Opinions

Lijkt wel op een op ware gebeurtenissen gesteund verhaal met zijn documentaristische stijl, vooral in de aanvang. Geloofwaardig, dus, met sterke vertolkjngen; nochtans zonder superstars, en met de boodschap gevangenissen beter uit te rusten en te leiden. Gevangenen eisten nooit vrijlating in ruil voor de gijzelaars.

Goede zwart-wit movie uit de fifties.

Film die een interessant sociaal gebeuren als achtergrond heeft en in de beginne dat ook knap uitwerkt, maar daarna de emotionele toer opgaat.

Blijft beslist inhoudelijk maar er zat meer in.

Sterke, boeiende film met even knappe vertolkingen die aantoont hoe verzet en collaboratie ineen gevlochten konden zijn en hoe gewiekste oplichters onmeedogend te werk gingen en niets om een mensenleven gaven.

De ene flic is de andere niet, of toch...?

Vlotte, satirische komedie met een duidelijke verhaaltrant en uitstekende acteurs, meerdere knappe vondsten, zowel in beeld als in dialoog, maar ook met een paar klassieke clichés (de vuilbak, de achtervolging...).

Monicelli bracht talloze komedies maar heel dikwijls met het principe van farce en tragedie gaan in het leven hand in hand.

Zo ook in deze "Risate di Gioia" waarin naast het grappige ook plaats is voor het blootleggen van de kleinzierigheden van de mens (steeds bereid te profiteren, te liegen, te bedriegen...) en ook van het ontevreden zijn om wat het leven hem bracht en brengt.

Scherpe dialogen en gezegden, zoals "Het hart ziet niet af van wat het oog niet ziet".

Een jonge Ben Gazzara is ook van de partij.

Beste film die ik van Monicelli zag was "La Grande Guerra".

Amerikanen houden van dergelijke "ontgroeningsfilms", breien er nog een verhaaltje bij dat ook al van niet al te hoog kan vallen, stoppen er in dit geval een nog jonge Tom Cruise aan toe en we zijn vertrokken voor anderhalf uur oppervlakkig vermaak.

Maar Amerikanen verstaan ook de kunst om doorheen de naïeviteit het geheel als sympathiek te doen overkomen en ook nu lukt dit en aldus besluiten we maar : het kon veel slechter.

Heel wat figuranten - een typisch kenmerk voor het Italiaans neorealisme waar deze "Riso Amaro" in baadt - maar ook Silvana Mangano, Vittoria Gassman, Raf Vallone...

Het sociaal aspect van het genre zit hem deze keer bij seizoenarbeidsters die amper vergoed worden voor het zware werk en, eigenlijk haalt de film wel zijn waarde uit de massascènes met deze mensen in de rijstvelden.

Dat de film destijds een zware negatieve zedelijke kwotering kreeg, is niet verwonderlijk bij het zien van de voor zijn tijd sensuele kledij en houding van de werksters, naast het wulps en uitdagend dansen van Silvana Mangano.

Film bleef evenwel destijds zeker niet zonder belangstelling of succes, want ik herinner mij, heel, heel lang geleden dat de woorden "Bittere Rijst" vaak werden gebruikt bij het beschrijven van een teleurstelling of een dramatische afloop.

Anderzijds is het misdadig, romantisch...intrige niet het meest imponerend, al kaderen diefstal, misleiding en leugen in het sfeervolle van deze klassieker.

Niet te vergeten evenwel het pakkend slot.

Andre Cayatte vond in de roman van de Cornecs, een voor hem gedroomd onderwerp en maakte er, in zijn directe, vaak hoekige maar uiterst snedige stijl, een schitterende film van.

Cayatte laat niet na te onderstrepen dat jongeren bij een ondervraging doorgaans de in een richting geduwde vraag gaan opvolgen met gewoon te bevestigen. Het is een hekeling van de kwaliteit van het gerechtswezen.

Jacques Brel is verbluffend goed in zijn rol van onderwijzer van een gemeentelijke school waar het ganse intrige zich afspeelt.

De flashbacks in de film zijn passend en overduidelijk in deze goed opgebouwde film.

Het mooiste moment in de film is wanneer Brigitte ontdekt dat haar man op de hoogte is van haar misstap, maar hij verkiest om hun wederzijdse liefde in stand te houden, eerder dan om zijn frustraties en woede op haar uit te werken. .
Aanvankelijk kon de film me niet echt bekoren met Isabelle Huppert als een "onechte" boerin achter haar man-prijsboerke aanhuppelend.
Dan komt er wat beweging in de film en al blijft het, zoals de titel van de film aangeeft een steeds terugkerende historie, ook van een naar meer spanning in de relatie hunkerende vrouw, toch nog een 3,5 omwille van het feit dat er een portie levensechtheid in steekt, dat Huppert en Darroussin, in welke rol dan ook, garant staan voor kwaliteit en er zich aan de dialogen en gezegden te verkneukelen valt.

