Opinions

Britse klassieker die terecht dik in de prijzenpot viel.

Het is een sociaal drama over scrupuleloze ambitie maar ook over standenonderscheid, kaderend in de "Angry Young Men"-stroming.

Ook de romantiek is belangrijk en misschien wel het belangrijkste en het deed me denken aan een theaterstuk van Alfred Musset : "On ne badine pas avec l'amour". Met de liefde solt men niet...

Keurige opbouw van het verhaal met uitstekende acteerprestaties met de meeste plaats aan de top voor klassemadame Simone Signoret

Wie houdt van een stevige story en actie komt hier zeker niet aan zijn trekken. Het zuivere filmische primeert hier in deze schets van een bourgeois-milieu.

Doorheen de nietsnutterij van familie en kennissen worden de gevoelens van het hoofdpersonage langzaam maar fijntjes ontrafeld.

De film, waardevol in beeld en spel van de acteurs, eindigt zoals hij volledig is verlopen : erg poëtisch.

Ga hem later zeker nog eens bekijken.

Prachtige natuurbeelden (onze John moest het in zijn glorietijd vaak met studiodecors stellen) in een western met komedie-allure en dit omwille van de grappige magie tussen twee groten van het doek : John Wayne, in zijn najaren en op "zijn" terrein, als grapjas en Katharine Hepburn, overtuigend als altijd.

Meester Hitchcock, met nog minder ruimte dan in "Rear Window", op zijn allerbest.

Schitterende dialogen, spanning en het typisch Hitchcock-sfeertje en met uitmuntende acteurs.

Interessante biopic over Rosa Luxemburg, een dame die, begin 20ste eeuw, naast haar zeer doorgedreven en persoonlijke socialistische opvattingen, vooral ijverde voor pacifisme waar de Duitse leiders geen gehoor voor opbrachten (met de eerste wereldoorlog tot gevolg) en haar meningen als een gevaar voor de natie aanzagen, met vrijheidsberoving tot gevolg.

Een historisch relaas dat goed uit de doeken wordt gedaan al vereist één en ander toch wel wat aandacht, zeker wanneer het hoofdpersonage gepassioneerd uitpakt met haar redevoeringen die haar meningen moeten ondersteunen.

Goed acteerwerk waarna Barbara Sukowa in Cannes tot beste actrice werd gelauwerd.

Eén van de plezierigste en charmantste komedies die ik ooit zag. Een aaneenschakeling van komische scènes en vooral uitspraken van Marcello, vertolkt door een schitterende Jean Reno.

Dat het allemaal niet kan, och mens, daar is een komedie voor en wie er iets tragischer in zoekt, die komt ook terecht.

Complexe en intellectuele benadering van de gevoelens van een aantal jongeren in een periode waarin een achtergrond van politiek en oorlog hun geen zorgeloze jeugd geeft en waarin ontluiking van hun geaardheid voor een bijkomende problematiek zorgt

Heel tactvol voorgesteld met enkele fijnzinnige momenten in het doen en laten van die jonge mensen.

Téchiné op zijn best eigenlijk en een opgemerkte vertolking van Elodie Bouchez in de rol van het meisej dat in feite alle gaande veranderingen in zich centraliseert.

Het Israëlisch-Palestijns conflict vormt de achtergrond in deze avontuurlijke, semi-komische (de figuur van Peter O'Toole kunt ge toch niet au serieux nemen) avonturenfilm die eigenlijk veel te lang uitvalt, niet bepaald kundig is opgebouwd, geen notie heeft van tijd en locatie in de actie en meestal aan de oppervlakkige kant blijft.

Een pak overbekende acteurs bevolken deze prent uit 1975, die de verdienste heeft, in het slot, te wijzen op het delicate en helaas blijvend karakter van het conflict.

Is de uitbuiting van illegalen in "La Promesse" het hoofdthema, dan is de werkloosheid in het achteruitboerend Waals industriegebied de achtergrond in deze film.

Ook nu is het vooral de handcamera die het energieke hoofdpersonage in een sociaal bewogen leven volgt.

De vele en lange close-ups accentueren tenvolle de gevoelens van het jonge meisje in deze toch al weer knappe Dardenne-film.

Schokkende gebeurtenissen natuurlijk die ge niet zonder emotie beleeft.

Filmisch evenwel vond ik de opbouw, zeg de opeenvolging van scènes, niet altijd logisch en duidelijk uitgewerkt, soms verwonderlijke sprongetjes in het script.

Inleiding, met een pak personages, is nogal langdradig, Jon Voight perfect in zijn rol.

Ken Loach is zeker niet alleen om sociaal-, maatschappelijke (wan)toestanden vanuit het Britse Koninkrijk aan de kaak te stellen.

De Ierse regisseur Paddy Breathnach zet alvast met deze "Rosie" een aangrijpende film neer die aan Loach doet denken.

Rosie is de spilfiguur die uur per uur, minuut per minuut meer en meer de pijn, de vernedering en de schroom ervaart bij het gevoel van een nakende dakloosheid. Ontroerend hoe ze opkomt voor haar kinderen, ze verzorgt en hun moed inspreekt.

