversten meer betrokkenheid vragen en hun allerlei verkoopstechnieken en theorieën, de ene al gekker dan de andere, inblazen.

Onvermijdelijk karikaturaal, met hier en daar toch enkele raak geschetste menselijke trekjes en een ietwat verrassend slot.

Klapisch ontgoochelt een beetje, maar het was ook nog maar zijn tweede film.

Verheerlijking van het Amerikaans vliegwezen en ruimtevaart. Geen wonder dat de film met 4 Oscars werd bedacht.

Het mag natuurlijk, als, zoals hier, er een filmisch mooie prent wordt van gemaakt.

Spijtig wat langdradig, zeker in de beginne, en niet zonder de nodige sentimentaliteit wat ook in het Amerikaans patroon thuis hoort.

Goed acteerwerk.

Hoever kan een mens gaan in het verlies van zijn persoonlijkheid en normen ?
Sterke film met overtuigend acteerwerk : Marco Giallini als een satanische verschijning in de rol van onverzettelijke, meedogenloze onderhandelaar die plezier schept in pijn doen en vernederen, Claudio Santamaria als de leerling die het moeilijk heeft met zijn nieuwe job.
Een drama, onderlijnd door zwaarwichtige klassieke muziek die in een paar indringende scènes, zoals wanneer Guido aan Rina zijn schuldig hart uitstort mooi tot zijn recht komt.
Deprimerend maar boeiend. Jerzy Stuhr, als de professor, zorgt voor een klein komisch intermezzo.
Keurig camerawerk.

Zijn dochter is al niet veel beter dan hem en hem is een uitgebluste charmezanger die nog wat succes heeft in een omgeving waar éénoog koning is.

Seidl kiest hier voor een troosteloos winters Rimini en laat er de beslist niet de fraaiste kantjes van de mens naar boven komen.

Vaak onthutsend in zijn harde realiteit. (dacht bijvoorbeeld aan de situatie van de oudere vrouw met de zorg voor haar ziekelijke moeder.) en vaak grappig hoe Richie de eer tracht boven water te houden, maar intrinsiek zwak figuur als hij is, toch steeds dieper wegzakt.

Naar wat ik al eerder zag van de Oostenrijker Seidl, een typisch werk van hem. Niet te versmaden en blij om films uit die hoek.

Klassieke western uit de jaren 50, met de klassieke ingrediënten : vecht- en schietpartijen, humor om even de spanning er uit te halen, een scheut muziek (twee zangers in de cast, wat wilt ge ?) en een vleugje romantiek.

De onvermijdelijk John Wayne is traditiegetrouw de held en onwenning in de liefde, terwijl Dean Martin, niet zo ver weg van zijn drunky-Rat Pack-figuur, eigenlijk meest de show steelt.