Het linken van de vondst van een hand in het kanaal naar het koloniaal verleden is inderdaad een kronkel..

"Ritueel" is een behoorlijk harde film die met het accent op wraakneming, tweeledig dan nog, bij momenten wel boeit, maar toch wel enkele minpunten kent, zoals de korte hak-op-de-takscènes waarbij ge het gevoel krijgt naar een aflevering van een wekelijkse serie zit te kijken, de vaak wat onhandige overgangen tussen die scènes en ook nog het nevenverhaaltje met de broer, dat dan toch in het slot plots de aandacht kwam opeisen.

Er is wel een uitstekende Marie Vinck, die we helaas al te weinig te zien krijgen en die hier Geert Van Rampelberg, niet alleen in het verhaal, maar ook wel in zake act ,wel een beetje in de schaduw speelt.

Wanneer eens een echte topper van Herbots ?

Kortfilmpje dat symboliek staat voor geloof, vertrouwen en doorzetting.

Meer heb ik er niet in gevonden. Wel origineel en compact.

Mooie karakterschets in een lyrisch, mooi filmisch decor.

Goede film van Robert Redford en Brad Pitt geknipt voor dergelijke rol.

Leerde Brenda Blethyn pas vorig jaar goed kennen met "London River". Hier, 16 jaar jonger, maar even uitstekend in de moederrol.

Weet echt niet welk etiket op deze film te plakken.
Zeker is het dat het gaat om een toch verwaarloosde, gedrogeerde jeugd en een paranoide oude man in een sfeer van wanhoop, onverschilligheid, soms geveinsde passie en brutaliteit.
Zeker absurd is het wanneer een tiener wordt vermoord en men nooit de reactie van de familie te zien of te horen krijgt.
Ben nooit in de film binnen geraakt.

Jean Reno en Vincent Cassel, als recherchemannen, steken ver boven het normale politiewerk uit in deze actievolle, niet van fantasie gespeende, horrachtige misdaadfilm.

Het verhaal kan heel lang boeien maar het slot ontgoochelt wel enigszins.

Anderzijds toch meerdere indrukmakende beelden van de Franse Alpen, een flukse camera, een beetje humor tussen onze twee helden en ruim voldoende spektakel.

Het laatste halfuur verbrodt toch wel één en ander.

Dáárvoor beleefden we een sociaal, maatschappelijke film met de problematiek van de immigratie en het in de klauwen zitten van een gangsterbende.

Niet zonder emotie dat gedeelte maar plots wordt het heel avontuurlijk met vecht- en moordpartijen, wordt het ongeloofwaardig en komt er nog een hele portie oversentimentele melo op je af.

Jammer.

Een straf verhaal, naar ware gebeurtenissen, en een straffe film.
Aanranding, oorlog... Honderd jaar na dit drama en nog steeds actueel, of wat dacht je.
Enig minpuntje: het al te melig slot.

Knokfilm waarbij tanden, kaakbenen en inboedels aardig voor de bijl gaan...

Vlotte ontspanning met de nodig actie.

Schouders ophalen maar toch ook een beetje niet zwaarwichtig genieten.

Inderdaad, naïf om in een oorlogsgebied te gaan rondtoeren maar wat zich in de gevangeniskampen afspeelt stemt toch tot nadenken.

De herhalingen in het tweede gedeelte van de film zijn er zekerlijk om het accent te leggen op de onmenselijke behandeling.

Goede film.

Harde en sterke film met als zedenles : "Zorg dat ge in uw leven nooit te veel "Dank u" moet zeggen want ge weet nooit voor wat ze u gaan gebruiken en hoe dramatisch het kan aflopen..."

Het is een spannend verhaal, met knappe beeldvorming en met de bijzonderheid dat het om een misdaadfilm gaat waarin de politie nergens wordt bijgehaald.

Voor de rest vond ik de gebeurtenissen met de banken een beetje te eenvoudig afgehandeld en ergens is er ook een schietpartij die meer bij een revolverheld uit een western thuishoort.

Tom Hanks is uitstekend, zoals altijd, en zijn medespelers passen perfect in het plaatje.

Van het verhaaltje in dergelijke films moet ge niet veel verwachten, maar komiek Bob Hope graait gretig in zijn joke- en gezegdentrommel, terwijl Bing Crosby zijn croonermeesterschap etaleert in het mooie, speciaal voor hem geschreven, "But Beautiful", zodat het geheel nog best te genieten valt.

American Pie-gedoe, clichérijk, te weinig reden om echt te lachen en voor de rest, zoals gebruikelijk in dergelijke "komedies (?), nogal platvloers.

Pessimistisch en schrikwekkend toekomstbeeld.

"Naar" thema maar knappe film met prima setting en acteerwerk.

Flashbacks verduidelijken en zijn passend en niet overdreven veelvuldig aanwezig en brengen ook afwisseling.