Sterke regie zou ik zeggen die met de lange scenes in de film (het dwarsen van het grasplein op weg naar dochters vriendin is daar een schitterend voorbeeld van) die gemoedstoestand van Rosie weergeven. Ook het herhaald, moedig tot gelaten en wanhopig aandringen op minstens één nachtverblijf is goed uitgewerkt.

Goede film, geen meesterwerk, maar toch indringend en met een uitstekende Sarah Greene (onlangs ook nog gezien in de serie "Normal People") als Rosie.

De jongeren maken zich er inderdaad meestal van af met een "ik weet het niet" en ik geloof inderdaad dat ze het ook niet echt weten. Het zit diep in hun binnenste en zelf kunnen ze geen antwoord vinden. Het zijn diepbedroevende, doodernstige situaties waar elke poging om er uit te geraken lof verdient, maar alleen maar uit die korte voorbeelden die de film aanhaalt, ziet ge zo de verschillen die er bestaan. Voeg daarbij dat de oorzaken van de ellende evenmin identiek zijn en dat het precies achterhalen ervan een bijna onmogelijke opdracht is.

Goedgebrachte documentaire die enkele concrete voorbeelden van probleemjongeren voor de camera haalt, op een heel natuurlijke wijze het werk van de hulpverleners en reacties van de pubers vertoont en ook in een paar gevallen op zoek gaat naar de mogelijks falende elementen in de ouder/kind verhouding.

Hoe ver kan een mens gaan in het negeren van een wantoestand, anderen en zichzelf schade berokkenend ?

Goede film, naar een waar gebeuren, dat aansluit met reële toestanden die nu en dan de kop opsteken en waarbij we ons kunnen afvragen of we soms niet alleen maar het topje van de ijsberg te weten komen.

Een niet zo bijzonder geslaagde inkijk in wat leeft aan communistische gedachte in het Frankrijk van kort na WO II.
Eigelijk een beetje kinderachtige personages bevolken het filmpje dat bovendien enkele zwakke passages kent zoals het inhakken van de vader op zijn twee tienerdochters, evenals het feest met Laurent Terzieff in een absurde rol terwijl zelfs Marthe Keller niet echt overtuigt.
Eigenlijk meer het verhaal over hoe jeugdig idealisme voortijdig kan worden gestoord.

In die jaren kon je gemakkelijk Jean Gabin in een personage met een dubbel leven aantreffen, zoals in deze "Le Rouge est mis".

Als een film noir, met Annie Girardot in de rol van de femme fatale en als een wig tussen de twee broers Bertain.

Het broederschap en de zorg voor de moeder trouwens vormen het huiselijk aspect van de film, in contrast met het oneerlijke tot misdadige.

Degelijk werk van Gilles Grangier. Keurige opbouw en spanning en een stelletje merkwaardige acteurs toch. Naast Gabin en Girardot, een Lino Ventura als de harde, niets ontziende van het gezelschap en Marcel Bozzuffi, die wel bij voorkeur in misdaad films optrad maar hier toch andere prioriteiten stelt.

Inderdaad, een drama-komedie in de echte betekenis van het woord.

Het beproefde komedierecept van de man, die in gekke omstandigheden, plots met kinderlast wordt opgezadeld tegenover het trieste gebeuren van, noch min noch meer, verwaarloosde kinderen.

Lang overheerst het grappige omwille van de persoon van Alex: goed, naïef, behulpzaam en gemakkelijk te manipuleren, die het over zijn hart niet krijgt om onverschillig te zijn en alzo van het ene avontuur in het andere duikt.

Soms plezierig maar toch ook wel overdrijving maar Alex kan ook doorheen zijn onhandigheid harten veroveren en zo verlaat ge deze film met een goed gevoel en met de overtuiging dat de miserie toch voor een stuk overwonnen is.

Is beslist voor kenners van het pokerspel, en mogelijks de sfeer daarrond, genietbaarder dan voor anderen. Toch valt deze film best mee, voornamelijk door het uitstekend spel van Damon en Norton (vooral) en enkele heel goed geslaagde sfeerscheppende scènes.

Wel een uidaging om dergelijk absurd verhaal in film te brengen. Toch best geslaagd met koele humor à la Bill Murray en vooral uitstekend acteerwerk. Naast Gene Hackman uiteraard, vooral Anjelica Huston.

Niet au serieux nemen maar glimlachen om de rare typetjes die ten tonele worden gevoerd.

Charmant romantisch sprookje of wat is het anders als er een prins aan te pas komt.

Het is kiezen tussen het leven dat ge hoort te hebben en het leven dat ge eigenlijk wilt...

Vlot verhaaltje en wordt het ietwat klef naar het einde toe, laten we de romantiek niet storen.

idyllische plaatjes en wat dwarrelt de sneew teder in het pittoreske Calpurnia...Keurige vertolkingen.

Slechts 4 stemmers bij Moviemeter...Waar blijven de romantische zielen ?

Frisse, romantische en fantasierijke komedie. Ontspannende en zeer genietbare ode aan de romantiek.