Ook enkele gevatte scènes waarin de houding van het jongetje niet overeenstemt met deze van zijn vader en wanneer de jongen toch wel zekerheid wil omtrent het "bij de goeden behoren"

Naar het einde toch ook wel meer emotie, gelukkig aanvaardbaar gedoseerd.

Een heel sterke James Cagney (één van zijn allerbeste rollen, vind ik) in een onderhoudende, knap opgebouwde, sfeervolle film.

Trouwens niet de eerste keer dat Cagney in een film over de drooglegging wordt ingepast. Zo was er in 1931 (!) al "The Public Enemy" waarin onze "fisty Irishman" zich manifesteerde.

Humphrey Bogart zit, ongebruikelijk, wat op de achtergrond maar is beslist ook op dreef in deze film die dit voor heeft op vele andere in het genre dat er in niets wordt overdreven en dat de personages geen karikaturen worden.

Knappe regie en enscenering. Bovendien zijn de acteurprestaties subliem en valt een Tim Roth als de hautaine en wreedaardige ridder terecht in de prijzen.

Net als die andere films die het bijbelverhaal raken is deze "The Robe", een voorbeeld van de momumentale praal en macht van Rome.
Stukken onder "Ben Hur", met een heel slappe - en grote - passage in het middenstuk ( de terugkeer van Marcellius naar Jeruzalem en omstreken op zoek naar het kleed waar de plaatselijke bevolking bijna bespottelijk als al te braaf en voorbeeldig wordt voorgesteld). Toch wel wat overdrijving. Scenes rond de kruisiging zitten wel goed in elkaar.
Zag de film heel lang geleden en ook toen kon hij me niet erg bekoren.
Burton vind ik wel goed als Romein terwijl Jean Simmons mooier is dan ooit maar haar rol zo "westers-modern" vertolkt. Jay Robinson is een attractie en schitterend als verderfelijke keizer.

Scorcese's Man, maar toch ook wel wat meer.

Ook vooral een acteur die er niet voor terugdeinsde om zijn rol tot in de perfectie voor te bereiden, met

1 jaar boks- en taxirijlessen en extreem gewichtsaanpassingen als extreme voorbeelden.

Een toptalent van de jongste 50 à 60 jaar cinema gebracht in een zeer goede, wat korte, documentaire met een mooi overzicht van zijn films en weetjes over zijn persoon.

In muzikale filmpjes met Fred Astaire, Ginger Rogers en co moet ge van het plot niet veel verwachten en dat is ook in deze "Roberta" het geval.

Natuurlijk gaat het om dans en muziek. Vier "evergreens" van Jerome Kern komen aan bod : "I won't dance", "Yesterdays", "Smoke gets in your Eyes" en "Lovely to look at" waarvan de laatste drie in Kerns musical Broadway play "Roberta" die de film vooraf ging werden geïntroduceerd.

Prettig om nog eens zo'n muzikale oldie opnieuw te zien. Ge moet er amper bij nadenken, kunt alleen maar glimlachen om het kinderachtig verhaaltje maar vooral genieten van de mooie muziek.

De Rat Pack stapt zo maar uit hun dagelijks gedoe en amuseert zich te pletter in een film waarin ze zich levensecht thuis voelen (zingen en dansen, gokken en drinken, vrouwen versieren en keet schoppen en niet bang van "even" de wet te omzeilen.)

Wat stupide vermaak, maar enkele goede songs ("My kind of Town" werd een hit) te danken aan het duo Sammy Cahn en Jimmy Van Heusen die voor Sinatra vele songs componeerde.

Peter Falk is wel echt overtuigend als chef met maffia-allures.

Zag onlangs de Errol Flynn-versie uit 1938. Dit is hier een heel ander verhaal, zeker met betrekking tot Koning Richard.

Maar goed, de figuur van Robin Hood berust toch op legendes, waarom dan het geheel niet wat naar de hand zetten.

In ieder geval Ridley Scott maakte van deze nieuwe "Robin Hood" een goede film, met vooral te onthouden, naar Scott's gewoonte, een markante enscenering en vriend Russell Crowe speelt uitstekend.

Vlotte avonturenfilm.

Er zit wel wat in het verhaaltje van de oude man met zijn robot, die veel meer kan dan alleen maar keuken-en tuinhulpje zijn.

Zeggen dat de film volledig aan de verwachtingen voldoet ware niet echt juist. De weigerige houding van onze Frank op de komst van het ding en onverwachte ommekeer zijn best grappig, maar achteraf wordt het niet bepaald goed uitgewerkt. Het wordt moeilijk om je echt in het verhaal in te leven en als de kinderen een rol gaan opeisen verwatert het nog meer en verdwijnt het mogelijks fijnzinnige in het plot voor een paar dolle scènes die niet bepaald grappig en geslaagd zijn.

Frank Lagella is wel echt verdienstelijk en ook wel Susan Sarandon, in haar bijrolletje.