De crew achtte het niet nodg om met een sprong van 1942 naar 1959 iets aan het uiterlijk van Gabin te veranderen. Waarom zouden ze ? Gabin blijft Gabin, te overbekend in zijn gedicideerde personages uit de vijftiger jaren om er iets aan te veranderen.

Deze keer is hij een eenvoudige bouwvakker die het wat moeilijk heeft met zijn kinderen omdat deze zich al te graag in een voor hem vreemde wereld begeven en hem niet bepaald alles in dank afnemen.

Het geeft de mogelijkheid aan Gabin om met enkele rake tussenkomsten en verbale uithalen zijn bekende vorm van acteren te kunnen etaleren, helaas in een film die al bij al amper de middelmaat haalt. De sfeer van de jaren 50 toch wel even terug.

Luguber en absurde humor. Soms bijna ondraaglijk. Tati in het kwadraat.

Maar naarmate de film vordert groeit het besef dat doorheen de gags heen er ook plaats is voor menselijke gevoeligheid en krijgt het geheel meer zin.

Besluitend, toch op dit werkje niet neerkijken. Vond het al bij origineel, het grappige en de plezierige dansscènes inbegrepen.

Veel meer dan het klassiek verhaal van een verlopen en naar beter verzuchtende jeugd met de gebrekkige familiale opvoeding op de achtergrond, moet deze film gewaardeerd worden om zijn cinematografische waarde : de volledige enscenering, met heel bijzondere sfeerschepping, het sober maar vaak ingenieus zwart-wit camerawerk incluis.

Eveneens te waarderen is het spel van de acteurs, waarvan enkele aan het begin stonden van een lange, succesvolle carrière.

Bewonder meer en meer de veelzijdigheid van filmmaker Robert Wise. Naast misdaadfilms, westerns, muzikale films, menselijke drama's, nu ook een oorlogsfilm en, een hele goede ook, die vandaag nog best mag gezien worden.

Voor zijn tijd knap in scène gezet, geen vervelende, eindeloze gesprekken tussen de militairen - wat heel dikwijls het geval is - maar right to the point, meer dan één boeiende scène, uiteraard wat verheerlijking van Amerika en haar dienaars, maar niet in heroïsme vervallend en uiteraard zijn er de stevige acts van twee kanonnen van het witte doek : Gable en Lancaster.

De zoveelste film over ontsnapte gevangenen.

Deze hier is echter wel heel speciaal en origineel, vind ik.

Ook erg spannend en goed verfilmd.

Alleen wordt het laatste gedeelte nogal vergezocht en onlogisch.

Jammer.

Heel mooie sfeerbeelden van de races en wat daar rond draait, maar het boeiende van de film zit m.i. in de schets van de houding, levenswijze en onderlinge meningsverschillen van beide topsporters, hun conflicten inbegrepen. Hiervan zijn vooral de schitterende en scherpe dialogen te onthouden. Dikke pluim natuurlijk voor de acteurs.

Een prachtige biografie.

Film over schuldgevoelens, maar Amerikanen koppelen magistraal schuld met vergiffenis en dat maakt de film papperig en weinig overtuigend.

Origineel idee om in volle Koude Oorlog daar een komedie rond te bouwen die dan nog plezierig uitvalt ook, met dolle toestanden maar ook gevatte insinuaties en wat satire, o.m. op de Amerikaanse flair.

Bovendien toont de film in zijn geheel wel aan hoe ver de burger en ook de gewone soldaat staat van het politiek touwgetrek dat zo vaak naar oorlogstoestanden leidt.

Alan Arkin als de Russische luitenant Rozanov verdiend in de prijzen om zijn uitstekende act. Ook Brian Keith, als een eilandwoordvoerder, zet meer dan een karikatuur neer.

Wanneer de zucht naar geld zich boven alles verheft, dan krijgt zelfs de romatiek geen echte kans.

Dit is zowat het thema van deze eerder middelmatige film die niet bepaald bekoort wanneer de financiële tribulaties op het voorplan komen, er soms wat verward met flashbacks wordt gewerkt en wanneer een zelfde actrice twee nagenoeg gelijkwaardige rollen krijgt toebedeeld...

Geslaagde komedie .

Grappige situaties, keurig uitgewerkt, met prime dialogen en een uitmuntende Danny De Vito.

Bette Midler, in de rol van de ongewenste echtgenote, is ook echt komisch en eigenlijk alleen maar echt kwaad als haar "marktwaarde" daalt. En ook dat is grappig.

Zeer langdradige film die romance en oorlog combineert maar hoe dan ook toch wel boven het gemiddelde uitsteekt.

Drama van bekrompenheid en drift op het Roemeens platteland maar ook een tekening van vereenzaming, onderdrukking en machteloosheid.

De film werd op heel wat (kleinere) filmfestivals gewaardeerd.

Een grote film is het wel niet maar ene die toch voldoende inhoud heeft om te doen nadenken over de ongelukkige omstandigheden waarin mensen hun leven slijten.

Dorotheea Petre kan zekerlijk overtuigen in de rol van het jonge meisje.